[Sandy2009]

தொடர்ச்சி



"நிறைய. கடினமான நாளில் ஏதாவது நடக்கும். வாதம் இருக்கும், குறுக்குக் கேள்வி இருக்கும், ஆவணங்கள் இருக்கும். ஆனால் காத்திருக்கும் நாளில்... உங்கள் திருவிளக்கு எரிந்துகொண்டே இருக்கும். எதிர்வாதி தன் ஆவணங்களைத் தயாரிக்கிறார். நீங்கள் ஒரு கேள்வியைத் தயாரிக்கிறீர்கள். நீதிபதி அறையின் மற்றொரு வழக்கை விசாரிக்கிறார். எல்லோரும் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள், ஆனால் உங்கள் வழக்கு இன்னும் அதே இடத்தில் தான் இருக்கிறது. அது ஒருவிதத்தில் சோகமானது."

அவள் கூறிய விதத்தில், ஒரு தொழில் நிபுணரின் அனுபவக் கசப்பும், அதேசமயம் ஒரு சாதாரண மனிதரின் களைப்பும் ஒலித்தன. சஞ்சய் அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவன் வாகனத்தை மெதுவாக இயக்கிக் கொண்டிருந்தான், அவள் பேச முடிந்த வரை.

"உங்கள் வழக்கு இன்று காத்திருக்கும் நாளில் இருந்ததா?" என்று அவன் கேட்டான்.

"இருந்தது. இன்னும் மூன்று தேதிகள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு தேதிக்கும் நாங்கள் தயாராக இருக்கிறோம், ஆனால் நீதிமன்றத்திற்கு நேரம் இருக்கிறதோ இல்லையோ என்பது வேறு விஷயம்."

"அதற்காக நீங்கள் காத்திருக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமா?"

"காத்திருக்க வேண்டும். கட்டணம் வாங்குவதற்காக கூட."

அவள் கடைசி வரியைச் சொல்லும்போது அவள் குரலில் நகைச்சுவை தொனித்தது. சஞ்சய் சிரித்தான்.

"காத்திருப்பதற்கும் கட்டணம் வாங்கலாமா?"

"காத்திருப்பதற்கு எனக்குக் கட்டணம் வாங்க முடியும். ஆனால் என் வாடிக்கையாளருக்கு மனசாட்சி வரும்."

"அது நல்ல விஷயம்."

"நிச்சயமாக. வாடிக்கையாளர்கள் இல்லாவிட்டால், நான் யாருக்காக வழக்காடுவேன்?"

"உங்களுக்காக."

அவன் சொன்னது எதிர்பாராததாக இருந்தது. நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவன் வீதியை உற்றுப் பார்த்தவாறே வாகனத்தைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தான், ஆனால் அவன் வாய் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை இருந்தது.

"நான் எனக்காக வழக்காடுவதில்லை," என்று அவள் கூறினாள், அவளது குரல் மென்மையாக இருந்தது. "நான் மற்றவர்களுக்காக வழக்காடுகிறேன். அவர்களின் பிரச்சனைகளைத் தீர்க்கிறேன். அவர்களின் சொந்த வார்த்தைகளைக் கூட சரியாகச் சொல்ல முடியாத நிலையில், நான் அவர்களுக்காகப் பேசுகிறேன். அது என்னுடைய வேலை."

"அதுவும் சரிதான். ஆனால் உங்கள் வேலை உங்களை வரையறுக்கிறதா?"

அவள் சிறிது நேரம் பேசவில்லை. வானொலியில் ஒலித்த பழைய பாடல் முடிந்து, விளம்பரம் வந்தது. ஒரு புதிய மொபைல் போனின் அம்சங்கள் பட்டியலிடப்பட்டன. இருவரும் கவனிக்கவில்லை.

"என்னை வரையறுக்கும் விஷயங்கள் நிறைய இருக்கின்றன," என்று அவள் இறுதியாகக் கூறினாள். "என் வேலை அதில் ஒன்றுதான்."

"மற்றவை?"

"என் குடும்பம். என் நண்பர்கள். நான் விரும்பும் புத்தகங்கள். வார இறுதியில் அம்மா செய்யும் பாயசம்."

அவள் இவற்றைச் சொல்லும்போது, அவளது குரலில் ஒரு வெளிப்படையான அன்பும், பெருமையும் கலந்திருந்தன. சஞ்சய் அதைக் கவனித்தான். அவனுக்கு ஒரு கணம் அவளுக்கு முன்பாகத் தனது சொந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி நினைக்கத் தோன்றியது. காலியான அறை, காலணியில் வரிசையாக நிறுத்தப்பட்ட காலணிகள், ஃபிரிட்ஜில் அரை நிரம்பிய தண்ணீர் பாட்டில். அவன் அந்த எண்ணத்தை விரட்டிவிட்டான்.

"நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலி," என்று அவன் சொன்னான்.

"எப்படி?"

"உங்களைச் சுற்றி வரையறுக்கும் விஷயங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. அது நல்லது."

அவன் சொன்ன விதத்தில் சிறிது வெறுமையின் சாயல் இருந்தது. நந்தினி அதை உணர்ந்தாள். அவள் அவனைப் பார்த்தாள். அவனது கைகள் வாகனப் பிடியில் இருந்தன, அவனது முகபாவம் கவனமாக இருந்தது. ஆனால் அவனது கண்களில் ஒரு சோகம் தெரிந்தது, அது அவனுக்குத் தெரியாமலே வெளிப்பட்டது.

"நீங்கள்?" என்று அவள் மெதுவாகக் கேட்டாள்.

"நான்?"

"உங்களை வரையறுக்கும் விஷயங்கள்?"

சஞ்சய் சிறிது நேரம் பேசவில்லை. வாகனம் ஒரு சிக்னலை நெருங்கியது. அவன் அதில் நின்றான். மழை இப்போது மெல்லிய தூறலாக மாறியிருந்தது. முன்பக்க கண்ணாடியில் விழும் துளிகள் விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில் முத்துக்கள்போல் மின்னின.

"என் வேலை," என்று அவன் இறுதியாகக் கூறினான். "என் கார். என் அறை. என் வாடகைக்காரர். என் வங்கிக் கணக்கு."

அவன் ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லிக் கொண்டே போனான், ஒரு பட்டியலைப் படிப்பதுபோல. ஒவ்வொரு பெயரும் காற்றில் தொங்கியது, பின்னர் மழையில் கரைந்தது.

நந்தினி கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவள் அவனைப் பார்த்தாள், அவனது சுயவிவரம் விளக்கு வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது. அவன் ஒரு வெற்றிகரமான மனிதன். அவனிடம் பணம் இருந்தது, புகழ் இருந்தது, ஒரு தொழில் இருந்தது. ஆனால் அவன் பட்டியலிட்ட விஷயங்களில், மனிதர்கள் இல்லை. உறவுகள் இல்லை. அன்பு இல்லை.

அவளுக்கு ஒரு கணம் பரிதாபம் வந்தது. ஆனால் அது விரைவில் மறைந்துவிட்டது. பரிதாபம் அவனுக்குத் தேவையில்லை. அவனுக்குத் தேவை...

அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

"அது போதுமானதாக இல்லை," என்று அவள் மென்மையாகக் கூறினாள்.

"என்ன?"

"அந்தப் பட்டியல். உங்களை வரையறுப்பதற்கு அது போதுமானதாக இல்லை."

சஞ்சய் சிரித்தான், ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் உண்மையான மகிழ்ச்சி இல்லை.

"நீங்கள் சொல்வது சரிதான். ஆனால் இப்போதைக்கு அது தான் உள்ளது."

சிக்னல் பச்சை மாறியது. அவன் வாகனத்தை முன்னோக்கி நகர்த்தினான். மழை மீண்டும் கனத்துக் கொண்டிருந்தது. தெரு விளக்குகள் ஒளி மங்கலான வட்டங்களை உருவாக்கின.

"இங்கே வலதுபுறம் திரும்பவேண்டும்," என்று நந்தினி கூறினாள்.

அவள் சொன்ன திசையில் அவன் திரும்பினான். சாலை குறுகலாகி, மரங்கள் அதிகமாக இருப்பதை அவர்கள் காண முடிந்தது. பழைய வீடுகள், சிறிய கடைகள். இது அவனது பகுதி இல்லை. இது நந்தினியின் உலகம்.

"இந்தத் தெருவில் மூன்றாவது வீடு," என்று அவள் கூறினாள்.

அவன் வாகனத்தை மெதுவாக நிறுத்தினான். வீட்டின் முன்புறம் ஒரு சிறிய தோட்டம் இருந்தது. வாசலில் ஒரு விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது, அதன் வெளிச்சம் ஈரமான இலைகளில் பிரதிபலித்தது. வீட்டிற்குள் ஒருவர் நடமாட்டம் இருப்பதைக் காண முடிந்தது.

"இங்கே தான்," என்று நந்தினி கூறினாள். அவள் பையை எடுத்துக் கொண்டாள். "கோப்புப்பையைத் தருகிறீர்களா?"

சஞ்சய் பின்புற இருக்கையில் இருந்து அதை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தான்.

"நன்றி," என்று அவள் கூறினாள்.

"பரவாயில்லை."

அவள் கதவைத் திறக்கப் போனாள், பிறகு திரும்பிப் பார்த்தாள்.

"நீங்கள்... உள்ளே வருகிறீர்களா? குளிர்ச்சியாக ஒரு தேநீர் அருந்தலாம்."

அவள் அழைப்பு எதிர்பாராததாக இருந்தது. சஞ்சய் தயங்கினான். அவன் வீட்டிற்குள் இருந்த நடமாட்டத்தைப் பார்த்தான். ஒரு குடும்பம். ஒரு வீடு. அவனுக்குச் சொந்தமானது அல்ல.

"வேண்டாம்," என்று அவன் கூறினான். "உங்கள் அம்மா காத்திருப்பார். நான் தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை."

"அவர் தொந்தரவு படமாட்டார்."

"இன்னும்... நன்றி."

அவள் அவனது மறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டாள். ஆனால் அவள் கதவைத் திறப்பதற்கு முன்பாக, அவள் மீண்டும் திரும்பினாள்.

"சஞ்சய்," என்று அவள் கூறினாள், அவனது பெயரை முதல் முறையாகச் சொல்வது போல. "அந்தப் பட்டியல்... அது போதுமானதாக இல்லை என்று நான் சொன்னேன். அதை மாற்ற முடியும்."

அவன் அவளைப் பார்த்தான். அவளது கண்கள் வாசல் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் மென்மையாக ஒளிர்ந்தன.

"எப்படி?" என்று அவன் கேட்டான்.

"புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்."

"என்னவாக?"

"நண்பர்கள். உறவுகள். ஒரு வீட்டில் சாப்பிடும் சாப்பாடு. வார இறுதியில் செய்யும் பாயசம்."

அவள் புன்னகைத்தாள்.

"அவை எல்லாம் கட்டணம் செலுத்த வேண்டியவை அல்ல."

சஞ்சய் பதிலளிக்க முடியவில்லை. அவனது தொண்டை சற்று இறுக்கமாக இருந்தது. அவன் தலையை அசைத்தான்.

"நன்றி," என்று அவன் மெல்லிய குரலில் கூறினான்.

"பரவாயில்லை. நன்றி, என்னை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்ததற்கு."

"பரவாயில்லை."

நந்தினி கதவைத் திறந்து வெளியேறினாள். மழை இன்னும் தூறிக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அவள் வீட்டை நோக்கி ஓடவில்லை. அவள் நடந்தாள், அவளது உயரமான குதிகால் செருப்புகள் ஈரமான பாதையில் லேசான ஒலியை எழுப்பின.

வாசலில் சென்றதும், அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவள் கையை உயர்த்தி அசைத்தாள்.

சஞ்சயும் கையை உயர்த்தினான்.

பிறகு அவள் உள்ளே சென்றாள். வீட்டின் கதவு திறந்து, மூடப்பட்டது. விளக்கின் வெளிச்சத்தில் ஒரு நிழல் தெரிந்தது, பிறகு மறைந்தது.

சஞ்சய் இன்னும் சிறிது நேரம் அங்கேயே இருந்தான். மழை அவனது காரின் மீது விழுந்து கொண்டிருந்தது. வானொலி இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அவன் அதைக் கேட்கவில்லை.

அவன் நந்தினி சொன்ன வார்த்தைகளை நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

அவன் தனது வாகனத்தை இயக்கத் தொடங்கினான். மழையில் மெதுவாக முன்னேறிய அவனது கார், வெளியேற்றப்பட்ட வாயுக்களின் மங்கலான நிறத்தை விட்டுச் சென்றது.

வீட்டிற்குள், நந்தினி தனது செருப்புகளைக் கழற்றி வைத்தாள். அவளது தாய் அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள்.

"யாருடன் வந்தாய்?" என்று கேட்டாள்.

"ஒரு நண்பர்," என்று நந்தினி கூறினாள்.

அவள் சாளரத்திற்கு அருகில் சென்று பார்த்தாள். வெளியே, மழையில், ஒரு காரின் பின்புற விளக்குகள் தொலைவில் மங்கலான சிவப்புப் புள்ளிகளாக மாறி மறைந்தன.

அவள் சிறிது நேரம் அங்கேயே நின்றாள்.

பிறகு திரும்பி, சாப்பாட்டு மேசையை நோக்கி நடந்தாள்.

வீட்டில், சூடான உணவின் மணம் நிறைந்திருந்தது. அது ஒரு வரையறை. அது போதுமானது என்று அவள் நினைத்தாள்.

வெளியே, மழை தொடர்ந்து விழுந்து கொண்டிருந்தது.

“தி கோர்ட்” — Sandy2009 அவர்களின் கதையில், இந்தப் புதிய அப்டேட் ஒரு வழக்கின் தீர்ப்பைத் தாண்டி மனிதர்களுக்குள் நடக்கும் இன்னொரு நீதிமன்றத்தைத் திறந்திருக்கிறது.

முந்தைய கமெண்ட்டில் நாம் குறிப்பிட்டிருந்த ஒரு முக்கியமான விஷயம்—மீராவின் அதிகார வளர்ச்சியும், அந்த அதிகாரம் அவளுடைய மனிதநேயத்தை எப்படி மெதுவாக மாற்றுகிறது என்பதும்தான். இந்த அப்டேட்டில் அந்த மாற்றம் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஒருகாலத்தில் பிறருடைய தவறுகளை உடனே சுட்டிக்காட்டிய மீரா, இப்போது தன்னுடைய தவறை உணர்ந்து நந்தினியிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறாள். அதைவிட முக்கியமாக, “கேட்பீர்களா?” என்ற நந்தினியின் கேள்விக்கு “முயற்சி செய்கிறேன்” என்று மீரா சொல்வது சிறிய வசனமாக இருந்தாலும், அவளுடைய குணநலனில் பெரிய மாற்றத்தைச் சொல்கிறது.

அதிகாரம் மனிதனை உயர்த்தலாம்; ஆனால் தன்னைத் திருத்திக்கொள்ளும் மனம்தான் மனிதனை உண்மையில் உயர்த்துகிறது. அந்த மாற்றத்தை ஆசிரியர் இந்தப் பகுதியில் நேரடியாகப் பிரசங்கிக்காமல், ஒரு சிறிய உரையாடலுக்குள் வைத்திருப்பது சிறப்பு.

இந்த அப்டேட்டில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாத்திரம் நந்தினி. ஆரம்பத்தில் மீராவின் குழுவில் இருக்கும் ஒரு சக வழக்கறிஞராக மட்டுமே தெரிந்த அவள், இப்போது கதையின் உணர்ச்சியை சமநிலைப்படுத்தும் ஒரு முக்கியமான மனிதராக மாறுகிறாள். மீரா தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டை இழந்த நேரத்தில் அவளை கவனித்துக்கொள்வதும், சஞ்சய் தன்னுடைய பழைய காதல் காவ்யாவைப் பற்றிய வலியை வெளிப்படுத்தும்போது அவசரமாக அறிவுரை சொல்லாமல் அமைதியாகக் கேட்பதும், நந்தினியின் முதிர்ச்சியை அழகாக காட்டுகிறது.

சஞ்சய்யின் காவ்யா பற்றிய நினைவுகள் இந்தக் கதைக்கு முற்றிலும் வேறொரு அடுக்கைக் கொடுக்கின்றன. குறிப்பாக பெரிய சொத்து, வெற்றி, வழக்கு, பணம் என்று எல்லாவற்றையும் பெற்றிருந்தும், அவன் தன்னை வரையறுக்கும் விஷயங்களின் பட்டியலில் மனிதர்கள் இல்லாமல் போயிருப்பது மிகவும் வலுவான எழுத்து. “என் வேலை, என் கார், என் அறை, என் வங்கிக் கணக்கு...” என்று அவன் சொல்லும் வரிசை, ஒரு வெற்றிகரமான மனிதனுக்குள் இருக்கும் வெறுமையை மிகச் சாதாரணமான வார்த்தைகளிலேயே வெளிப்படுத்துகிறது.

அதற்கான பதிலாக நந்தினி சொல்லும் “அந்தப் பட்டியல்... அது போதுமானதாக இல்லை” என்ற கருத்து இந்தப் பகுதியின் முக்கியமான வரிகளில் ஒன்று. பணத்தால் வாழ்க்கையின் வசதிகளை வாங்க முடியும்; ஆனால் வாழ்க்கையை நிரப்பும் மனிதர்களை வாங்க முடியாது என்பதைத்தான் அந்தக் காட்சி உணர்த்துகிறது.

காவ்யாவின் மரணத்தை வெறும் கதைக்கான திருப்பமாக மட்டும் பயன்படுத்தாமல், சஞ்சய்யின் குற்றவுணர்வு, தந்தையின் அதிகார மனப்பான்மை, அவன் இழந்த உறவு ஆகியவற்றோடு இணைத்திருப்பது கதாபாத்திரத்திற்கு ஆழம் கொடுக்கிறது. குறிப்பாக “நான் அன்றே போயிருக்க வேண்டும்” என்ற அவனுடைய வருத்தம், அவன் இன்னும் கடந்தகாலத்திலிருந்து முழுமையாக வெளியே வரவில்லை என்பதை உணர்த்துகிறது.

அதே நேரத்தில், இங்கே ஆசிரியர் ஒரு நல்ல விஷயத்தைச் செய்திருக்கிறார். சஞ்சய்யின் துயரத்தை நந்தினி உடனடியாக காதலாக மாற்றவில்லை. அவள் அவனை “சரி செய்ய” முயற்சிக்கவில்லை; அவனுடைய வலியை கேட்கிறாள், தேவையான உதவியைப் பெறச் சொல்கிறாள். இதனால் அவர்களுடைய அடுத்தகட்ட உறவு இயற்கையாக வளர்வதற்கான இடம் கிடைக்கிறது.

சில உறவுகள் சந்திப்பால் உருவாகாது; ஒருவர் மற்றொருவரின் அமைதியை மதிக்கத் தொடங்கும் தருணத்தில்தான் அவை உருவாக ஆரம்பிக்கும்.

ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு வரும் நந்தினி–சஞ்சய் சந்திப்பு மிகவும் மெதுவாக எழுதப்பட்டுள்ளது. இங்கே வேகமான காதல் திருப்பத்தை கொண்டு வராமல், தேநீர், வேலை, நகைச்சுவை, மழை, குடும்பம் போன்ற சாதாரண விஷயங்களின் வழியாக இருவரையும் நெருக்கமாக்கியிருப்பது கதையின் முந்தைய பகுதிகளில் இருந்த அதிகப்படியான உணர்ச்சி அழுத்தத்திற்கு நல்ல மாறுபாடு.

குறிப்பாக “வழக்கறிஞர்களிடம் பழகுவதில் சில ஆபத்துகள் இருக்கின்றன”, “வாய்மொழி ஒப்பந்தம் போதும்” போன்ற உரையாடல்கள் இருவருக்கும் இடையிலான chemistry-யை வலுக்கட்டாயமாக காட்டாமல் இயல்பாக உருவாக்குகின்றன. காதல் என்று சொல்லாமல் காதலுக்கான சாத்தியத்தை உணர வைப்பது இங்கே நல்ல எழுத்து.

முந்தைய கமெண்ட்டில் உணர்ச்சியை ஒவ்வொரு காட்சியிலும் தொடர்ந்து உயர்த்தாமல், சில இடங்களில் இயல்பான அமைதியை விட வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன். இந்த அப்டேட்டில் அந்த விஷயம் மிகவும் நன்றாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. காருக்குள் மழையில் இருவரும் சில நிமிடங்கள் பேசாமல் இருப்பதும், சஞ்சய்யின் வெறுமையான வாழ்க்கையை நந்தினி கவனிப்பதும், கடைசியில் வீட்டின் வாசலில் அவள் அவனை அழைப்பதும்—எதுவுமே அவசரப்படுத்தப்படவில்லை.

அதில் குறிப்பாக ஒரு சிறிய காட்சி மனதில் நிற்கிறது.

நந்தினி வீட்டிற்குள் செல்லும் முன் சஞ்சய்யிடம், “புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று சொல்வது.

அது வெறும் நட்புக்கான அறிவுரை இல்லை. சஞ்சய்யின் முழு வாழ்க்கைக்கும் சொல்லப்பட்ட ஒரு வரி.

அவன் வாழ்க்கையில் பணம் இருக்கிறது. தொழில் இருக்கிறது. சொத்து இருக்கிறது. ஆனால் அவனுடைய “பட்டியலில்” மனிதர்கள் இல்லை. நந்தினி அந்தப் பட்டியலில் புதிய வார்த்தைகளைச் சேர்க்கச் சொல்கிறாள். இறுதியில் அவள் வீட்டுக்குள் செல்லும்போது, “ஒரு நண்பர்” என்று தாயிடம் சொல்வதும், வீட்டுக்குள் இருக்கும் சூடான உணவும், வெளியே மழையும்—இந்த மூன்றையும் இணைத்த விதம் அழகான முடிவு.

வாழ்க்கையின் பெரிய வெற்றிகள் கணக்கில் சேரும்; ஆனால் நம்மை நினைத்து காத்திருக்கும் ஒருவர் இருந்தால்தான் அந்த வெற்றி மனதில் சேரும்.

இங்கே நந்தினி கதாபாத்திரம் சஞ்சய்யை காதலிக்கிறாளா இல்லையா என்பதை ஆசிரியர் இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லவில்லை. அதுதான் நல்லது. அவளுடைய பார்வை, அவனுடைய சிறிய செயல்களை கவனிப்பது, அவனைப் பற்றி பரிதாபப்படாமல் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பது, வீட்டிற்குள் அழைப்பது—இவை அனைத்தும் வாசகரை அடுத்த கட்டத்தை எதிர்பார்க்க வைக்கின்றன.

அதேபோல் சஞ்சய்யின் வாழ்க்கையிலும் ஒரு கேள்வி திறந்தே இருக்கிறது. காவ்யாவின் இழப்புக்குப் பிறகு உருவான வெறுமையை நந்தினி நிரப்பப் போகிறாளா? அல்லது அவள் அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல நண்பராக மட்டுமே இருப்பாளா? இந்த உறவை எந்த வேகத்தில் ஆசிரியர் நகர்த்தப் போகிறார் என்பதுதான் அடுத்த பகுதிகளுக்கான சுவாரஸ்யமான எதிர்பார்ப்பு.

மீரா–அர்ஜுன் மையமாகத் தொடங்கிய இந்தக் கதையில், இப்போது நந்தினி–சஞ்சய் பாதை தனியாக உருவாகத் தொடங்கியிருப்பது கதையின் பரப்பை விரிவாக்குகிறது. ஆனால் இங்கே ஒரு கவனம் தேவை. புதிய உறவுகள் அதிகமாக வந்தாலும், ஆரம்பத்தில் கதைக்கு அடித்தளமாக இருந்த நீதிமன்றம், சட்டம், அதிகாரம், மனசாட்சி ஆகிய மையக் கருக்கள் பின்னால் மறைந்து போகாமல் தொடர்ந்து இணைக்கப்பட வேண்டும். இல்லையென்றால் “தி கோர்ட்” என்ற தலைப்பின் வலிமை குறைய வாய்ப்பு இருக்கிறது.

இந்தப் பகுதியில் அந்த இணைப்பை மீண்டும் கொண்டு வந்திருப்பது நல்ல விஷயம். “காத்திருக்கும் நாள்”, நீதிமன்றத்தின் தேதிகள், வழக்கறிஞரின் தொழில் வாழ்க்கை, கட்டணம், வாடிக்கையாளர்கள்—இவை கதையின் ஆரம்ப அடையாளத்தை மீண்டும் நினைவுபடுத்துகின்றன.

நீதிமன்றத்தில் தீர்ப்புக்கு தேதி இருக்கும்; ஆனால் மனித மனத்தின் தீர்ப்புக்கு சில நேரங்களில் ஆண்டுகளே ஆகலாம்.

மொத்தத்தில், இந்த அப்டேட் முந்தைய பகுதிகளிலிருந்த பரபரப்பை விட மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் வெற்றிடத்தையும், மாற்றத்தையும், உறவுகளின் மெதுவான உருவாக்கத்தையும் முன்னிலைப்படுத்துகிறது. குறிப்பாக மீராவின் தன்னுணர்வு, நந்தினியின் முதிர்ச்சி, சஞ்சய்யின் காவ்யா இழப்பு, அதன்பிறகு உருவாகும் நந்தினி–சஞ்சய் நெருக்கம்—இந்த நான்கு அடுக்குகளும் கதையை இன்னும் மனிதமாக்குகின்றன.

மழை இந்தப் பகுதியில் வெறும் பின்னணி அல்ல; கடந்த காலத்தை கழுவிவிட்டு புதிய வாழ்க்கைக்குள் நுழையும் ஒரு குறியீடாகவே தோன்றுகிறது. ஆரம்பத்தில் சஞ்சய் தனது இழப்பைப் பற்றி மழை இரவில் பேசுகிறான். இறுதியில் நந்தினியின் வீட்டின் வெப்பத்துக்குள் அந்த மழை வெளியில் தொடர்ந்து விழுகிறது. ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் இருந்த வெறுமையிலிருந்து, இன்னொருவருடைய வாழ்க்கையில் இருக்கும் குடும்ப வெப்பத்தை நோக்கி அவன் ஒரு சிறிய பயணம் செய்துவிட்டான்.

அந்தப் பயணம் காதலா, நட்பா, அல்லது இன்னும் பெயரிடப்படாத ஒரு உறவா என்பதைத் தீர்மானிப்பது அடுத்தடுத்த பகுதிகளின் கையில் இருக்கிறது.

“ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை மாற்ற பெரிய தீர்ப்பு தேவையில்லை; சில நேரங்களில் ஒரு நல்ல வார்த்தையும், ஒரு கப் தேநீரும் போதும்.”

முந்தைய பகுதிகளில் இருந்த குறைகளைத் தாண்டி, இந்த அப்டேட்டில் உரையாடல்களின் இயல்புத்தன்மையும், காட்சிகளின் மெதுவான நகர்வும், கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் அணுகுமுறையும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் மேம்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக நந்தினியை வெறும் துணைக் கதாபாத்திரமாக விட்டுவிடாமல், கதையின் உணர்ச்சி சமநிலையைத் தாங்கும் அளவுக்கு வளர்த்திருப்பது பாராட்டுக்குரியது.

“தி கோர்ட்” இப்போது நீதிமன்றத்தில் நடக்கும் வழக்குகளைப் பற்றிய கதை மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் மனதுக்குள் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் வழக்கைப் பற்றிய கதையாகவும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.

இந்த அழகான மாற்றத்தையும், கதாபாத்திரங்களை அவசரப்படுத்தாமல் நகர்த்திய விதத்தையும் பாராட்டுகிறேன். Sandy2009 அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். குறிப்பாக இந்தப் புதிய பாதையில் நந்தினி–சஞ்சய் உறவை எவ்வளவு நிதானமாகவும் இயல்பாகவும் எடுத்துச் செல்கிறீர்கள் என்பதுதான் அடுத்த பகுதிகளின் மீதான எதிர்பார்ப்பை அதிகரிக்கிறது.

இறுதியாக ஒரு வரி:

“தி கோர்ட்” நீதியைத் தேடி நீதிமன்றத்துக்குள் சென்றது… ஆனால் இப்போது சில மனிதர்களுக்கு வாழ்க்கை என்ற நீதிமன்றத்தில், பணத்தால் வாங்க முடியாத ஒரு புதிய தீர்ப்பை எழுதத் தொடங்கியிருக்கிறது!

நண்பா முந்தைய பகுதியில் நான் சிறு சிறு எபிசோடுகளாக எழுத முடிவு எடுத்திருந்தேன். இத்தளத்தில் நண்பர் ஒருவரின் ஆலோசனையின் பெயரில் நெடுந்தொடராக எழுத ஆசைப்படுகிறேன். குறிப்பாக நான் ஒன்றை கூற ஆசைப்படுகிறேன் நண்பா. மீரா ஒரு காரியவாதி அவள் தான் வெற்றி பெற வேண்டும் என்பதற்காக எந்த ஒரு எல்லைக்கும் செல்ல க்கூடியவர். எந்த ஒரு எல்லைக்கும் முன் பகுதியில் குறிப்பிட்டது போல நந்தினி மீரா உதவியாளர் வழக்கறிஞர் ஆனால் அவளைப் போன்று குணம் உடையவள் அல்ல  மென்மையானவள். இந்த கதை எதை நோக்கிச் செல்கிறது என்றால் மீராவினால் நந்தினியின் வாழ்க்கையில் ஏற்படக்கூடிய மாற்றங்கள் அதை நோக்கி கதைசெல்கிறது 
இதில் காதல் இருக்கும் பிரிவுகள் இருக்கும் காமம் இருக்கும் 
அனைத்தும் இயல்பாக இருக்கும் மென்மையாக இருக்கும் 
வந்தான் போனான் அந்த மாதிரி இருக்காது பொறுமையாக தான் இருக்கும். எந்த ஒரு பெண்ணும் அவ்வளவு எளிதாக ஒரு ஆணுக்கு தன் உடலை தருவது இல்லை .. மெதுவாக கதை நகரும் மெதுவாக காமம் வரும் நண்பா. இந்த முறை நான் அவசரப்பட போவதில்லை. மீரா வரும் இடங்கள் மற்றும் கொஞ்சம் அதிரடியாக இருக்கும்.