[Shajith]

“தி கோர்ட்” — Sandy2009 அவர்களின் கதையில், இந்தப் புதிய அப்டேட் ஒரு வழக்கின் தீர்ப்பைத் தாண்டி மனிதர்களுக்குள் நடக்கும் இன்னொரு நீதிமன்றத்தைத் திறந்திருக்கிறது.

முந்தைய கமெண்ட்டில் நாம் குறிப்பிட்டிருந்த ஒரு முக்கியமான விஷயம்—மீராவின் அதிகார வளர்ச்சியும், அந்த அதிகாரம் அவளுடைய மனிதநேயத்தை எப்படி மெதுவாக மாற்றுகிறது என்பதும்தான். இந்த அப்டேட்டில் அந்த மாற்றம் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஒருகாலத்தில் பிறருடைய தவறுகளை உடனே சுட்டிக்காட்டிய மீரா, இப்போது தன்னுடைய தவறை உணர்ந்து நந்தினியிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறாள். அதைவிட முக்கியமாக, “கேட்பீர்களா?” என்ற நந்தினியின் கேள்விக்கு “முயற்சி செய்கிறேன்” என்று மீரா சொல்வது சிறிய வசனமாக இருந்தாலும், அவளுடைய குணநலனில் பெரிய மாற்றத்தைச் சொல்கிறது.

அதிகாரம் மனிதனை உயர்த்தலாம்; ஆனால் தன்னைத் திருத்திக்கொள்ளும் மனம்தான் மனிதனை உண்மையில் உயர்த்துகிறது. அந்த மாற்றத்தை ஆசிரியர் இந்தப் பகுதியில் நேரடியாகப் பிரசங்கிக்காமல், ஒரு சிறிய உரையாடலுக்குள் வைத்திருப்பது சிறப்பு.

இந்த அப்டேட்டில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாத்திரம் நந்தினி. ஆரம்பத்தில் மீராவின் குழுவில் இருக்கும் ஒரு சக வழக்கறிஞராக மட்டுமே தெரிந்த அவள், இப்போது கதையின் உணர்ச்சியை சமநிலைப்படுத்தும் ஒரு முக்கியமான மனிதராக மாறுகிறாள். மீரா தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டை இழந்த நேரத்தில் அவளை கவனித்துக்கொள்வதும், சஞ்சய் தன்னுடைய பழைய காதல் காவ்யாவைப் பற்றிய வலியை வெளிப்படுத்தும்போது அவசரமாக அறிவுரை சொல்லாமல் அமைதியாகக் கேட்பதும், நந்தினியின் முதிர்ச்சியை அழகாக காட்டுகிறது.

சஞ்சய்யின் காவ்யா பற்றிய நினைவுகள் இந்தக் கதைக்கு முற்றிலும் வேறொரு அடுக்கைக் கொடுக்கின்றன. குறிப்பாக பெரிய சொத்து, வெற்றி, வழக்கு, பணம் என்று எல்லாவற்றையும் பெற்றிருந்தும், அவன் தன்னை வரையறுக்கும் விஷயங்களின் பட்டியலில் மனிதர்கள் இல்லாமல் போயிருப்பது மிகவும் வலுவான எழுத்து. “என் வேலை, என் கார், என் அறை, என் வங்கிக் கணக்கு...” என்று அவன் சொல்லும் வரிசை, ஒரு வெற்றிகரமான மனிதனுக்குள் இருக்கும் வெறுமையை மிகச் சாதாரணமான வார்த்தைகளிலேயே வெளிப்படுத்துகிறது.

அதற்கான பதிலாக நந்தினி சொல்லும் “அந்தப் பட்டியல்... அது போதுமானதாக இல்லை” என்ற கருத்து இந்தப் பகுதியின் முக்கியமான வரிகளில் ஒன்று. பணத்தால் வாழ்க்கையின் வசதிகளை வாங்க முடியும்; ஆனால் வாழ்க்கையை நிரப்பும் மனிதர்களை வாங்க முடியாது என்பதைத்தான் அந்தக் காட்சி உணர்த்துகிறது.

காவ்யாவின் மரணத்தை வெறும் கதைக்கான திருப்பமாக மட்டும் பயன்படுத்தாமல், சஞ்சய்யின் குற்றவுணர்வு, தந்தையின் அதிகார மனப்பான்மை, அவன் இழந்த உறவு ஆகியவற்றோடு இணைத்திருப்பது கதாபாத்திரத்திற்கு ஆழம் கொடுக்கிறது. குறிப்பாக “நான் அன்றே போயிருக்க வேண்டும்” என்ற அவனுடைய வருத்தம், அவன் இன்னும் கடந்தகாலத்திலிருந்து முழுமையாக வெளியே வரவில்லை என்பதை உணர்த்துகிறது.

அதே நேரத்தில், இங்கே ஆசிரியர் ஒரு நல்ல விஷயத்தைச் செய்திருக்கிறார். சஞ்சய்யின் துயரத்தை நந்தினி உடனடியாக காதலாக மாற்றவில்லை. அவள் அவனை “சரி செய்ய” முயற்சிக்கவில்லை; அவனுடைய வலியை கேட்கிறாள், தேவையான உதவியைப் பெறச் சொல்கிறாள். இதனால் அவர்களுடைய அடுத்தகட்ட உறவு இயற்கையாக வளர்வதற்கான இடம் கிடைக்கிறது.

சில உறவுகள் சந்திப்பால் உருவாகாது; ஒருவர் மற்றொருவரின் அமைதியை மதிக்கத் தொடங்கும் தருணத்தில்தான் அவை உருவாக ஆரம்பிக்கும்.

ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு வரும் நந்தினி–சஞ்சய் சந்திப்பு மிகவும் மெதுவாக எழுதப்பட்டுள்ளது. இங்கே வேகமான காதல் திருப்பத்தை கொண்டு வராமல், தேநீர், வேலை, நகைச்சுவை, மழை, குடும்பம் போன்ற சாதாரண விஷயங்களின் வழியாக இருவரையும் நெருக்கமாக்கியிருப்பது கதையின் முந்தைய பகுதிகளில் இருந்த அதிகப்படியான உணர்ச்சி அழுத்தத்திற்கு நல்ல மாறுபாடு.

குறிப்பாக “வழக்கறிஞர்களிடம் பழகுவதில் சில ஆபத்துகள் இருக்கின்றன”, “வாய்மொழி ஒப்பந்தம் போதும்” போன்ற உரையாடல்கள் இருவருக்கும் இடையிலான chemistry-யை வலுக்கட்டாயமாக காட்டாமல் இயல்பாக உருவாக்குகின்றன. காதல் என்று சொல்லாமல் காதலுக்கான சாத்தியத்தை உணர வைப்பது இங்கே நல்ல எழுத்து.

முந்தைய கமெண்ட்டில் உணர்ச்சியை ஒவ்வொரு காட்சியிலும் தொடர்ந்து உயர்த்தாமல், சில இடங்களில் இயல்பான அமைதியை விட வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன். இந்த அப்டேட்டில் அந்த விஷயம் மிகவும் நன்றாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. காருக்குள் மழையில் இருவரும் சில நிமிடங்கள் பேசாமல் இருப்பதும், சஞ்சய்யின் வெறுமையான வாழ்க்கையை நந்தினி கவனிப்பதும், கடைசியில் வீட்டின் வாசலில் அவள் அவனை அழைப்பதும்—எதுவுமே அவசரப்படுத்தப்படவில்லை.

அதில் குறிப்பாக ஒரு சிறிய காட்சி மனதில் நிற்கிறது.

நந்தினி வீட்டிற்குள் செல்லும் முன் சஞ்சய்யிடம், “புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று சொல்வது.

அது வெறும் நட்புக்கான அறிவுரை இல்லை. சஞ்சய்யின் முழு வாழ்க்கைக்கும் சொல்லப்பட்ட ஒரு வரி.

அவன் வாழ்க்கையில் பணம் இருக்கிறது. தொழில் இருக்கிறது. சொத்து இருக்கிறது. ஆனால் அவனுடைய “பட்டியலில்” மனிதர்கள் இல்லை. நந்தினி அந்தப் பட்டியலில் புதிய வார்த்தைகளைச் சேர்க்கச் சொல்கிறாள். இறுதியில் அவள் வீட்டுக்குள் செல்லும்போது, “ஒரு நண்பர்” என்று தாயிடம் சொல்வதும், வீட்டுக்குள் இருக்கும் சூடான உணவும், வெளியே மழையும்—இந்த மூன்றையும் இணைத்த விதம் அழகான முடிவு.

வாழ்க்கையின் பெரிய வெற்றிகள் கணக்கில் சேரும்; ஆனால் நம்மை நினைத்து காத்திருக்கும் ஒருவர் இருந்தால்தான் அந்த வெற்றி மனதில் சேரும்.

இங்கே நந்தினி கதாபாத்திரம் சஞ்சய்யை காதலிக்கிறாளா இல்லையா என்பதை ஆசிரியர் இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லவில்லை. அதுதான் நல்லது. அவளுடைய பார்வை, அவனுடைய சிறிய செயல்களை கவனிப்பது, அவனைப் பற்றி பரிதாபப்படாமல் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பது, வீட்டிற்குள் அழைப்பது—இவை அனைத்தும் வாசகரை அடுத்த கட்டத்தை எதிர்பார்க்க வைக்கின்றன.

அதேபோல் சஞ்சய்யின் வாழ்க்கையிலும் ஒரு கேள்வி திறந்தே இருக்கிறது. காவ்யாவின் இழப்புக்குப் பிறகு உருவான வெறுமையை நந்தினி நிரப்பப் போகிறாளா? அல்லது அவள் அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல நண்பராக மட்டுமே இருப்பாளா? இந்த உறவை எந்த வேகத்தில் ஆசிரியர் நகர்த்தப் போகிறார் என்பதுதான் அடுத்த பகுதிகளுக்கான சுவாரஸ்யமான எதிர்பார்ப்பு.

மீரா–அர்ஜுன் மையமாகத் தொடங்கிய இந்தக் கதையில், இப்போது நந்தினி–சஞ்சய் பாதை தனியாக உருவாகத் தொடங்கியிருப்பது கதையின் பரப்பை விரிவாக்குகிறது. ஆனால் இங்கே ஒரு கவனம் தேவை. புதிய உறவுகள் அதிகமாக வந்தாலும், ஆரம்பத்தில் கதைக்கு அடித்தளமாக இருந்த நீதிமன்றம், சட்டம், அதிகாரம், மனசாட்சி ஆகிய மையக் கருக்கள் பின்னால் மறைந்து போகாமல் தொடர்ந்து இணைக்கப்பட வேண்டும். இல்லையென்றால் “தி கோர்ட்” என்ற தலைப்பின் வலிமை குறைய வாய்ப்பு இருக்கிறது.

இந்தப் பகுதியில் அந்த இணைப்பை மீண்டும் கொண்டு வந்திருப்பது நல்ல விஷயம். “காத்திருக்கும் நாள்”, நீதிமன்றத்தின் தேதிகள், வழக்கறிஞரின் தொழில் வாழ்க்கை, கட்டணம், வாடிக்கையாளர்கள்—இவை கதையின் ஆரம்ப அடையாளத்தை மீண்டும் நினைவுபடுத்துகின்றன.

நீதிமன்றத்தில் தீர்ப்புக்கு தேதி இருக்கும்; ஆனால் மனித மனத்தின் தீர்ப்புக்கு சில நேரங்களில் ஆண்டுகளே ஆகலாம்.

மொத்தத்தில், இந்த அப்டேட் முந்தைய பகுதிகளிலிருந்த பரபரப்பை விட மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் வெற்றிடத்தையும், மாற்றத்தையும், உறவுகளின் மெதுவான உருவாக்கத்தையும் முன்னிலைப்படுத்துகிறது. குறிப்பாக மீராவின் தன்னுணர்வு, நந்தினியின் முதிர்ச்சி, சஞ்சய்யின் காவ்யா இழப்பு, அதன்பிறகு உருவாகும் நந்தினி–சஞ்சய் நெருக்கம்—இந்த நான்கு அடுக்குகளும் கதையை இன்னும் மனிதமாக்குகின்றன.

மழை இந்தப் பகுதியில் வெறும் பின்னணி அல்ல; கடந்த காலத்தை கழுவிவிட்டு புதிய வாழ்க்கைக்குள் நுழையும் ஒரு குறியீடாகவே தோன்றுகிறது. ஆரம்பத்தில் சஞ்சய் தனது இழப்பைப் பற்றி மழை இரவில் பேசுகிறான். இறுதியில் நந்தினியின் வீட்டின் வெப்பத்துக்குள் அந்த மழை வெளியில் தொடர்ந்து விழுகிறது. ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் இருந்த வெறுமையிலிருந்து, இன்னொருவருடைய வாழ்க்கையில் இருக்கும் குடும்ப வெப்பத்தை நோக்கி அவன் ஒரு சிறிய பயணம் செய்துவிட்டான்.

அந்தப் பயணம் காதலா, நட்பா, அல்லது இன்னும் பெயரிடப்படாத ஒரு உறவா என்பதைத் தீர்மானிப்பது அடுத்தடுத்த பகுதிகளின் கையில் இருக்கிறது.

“ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை மாற்ற பெரிய தீர்ப்பு தேவையில்லை; சில நேரங்களில் ஒரு நல்ல வார்த்தையும், ஒரு கப் தேநீரும் போதும்.”

முந்தைய பகுதிகளில் இருந்த குறைகளைத் தாண்டி, இந்த அப்டேட்டில் உரையாடல்களின் இயல்புத்தன்மையும், காட்சிகளின் மெதுவான நகர்வும், கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் அணுகுமுறையும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் மேம்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக நந்தினியை வெறும் துணைக் கதாபாத்திரமாக விட்டுவிடாமல், கதையின் உணர்ச்சி சமநிலையைத் தாங்கும் அளவுக்கு வளர்த்திருப்பது பாராட்டுக்குரியது.

“தி கோர்ட்” இப்போது நீதிமன்றத்தில் நடக்கும் வழக்குகளைப் பற்றிய கதை மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் மனதுக்குள் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் வழக்கைப் பற்றிய கதையாகவும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.

இந்த அழகான மாற்றத்தையும், கதாபாத்திரங்களை அவசரப்படுத்தாமல் நகர்த்திய விதத்தையும் பாராட்டுகிறேன். Sandy2009 அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். குறிப்பாக இந்தப் புதிய பாதையில் நந்தினி–சஞ்சய் உறவை எவ்வளவு நிதானமாகவும் இயல்பாகவும் எடுத்துச் செல்கிறீர்கள் என்பதுதான் அடுத்த பகுதிகளின் மீதான எதிர்பார்ப்பை அதிகரிக்கிறது.

இறுதியாக ஒரு வரி:

“தி கோர்ட்” நீதியைத் தேடி நீதிமன்றத்துக்குள் சென்றது… ஆனால் இப்போது சில மனிதர்களுக்கு வாழ்க்கை என்ற நீதிமன்றத்தில், பணத்தால் வாங்க முடியாத ஒரு புதிய தீர்ப்பை எழுதத் தொடங்கியிருக்கிறது!