[Sandy2009]

தொடர்ச்சி



"நிறைய. கடினமான நாளில் ஏதாவது நடக்கும். வாதம் இருக்கும், குறுக்குக் கேள்வி இருக்கும், ஆவணங்கள் இருக்கும். ஆனால் காத்திருக்கும் நாளில்... உங்கள் திருவிளக்கு எரிந்துகொண்டே இருக்கும். எதிர்வாதி தன் ஆவணங்களைத் தயாரிக்கிறார். நீங்கள் ஒரு கேள்வியைத் தயாரிக்கிறீர்கள். நீதிபதி அறையின் மற்றொரு வழக்கை விசாரிக்கிறார். எல்லோரும் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள், ஆனால் உங்கள் வழக்கு இன்னும் அதே இடத்தில் தான் இருக்கிறது. அது ஒருவிதத்தில் சோகமானது."

அவள் கூறிய விதத்தில், ஒரு தொழில் நிபுணரின் அனுபவக் கசப்பும், அதேசமயம் ஒரு சாதாரண மனிதரின் களைப்பும் ஒலித்தன. சஞ்சய் அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவன் வாகனத்தை மெதுவாக இயக்கிக் கொண்டிருந்தான், அவள் பேச முடிந்த வரை.

"உங்கள் வழக்கு இன்று காத்திருக்கும் நாளில் இருந்ததா?" என்று அவன் கேட்டான்.

"இருந்தது. இன்னும் மூன்று தேதிகள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு தேதிக்கும் நாங்கள் தயாராக இருக்கிறோம், ஆனால் நீதிமன்றத்திற்கு நேரம் இருக்கிறதோ இல்லையோ என்பது வேறு விஷயம்."

"அதற்காக நீங்கள் காத்திருக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமா?"

"காத்திருக்க வேண்டும். கட்டணம் வாங்குவதற்காக கூட."

அவள் கடைசி வரியைச் சொல்லும்போது அவள் குரலில் நகைச்சுவை தொனித்தது. சஞ்சய் சிரித்தான்.

"காத்திருப்பதற்கும் கட்டணம் வாங்கலாமா?"

"காத்திருப்பதற்கு எனக்குக் கட்டணம் வாங்க முடியும். ஆனால் என் வாடிக்கையாளருக்கு மனசாட்சி வரும்."

"அது நல்ல விஷயம்."

"நிச்சயமாக. வாடிக்கையாளர்கள் இல்லாவிட்டால், நான் யாருக்காக வழக்காடுவேன்?"

"உங்களுக்காக."

அவன் சொன்னது எதிர்பாராததாக இருந்தது. நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவன் வீதியை உற்றுப் பார்த்தவாறே வாகனத்தைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தான், ஆனால் அவன் வாய் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை இருந்தது.

"நான் எனக்காக வழக்காடுவதில்லை," என்று அவள் கூறினாள், அவளது குரல் மென்மையாக இருந்தது. "நான் மற்றவர்களுக்காக வழக்காடுகிறேன். அவர்களின் பிரச்சனைகளைத் தீர்க்கிறேன். அவர்களின் சொந்த வார்த்தைகளைக் கூட சரியாகச் சொல்ல முடியாத நிலையில், நான் அவர்களுக்காகப் பேசுகிறேன். அது என்னுடைய வேலை."

"அதுவும் சரிதான். ஆனால் உங்கள் வேலை உங்களை வரையறுக்கிறதா?"

அவள் சிறிது நேரம் பேசவில்லை. வானொலியில் ஒலித்த பழைய பாடல் முடிந்து, விளம்பரம் வந்தது. ஒரு புதிய மொபைல் போனின் அம்சங்கள் பட்டியலிடப்பட்டன. இருவரும் கவனிக்கவில்லை.

"என்னை வரையறுக்கும் விஷயங்கள் நிறைய இருக்கின்றன," என்று அவள் இறுதியாகக் கூறினாள். "என் வேலை அதில் ஒன்றுதான்."

"மற்றவை?"

"என் குடும்பம். என் நண்பர்கள். நான் விரும்பும் புத்தகங்கள். வார இறுதியில் அம்மா செய்யும் பாயசம்."

அவள் இவற்றைச் சொல்லும்போது, அவளது குரலில் ஒரு வெளிப்படையான அன்பும், பெருமையும் கலந்திருந்தன. சஞ்சய் அதைக் கவனித்தான். அவனுக்கு ஒரு கணம் அவளுக்கு முன்பாகத் தனது சொந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி நினைக்கத் தோன்றியது. காலியான அறை, காலணியில் வரிசையாக நிறுத்தப்பட்ட காலணிகள், ஃபிரிட்ஜில் அரை நிரம்பிய தண்ணீர் பாட்டில். அவன் அந்த எண்ணத்தை விரட்டிவிட்டான்.

"நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலி," என்று அவன் சொன்னான்.

"எப்படி?"

"உங்களைச் சுற்றி வரையறுக்கும் விஷயங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. அது நல்லது."

அவன் சொன்ன விதத்தில் சிறிது வெறுமையின் சாயல் இருந்தது. நந்தினி அதை உணர்ந்தாள். அவள் அவனைப் பார்த்தாள். அவனது கைகள் வாகனப் பிடியில் இருந்தன, அவனது முகபாவம் கவனமாக இருந்தது. ஆனால் அவனது கண்களில் ஒரு சோகம் தெரிந்தது, அது அவனுக்குத் தெரியாமலே வெளிப்பட்டது.

"நீங்கள்?" என்று அவள் மெதுவாகக் கேட்டாள்.

"நான்?"

"உங்களை வரையறுக்கும் விஷயங்கள்?"

சஞ்சய் சிறிது நேரம் பேசவில்லை. வாகனம் ஒரு சிக்னலை நெருங்கியது. அவன் அதில் நின்றான். மழை இப்போது மெல்லிய தூறலாக மாறியிருந்தது. முன்பக்க கண்ணாடியில் விழும் துளிகள் விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில் முத்துக்கள்போல் மின்னின.

"என் வேலை," என்று அவன் இறுதியாகக் கூறினான். "என் கார். என் அறை. என் வாடகைக்காரர். என் வங்கிக் கணக்கு."

அவன் ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லிக் கொண்டே போனான், ஒரு பட்டியலைப் படிப்பதுபோல. ஒவ்வொரு பெயரும் காற்றில் தொங்கியது, பின்னர் மழையில் கரைந்தது.

நந்தினி கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவள் அவனைப் பார்த்தாள், அவனது சுயவிவரம் விளக்கு வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது. அவன் ஒரு வெற்றிகரமான மனிதன். அவனிடம் பணம் இருந்தது, புகழ் இருந்தது, ஒரு தொழில் இருந்தது. ஆனால் அவன் பட்டியலிட்ட விஷயங்களில், மனிதர்கள் இல்லை. உறவுகள் இல்லை. அன்பு இல்லை.

அவளுக்கு ஒரு கணம் பரிதாபம் வந்தது. ஆனால் அது விரைவில் மறைந்துவிட்டது. பரிதாபம் அவனுக்குத் தேவையில்லை. அவனுக்குத் தேவை...

அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

"அது போதுமானதாக இல்லை," என்று அவள் மென்மையாகக் கூறினாள்.

"என்ன?"

"அந்தப் பட்டியல். உங்களை வரையறுப்பதற்கு அது போதுமானதாக இல்லை."

சஞ்சய் சிரித்தான், ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் உண்மையான மகிழ்ச்சி இல்லை.

"நீங்கள் சொல்வது சரிதான். ஆனால் இப்போதைக்கு அது தான் உள்ளது."

சிக்னல் பச்சை மாறியது. அவன் வாகனத்தை முன்னோக்கி நகர்த்தினான். மழை மீண்டும் கனத்துக் கொண்டிருந்தது. தெரு விளக்குகள் ஒளி மங்கலான வட்டங்களை உருவாக்கின.

"இங்கே வலதுபுறம் திரும்பவேண்டும்," என்று நந்தினி கூறினாள்.

அவள் சொன்ன திசையில் அவன் திரும்பினான். சாலை குறுகலாகி, மரங்கள் அதிகமாக இருப்பதை அவர்கள் காண முடிந்தது. பழைய வீடுகள், சிறிய கடைகள். இது அவனது பகுதி இல்லை. இது நந்தினியின் உலகம்.

"இந்தத் தெருவில் மூன்றாவது வீடு," என்று அவள் கூறினாள்.

அவன் வாகனத்தை மெதுவாக நிறுத்தினான். வீட்டின் முன்புறம் ஒரு சிறிய தோட்டம் இருந்தது. வாசலில் ஒரு விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது, அதன் வெளிச்சம் ஈரமான இலைகளில் பிரதிபலித்தது. வீட்டிற்குள் ஒருவர் நடமாட்டம் இருப்பதைக் காண முடிந்தது.

"இங்கே தான்," என்று நந்தினி கூறினாள். அவள் பையை எடுத்துக் கொண்டாள். "கோப்புப்பையைத் தருகிறீர்களா?"

சஞ்சய் பின்புற இருக்கையில் இருந்து அதை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தான்.

"நன்றி," என்று அவள் கூறினாள்.

"பரவாயில்லை."

அவள் கதவைத் திறக்கப் போனாள், பிறகு திரும்பிப் பார்த்தாள்.

"நீங்கள்... உள்ளே வருகிறீர்களா? குளிர்ச்சியாக ஒரு தேநீர் அருந்தலாம்."

அவள் அழைப்பு எதிர்பாராததாக இருந்தது. சஞ்சய் தயங்கினான். அவன் வீட்டிற்குள் இருந்த நடமாட்டத்தைப் பார்த்தான். ஒரு குடும்பம். ஒரு வீடு. அவனுக்குச் சொந்தமானது அல்ல.

"வேண்டாம்," என்று அவன் கூறினான். "உங்கள் அம்மா காத்திருப்பார். நான் தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை."

"அவர் தொந்தரவு படமாட்டார்."

"இன்னும்... நன்றி."

அவள் அவனது மறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டாள். ஆனால் அவள் கதவைத் திறப்பதற்கு முன்பாக, அவள் மீண்டும் திரும்பினாள்.

"சஞ்சய்," என்று அவள் கூறினாள், அவனது பெயரை முதல் முறையாகச் சொல்வது போல. "அந்தப் பட்டியல்... அது போதுமானதாக இல்லை என்று நான் சொன்னேன். அதை மாற்ற முடியும்."

அவன் அவளைப் பார்த்தான். அவளது கண்கள் வாசல் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் மென்மையாக ஒளிர்ந்தன.

"எப்படி?" என்று அவன் கேட்டான்.

"புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்."

"என்னவாக?"

"நண்பர்கள். உறவுகள். ஒரு வீட்டில் சாப்பிடும் சாப்பாடு. வார இறுதியில் செய்யும் பாயசம்."

அவள் புன்னகைத்தாள்.

"அவை எல்லாம் கட்டணம் செலுத்த வேண்டியவை அல்ல."

சஞ்சய் பதிலளிக்க முடியவில்லை. அவனது தொண்டை சற்று இறுக்கமாக இருந்தது. அவன் தலையை அசைத்தான்.

"நன்றி," என்று அவன் மெல்லிய குரலில் கூறினான்.

"பரவாயில்லை. நன்றி, என்னை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்ததற்கு."

"பரவாயில்லை."

நந்தினி கதவைத் திறந்து வெளியேறினாள். மழை இன்னும் தூறிக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அவள் வீட்டை நோக்கி ஓடவில்லை. அவள் நடந்தாள், அவளது உயரமான குதிகால் செருப்புகள் ஈரமான பாதையில் லேசான ஒலியை எழுப்பின.

வாசலில் சென்றதும், அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவள் கையை உயர்த்தி அசைத்தாள்.

சஞ்சயும் கையை உயர்த்தினான்.

பிறகு அவள் உள்ளே சென்றாள். வீட்டின் கதவு திறந்து, மூடப்பட்டது. விளக்கின் வெளிச்சத்தில் ஒரு நிழல் தெரிந்தது, பிறகு மறைந்தது.

சஞ்சய் இன்னும் சிறிது நேரம் அங்கேயே இருந்தான். மழை அவனது காரின் மீது விழுந்து கொண்டிருந்தது. வானொலி இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அவன் அதைக் கேட்கவில்லை.

அவன் நந்தினி சொன்ன வார்த்தைகளை நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

அவன் தனது வாகனத்தை இயக்கத் தொடங்கினான். மழையில் மெதுவாக முன்னேறிய அவனது கார், வெளியேற்றப்பட்ட வாயுக்களின் மங்கலான நிறத்தை விட்டுச் சென்றது.

வீட்டிற்குள், நந்தினி தனது செருப்புகளைக் கழற்றி வைத்தாள். அவளது தாய் அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள்.

"யாருடன் வந்தாய்?" என்று கேட்டாள்.

"ஒரு நண்பர்," என்று நந்தினி கூறினாள்.

அவள் சாளரத்திற்கு அருகில் சென்று பார்த்தாள். வெளியே, மழையில், ஒரு காரின் பின்புற விளக்குகள் தொலைவில் மங்கலான சிவப்புப் புள்ளிகளாக மாறி மறைந்தன.

அவள் சிறிது நேரம் அங்கேயே நின்றாள்.

பிறகு திரும்பி, சாப்பாட்டு மேசையை நோக்கி நடந்தாள்.

வீட்டில், சூடான உணவின் மணம் நிறைந்திருந்தது. அது ஒரு வரையறை. அது போதுமானது என்று அவள் நினைத்தாள்.

வெளியே, மழை தொடர்ந்து விழுந்து கொண்டிருந்தது.