[Sandy2009]

நந்தினி தலையசைத்துவிட்டு உடனே வெளியேறவில்லை.

கையில் இருந்த குறிப்பேட்டை மூடினாள். கதவை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, மீராவுக்கு எதிரே இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.

“மன்னிப்புக் கேட்டது சரி. ஆனால் நேற்று நடந்ததைப் பற்றி நாம் கொஞ்சம் பேச வேண்டும்.”

மீராவின் முகத்தில் மீண்டும் தயக்கம் படர்ந்தது.

“எனக்கு எல்லாமே துண்டு துண்டாகத்தான் நினைவிருக்கிறது.”

“அறைக்குப் போனது?”

“கொஞ்சம்.”

“மருத்துவர் வந்தது?”

மீரா மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

“அது நினைவில்லை.”
நந்தினி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.

“நீங்கள் எழுந்து நிற்கக்கூட முடியாத நிலையில் இருந்தீர்கள், மீரா. யார் என்ன கேட்கிறார்கள் என்று புரிந்துகொண்டு பதில் சொல்லவும் முடியவில்லை. மருத்துவர் வந்து பார்த்த பிறகுதான் எனக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதி வந்தது.”

மீரா மேசைமீது இருந்த பேனாவை விரல்களுக்கிடையில் உருட்டினாள்.

“இவ்வளவு மோசமாக இருந்தேனா?”

“ஆமாம்.”

அந்த நேரடியான பதில் அவளுக்குச் சங்கடமாக இருந்தது.

நந்தினி குரலை உயர்த்தவில்லை.

“குடித்தது மட்டும்தான் பிரச்சினை என்று நான் சொல்லவில்லை, மீரா. உங்களுக்கு முடியவில்லை என்று தெரிந்தும், உதவ வந்தவர்களை விலக்கிவிட்டீர்கள். அதுதான் எனக்குப் பயமாக இருந்தது.”

நந்தினியின் குரலில் கோபத்தைவிட அக்கறை அதிகமாக இருந்தது.

மீரா பேனாவை மேசையில் வைத்தாள்.

“எனக்கு எல்லாமே கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருப்பதாக நினைத்தேன்.”

“நீதிமன்றத்தில் இருக்கலாம். எல்லா இடத்திலும் அப்படி இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.”

அந்தப் பதிலைக் கேட்டதும் மீரா தலைநிமிர்ந்தாள். முன்பாக இருந்தால் இதைத் தனக்கான அவமதிப்பாக எடுத்திருப்பாள். இப்போது நந்தினியின் கண்களுக்குக் கீழே தெரிந்த தூக்கமின்மையைப் பார்த்தாள்.

“என்னால் உனக்கும் இரவு முழுவதும் கஷ்டம்.”

“அதைப் பற்றியில்லை.” நந்தினி சற்றுத் தயங்கினாள். “இன்னொரு விஷயம் நடந்தது. நீங்கள் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்க, நானே சொல்கிறேன்.”

மீராவின் விரல்கள் அசைவற்று நின்றன.

“சஞ்சய் மீண்டும் வந்தார்.”

“அறைக்கா?”

“ஆமாம். மருத்துவர் உங்களைப் பார்த்துவிட்டுப் போன பிறகு. நீங்கள் தூங்கிக்கொண்டிருந்தீர்கள். உங்களிடம் பேச வேண்டும் என்றார். நாளைக்குப் பேசிக்கொள்ளலாம் என்று சொன்னேன்.”

“அதற்குப் பிறகு?”

“அவரும் நிறையக் குடித்திருந்தார். அவரை அந்த நிலையில் தனியாக அனுப்ப மனமில்லை. உங்கள் படுக்கைக்கு அருகில் வரவிடாமல், வாசலையொட்டியிருந்த இருக்கையில் உட்காரச் சொன்னேன்.”

நந்தினி அந்த இரவை நினைத்தாள்.

சஞ்சய் முதலில் சிரித்துக்கொண்டுதான் பேசினான்.

“உங்கள் மேடம் பெரிய ஆள். என்னுடைய அண்ணன்கள் எல்லாரும் முடிந்துவிட்டது என்று நினைத்தார்கள். ஆனால் அவங்க…”

வாக்கியத்தை முடிக்காமல் தலையசைத்தான்.

கொஞ்சம் வார்த்தை திக்கியது

நந்தினி அவனுக்கு ஒரு தண்ணீர் பாட்டிலைத் திறந்து கொடுத்தாள்.

“கொஞ்சம் தண்ணீர் குடியுங்கள். மற்றதை நாளைக்குப் பேசிக்கொள்ளலாம்.”

நந்தினி நீட்டிய பாட்டிலை வாங்கிக்கொண்ட சஞ்சய், அதைத் திறக்காமல் சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். வெளியே கடலின் இரைச்சல் கேட்டது. அறைக்குள் மங்கலான விளக்கொளியில் மீரா ஆழ்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

“இன்றைக்கு எல்லோரும் என்னை அதிர்ஷ்டசாலி என்று சொன்னார்கள்,” என்றான் அவன்.

நந்தினி பதிலளிக்காமல் எதிரே அமர்ந்தாள்.


“வழக்கு ஜெயித்துவிட்டேன். சொத்து கிடைத்துவிட்டது. இனிமேல் சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டியதுதானே என்று…”


அவன் சிரிக்க முயன்றான். அந்தச் சிரிப்பு பாதியிலேயே நின்றது.

“ஆனால் இதெல்லாம் கிடைத்திருக்கிறது என்று சொல்ல வேண்டிய ஒருத்தி இப்போது இல்லை.”

நந்தினியின் முகம் மாறியது.

“உங்களுக்குப் பிடித்தவரா?”

சஞ்சய் தலையசைத்தான்.

“அவள் பெயர் காவ்யா.”

பெயரைச் சொன்னதும் அவன் கண்கள் கலங்கின. திடீரென்று குனிந்து, முகத்தை உள்ளங்கைகளுக்குள் மறைத்துக்கொண்டான்.

நந்தினி அருகிலிருந்த காகிதத் துடைப்பான்களை எடுத்து அவன் முன் வைத்தாள். அவசரமாக ஆறுதல் சொல்லவில்லை.



சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு சஞ்சய் முகத்தை நிமிர்த்தினான். அவன் கையில் இருந்த தண்ணீர் பாட்டிலின் மூடி இன்னும் திறக்கப்படாமலேயே இருந்தது.

நந்தினி அதை வாங்கித் திறந்து மீண்டும் கொடுத்தாள்.

“அவசரமில்லை. முதலில் கொஞ்சம் தண்ணீர் குடியுங்கள்.”

இரண்டு மிடறுகள் குடித்துவிட்டு, பாட்டிலைத் தரையில் வைத்தான்.

“காவ்யாவுக்கு மழை என்றால் பிடிக்கும்,” என்றான் திடீரென்று. “காரில் போகும்போதுகூட கண்ணாடியை இறக்கிவிட்டுவிடுவாள். இருக்கை நனைந்துவிடும் என்று நான் சொன்னால், ‘அது காய்ந்துவிடும், சஞ்சய்’ என்பாள்.”

அவன் பார்வை ஜன்னலுக்கு வெளியே நிலைத்திருந்தது.

“ஒரு புத்தகக் கடையில்தான் முதலில் பார்த்தேன். நான் தேடிக்கொண்டிருந்த புத்தகம் அவள் கையில் இருந்தது. கடையில் அது கடைசிப் பிரதி. எனக்கு வேண்டும் என்று சொன்னதும், ‘முதலில் எடுத்தது நான்தானே’ என்று சண்டை போட்டாள்.”

நினைவுக்குள் ஒரு கணம் புன்னகைத்தவன், அடுத்த கணமே கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டான்.

காவ்யா ஒரு தனியார் பள்ளியில் ஆசிரியையாக வேலை செய்திருந்தாள். அவளுடைய தந்தை ஓய்வுபெற்ற அரசு ஊழியர். தாயார் வீட்டிலேயே தையல் வேலை பார்த்தார். சஞ்சய்யின் குடும்பச் செல்வத்தை அறிந்த பிறகும் அவள் அவனிடம் பழகிய விதம் மாறவில்லை.

அதுவே அவனை அவளிடம் இன்னும் நெருங்கச் செய்திருந்தது.

“என் வீட்டில் நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்று கேட்பதற்கு முன்பே, எனக்கு என்ன வேண்டும் என்று முடிவு செய்துவிடுவார்கள். அவள் மட்டும்தான் என்னிடம் கேட்பாள்.”

அவர்களுடைய உறவைப் பற்றி அறிந்ததும் சஞ்சய்யின் தந்தை கடுமையாக எதிர்த்திருந்தார். ஆரம்பத்தில் மகனிடம் கோபப்பட்டவர், பின்னர் காவ்யாவின் குடும்பத்தினரையும் சந்தித்துப் பேசியிருந்தார்.

“அது பேச்சு இல்லை,” என்றான் சஞ்சய். “மிரட்டல்.”

அவளுடைய தந்தையின் அமைதியான வாழ்க்கையையும், அவள் வேலை செய்த பள்ளியையும், குடும்பத்தின் மரியாதையையும் தன்னால் பாதிக்க முடியும் என்று கூறியிருந்தார்.

அப்போது சஞ்சய் தொழில் தொடர்பாக வெளியூரில் இருந்தான். காவ்யா தொலைபேசியில் பேசும்போது வழக்கத்தைவிட அமைதியாக இருந்ததை அவன் கவனித்திருந்தாலும், அதன் பின்னால் இருந்த பயத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

“நான் வந்த பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தேன்.”

அவனுடைய குரல் உடைந்தது.

“பிறகு அவள் தற்கொலை செய்துகொண்ட செய்திதான் வந்தது.”

நந்தினி எதுவும் சொல்லவில்லை. அருகிலிருந்த காகிதத் துடைப்பான்களை அவன் கைக்கு எட்டும் இடத்தில் நகர்த்தினாள்.

அந்த மரணத்தை ஒரே காரணத்தால் விளக்கிவிட முடியாது என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். ஆனால் அந்த இரவில் சஞ்சய்யின் மனதில் இருந்தது தந்தையின் மிரட்டலும், தான் அருகில் இல்லாமல் போன குற்றவுணர்வும்தான்.

“நான் அன்றே போயிருக்க வேண்டும்.”

அவன் அந்த வாக்கியத்தை மீண்டும் சொன்னான்.

நந்தினி மெதுவாகக் குறுக்கிட்டாள்.

“சஞ்சய், இப்போது நீங்கள் மிகவும் சோர்வாக இருக்கிறீர்கள். இதை முழுவதும் இன்றிரவே சொல்லி முடிக்க வேண்டியதில்லை.”

“யாரிடமும் இப்படி பேசியதில்லை.”

“அப்படியென்றால் நாளை, தெளிவாக இருக்கும்போது, நம்பிக்கையான ஒருவரிடம் பேசுங்கள். தேவையானால் உதவியும் பெறுங்கள். இதைத் தனியாகச் சுமந்துகொண்டிருக்க வேண்டாம்.”

அவன் அவளைப் பார்த்தான். அவள் பரிதாபமாகப் பார்க்கவில்லை. பதற்றப்பட்டு கேள்விகளை அடுக்கவும் இல்லை. தன்னை உடனே சரிசெய்ய வேண்டிய ஒரு பிரச்சினையாக அவள் நடத்தாதது அவனுக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதி தந்தது.

சிறிது நேரத்தில் நந்தினி வரவேற்பறையை அழைத்தாள். சஞ்சய்க்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அறைக்கு அவனை அழைத்துச் செல்ல உதவி கேட்டாள். அவனுடன் வந்திருந்த நம்பிக்கையான உதவியாளருக்கும் தகவல் தெரிவித்தாள்.

புறப்படுவதற்கு முன் சஞ்சய் திரும்பிப் பார்த்தான்.

“நான் அதிகமாகப் பேசிவிட்டேனா?”

“இல்லை. இப்போது ஓய்வெடுங்கள்.”

கதவு மூடியதும் நந்தினி மீராவை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, சோபாவில் அமர்ந்தாள். வெளியே கொண்டாட்டத்தின் இசை நின்றுவிட்டிருந்தது.

அலுவலகத்தில் மறுநாள் இதைச் சொல்லி முடித்த நந்தினி, சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.

“அவர் தன்னுடைய பழைய இழப்பைப் பற்றிப் பேசினார். மிகவும் வருத்தத்தில் இருந்தார். அதனால்தான் அவரையும் தனியாக அனுப்பவில்லை.”

மீரா மேலும் விவரம் கேட்கவில்லை.

“இரவு முழுவதும் எங்கள் இரண்டு பேரையும் நீ பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாய்.”

“அந்த நேரத்தில் யார் இருந்தாலும் அதைத்தான் செய்திருப்பார்கள்.”

“நான் செய்திருப்பேனா என்று தெரியவில்லை,” என்றாள் மீரா.

அந்த நேர்மையான பதிலைக் கேட்டு நந்தினி அவளைப் பார்த்தாள்.

மீரா சற்றுக் குனிந்து அமர்ந்திருந்தாள். வழக்கமாக மேசையின் மறுபுறம் இருந்தவர்களை அளவிடும் அவளுடைய பார்வையில் அன்று களைப்பு மட்டுமே இருந்தது.

“நேற்று உன்னிடம் பேசியதற்கும், இதற்கு முன்பு பல முறை உன்னை ஒரு சக வழக்கறிஞராக நடத்தாமல் வேலை செய்கிற ஒருத்தியாக மட்டும் நடத்தியதற்கும் மன்னித்துவிடு.”

நந்தினியின் முகம் மெதுவாகத் தளர்ந்தது.

“சரி. ஆனால் இனிமேல் எனக்கு ஏதாவது தவறாகத் தோன்றினால் சொல்வேன்.”

“சொல்.”

“கேட்பீர்களா?”

மீரா சிறிது சிரித்தாள்.

“முயற்சி செய்கிறேன்.”

அவர்களுடைய நட்பு அந்தச் சிறிய பதிலிலிருந்துதான் ஆரம்பித்தது.

@#ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு#@

மழை பெய்துகொண்டிருந்த ஒரு புதன்கிழமை மாலை, நகரின் நட்சத்திர விடுதி ஒன்றின் வரவேற்பறையில் நந்தினி நின்றிருந்தாள்.

ஒரு நிறுவனச் சட்டக் கருத்தரங்கு முடிந்திருந்தது. அவள் அழைத்திருந்த வாகனம் போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்கியிருந்தது.

“நந்தினி?”

திரும்பியவள் சஞ்சய்யைப் பார்த்தாள்.

அந்த இரவில் பார்த்த மனிதனைவிட அவன் தெளிவாகவும் அமைதியாகவும் இருந்தான். கையில் மடிக்கணினிப் பை. சட்டையின் கைகள் முழங்கைவரை மடிக்கப்பட்டிருந்தன.

“நீங்களா? எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”

“நன்றாக இருக்கிறேன். நீங்கள்?”

“வேலை நிறைய. மற்றபடி நன்றாகத்தான்.”

சஞ்சய் வெளியே பெய்த மழையைப் பார்த்தான்.

“கார் வருவதற்குள் ஒரு தேநீர் குடிக்கலாமா?”

நந்தினி கைப்பேசியில் நேரத்தைப் பார்த்துவிட்டுத் தலையசைத்தாள்.

உணவகத்தின் ஜன்னலோர மேசையில் அமர்ந்ததும், சில நொடிகள் இருவரும் என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் இருந்தார்கள்.

முதலில் சஞ்சய்தான் பேசினான்.

“அன்றைக்கு நன்றி சொல்லவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.”

“சொல்லிவிட்டீர்களே.”

“இல்லை. அன்றைக்கு என்ன சொன்னேன் என்பதே சரியாக நினைவில்லை.”

“அப்படியென்றால் இப்போது சொன்னதாக வைத்துக்கொள்கிறேன்.”

அவள் புன்னகைத்ததும் அவனுடைய தயக்கம் குறைந்தது.

“நான் இப்போது ஆலோசகரைச் சந்திக்கிறேன்,” என்றான் சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு. “ஆரம்பத்தில் பேசவே கடினமாக இருந்தது. இப்போது கொஞ்சம் எளிதாக இருக்கிறது.”

“நல்லது.”

அவள் தேவையற்ற கேள்விகள் கேட்கவில்லை. அதற்காகவே அவளிடம் இன்னும் பேச வேண்டும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.

தேநீர் வந்தது.

“சர்க்கரை?”

“பாதி தேக்கரண்டி போதும்.”

“இவ்வளவு துல்லியமாகவா?”

“வழக்கறிஞர். தெளிவில்லாத ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திட மாட்டேன்.”

சஞ்சய் சிரித்தான்.

அதன்பிறகு உரையாடல் இயல்பாக நகர்ந்தது. அவன் புதிய நிர்வாகப் பொறுப்புகளைப் பற்றிச் சொன்னான். அவள் அலுவலகத்தில் நடந்த மாற்றங்களைப் பற்றிப் பேசினாள்.

“மீரா இப்போது கூட்டத்தில் மற்றவர்களை முழுமையாகப் பேசவிடுகிறார்,” என்றாள் நந்தினி.

“அது பெரிய மாற்றம்தான் போல.”

“ஆமாம். சில சமயம் அவருக்கே பொறுமை போய்விடும். ஆனாலும் காத்திருப்பார்.”

சஞ்சய் அவள் பேசுவதைக் கவனித்தான். வேலை பற்றிப் பேசும்போது



சஞ்சய் அவள் பேசுவதைக் கவனித்தான். வேலை பற்றிப் பேசும்போது நந்தினியின் முகத்தில் ஒரு தனி உற்சாகம் வந்தது. வழக்கமாக அளந்து பேசுகிறவள், தனக்குப் பிடித்த விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது கைகளையும் சேர்த்து அசைத்தாள்.

அவளுடைய தேநீர் ஆறிக்கொண்டிருந்தது.

“உங்களிடம் ஒரு குறை இருக்கிறது,” என்றான் சஞ்சய்.

பேச்சை நிறுத்திய நந்தினி புருவத்தை உயர்த்தினாள்.

“ஆறு மாதங்கள் கழித்துச் சந்தித்திருக்கிறோம். அதற்குள் குறையா?”

“உங்கள் வேலையைப் பற்றிப் பேசும்போது மட்டும் சிரிக்கிறீர்கள்.”

“அப்படியா?”

“இப்போது கவனித்தேன்.”

நந்தினி கோப்பையை எடுத்துக்கொண்டாள்.

“மற்ற விஷயங்களில் சிரிக்கக் கொஞ்சம் காரணம் தேவைப்படுகிறது.”

அவள் அதைச் சாதாரணமாகச் சொன்னாலும், பின்னால் ஏதோ இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். உடனே விசாரிக்கவில்லை.

“அப்படியென்றால் அடுத்த முறை நல்ல நகைச்சுவை ஒன்றைத் தயார் செய்துகொண்டு வருகிறேன்.”

“மோசமாக இருந்தால் பாதியில் எழுந்து போய்விடுவேன்.”

“வாய்ப்புக் கொடுப்பதிலேயே இவ்வளவு நிபந்தனைகளா?”

“வழக்கறிஞர்களிடம் பழகுவதில் சில ஆபத்துகள் இருக்கின்றன.”



இருவரும் சிரித்தார்கள்

அந்தச் சிரிப்பிற்குப் பிறகு, அவர்களுக்கிடையில் இருந்த மரியாதையான இடைவெளி கொஞ்சம் குறைந்தது. சஞ்சய் தனது கைக்கடிகாரத்தைக் கழற்றி மேசையில் வைத்தான். இன்னொரு சந்திப்புக்காக அவசரப்படாமல், அங்கே அமர்ந்திருக்க விரும்புகிறான் என்பதை அந்தச் சிறிய செயல் நந்தினிக்குப் புரியவைத்தது.

“உங்களுக்கு அடுத்த கூட்டம் இல்லையா?” என்று கேட்டாள்.

“இருந்தது. முடிந்துவிட்டது.”


எனக்காக நேரம் மாற்றியிருந்தால் சொல்லிவிடுங்கள்.

பிறகு அதற்கும் கட்டணம் கேட்கக்கூடாது.”

நந்தினி சொல்லி முடித்ததும் சஞ்சய் சிரித்தான்.

“கட்டணம் கேட்பது உங்கள் தொழில். நான் ஏன் போட்டிக்கு வரப்போகிறேன்?”

“நல்லது. எல்லைகள் தெளிவாக இருக்கட்டும்.”

அவள் கோப்பையை உதட்டருகே எடுத்துச் சென்றாள். தேநீர் ஆறிவிட்டிருந்தது. முதல் மிடறிலேயே அவள் முகம் சுருங்கியதை அவன் கவனித்தான்.

“இன்னொரு தேநீர் சொல்லட்டுமா?”

“வேண்டாம். வீட்டிற்குப் போனதும் அம்மா கொடுப்பார்.”

“அப்படியென்றால் வீட்டுத் தேநீருடன் போட்டி போட முடியாது,” என்றான் சஞ்சய்.

“நிச்சயமாக முடியாது. இந்தக் கோப்பையின் விலைக்கு எங்கள் வீட்டில் ஒரு வாரம் தேநீர் குடிக்கலாம்.”

சஞ்சய் சிரித்தான். நந்தினியும் அவனுடன் சேர்ந்து சிரித்துவிட்டு, ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தாள். மழை ஓரளவு குறைந்திருந்தது. விடுதியின் வாசலில் நின்றிருந்த பணியாளர் ஒருவர் குடையை விரித்துக்கொண்டு காரை நோக்கி ஓடினார்.

அவளுடைய கைப்பேசி ஒலித்தது.

“அம்மா… கிளம்பப்போகிறேன். கார் இன்னும் வரவில்லை.”

மறுமுனையில் சொல்லப்பட்டதைக் கேட்டதும் அவள் முகத்தில் சிறிய புன்னகை தோன்றியது.

“சாப்பிடாமல் காத்திருக்க வேண்டாம் என்று காலையிலேயே சொன்னேனே… சரி, வந்துவிடுகிறேன்.”

அழைப்பை முடித்தவள் கைப்பேசியைப் பைக்குள் வைத்தாள்.

“காத்திருக்கிறார்களா?” என்று கேட்டான் சஞ்சய்.

“காத்திருக்கவில்லை என்பார். ஆனால் நான் போன பிறகுதான் சாப்பிடுவார்.”

அவன் தலையசைத்தான்.

“அப்படிக் காத்திருக்கும் ஒருவர் வீட்டில் இருப்பது நல்ல விஷயம்.”

அவன் சொன்ன விதத்தில் ஏக்கம் இருந்தது. நந்தினி அதைக் கவனித்தாள்; ஆனால் உரையாடலை மீண்டும் அவனுடைய தனிமைக்குள் இழுத்துச் செல்லவில்லை.

“நீங்கள் இப்போது நேரத்திற்கு சாப்பிடுகிறீர்களா?”

“பெரும்பாலும்.”

“அது நம்பும்படியான பதிலாக இல்லை.”

“என்னுடைய மருத்துவரும் இதைத்தான் சொல்கிறார்.”

“அப்படியென்றால் அவராவது சொல்வதைக் கேளுங்கள்.”

அவன் சிரித்தபடி தலையசைத்தான்.

அப்போது அவளுடைய வாகன ஓட்டுநரிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது. போக்குவரத்து நெரிசலால் இன்னும் இருபது நிமிடங்கள் ஆகும் என்றார்.

“நான் உங்களை அழைத்துச் செல்லட்டுமா?” என்று சஞ்சய் கேட்டான். “

“உங்களுக்கு வசதியாக இருந்தால் மட்டும்.”

நந்தினி கைப்பேசியில் வாகனம் இருக்கும் இடத்தைப் பார்த்தாள். திரையில் சிறிய கார் குறியீடு இன்னும் அதே சாலையில்தான் நின்றிருந்தது.

“உங்களுக்கு எதிர்த்திசையாக இருக்குமே?”

“இன்று அவசரமான வேலை எதுவும் இல்லை.”

அவள் ஒரு கணம் யோசித்துவிட்டுத் தலையசைத்தாள்.

“சரி. ஆனால் வழியில் முக்கியமான தொலைபேசி அழைப்பு வந்தால் காரை நிறுத்திவிட்டுப் பேச வேண்டும்.”





“சரி. ஆனால் வழியில் முக்கியமான தொலைபேசி அழைப்பு வந்தால் காரை நிறுத்திவிட்டுப் பேச வேண்டும்.”

சஞ்சய் தனது கார் சாவியை எடுத்துக்கொண்டான்.

“இன்னும் ஏதாவது நிபந்தனை இருக்கிறதா?”

நந்தினி யோசிப்பதுபோல முகத்தை வைத்துக்கொண்டாள்.

“வேகமாக ஓட்டக்கூடாது. சோகமான பாடல்களைப் போடக்கூடாது.
. வீட்டில் அம்மா காத்திருக்கிறார்.”

“இவ்வளவையும் எழுதி கையெழுத்துப் போட்டுக் கொடுக்க வேண்டுமா?

“இப்போதைக்கு வாய்மொழி ஒப்பந்தம் போதும்,” என்று நந்தினி முடித்தாள்.

“நல்லவேளை. கையெழுத்துப் போடுவதற்கு முன்பு படித்துப் பார்க்கச் சொல்வார்களே, அதற்கு இன்று நேரம் இருக்காது என்று நினைத்தேன்.”

“நீங்கள் படிக்காமல் கையெழுத்துப் போடுகிறவரா?”

“சில சமயங்களில் நம்பிக்கையின் அடிப்படையில்—”

“அந்தப் பழக்கத்தை முதலில் மாற்றுங்கள்.”

அவள் உடனே குறுக்கிட்ட விதத்தில் சஞ்சய் சிரித்துவிட்டான்.

“சரி, வழக்கறிஞரே. முதலில் வீட்டிற்குப் போகலாம்.”

மேசையில் இருந்த கைக்கடிகாரத்தை அணிந்துகொண்டு அவன் எழுந்தான். நந்தினி தனது பையையும் கோப்புகள் இருந்த துணிப்பையையும் எடுத்தாள். இரண்டையும் ஒரே தோளில் மாட்ட முயன்றபோது, கோப்பின் ஓரம் மேசையில் இடித்தது.

“ஒன்றை என்னிடம் கொடுக்கலாமே.”

“பரவாயில்லை. எடுத்துக்கொள்வேன்.”

சஞ்சய் கையை நீட்டியபடியே நின்றான். வற்புறுத்தவில்லை.

சிறிது தயக்கத்திற்குப் பிறகு கோப்புப்பையை மட்டும் அவனிடம் கொடுத்தாள்.

“இதற்குள் முக்கியமான ஆவணங்கள் இருக்கின்றன.”

“அப்படியென்றால் இதை உங்களைவிடப் பத்திரமாக அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.”

“அதுதான் சரியான முன்னுரிமை.”

அவர்கள் வாசலை அடைந்தபோது மழை மீண்டும் தூறத் தொடங்கியிருந்தது. சாலையோர விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில் விழும் துளிகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. நனைந்த உடையுடன் ஒரு சிறுவன் தனது தாயின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு விரைவாக நடந்து சென்றான். அவனைப் பார்த்த நந்தினி சற்று ஒதுங்கி வழிவிட்டாள்.

“நீங்கள் இங்கேயே இருங்கள். காரை அருகில் கொண்டு வருகிறேன்,” என்றான் சஞ்சய்.

அவன் ஓடிச் செல்லும்போது, கையில் வைத்திருந்த அவளுடைய கோப்புப்பையைத் தனது சட்டைக்குள் மழை படாதபடி மறைத்துக்கொண்டான்.

நந்தினி அதைப் பார்த்தாள்.

சில விஷயங்களைப் பற்றிப் பெரிதாகப் பேச வேண்டியதில்லை என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. அவற்றைக் கவனித்தால் போதும்.

காருக்குள் மெல்லிய குளிர் இருந்தது. அவள் அமர்ந்ததும் சஞ்சய் குளிர்சாதனத்தின் வேகத்தைக் குறைத்தான்.

“இது சரியா?”

“சரி.”

அவன் கோப்புப்பையைப் பின்புற இருக்கையில் வைத்துவிட்டு, அவள் சொன்ன முகவரியை வழிகாட்டியில் பதிவு செய்தான். வானொலியில் பழைய பாடல் ஒன்று ஒலித்தது.

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

“இது சோகப்பாடல் இல்லை,” என்று அவன் உடனே சொன்னான்.

“நான் இன்னும் ஒன்றும் சொல்லவில்லையே.”

“முன்னெச்சரிக்கை.”

அவள் சிரித்தபடி இருக்கையில் சாய்ந்தாள்.

சில நிமிடங்கள் இருவரும் பேசவில்லை. கண்ணாடியில் விழுந்த மழைத்துளிகளைத் துடைப்பான் ஒரே சீராக அகற்றிக்கொண்டிருந்தது. சிக்னலில் நின்றபோது அருகிலிருந்த இருசக்கர வாகனத்தில் அமர்ந்திருந்த பெண், முன்னால் இருந்த குழந்தையின் தலையைத் தனது சேலையால் மூடினாள். நந்தினியின் பார்வை அங்கேயே நின்றது.

“இன்று நீதிமன்றத்தில் கடினமான நாளா?” என்று சஞ்சய் கேட்டான்.

“கடினமான நாள் என்று சொல்ல முடியாது. காத்திருக்கும் நாள்.”

“வேறுபாடு இருக்கிறதா?”

“நிறைய. கடினமான நாளில் ஏதாவது நடக்கும். வாதம் இருக்கும்,





தொடரும்...