Incest மாமனாரின் எல்லை மீறிய உறவு

[Shajith]

Blacktail அவர்களே…

முந்தைய இரண்டு அத்தியாயங்களைப் படித்துவிட்டு நான் எழுதிய கருத்தில், “மாரிமுத்து ஏன் அமுதவள்ளியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்? அவருடைய உண்மையான நோக்கம் என்ன? அந்த முடிவுக்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது?” என்று சில கேள்விகளை எழுப்பியிருந்தேன்.

மூன்றாவது அத்தியாயம் அந்தக் கேள்விகளில் சிலவற்றுக்கு மெதுவாக விளக்கம் கொடுக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. குறிப்பாக, “தங்களுக்கு ஒருபோதும் அச்சுறுத்தலாக இருக்க மாட்டாள்; எப்போதும் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருப்பாள்” என்ற எண்ணத்தில்தான் அமுதவள்ளியைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்ற இடம், முந்தைய அத்தியாயங்களில் இருந்த ஒரு பெரிய சந்தேகத்திற்கு இப்போது முதல் வெளிச்சத்தைத் தருகிறது.

அதோடு, குமாரின் அமைதியான குணத்திற்கும் இந்த அத்தியாயம் ஒரு நல்ல பின்னணியைத் தந்திருக்கிறது. தந்தையின் முடிவுகளை எதிர்க்காமல் வளர்ந்த குழந்தை, பின்னாளில் முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தையே தன்னிடம் எடுத்துக்கொள்ள முடியாத மனிதனாக மாறுவது இயல்பான மனவளர்ச்சியாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. வெளியிலிருந்து பார்த்தால் “அமைதியான கணவன்”; பின்னால் பார்த்தால் “அமைதியாக இருக்கப் பழக்கப்பட்ட மகன்.” இந்த வித்தியாசம் கதாபாத்திரத்திற்கு இன்னும் ஆழம் கொடுக்கிறது.

ஆனால் இங்கே ஒரு சின்ன நக்கல் சொல்லாமல் போனால் நம்ம comment-க்கு என்ன மரியாதை?
மாரிமுத்து மகனுக்கு பொறுப்பு எல்லாம் கொடுக்கிறார்… கடை பொறுப்பு, கிளை பொறுப்பு, கணக்கு, ஊழியர்கள் எல்லாம் கொடுக்கிறார்… ஆனால் “முடிவு எடுக்கும் உரிமை மட்டும் என்னிடம் தான்!” என்பதில் மட்டும் கையை விடவே மாட்டாரே!
இது பொறுப்பு கொடுப்பதா… இல்ல “remote control” மட்டும் அப்பாவிடம் வைத்துக்கொண்டு மகனை manager ஆக்குவதா?

இந்த அத்தியாயத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது, ஆசிரியர் முன்பே சொன்ன பெரிய திருப்பத்தை உடனடியாகக் கொண்டு வராமல், அதன் விதையை மெதுவாக விதைத்திருப்பது.

முதலில் பார்வை.

பிறகு தேவையில்லாத காரணங்களுக்காக சமையலறைக்கு வருவது.

அடுத்து தேவையில்லாத நெருக்கம்.

ஒரு தற்செயலான தொடுதல்.

அதற்குப் பிறகு விலையுயர்ந்த பரிசுகள்.

இவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாகப் பார்த்தால் “இதில் என்ன இருக்கிறது?” என்று சொல்லிவிடக்கூடிய சம்பவங்கள்தான். ஆனால் அவை தொடர்ந்து ஒன்றோடொன்று சேரும்போது, அமுதவள்ளியின் மனதில் சந்தேகம் உருவாகிறது.

இதுதான் இந்த அத்தியாயத்தின் suspense-க்கு முக்கியமான பலம்.

ஒரு பெரிய புயல் வருவதற்கு முன்பு காற்று மாறும். அதுபோல இங்கே பெரிய பிரச்சனை வருவதற்கு முன்பே வீட்டுக்குள் இருக்கும் காற்று மாறத் தொடங்குகிறது.

“சந்தேகம் பிறக்கும் இடத்தில் சம்பவம் இன்னும் பிறக்காமல் இருக்கலாம்; ஆனால் மனம் ஏற்கனவே கதையை எழுதத் தொடங்கிவிடும்.”

அமுதவள்ளியின் மனநிலையையும் ஆசிரியர் அந்த விதத்தில்தான் கொண்டு செல்கிறார். ஆரம்பத்தில் “இது என் கற்பனையாக இருக்கலாம்” என்று நினைக்கிறாள். அடுத்தடுத்து அதே மாதிரியான சம்பவங்கள் நடக்கும்போது, “இல்லை… இதில் ஏதோ இருக்கிறது” என்ற எண்ணம் உருவாகிறது.

இந்த மாற்றம் இயல்பாக இருக்கிறது.

குறிப்பாக, இதுவரை தந்தையைப் போல மதித்த ஒருவரின் நடத்தையை வேறொரு கோணத்தில் பார்க்க வேண்டிய நிலைக்கு ஒரு பெண் எப்படி மனதளவில் தள்ளப்படுகிறாள் என்பதுதான் இந்தப் பகுதியின் உண்மையான emotional conflict.

முன்னாடி நான் சொன்ன ஒரு விஷயம் இங்கே மீண்டும் நினைவுக்கு வருகிறது.

“அமுதவள்ளியின் வாழ்க்கை எந்தத் தருணத்தில் அவள் நினைத்த பாதையிலிருந்து விலகுகிறது?”

அதற்கான பதில் இப்போது கிடைக்க ஆரம்பித்துவிட்டது என்று சொல்லலாம். ஆனால் இன்னும் முழுமையான பதில் கிடைக்கவில்லை. அதுதான் நல்ல விஷயம்.

ஏனென்றால், முதல் அத்தியாயத்திலேயே எதிர்காலத்தின் பெரிய திருப்பத்தை ஆசிரியர் சொல்லிவிட்டார். அதனால் இப்போது suspense என்பது “என்ன நடக்கப் போகிறது?” என்பதில் மட்டும் இல்லை.

“அது எப்படி நடக்கும்?”

“யார் அந்த எல்லையை முதலில் கடப்பார்?”

“அமுதவள்ளி எந்த தருணத்தில் உண்மையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வாள்?”

“அதைப் புரிந்த பிறகு அவளுடைய மனநிலை எப்படி மாறும்?”

என்பதில்தான் இருக்கிறது.

இதுதான் கதையை தொடர்ந்து படிக்க வைக்கும் இடம்.

அதே நேரத்தில், இந்த அத்தியாயத்தில் சில இடங்களில் பத்து வருட குடும்ப வாழ்க்கையை மிக விரைவாகக் கடந்து சென்றது போலவும் எனக்குத் தோன்றியது. திருமணம், குழந்தைகள், குடும்ப வளர்ச்சி, குமாரின் வேலைப்பளு, நான்கு குழந்தைகள் என ஒரு பெரிய வாழ்க்கைப் பயணத்தை சில பத்திகளில் கடந்து விட்டோம்.

அந்த பத்து வருடங்களில் அமுதவள்ளிக்கும் குமாருக்கும் இடையிலான உறவு எப்படி மாறியது, குழந்தைகள் பிறந்தபோது அவர்களுக்குள் ஏற்பட்ட உணர்வுகள், குடும்ப வாழ்க்கையின் சிறிய சந்தோஷங்கள், குமாரின் வேலைப்பளுவால் உருவான இடைவெளி போன்றவற்றில் இன்னும் சில காட்சிகளை ஆசிரியர் கொடுத்திருந்தால், பின்னர் வரப்போகும் மாற்றம் வாசகருக்கு இன்னும் வலுவாகத் தாக்கியிருக்கும்.

“கதை வேகமாக ஓடுவது நல்லது; ஆனால் சில பாதைகளில் மெதுவாக நடந்தால்தான் வழியில் கிடக்கும் பூக்களையும் முட்களையும் கவனிக்க முடியும்.”

மற்றொரு விஷயம் — அமுதவள்ளியின் உடல் மற்றும் மன மாற்றங்களை ஆசிரியர் குறிப்பிட்டிருப்பது கதையின் காலப்போக்கை உணர்த்துகிறது. ஆனால் அந்த மாற்றங்களை வெறும் தோற்ற மாற்றமாக மட்டும் பார்க்காமல், பத்து வருட வாழ்க்கை அவளுடைய சிந்தனையையும் தன்னம்பிக்கையையும் எப்படி மாற்றியிருக்கிறது என்பதிலும் இன்னும் கொஞ்சம் கவனம் சென்றால் கதாபாத்திரம் இன்னும் வலுவாக மாறும்.

குமாரின் கதாபாத்திரத்திலும் இதே வாய்ப்பு இருக்கிறது. தந்தையின் கட்டுப்பாட்டில் வளர்ந்தவன், இப்போது இரண்டு கடைகளையும் கவனிக்கும் அளவுக்கு வளர்ந்திருக்கிறான். ஆனால் அவனுடைய வாழ்க்கையின் முக்கியமான முடிவுகளில் இன்னும் தந்தையின் நிழல் இருக்கிறது. இந்த முரண்பாடு எதிர்காலத்தில் ஒரு பெரிய கதைக்களமாக மாறக்கூடிய அளவுக்கு சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது.

மாரிமுத்துவைப் பொறுத்தவரை, இதுவரை அவரை ஒரு நல்ல தாத்தா, அன்பான பெரியவர், தாராளமான மனிதர் என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். இப்போது அதே மனிதனின் இன்னொரு முகம் மெதுவாக வெளிப்படுகிறது.

அதுதான் இந்தக் கதையின் சுவாரஸ்யமான பகுதி.

ஒருவரை நல்லவர் அல்லது கெட்டவர் என்று ஒரு சம்பவத்தை வைத்து முடிவு செய்வது எளிது. ஆனால் ஒருவரின் நல்ல செயல்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் இருண்ட பக்கத்தை மெதுவாகக் காட்டுவது கதைக்கு அதிகமான மன அழுத்தத்தையும் ஆழத்தையும் கொடுக்கும்.

இங்கே ஆசிரியர் அந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்.

“முகம் ஒன்றாக இருந்தாலும், மனிதனுக்குள் இருக்கும் எண்ணங்கள் பல முகமூடிகளை அணிந்திருக்கும்.”

இந்த அத்தியாயத்தின் முடிவில் அமுதவள்ளியின் மனதில் உருவாகும் அந்தச் சிறிய சந்தேகம்தான் அடுத்த கட்டத்திற்கான உண்மையான கதவு.

இதுவரை அவள் மாரிமுத்துவை “மாமனார்” என்று மட்டுமே பார்த்தாள்.

இப்போது அதே மனிதரை “எச்சரிக்கையாக கவனிக்க வேண்டிய ஒருவர்” என்று பார்க்கத் தொடங்குகிறாள்.

அந்த மனமாற்றம்தான் மிகப்பெரிய திருப்பத்திற்கான முதல் படி.

மொத்தத்தில், முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களில் நான் எழுப்பிய பல கேள்விகளுக்கு இந்த மூன்றாவது அத்தியாயம் மெதுவாக பதில் சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில், பதில் கிடைத்த இடத்திலேயே இன்னும் சில புதிய கேள்விகளையும் ஆசிரியர் உருவாக்கியிருக்கிறார்.

அதுதான் தொடர்கதையின் அழகு.

“கேள்விக்கு பதில் கிடைத்தவுடன் கதை முடிவதில்லை; அந்தப் பதில் இன்னொரு கேள்வியைப் பிறப்பித்தால்தான் கதை உயிரோடு இருக்கிறது.”

Blacktail அவர்களே, மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் கதை வெறும் சம்பவங்களைச் சொல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைக்குள் மெதுவாக நம்மை அழைத்துச் செல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறது. குறிப்பாக மாரிமுத்துவின் மாற்றத்தை ஒரே நாளில் காட்டாமல், சிறு சிறு அறிகுறிகளாகக் காட்டியிருப்பது பாராட்டுக்குரியது.

இன்னும் கொஞ்சம் பொறுமையாக… இன்னும் கொஞ்சம் மனநிலைகளுக்கு இடம் கொடுத்து… சில முக்கியமான தருணங்களை அவசரப்படாமல் காட்சிகளாக விரித்து எடுத்துச் சென்றால், இந்தக் கதையின் தாக்கம் இன்னும் அதிகமாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களில் விதைத்த கேள்விகளுக்கு மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் முதல் பதில்கள் கிடைத்துவிட்டன.

ஆனால் அந்த பதில்களுக்குப் பின்னால் இன்னும் எத்தனை கேள்விகள் மறைந்திருக்கின்றன என்பதுதான் இப்போது ஆர்வம்.

கதையின் கரு ஏற்கனவே துணிச்சலானது. இப்போது அந்தக் கருவை மனிதர்களின் மனநிலையோடு, அவர்களுடைய முடிவுகளோடு, அவர்களுடைய பலவீனங்களோடு எப்படி வளர்த்துச் செல்கிறீர்கள் என்பதுதான் இந்தப் படைப்பின் உண்மையான வெற்றியைத் தீர்மானிக்கும்.

Blacktail அவர்களே, மூன்றாவது அத்தியாயத்திற்கும் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். ❤️

“விதை முளைத்துவிட்டது… இப்போது அது எந்த மரமாக வளரப் போகிறது என்பதைத்தான் கதை சொல்லப் போகிறது.”

தொடருங்கள்…
இந்த முறை அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்பும் ஆர்வத்தை மட்டும் அல்ல, “அடுத்து என்ன மனதில் நடக்கப் போகிறது?” என்ற ஆர்வத்தையும் உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள். ❤️