[Sandy2009]

வெற்றியின் மறுபக்கம்

ரகுநாத்தின் வழக்கில் கிடைத்த வெற்றி, மீராவின் வாழ்க்கையை இரண்டாகப் பிரித்தது.
அதற்கு முன்பு, நீதிமன்ற வளாகத்தில் ஒரு சிறிய அறையை வாடகைக்கு எடுத்து இயங்கிய வழக்கறிஞர் அவள். அதற்குப் பிறகு, அவளைச் சந்திப்பதற்கே முன்னதாக நேரம் வாங்க வேண்டியிருந்தது.
முப்பத்திரண்டு வயதில், நகரின் மையத்தில் கண்ணாடிச் சுவர்களால் சூழப்பட்ட அலுவலகம். வாசலில் பளபளக்கும் எழுத்துகளில் மீரா அசோசியேட்ஸ். பதினெட்டு வழக்கறிஞர்கள், தனி ஆராய்ச்சிக் குழு, ஊடகத் தொடர்புகளைக் கவனிக்க ஒருவர்.
தொழிலதிபர்களும் அரசியல்வாதிகளும் அவளுடைய வாடிக்கையாளர்களாக வந்தார்கள். நீதிமன்றத்தில் அவள் எழுந்து நின்றாலே எதிர்த்தரப்பு தங்கள் ஆவணங்களை இன்னொரு முறை சரிபார்த்துக்கொண்டது.
அந்த மரியாதையை, கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தனது பிறப்புரிமை என்று நினைக்கத் தொடங்கினாள் மீரா.


“இந்தக் குறிப்பை யார் தயாரித்தது?”
ஒருநாள் கூட்டத்தில் அவள் கேட்டபோது, இளம் வழக்கறிஞர் ஒருவர் தயக்கத்துடன் எழுந்தார்.
“நான்தான், மேடம்.”
அவள் கோப்பை மேசையில் தள்ளினாள்.
“நான் சரிபார்க்க வேண்டியிருந்தால், உங்களுக்கு எதற்குச் சம்பளம்?”
அறையில் அமைதி விழுந்தது. முன்பு அந்த அமைதி அவளை வருத்தியிருக்கும். இப்போது அது தனது அதிகாரத்தின் அடையாளமாகத் தோன்றியது.
சஞ்சய் அவளைச் சந்திக்க வந்தது அப்படிப்பட்ட ஒரு காலையில்தான்.
முப்பத்தாறு வயதான அவனுடைய தந்தை, இரண்டாயிரம் கோடி ரூபாய் மதிப்பிலான தொழில் நிறுவனங்களையும் சொத்துகளையும் விட்டுவிட்டு மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு இறந்திருந்தார். அதற்குப் பிறகு, சஞ்சய்க்கும் அவனுடைய இரண்டு சகோதரர்களுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாடு நீதிமன்றத்தை எட்டியிருந்தது.
“எனக்குச் சேர வேண்டிய பங்கைத்தான் கேட்கிறேன்,” என்றான் அவன்.
மீரா அவனைப் பார்க்காமல் ஆவணங்களைப் புரட்டினாள்.
“உங்களுக்கு என்ன வேண்டும் என்பது புரிகிறது. அதை நிரூபிக்க என்ன இருக்கிறது என்பதைத்தான் இப்போது பார்க்க வேண்டும்.”
அடுத்த சில மாதங்கள், அவளுடைய குழு பழைய நிறுவனப் பதிவுகள், பங்கு மாற்றங்கள், வங்கிப் பரிவர்த்தனைகள் என்று ஆராய்ந்தது. இறுதி விசாரணையில் எதிர்த்தரப்பு முன்வைத்த முக்கிய ஆவணத்திலிருந்த முரண்பாட்டை மீரா வெளிக்கொணர்ந்தபோது, வழக்கின் திசையே மாறியது.
தீர்ப்பு சஞ்சய்க்குச் சாதகமாக வந்தது.
நீதிமன்றப் படிக்கட்டுகளில் அவன் அவளிடம் கைகொடுத்தான்.
“உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்வதென்று தெரியவில்லை.”
“எங்கள் கணக்குப் பிரிவுக்குத் தெரியும்,” என்றாள் மீரா.
அவள் சிரித்ததால், அவனும் அதை நகைச்சுவையாக எடுத்துக்கொண்டான்.
வெற்றிவிழா கடற்கரையோர நட்சத்திர விடுதியில் நடந்தது.
மென்மையான விளக்குகள், நேரடி இசை, நீண்ட விருந்து மேசைகள். மீரா தனது குழுவுடன் வந்தபோது, சஞ்சய் வாசலுக்கே வந்து வரவேற்றான்.
அந்த மாலை அவளுக்காகவே அமைக்கப்பட்டிருந்ததுபோல் தோன்றியது. மேடையில் அவளுடைய பெயர் ஒலித்தது. விருந்தினர்கள் அவளுடன் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டார்கள். அவளுடைய வாதத்திறமையைப் பற்றிப் பேசினார்கள்.
சஞ்சய் மதுக்கோப்பையை நீட்டியபோது அவள் முதலில் மறுத்தாள்.
“நாளை வேலை இருக்கிறது.”
“ஒரே ஒரு கோப்பை. நம்முடைய வெற்றிக்காக.”
அவள் வாங்கிக்கொண்டாள்.

பேச்சு, இசை, பாராட்டுகள்—அவற்றுக்கு நடுவில் கோப்பை எத்தனை முறை நிரப்பப்பட்டது என்பதை அவள் கவனிக்கவில்லை.
அவளுடைய மூத்த சக வழக்கறிஞர் நந்தினி அருகில் வந்து, “கிளம்பலாமா, மீரா?” என்று கேட்டபோது, அவள் எரிச்சலுடன் திரும்பினாள்.
“எப்போது கிளம்ப வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியும்.”
ஆனால் சிறிது நேரத்தில் எழுந்து நிற்க முயன்றபோது, மேசையின் விளிம்பைப் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
சஞ்சய் அவளைத் தாங்கினான். அவனும் குடித்திருந்தான்; அவனுடைய குரலிலும் தடுமாற்றம் இருந்தது.
“மேலே ஓய்வெடுக்க அறை இருக்கிறது,” என்றான்.
அவன் விடுதி ஊழியரை அழைக்க முயன்றபோது, நந்தினி மீண்டும் அருகில் வந்தாள்.
“நானும் வருகிறேன்.”
அறைக்குள் சென்றதும் மீரா படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்தாள். காலணியைக் கழற்றக்கூட அவளால் சரியாக முடியவில்லை.
சஞ்சய் அருகில் குனிந்தபோது, அவள் அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள்.
“எல்லோரும் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்,” என்று மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“இப்போது யாரும் எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை,” என்றான் அவன்.
அவன் அங்கேயே அமர விரும்பினான். ஆனால் மீராவால் அவனுடைய கேள்விகளுக்குக் கூடத் தெளிவாகப் பதிலளிக்க முடியவில்லை.
அவன் மெதுவாகத் தன் கையை விடுவித்துக்கொண்டு எழுந்தான்.
“நந்தினி, நீங்கள் அவளுடன் இருங்கள். ஏதாவது தேவையென்றால் வரவேற்பறைக்குச் சொல்லுங்கள்.”
நந்தினி தலையசைத்தாள். மீராவின் நிலையைச் சரிபார்க்க விடுதியின் மருத்துவ உதவியையும் அழைத்தாள்.
சஞ்சய் வெளியேறியதும் கதவு மூடப்பட்டது.
காலையில் மீரா விழித்தபோது, திரைச்சீலைகளின் இடைவெளியில் கடல் தெரிந்தது.
நந்தினி சோபாவில் அமர்ந்து மின்னஞ்சல்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
மீரா நெற்றியை அழுத்திக்கொண்டாள்.
“நேற்று நான்…”
“நிறையக் குடித்துவிட்டீர்கள். இப்போது எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”
சில நொடிகள் கழித்து மீரா கேட்டாள்:
“சஞ்சய்?”
“கீழே இருக்கிறார். நீங்கள் விழித்ததும் சொல்லச் சொன்னார்.”
அவளுடைய தயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்ட நந்தினி, “நேற்று உங்களை இங்கே விட்டுவிட்டு அவர் சென்றுவிட்டார். நான் இரவு முழுவதும் இங்கேதான் இருந்தேன்,” என்றாள்.
மீரா நீண்ட மூச்சை வெளியே விட்டாள்.
காலை உணவகத்தில் சஞ்சயைச் சந்தித்தபோது, இருவரும் உடனே பேசவில்லை.
“நீங்கள் வேண்டாம் என்று சொன்ன பிறகு நான் வற்புறுத்தியிருக்கக் கூடாது,” என்றான் அவன் இறுதியில்.
மீரா கோப்பையின் கைப்பிடியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“நந்தினி உதவ வந்தபோது நான் அவளை அவமானப்படுத்திவிட்டேன்.”
“நேற்று நடந்ததைப் பற்றி—”
“நந்தினி சொன்னாள்.”
அவன் தலையசைத்தான். அவர்களுக்கிடையே இருந்த ஈர்ப்பு மறைந்துவிடவில்லை. ஆனால் அதைத் தொடர்வதற்கான தருணம் அது இல்லை.
“நாம் வேறொரு நாள் பேசலாம்,” என்றாள் மீரா. “தெளிவாக.”
அப்போது அவளுடைய கைப்பேசி ஒளிர்ந்தது.
வழக்குப் பணிக்காக முன்பே ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டிருந்த இருபது கோடி ரூபாய் கட்டணம் நிறுவனக் கணக்கில் வரவு வைக்கப்பட்டிருந்தது.
வழக்கமாக அந்த எண்ணைப் பார்த்தவுடன் கணக்கிடத் தொடங்கியிருப்பாள்—புதிய அலுவலகத் தளம், புதிய வாகனம், இன்னும் பெரிய விளம்பரம்.
இம்முறை கைப்பேசியைத் திருப்பி வைத்தாள்.
“கட்டணம் வந்துவிட்டது,” என்றாள்.
“அது உங்கள் குழுவின் உழைப்புக்கானது,” என்றான் சஞ்சய்.
அந்தச் சொல்லில் அவள் கவனம் நின்றது.


அலுவலகத்திற்குத் திரும்பியதும் நந்தினியை அழைத்தாள்.
நந்தினி வழக்கம்போல் குறிப்பேட்டுடன் வந்து நின்றாள்.
“நேற்று உன்னிடம் பேசிய விதம் தவறு,” என்றாள் மீரா. “மன்னித்துவிடு.”
நந்தினி ஒரு கணம் அவளைப் பார்த்தாள். பிறகு மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.


அப்போது நேற்று நடந்தது எதுவும் தங்களுக்கு நினைவில் இல்லையா என்று கூறி நேற்று இருவருக்கும் இடையில் அறையில் நடந்தவற்றை விளக்கும் முயற்சியில் நந்தினி ஈடுபட்டிருந்தால்