Incest மாமனாரின் எல்லை மீறிய உறவு

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 3 - மாறத் தொடங்கிய பார்வை

அடுத்த நாள் காலையில் எழுந்தபோது, என் புண்டையில் கடுமையான வலி இருந்தது. குறிப்பாக நடக்கும்போது வலி அதிகமானது. அதனால், முதலில் சில அடிகளை கால்களைச் சற்றே அகற்றி, மெதுவாக எடுத்து வைத்தபடி, லேசாக நொண்டியவாறே நடந்தேன். நேரம் செல்லச் செல்ல வலி கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்து, என் உடலும் மீண்டும் இயல்பான நிலைக்குத் திரும்பத் தொடங்கியது.

 நேற்றிரவு வலிமிகுந்த உடலுறவுக்குப் பிறகும், நான் இன்று இரவு மிண்டும் கணவரிடம் சேர என் மனதில் எதிர்பார்ப்பு உருவாகியிருந்தது. அந்த அனுபவத்தை மீண்டும் பெற நான் ஏங்கினேன்; என் மென்மையான புண்டைக்குள் குமாரின் சுண்ணி தளும்புவதையும், என் புண்டையின் ஆழத்திற்குள் விந்துகளைப் பீய்ச்சியடிப்பதையும் உணர விரும்பினேன். அதை பற்றி நினைக்கும்போதே என் புண்டை இதழ்களுக்கு இடையில் ஒரு ஈரப்பதம் கசிவதை உணர்ந்தேன்.

இதற்கு முன் நான் அப்படி உணர்ந்ததே இல்லை. மீண்டும் உடலுறவு கொள்ள நான் துடித்துக் கொண்டிருக்றேன் என் காம எண்ணங்களை நினைத்து என் முகம் வெட்கத்தால் சிவந்தது.


அன்றிரவு, அவருடைய சுன்னியின் முழு நீளத்தையும் என் புண்டைக்குள் வாங்கிக்கொண்டேன். முந்தைய நாள் நடந்த செயலால் என் புண்டை இன்னும் புண்ணாக இருந்தது, ஆனாலும் நான் அவரைத் தடுக்கவில்லை. அவர் தொடர்ந்து தன் சுன்னியை எனக்குள் வேகமாகச் செலுத்தினார், சிறிது முயற்சிக்குப் பிறகு, என் புண்டையின் ஆழத்தில் அவர் சுன்னியை முழுமையாகப் புதைத்தார். அவர் என் புண்டைக்குள் விந்து பீறிட்டு, நிரப்பும் வரை, ஒரு மெதுவான தாளத்தில் என்னைப் புணர்ந்தார். இந்த முறை, அவருடைய கடினமான சுன்னி எனக்குள் துடித்து பீறிடும்போது சூடான அடர்த்தியான விந்தை என் புண்டைக்குள் நிரப்புவது எனக்கு ஒரு வதமான போதையை தந்தது, அந்த உணர்வு எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

அந்த நாளுக்குப் பிறகு, எங்களுக்கிடையேயிருந்த தயக்கங்கள் நாளுக்கு நாள் குறைந்தன, நாங்கள் கிட்டத்தட்ட தினமும் உடலுறவு கொண்டோம். நாளடைவில், நெருக்கமும் புரிதலும் மெதுவாக அதிகரித்ததால், கணவன்–மனைவியாக எங்கள் உறவும் இயல்பானதாக மாறியது. நாங்கள் இன்னும் அடிக்கடி உடலுறவில் ஈடுபட்டோம். அதன் விளைவாக, இரண்டு மாதங்களுக்குள், நான் கர்ப்பமானேன். அந்தச் செய்தி எங்கள் வாழ்க்கையில் இன்னொரு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. திருமணமான ஒரு வருடத்திற்குள், நான் தாயானேன். என் வாழ்க்கையில் கணவனாக வந்த குமார், இப்போது எங்கள் குழந்தையின் தந்தையாகவும் என் வாழ்க்கையின் இன்னொரு முக்கியமான அங்கமாகவும் மாறியிருந்தார்.



என் கணவர் குமார்தான் எனக்குப் பொருத்தமானவர் என்று நான் எப்போதும் நினைத்திருந்தேன். அவர் இயல்பிலேயே மிகவும் அமைதியான, சாந்தமான குணம் கொண்டவர். அதிகம் பேசாமல், தன்னிடம் இருப்பதை வைத்துக்கொண்டு திருப்தியாக வாழும் பழக்கம் அவருக்கு இருந்தது. ஆனால், அவருடைய தந்தை மாரிமுத்துவின் கம்பீரமான ஆளுமையின் முன், அவரின் தனித்துவமான குணம் பெரும்பாலும் வெளியில் தெரியாமல் போய்விடும். தந்தையின் முடிவுகளுக்கு எதிராக அவர் பெரிதாகக் குரல் கொடுத்ததில்லை; அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டு, தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பொறுப்புகளைச் செய்துகொண்டிருப்பதே அவருடைய இயல்பாக இருந்தது.

அவருடைய இந்த அமைதிக்குள் மறைந்திருந்த நல்ல குணங்களைப் புரிந்துகொள்ள எனக்கு மட்டும் காலப்போக்கில் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அதனால்தான், மற்றவர்கள் அவரைப் பார்த்த விதத்தைக் காட்டிலும், நான் அவரை வேறொரு விதமாகப் பார்க்கத் தொடங்கினேன்.

என் மாமனார் தன் மகன் மீது அன்பு கொண்டவர்தான். ஆனால், அதே நேரத்தில் அவர் மிகவும் கண்டிப்பும் ஆதிக்க மனப்பான்மையும் கொண்ட தந்தையாகவும் இருந்தார். என் கணவரின் குழந்தைப் பருவம் முழுவதும் மாமனாரின் கட்டுப்பாட்டின் கீழேயே கழிந்தது. அதனால், சிறு வயதிலிருந்தே அவர் எதிலும் அடக்கமாகவும், அதிகம் எதிர்த்துப் பேசாதவராகவும் வளர்ந்திருந்தார்.

அது சரியா, தவறா என்பதைப் பற்றிக்கூட யோசிக்காமல், தன் தந்தையின் முடிவுகளை எதிர்த்து நிற்கும் துணிவு அவருக்குள் வளரவே இல்லை. அவர் என்ன சொன்னாலும், எந்தக் கட்டளையாக இருந்தாலும், அதை மறுப்பின்றி அமைதியாக ஏற்றுக்கொள்வதே அவரின் இயல்பாகிவிட்டது.

அவருடைய அந்த குணம் சில நேரங்களில் எனக்குப் பிடிக்காததாக இருந்தாலும், அவருடைய அமைதியான குணமும், யாரையும் புண்படுத்தாமல் நடந்து கொள்ளும் இயல்பும் என்னை மிகவும் கவர்ந்திருந்தன.

எங்கள் திருமணத்திற்கு முன்பு, அவர் என் புகைப்படத்தைக்கூட பார்த்ததில்லை என்று ஒருமுறை என்னிடம் கூறியிருந்தார். எங்கள் திருமணத்தை ஏற்பாடு செய்ததும், அந்த முடிவை அவரிடம் தெரிவித்ததும் அவருடைய தந்தைதான்.

என்னைப் போன்ற ஏழைக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண் எப்போதும் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருப்பாள் என்றும், தங்களுக்கு ஒருபோதும் அச்சுறுத்தலாக இருக்க மாட்டாள் என்றும் என் மாமனார் நம்பியிருந்தார். அந்த எண்ணத்தின் அடிப்படையில்தான் என்னைத் தனது மகனின் மனைவியாகத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார்.

ஒருவகையில், அவருடைய அந்த எண்ணத்தில் சரியாக இருக்கலாம் என்பதை நானும் மறுக்க முடியாது. எங்கள் வீட்டில் குடும்பத்தின் முக்கியமான முடிவுகளிலும், அன்றாட வாழ்க்கையின் செயல்பாடுகளிலும் குடும்பத்தின் பெண்களுக்கு பெரிய அளவில் அதிகாரமோ பங்களிப்போ இருந்ததில்லை. அதனால், திருமணத்திற்குப் பிறகும் அதே வாழ்க்கை முறையை ஏற்றுக்கொள்வது எனக்கு இயல்பான ஒன்றாகவே தோன்றியது.

காலம் செல்லச் செல்ல, என் கணவர் கடை வேலைகளில் முழுவதுமாக ஈடுபடத் தொடங்கினார். அவருடைய தந்தையும் படிப்படியாக அவரிடம் கூடுதல் பொறுப்புகளை ஒப்படைக்க ஆரம்பித்தார். ஆனால், கடையின் முக்கியமாக முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை மட்டும் அவர் தன் கைகளிலேயே வைத்திருந்தார். தன் தொழிலின் முழுப் பொறுப்பையும் என் கணவர் ஏற்றுக்கொள்ளும் அளவுக்கு, அவர் ஒருபோதும் அவரை தன்னிச்சையாக முடிவை எடுக்க விடவில்லை.

அப்போது அதைப் பற்றி நான் பெரிதாக வருத்தப்படவில்லை. என் கணவர் அவருடைய ஒரே சட்டப்பூர்வ வாரிசாக இருந்ததால, ஒருநாள் அவருடைய சொத்துகளும் தொழிலும் அனைத்தும் என் கணவர் குமாருக்கே சென்றுவிடும் என்ற நம்பிக்கை எனக்குள் இருந்தது.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, என் வாழ்க்கையில் நான் கற்பனை செய்துகூடப் பார்த்திராத அளவுக்கு வசதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்துகொண்டிருந்தேன். எனக்கு அன்பான கணவன் இருந்தார்; அழகான குழந்தைகளும் இருந்தனர். எங்கள் குடும்ப வாழ்க்கையில் சில குறைகள் இருந்தபோதிலும், அவற்றையெல்லாம் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல், அந்த வாழ்க்கை எனக்கு நிறைவாகவே தோன்றியது.

வாழ்க்கையில் இதைவிடச் சிறந்த ஒன்றை நான் எதிர்பார்க்க முடியாது என்றுதான் அப்போது உண்மையாக நம்பினேன். ஆனால், அந்த நம்பிக்கையே ஒருநாள் என் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய திருப்பமாக மாறப்போகிறது என்பதை அப்போது நான் அறிந்திருக்கவில்லை.

எங்கள் முதல் மகன் பிறந்த பிறகு, குழந்தையின் தேவைகளைக் கவனித்துக்கொள்வதில் நான் முழுமையாக ஈடுபட்டுவிட்டேன். அதே நேரத்தில், என் கணவர் குமாரும் கடை வேலைகளில் அதிக நேரத்தைச் செலவிடத் தொடங்கினார். அதன் காரணமாக, எங்களுக்கிடையேயான நெருக்கமும் தாம்பத்தியமும் படிப்படியாகக் குறையத் தொடங்கின.

அவரும் நானும் உடலுறவின் போதுஎந்தவிதமான கருத்தடை முறையையும் நாங்கள் பயன்படுத்தவில்லை. அதன் விளைவாக, என் திருமண வாழ்க்கையின் பத்தாவது ஆண்டின் முடிவில், இரண்டு மகன்களும் இரண்டு மகள்களுமாக நான்கு அழகான குழந்தைகளுக்குத் தாயாகியிருந்தேன்.

கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் என் வாழ்க்கையில் பல மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருந்தன. திருமண வாழ்க்கை, குடும்பப் பொறுப்புகள், குழந்தைகளை வளர்த்த அனுபவம் என அனைத்தும் என்னை மெல்ல மெல்ல மாற்றியிருந்தன. திருமணத்தின் போது இருந்த அந்த இளம்பெண் நான் இப்போது இல்லை; அந்த பத்து ஆண்டுகளின் அனுபவங்களால் பக்குவமடைந்து, இருபதுகளின் பிற்பகுதியை எட்டியிருந்த ஒரு முதிர்ந்த பெண்ணாக மாறியிருந்தேன்.

என் உடலிலும் இயல்பான மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியிருந்தன. முன்பிருந்த மெலிந்த தோற்றம் மாறி, உடல் எடை சற்றே அதிகரித்திருந்தது. என் உடலின் உறுதியிலும் சில மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருந்தன. குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்ததன் அடையாளங்களாக, வயிற்றைச் சுற்றி சில தழும்புகளும் பதிந்திருந்தன.

ஒவ்வொரு முறையும் கண்ணாடியில் என்னைப் பார்க்கும்போது, கடந்த பத்து ஆண்டுகளின் நினைவுகள் மனதில் வந்து சென்றன. என் உடலில் தெரிந்த அந்த மாற்றங்கள், நான் கடந்து வந்த வாழ்க்கையின் தடங்களாகவும், என் தாய்மையின் நினைவுச் சின்னங்களாகவும் எனக்குத் தோன்றின.

இருப்பினும், என் வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாகவே இருந்து. என் கணவர் இன்னும் என் மீது அன்பாக இருந்தார். என் தோற்றத்தை வர்ணிப்பதிலும், என்னை அக்கறையுடன் நடத்துவதிலும் அவர் ஒருபோதும் தவறியதில்லை. 

நானும் அவரை நேசித்தேன். வேறு எந்த ஆணைப் பற்றிய எண்ணமும் என் மனதில் ஒருபோதும் தோன்றியதில்லை. ஆனால், என் மாமனாரின் நடத்தையில் சில நுட்பமான மாற்றங்களை நான் கவனிக்கத் தொடங்கியபோது, என் அமைதியான வாழ்க்கைக்குள் ஒரு அசௌகரியமாக தொடங்கியது.

என் திருமணத்திற்கு பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே என் மாமியார் இறந்துவிட்டார். அதனால், காலையிலும் மாலையிலும் வீட்டைச் சுத்தம் செய்ய வரும் பணிப்பெண்ணைத் தவிர, எங்கள் வீட்டில் நான் மட்டுமே இருந்தேன்.

என் மாமனார் என்னிடம் எப்போதும் அன்பாகவும் அக்கறையுடனும் நடந்துகொண்டவர். என் குழந்தைகளுடன் நேரம் செலவிடுவதில் அவருக்கு தனி மகிழ்ச்சி இருந்தது. அவர்களுடன் விளையாடுவார்; அடிக்கடி பரிசுகளும் பொம்மைகளும் வாங்கிக் கொடுப்பார். பள்ளிக் கட்டணம் முதல் பிற தேவைகள் வரை, குழந்தைகளுக்காகச் செய்ய வேண்டிய செலவுகளையும் தயக்கமின்றி ஏற்றுக்கொள்வார்.

ஒரு நல்ல தாத்தா தன் பேரக்குழந்தைகளுக்குச் செய்யக்கூடிய அனைத்தையும் அவர் செய்தார். குழந்தைகள் மீது அவர் காட்டிய அன்பு, எங்கள் வீட்டையே மகிழ்ச்சியாக வைத்திருந்தது.

என் தந்தையுடன் ஒப்பிடும்போது, என் கணவரின் தந்தை முற்றிலும் வேறுபட்டவர். வசதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தவர் மட்டுமல்லாமல், தாராள மனமும் கொண்டிருந்தார். வீட்டில் என் விருப்பங்களுக்கு மதிப்பளித்ததோடு, எனக்குத் தேவையான அளவு சுதந்திரத்தையும் வழங்கியிருந்தார்.

அதனால், அவர்மீது எனக்கு இயல்பாகவே மரியாதையும் நன்றியுணர்வும் இருந்தது. அவரை நான் எப்போதும் என் குடும்பத்தின் மீது அக்கறை கொண்ட ஒரு பெரியவராகவே பார்த்திருந்தேன்.

நானும் அவரை என் தந்தையைப் போலவே மதித்து நடத்தினேன். அவரிடம் எனக்கிருந்த மரியாதையும் பாசமும் இயல்பானதாகவே இருந்தது.

என் மாமனார் ஐம்பது வயதைத் தாண்டியிருந்தாலும், அந்த வயதின் சாயல் அவருடைய தோற்றத்தில் அதிகமாகத் தெரியாது. தன்னை நன்றாகப் பராமரித்துக்கொண்டவர். வயதுக்கேற்ற கம்பீரமும், இன்னும் இளமையைத் தக்கவைத்திருந்த தோற்றமும் அவரிடம் இருந்தது.

அவருடைய மனைவி இறந்த பிறகு, அவர் ஏன் மறுமணம் செய்துகொள்ளவில்லை என்பது எனக்கு எப்போதுமே புரியாத விஷயமாக இருந்தது. அவரைப் போன்ற ஒருவருக்கு, தன்னைவிட இளைய ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்வது கடினமாக இருந்திருக்காது.

ஒருமுறை என் கணவர் என்னிடம், தன் தந்தை தன் தாயை மிகவும் ஆழமாக நேசித்ததாகச் சொல்லியிருந்தார். அவளை இழந்த பிறகு, வேறு எந்த உறவிலும் அவருக்கு விருப்பம் இல்லாமல் போயிருக்கலாம் என்றும் அவர் கூறியிருந்தார். இறந்துபோன தனது மனைவியின் நினைவாக இத்தனை ஆண்டுகளாக உண்மையாக இருந்த அவரின் மீதான மதிப்பு பெருகியது.

அவரை நான் எப்போதும் என் தந்தையைப் போன்ற ஒரு பெரியவராகவும், எங்கள் குடும்பத்தின் மீது அக்கறை கொண்டவராகவுமே பார்த்திருந்தேன். அதனால், அவருடைய நடத்தையில் ஏற்பட்ட சில நுட்பமான மாற்றங்களை ஆரம்பத்தில் நான் கவனிக்கவே இல்லை. அவர் காட்டிய அன்பையும் அக்கறையையும் வேறு எந்தக் கோணத்திலும் நான் பார்த்ததில்லை. அதனால்தான், பின்னாளில் அவருடைய நடத்தையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களையும் அவற்றின் பின்னால் இருந்த காரணத்தையும் புரிந்துகொள்ள நான் தவறிவிட்டேன்.

இதுவரை நான் அறிந்திருந்த அன்பான, பொறுப்பான மாமனாருக்குப் பின்னால், நான் அறிந்திராத வேறொரு முகம் இருப்பதைப் போல மெதுவாகத் தோன்றத் தொடங்கியது. ஆரம்பத்தில், அவருடைய பார்வைகளையும் நடத்தையையும் நான் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல, அவர் என்னைப் பார்க்கும் விதத்தில் இருந்த அந்த மாற்றத்தை என்னால் புறக்கணிக்க முடியவில்லை. அது வெறும் அக்கறையோ பாசமோ அல்ல என்பதை உணரத் தொடங்கியபோது, என் மனதில் இதுவரை இல்லாத ஒரு சங்கடமும் அச்சமும் உருவானது.

காலம் செல்லச் செல்ல, என் மாமனார் என் கணவர் குமாரின் மீது மேலும் மேலும் பொறுப்புகளை ஒப்படைக்கத் தொடங்கினார். அவருடைய வியாபாரம் தொடர்ந்து வளர்ந்துகொண்டிருந்தது. நகரத்தின் மற்றொரு பகுதியில் தனது கடையின் புதிய கிளையையும் அவர் தொடங்கினார்.

இப்போது இரண்டு கடைகளின் பொறுப்பும் என் கணவரின் தோள்களில் விழுந்தது. ஒரு கடையிலிருந்து மற்றொரு கடைக்குச் சென்று, ஊழியர்களைக் கவனித்து, வியாபாரத்தை நிர்வகிப்பதிலேயே அவருடைய நாட்கள் முழுவதும் கழிந்தன. வேலைப்பளு அதிகரித்ததால், முன்புபோல எனக்கும் குழந்தைகளுக்கும் போதுமான நேரத்தை அவரால் ஒதுக்க முடியவில்லை.

அதே நேரத்தில், என் மாமனார் கடைக்குச் செல்வதை முற்றிலுமாகக் குறைத்துக்கொண்டு, வீட்டிலிருந்தபடியே வியாபாரத்தின் முக்கியமான விஷயங்களை நிர்வகிக்கத் தொடங்கினார். என் கணவர் கணக்கு மற்றும் பணப் பரிவர்த்தனைகளில் சிரமப்படாமல் இருக்க, கடையில் ஒரு காசாளரையும் நியமித்தார்.

வியாபாரம் வளர்ந்துகொண்டிருந்தாலும், அதன் விளைவாக எங்கள் குடும்ப வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றம் மெதுவாக உருவாகிக்கொண்டிருந்தது. என் கணவர் வீட்டில் இருப்பது குறைந்துகொண்டே போனது; என் மாமனார் மட்டும் வீட்டிலேயே அதிக நேரம் செலவிடத் தொடங்கினார்.

அவருக்குச் செய்ய வேண்டிய வேலைகள் அதிகம் இல்லாததால், முன்பைவிட அதிக நேரத்தைப் பேரக்குழந்தைகளுடன் செலவிடத் தொடங்கினார். குழந்தைகள் வீட்டில் இல்லாத நேரங்களில், தனது அறையில் தொலைக்காட்சி பார்ப்பதோ, டிவிடி திரைப்படங்களைப் பார்ப்பதோ என நேரத்தைக் கழிப்பார். குறிப்பாக, ஹாலிவுட் திரைப்படங்கள் மீது அவருக்கு அதிக ஆர்வம் இருந்தது.

சமீபத்தில் அவர் ஒரு புதிய டிவி வாங்கியிருந்தார். அதைத் தனது அறையில் பொருத்தி, குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து திரைப்படங்களையும் நிகழ்ச்சிகளையும் பார்த்து மகிழ்வார். ஆனால், குழந்தைகள் தனது அறையில் டிவி பார்க்கும்போது ஏற்படும் சத்தத்தால் அவருக்குத் தொந்தரவு ஏற்பட்டது. அதனால், குழந்தைகள் தனியாகப் பார்த்துக்கொள்ளும் வகையில் ஒரு புதிய டிவியை வாங்கி, அதை எங்கள் தனிப்பட்ட அறையில் பொருத்திக் கொடுத்தார்.

அவரிடம் ஏற்கனவே பல திரைப்படங்கள் சேமித்து வைத்திருந்த பென்டிரைவ் தொகுப்பும் இருந்தது. குழந்தைகள் பள்ளியிலிருந்து திரும்பும் வரை காத்திருக்கும் மதிய நேரங்களில், அந்த டிவியில் திரைப்படங்களைப் பார்ப்பது எனக்கும் ஒரு சிறிய பொழுதுபோக்காக மாறியிருந்தது.

ஆரம்பத்தில், அவரது பார்வையில் ஏற்பட்ட அந்த மாற்றத்தை நான் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல, அவர் என்னைப் பார்க்கும் விதத்தில் ஏதோ வித்தியாசம் இருப்பதை உணரத் தொடங்கினேன். சில தருணங்களில், அவரது பார்வை என் மீது தேவைக்கு அதிகமாக நிலைத்திருக்கும்; நான் அதை கவனித்தவுடன் அவர் உடனே பார்வையைத் திருப்பிக்கொள்வார்.

முதலில் அது என் கற்பனையாக இருக்கலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால், இதுபோன்ற தருணங்கள் மீண்டும் மீண்டும் நிகழத் தொடங்கியபோது, அவரது பார்வையில் வெறும் அன்போ அக்கறையோ மட்டுமல்லாமல், என்னைச் சங்கடப்படுத்தும் வேறொரு உணர்வும் இருப்பதை மெதுவாக உணர்ந்தேன். 

அவர் அடிக்கடி சமையலறைக்கு வருவதற்குச் சிறிய காரணங்களைத் தேடத் தொடங்கியபோது, முன்பு சாதாரணமாகத் தோன்றிய அந்தச் செயல்களையும் நான் கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். வீட்டில் நான் பெரும்பாலான நேரத்தை சமையலறையிலோ அல்லது என் அறையிலோதான் செலவிடுவேன். இருந்தபோதிலும், அவர் ஏதாவது ஒரு காரணத்தைச் சொல்லிக்கொண்டு சமையலறைக்கு வந்து, உண்மையில் அவசியமில்லாத விஷயங்களைக்கூட என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பார்.

முதலில் அதையும் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், அவரது பார்வைகளும் இந்தத் தேவையற்ற நெருக்கமும் ஒன்றாகத் தொடரத் தொடங்கியபோது, அவை வெறும் தற்செயல்கள் அல்ல என்ற எண்ணம் மெதுவாக என் மனதில் வலுப்பெற்றது. அவருடைய ஒவ்வொரு சிறிய செயலையும் கவனிக்கத் தொடங்கியபோது, இதுவரை நான் பொருட்படுத்தாமல் விட்ட பல விஷயங்களுக்கும் வேறு ஒரு அர்த்தம் இருப்பதை உணரத் தொடங்கினேன்.

அவருடைய நடத்தையில் ஏற்பட்ட அந்தச் சிறிய மாற்றங்கள், என் மனதில் ஒரு மெல்லிய அசௌகரியத்தை உருவாக்கத் தொடங்கின. ஆனால், அதற்கான காரணத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

சில சமயங்களில், அவர் என்னைப் பார்க்கும் விதத்தில் இயல்புக்கு மாறான ஓர் ஆர்வம் இருப்பதை உணர்ந்தேன். நான் அருகில் இருக்கும்போது அவரது பார்வை சற்றே நீண்ட நேரம் என்னிடம் நிலைத்திருப்பதை கவனித்தபோது, எனக்குள் விளக்க முடியாத சங்கடம் ஏற்பட்டது.

ஒரு நாள், அவர் தற்செயலாக என் தோள்களில் கைகளை வைத்தார். அடுத்த கணமே அதை உணர்ந்து, உடனடியாகக் கைகளை எடுத்துக்கொண்டார். அது உண்மையிலேயே தற்செயலானதாக இருக்கலாம் என்று அப்போது என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டேன்.

ஆனால், இதுபோன்ற சில சம்பவங்கள் மீண்டும் நிகழத் தொடங்கியபோது, அவற்றை வெறும் தற்செயல் என்று புறக்கணிப்பது எனக்குக் கடினமாகிவிட்டது. முன்பு அன்பும் மரியாதையும் கொண்ட பெரியவராக நான் பார்த்திருந்த அவரையே, இப்போது சற்று எச்சரிக்கையுடன் கவனிக்கத் தொடங்கினேன்.

அதோடு, அவர் எனக்குத் தொடர்ந்து ஏதாவதூ வாங்கிக் கொடுக்கத் தொடங்கினார். சில சமயங்களில் அவை மிகவும் விலையுயர்ந்தவையாகவும் இருந்தன. ஆரம்பத்தில், அவற்றை அவர் காட்டும் அன்பின் வெளிப்பாடாகவே எடுத்துக்கொண்டேன். குடும்பத்தில் என்னை மகளாக நினைத்து அவர் அக்கறை காட்டுகிறார் என்ற எண்ணத்தில், அவற்றை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டேன்.

ஆனால், நாட்கள் செல்லச் செல்ல, என் மனதில் ஒரு சிறிய சந்தேகத்தை விதைக்கத் தொடங்கியது. அவர் என்னிடம் காட்டும் அதிகப்படியான கவனமும், முன்பு நான் கவனித்திருந்த சில விசித்திரமான பார்வைகளும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவையாக இருக்குமோ என்ற எண்ணம் மெதுவாக என் மனதில் உருவானது.

அப்போது அது வெறும் சந்தேகமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால், அந்தச் சந்தேகம் என் மனதில் வேரூன்றிய பிறகு, முன்புபோல் அவருடன் இயல்பாகப் பழகுவது எனக்குச் சற்றுச் சிரமமாகத் தொடங்கியது.