[krishkarthick]

Chapter 11 cont...

Flashback — சில நாட்களுக்கு முன்பு

அன்று ரவி ராகுலுக்குப் போன் செய்திருந்தார். ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேச வேண்டும் என்று கூறி, லட்சுமியிடம் போனைக் கொடுக்கச் சொன்னார். ராகுலும் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லாமல் போனைத் தன் அம்மாவிடம் கொடுத்தான்.

லட்சுமி: “சொல்லுங்க சார்.”

ரவி: “நீங்க மட்டும் கொஞ்சம் வெளியே வர முடியுமா? முக்கியமான விஷயம். தனியா பேசணும்.”

லட்சுமி சிறிது தயங்கினாள். ஆனால் ரவியின் குரலில் இருந்த அவசரத்தை உணர்ந்து, அவருடன் செல்லச் சம்மதித்தாள்.

காருக்குள்….....

கார் சாலையில் சென்றுகொண்டிருந்தது. ரவி வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தார். அவருடைய முகத்தில் ஏதோ ஒரு கவலை தெரிந்தது. லட்சுமி சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு அவரைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “என்ன சார்? எதுக்கு என்னைத் தனியா அழைச்சிட்டு வந்திருக்கீங்க?”

ரவி: “லட்சுமி, நீங்க எனக்கு ஒரு உதவி செய்யணும்.”

லட்சுமி: “சொல்லுங்க சார்.”

ரவி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார். பிறகு மனதில் இருந்ததைச் சொல்லத் தொடங்கினார்.

ரவி: “என் பையன் கவுதமுக்கு இப்போ இருபது வயசுதான் ஆகுது. அவனோட ஜாதகத்தைப் பார்த்த ஜோசியர், இருபத்தொரு வயசுக்குள்ள அவனுக்குக் கல்யாணம் நடக்கணும்; இல்லன்னா அவன் உயிருக்கு ஆபத்து வரலாம்னு சொல்லியிருக்கார்.”

அதைக் கேட்ட லட்சுமியின் முகம் மாறியது.

ரவி: “இதுவரைக்கும் பல குடும்பங்கள்ல பொண்ணு கேட்டிருக்கேன். ஆனா அவனோட வயசையும் ஜாதகப் பிரச்சினையையும் சொன்னதும் எல்லாரும் கல்யாணத்துக்கு மறுத்துட்டாங்க. இப்போதான் கடைசியா ஒரு ஏழைக் குடும்பம் கல்யாணத்துக்குச் சம்மதிச்சிருக்கு. ஜோசியர் சொன்ன பரிகாரத்தைச் செய்தா ஜாதகப் பிரச்சினை சரியாகும்னு அவங்களும் நம்புறாங்க.”

ரவி பெருமூச்சு விட்டார்.

ரவி: “ஆனா அவங்களுக்கும் ஒரு நிபந்தனை இருக்கு. அவங்க பொண்ணு கல்யாணமாகி இந்த வீட்டுக்கு வரும்போது, அவளைப் பார்த்துக்கவும் அவளுக்குப் பாதுகாப்பு இருக்கும்னு நம்பிக்கை கொடுக்கவும் வீட்டுல ஒரு பெண் இருக்கணும்னு சொல்றாங்க. என் வாழ்க்கையில இப்போ மனைவின்னு யாரும் இல்லாததால, அவங்களோட நிபந்தனையை எப்படி நிறைவேற்றுறதுன்னு தெரியாம தவிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன்.”

லட்சுமி அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

ரவி: “இந்தக் கல்யாணம் மட்டும் நடந்துட்டா என் பையனோட எதிர்காலத்துக்கு ஒரு வழி கிடைச்சிடும்னு நம்புறேன். அதனாலதான் உங்ககிட்ட இந்த உதவியைக் கேட்கலாம்னு நினைச்சேன்.”

சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்த ரவி, பின்னர் லட்சுமியை நேராகப் பார்த்தார்.

ரவி: “நீங்க எனக்காகக் கொஞ்ச நாள் என் மனைவி மாதிரி நடிக்கணும்.”

லட்சுமி அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “சார்… இந்த மாதிரி எல்லாம் நான் பண்றது சரியா வரும்னு எனக்குத் தோணல. நான் எப்படி இதுக்குச் சம்மதிக்க முடியும்?”

அவளுடைய குரலில் தயக்கமும் குழப்பமும் கலந்திருந்தன.

ரவி: “உங்க நிலைமை எனக்குப் புரியுது, லட்சுமி. உங்களைச் சங்கடப்படுத்தணும்னு நான் நினைக்கல. ஆனா இது கவுதமோட வாழ்க்கை சம்பந்தப்பட்ட விஷயம். அதனாலதான் உங்ககிட்ட இந்த உதவியைக் கேட்கிறேன்.”

லட்சுமி ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள். ரவியின் கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொள்வது அவளுக்கு எளிதாக இல்லை. அதைவிட, ராகுலுக்குத் தெரிந்தால் அவன் என்ன நினைப்பான் என்ற பயம் அவளை அதிகமாகத் தயங்க வைத்தது.

லட்சுமி: “ஆனா சார்… ராகுலுக்குத் தெரிஞ்சா என்ன நினைப்பான்? அவன்கிட்ட நான் என்ன சொல்லுவேன்?”

ரவி: “உங்க கவலை எனக்குப் புரியுது. அதனால எல்லாத்தையும் யோசிச்சுட்டு முடிவு எடுங்க. உங்களைக் கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன்.”

லட்சுமி அமைதியாக இருந்தாள்.

ரவி: “இப்போ நாம ஜோசியரைப் பார்க்கப் போறோம். அங்கே போய் மீதியெல்லாம் பேசிக்கலாம்.”

கார் தொடர்ந்து சென்றது. லட்சுமியின் மனதில் பல கேள்விகள் எழுந்தன. கவுதமின் எதிர்காலத்துக்காக ரவி இவ்வளவு கவலைப்படுவதை அவளால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஆனால் இந்த உதவிக்காகத் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் என்னென்ன சிக்கல்கள் வரக்கூடும் என்பதையும் அவள் நினைத்துப் பார்த்தாள்.

ஜோசியர் வீடு....

சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் ஜோசியரின் வீட்டை அடைந்தனர். ரவி காரை நிறுத்திவிட்டு லட்சுமியுடன் உள்ளே சென்றார்.

ஜோசியர் இருவரையும் அமரச் சொல்லிவிட்டு, கவுதமின் ஜாதகத்தைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார்.



ஜோசியர்: “அம்மா, கவுதமுடைய ஜாதகத்தைப் பார்த்துத்தான் நான் இந்தக் காலக்கெடுவைப் பற்றிச் சொல்லியிருக்கேன். இருபத்தொரு வயசுக்குள்ள திருமணம் நடக்கணும்னு ரவியிடம் ஏற்கெனவே சொல்லியிருக்கேன்.”

லட்சுமி கவனமாகக் கேட்டாள்.

ஜோசியர்: “இதுவரைக்கும் பல இடங்களில் பெண் பார்த்தும் திருமணம் தள்ளிப்போய்க்கிட்டே இருக்கு. இப்போதான் ஒரு குடும்பம் சம்மதிச்சிருக்காங்க. அவங்களுக்கும் தங்களுடைய பொண்ணு நல்லபடியா வாழணும் என்ற கவலை இருக்கு. அதனாலதான் வீட்டுல ஒரு பெண் இருந்து அவளைப் பார்த்துக்கணும்னு நிபந்தனை போட்டிருக்காங்க.”

லட்சுமி: “அப்படியா சாமி…”

ஜோசியர்: “ஆமாம்மா. ரவி தன்னுடைய மகனுக்காக ரொம்பக் கவலைப்படுகிறார். இந்தத் திருமணம் அவருக்கு முக்கியமானது. அதனாலதான் உங்களிடம் உதவி கேட்டிருக்கார். நீங்க அவருக்குத் துணையாக இருந்தால், இந்த ஏற்பாட்டை முன்னெடுத்துச் செல்ல அவருக்கு உதவியாக இருக்கும்.”

லட்சுமி ரவியைப் பார்த்தாள். அவர் கவுதமின் எதிர்காலத்தை நினைத்துக் கவலையுடன் அமர்ந்திருந்தார்.

ஜோசியர்: “இந்த விஷயத்தில் இன்னொரு முக்கியமான அம்சம் இருக்கு. திருமணத்துக்கு முன்னாடி நான் சொன்ன பரிகாரத்தை இன்னைக்கே செய்துடணும். அதற்கான ஏற்பாடுகளை இப்போவே செய்யலாம்.”

ரவி: “சரி சாமி. இன்னைக்கே பரிகாரத்தைச் செய்துடலாம்.”

ஜோசியர்: “அதற்குத் தேவையான தண்ணீரை 108 குடங்களில் கொண்டு வரணும். பரிகாரம் முடியுற வரைக்கும் நீங்க சொன்னபடி செய்யணும்.”

ரவி உடனே சம்மதித்தார். லட்சுமியும் அவருக்குத் துணையாக இருக்கத் தயாரானாள்.

108 குடங்கள்...ஜோசியர் கூறியபடி பரிகாரத்திற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. ரவி பரிகாரத்தைச் செய்யத் தொடங்கினார். அவருக்குத் தேவையான தண்ணீரை எடுத்துக் கொடுக்கும் பொறுப்பை லட்சுமி ஏற்றுக்கொண்டாள்.

ஒவ்வொரு குடமாகத் தண்ணீரை எடுத்துக் கொடுத்து வந்தாள்.

ஒன்று… இரண்டு… மூன்று…

குடங்களின் எண்ணிக்கை உயர்ந்துகொண்டே போனது. ஆரம்பத்தில் சிரமமின்றி தண்ணீரை எடுத்துக் கொடுத்த லட்சுமியின் கைகளில் மெல்ல வலி தோன்றத் தொடங்கியது. தோள்களும் சோர்வடைந்தன. நெற்றியில் வியர்வை வழிந்தது.


ஆனாலும் அவள் நிறுத்தவில்லை.

ரவி குடத்தை வாங்கக் கையை நீட்டியிருந்தான். அந்தச் சிறு இடைவெளியில் அவன் பார்வை லட்சுமியின் முகத்தில் நிற்கவில்லை.

களைப்பால் முந்தானை சற்றே தளர்ந்து விலகியிருந்தது. ரவிக்கையின் விளிம்பு ஒதுங்கியிருந்த இடத்தில், அவளது மார்பின் மேல் வளைவு ஒரு கணம் வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது. 

வியர்வை அங்கே மெல்லிய பளபளப்பாக ஒட்டியிருந்தது. சேலையின் நனைந்த விளிம்பு தோளில் சரிய, உள்ளங்கை கொண்டு அதைச் சரிசெய்ய அவளுக்கு நேரமில்லை.

குடத்தின் எடை ஒரு கையில், மறு கை நீரில் நனைந்து சொட்டிக்கொண்டிருந்தது.

ரவியின் விரல்கள் குடத்தின் வாயைத் தொட்டன. ஆனால் அவன் கண் அங்கே இல்லை. பார்வை முகத்திலிருந்து இறங்கி, கழுத்தின் ஈரமான கோட்டைத் தாண்டி, விலகிய ரவிக்கையின் அருகே ஒரு மூச்சு நேரம் தங்கி நின்றது. அந்த இடத்தைப் பார்க்கிறோம் என்பதை மறைக்க அவன் முயலவில்லை. மறைக்க முடியாமலும் போனான்.

களைப்பால் சீர்குலைந்த உடையும், அதனடியில் தெரிந்த மென்மையான பகுதியும், அவன் பார்வையில் ஒரு மெல்லிய சலனத்தை விட்டுவிட்டிருந்தன.

லட்சுமி குடத்தை விட்டுவிட, அவன் விரல்கள் அவள் விரல்களை ஒரு கணம் தழுவின. அந்தத் தொடுகையைவிட, அவன் கண் இன்னும் அங்கேயே தங்கியிருந்ததே அவளுக்கு முதலில் தெரிந்தது. உடனே முந்தானையை இழுத்து மறைக்க  ரவி பூஜையில் கவனம் செலுத்தினான்.



பிறகு தோளில் துணியைச் சரித்தாள். ஆனால் அந்த ஒரு கணம் போதும் என்பது போல, ரவியின் பார்வை இன்னும் அடங்காமல் இருந்தது.

நாற்பதாவது குடத்திற்குப் பிறகு, சிறிது நேரம் நின்று மூச்சுவிட்டாள்.

ரவி: “லட்சுமி, கஷ்டமா இருக்கா? கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துக்கோங்க.”

லட்சுமி: “பரவாயில்லை சார். முடிச்சிடலாம்.”




அவள் மீண்டும் தண்ணீரை எடுத்துக்கொண்டு வந்தாள்.

அறுபது குடங்கள் முடிந்தபோது அவளுடைய உடல் களைப்பால் சோர்ந்திருந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் குடத்தைத் தூக்கும்போது கைகளில் வலி அதிகரித்தது. இருந்தாலும் ரவியின் கவலையை நினைத்துப் பார்த்து, அவருக்குத் துணையாகத் தொடர்ந்து செயல்பட்டாள்.

எழுபது… எண்பது… தொண்ணூறு…

இறுதியாக, 108-வது குடத்தையும் எடுத்துக் கொடுத்தாள்.

பரிகாரம் நிறைவடைந்தது.

லட்சுமி களைப்புடன் ஓரமாக நின்றாள். அவளுடைய கைகள் வலித்தன; மூச்சும் சற்று வேகமாக இருந்தது.

ரவி அவளை நன்றியுடன் பார்த்தார்.

ரவி: “ரொம்ப நன்றி, லட்சுமி. இந்த நேரத்துல எனக்குத் துணையா இருந்ததை நான் மறக்க மாட்டேன்.”

லட்சுமி: “பரவாயில்லை சார்.”

பரிகாரம் முடிந்ததும், ரவி ஜோசியரிடம் பேசினார்.

ரவி: “சாமி, இனிமேல் கல்யாண விஷயத்தைத் தொடர்ந்து பேசலாமா?”

ஜோசியர்: “ஆமாம். அந்தக் குடும்பத்தோட பேசி, திருமண ஏற்பாடுகளைத் தொடர்ந்து பாருங்க. இன்னொரு விஷயம், இந்தப் பரிகாரத்தில் கவுதமும் கலந்துகொண்டு நான் சொல்லித் தரும் மந்திரங்களைச் சொல்ல வேண்டும்.”
ரவி: சரி சாமி.

ஜோசியர்: “இன்னும் இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு கவுதமையும் அழைச்சிட்டு வாங்க. அப்போ அடுத்தகட்ட ஏற்பாடுகளைப் பற்றிப் பேசலாம்.”

ரவி நிம்மதியுடன் தலையசைத்தார். இத்தனை நாட்களாகத் தன்னுடைய மகனின் திருமணத்தை நினைத்துக் கவலைப்பட்ட அவருக்கு, இப்போது அடுத்த கட்டத்தை நோக்கிச் செல்ல ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்திருந்தது.

வீடு திரும்பும் வழியில்...

இருவரும் ஜோசியரிடம் விடைபெற்றுவிட்டு காரில் ஏறினர். ரவி காரை லட்சுமியின் வீட்டை நோக்கிச் செலுத்தினார்.

காருக்குள் சிறிது நேரம் அமைதி நிலவியது. லட்சுமி ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய மனதில் ரவியின் கோரிக்கை மீண்டும் மீண்டும் வந்தது.

லட்சுமி: “சார்… இந்த விஷயத்தை ராகுலுக்குத் தெரியாமல் எப்படிச் செய்ய முடியும்? அவனுக்குத் தெரிஞ்சா என்ன நினைப்பான்?”

ரவி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.

ரவி: “உங்க கவலை எனக்குப் புரியுது, லட்சுமி. இப்போதைக்கு நாம அவசரப்பட்டு எதுவும் செய்ய வேண்டாம். முதல்ல திருமண விஷயத்தை உறுதி பண்ணுவோம். அதுக்கப்புறம் என்ன செய்யலாம்னு யோசிக்கலாம்.”

லட்சுமி பதில் சொல்லவில்லை. ராகுலிடம் உண்மையை மறைக்க வேண்டியிருக்குமோ என்ற எண்ணம் அவளைத் தொடர்ந்து குழப்பியது. அதே நேரத்தில், கவுதமின் எதிர்காலத்துக்காக ரவி எடுத்துக்கொண்ட முயற்சியையும் அவளால் புறக்கணிக்க முடியவில்லை.

சிறிது நேரத்தில் கார் அவளுடைய வீட்டை அடைந்தது.

ரவி காரை நிறுத்தினார்.கார் லட்சுமியின் வீட்டின் முன் நின்றது.

ரவி: “Thanks, Lakshmi. இன்னும் ரெண்டு நாள்ல மறுபடியும் உங்களைக் கூப்பிடுவேன்.”

லட்சுமி: “மறுபடியுமா, sir? இன்னைக்கே இரண்டு மணி நேரம் ஆகிடுச்சு. எனக்கு இதெல்லாம் சரியா படல.”

ரவி: “தெரியும். அடுத்த தடவை கவுதமும் வருவான்.”

லட்சுமி: “கவுதமா? அய்யோ, sir… அவன் சின்ன பையன்.” பரிகாரம் லாம் எப்படி...

ரவி: “அவன் சின்ன பையன் இல்ல கல்யாணம் ஆகுற வயசுல இருக்கான், Lakshmi.”

லட்சுமி தயக்கத்துடன் அவரைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “ராகுலுக்குத் தெரியக்கூடாது, sir.”

ரவி: “ஆமா. இப்போதைக்கு அவன்கிட்ட எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்.”

லட்சுமி காரிலிருந்து இறங்கினாள். சேலையைச் சரிசெய்துகொண்டு வீட்டை நோக்கி நடந்தாள்.



Flashback ends......

லட்சுமி:ரெண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு, நான் மறுபடியும் கோயிலுக்குப் போனேன் ராகுல். கவுதமுக்கும் ரவி சாருக்கும் பரிகாரம் செய்ய உதவி பண்ணத்தான் போனேன்.



மாலை 6:30 மணி — ராகுலின் வீடு

லட்சுமி அனைத்தையும் சொல்லி முடித்ததும், ராகுல் அதிர்ச்சியுடன் அவளைப் பார்த்தான்.

ராகுல்: “ஒரு நிமிஷம்… ரவி உங்களை அவரோட மனைவியா நடிக்கச் சொன்னாரா?”

லட்சுமி: “ஆமா, ராகுல்.”

ராகுல்: “அம்மா, இதுக்கு நீங்க எப்படிச் சம்மதிச்சீங்க?”

லட்சுமி: “நான் உடனே ஒத்துக்கலப்பா. கவுதமோட கல்யாணம் நடக்கணும்னு அவங்க வீட்டுல ஒரு நிபந்தனை வச்சிருக்காங்க. அதனாலதான் ரவி என்னோட உதவியைக் கேட்டாரு.”

ராகுல்: “அதுக்காக என் அம்மாவை அவரோட மனைவியா நடிக்கச் சொல்லணுமா?”

லட்சுமி அமைதியாகத் தலையைக் குனிந்தாள்.

ராகுல்: “அன்னைக்கு உங்களை அவர் வீட்டுல பார்த்தப்பவே ஏதோ தப்பா இருக்குன்னு தோணுச்சு.
நான் போன் பண்ணிக் கேட்டப்போகூட உண்மையைச் சொல்லலையே!”

லட்சுமி: “உன்னை நினைச்சுத்தான் பயந்தேன். நீ என்னைப் பத்தித் தப்பா நினைச்சிடுவியோன்னு தோணுச்சு.”

ராகுல்: “அப்போ இந்தத் தாலி?”

லட்சுமி: “கவுதமோட கல்யாணத்துக்காகத்தான் நான் என் கழுத்துல தாலி கட்டிக்கிட்டேன். ரவி சார் um நானும் பெண் வீட்டுக்குப் போய்ப் பேச வேண்டியிருந்தது. இன்னைக்கு நிச்சயதார்த்தமும் முடிஞ்சிடுச்சு. இன்னும் சில நாட்கள்ல கல்யாணம் நடக்கப்போகுது.”

ராகுல் சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றான்.

ராகுல்: “கவுதமுக்கும் இதெல்லாம் தெரியுமா?”

லட்சுமி: “தெரியும்.”

ராகுல்: “அவனும் என்கிட்ட சொல்லலையா?”

லட்சுமி பதில் சொல்லவில்லை.

ராகுல்: “சரி, அம்மா. எனக்குக் கொஞ்சம் நேரம் வேணும்.”

அவன் விலகிச் செல்ல, லட்சுமி அவனை அழைத்தாள்.

லட்சுமி: “ராகுல்… நான் உன்கிட்ட சொன்னதை ரவிக்கோ கவுதமுக்கோ சொல்லிடாதே.”

ராகுல்: “ஏன் அம்மா? உண்மையைத் தெரிஞ்சுக்கிட்டது கூடத் தப்பா?”

லட்சுமி: “அப்படியில்லப்பா. இந்த விஷயம் வெளியே தெரிஞ்சா இன்னும் பிரச்சினை வருமோன்னு பயமா இருக்கு.”

ராகுல் அவளைச் சிறிது நேரம் பார்த்தான்.

ராகுல்: “சரி. நான் சொல்ல மாட்டேன். ஆனா நடந்ததை உடனே மறக்க முடியாது, அம்மா.”

அவன் அங்கிருந்து சென்றான். லட்சுமி அவனைப் பார்த்தபடி அமைதியாக நின்றாள். உண்மையைச் சொல்லிவிட்ட நிம்மதி இருந்தாலும், ராகுலின் மனதில் ஏற்பட்ட காயத்தை அவளால் உடனே ஆற்ற முடியவில்லை.



ரவி வீடு — இரவு

கவுதம்: “அப்பா, நீங்க ஏன் ராகுலோட அம்மாவை உங்க மனைவியா நடிக்கச் சொல்றீங்க? ராகுலுக்குத் தெரிஞ்சு ஏதாவது பிரச்சினை வந்தா என்ன பண்றது?”

ரவி: “எல்லாத்தையும் யோசிச்சுத்தான் பண்றேன். பார்த்துக்கலாம், விடு. நீ அவங்க உன்கூட முன்ன மாதிரி அம்மாவா பேசுறதில்லன்னு கவலைப்பட்டல்ல? இப்போ அவங்க என் மனைவியா நடிக்கிறாங்க. அப்படியே அவங்களை நம்ம பக்கம் வச்சிருக்கணும், புரியுதா? உனக்கு அம்மா கிடைச்ச மாதிரி இருக்கும்.”

சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு ரவி மேலும் சொன்னார்.

ரவி: “அந்த ராகுல் உன்னை எவ்வளவு கஷ்டப்படுத்தினான்? அவனுக்கும் ஒரு நாள் புரியவரும், லட்சுமிக்கு நீதான் முக்கியம்னு.”

கவுதம் அதிர்ச்சியுடன் தன் தந்தையைப் பார்த்தான்.

ஒருவேளை அப்பாவுக்கு லட்சுமி அம்மா மேல ஒரு கண்ணு இருக்குமோ?

கவுதம்: “அப்பா, அதெல்லாம் சரியா வராது. ராகுலுக்குத் தெரிஞ்சா அவ்வளவுதான். அதுவுமில்லாம, அவங்க அவனோட அம்மா. எப்படியிருந்தாலும் அவன் மேலதான் பாசமா இருப்பாங்க.”

ரவி: “அது எனக்குத் தெரியும். அதைத்தான் நாம மாத்தணும். அதை நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

கவுதம் அதற்கு மேல் எதுவும் பேசவில்லை.

இந்த ஆளு வேற என்ன திட்டம் போடுறாரு? இவர் என்ன திட்டம் போட்டிருந்தாலும், அதை நமக்குச் சாதகமா மாத்தணும். லட்சுமி அம்மா எனக்குத்தான் சொந்தமாகணும்.

அவனுடைய மனதில் அந்த எண்ணம் ஆழமாகப் பதிந்தது.

சிறிது நேரத்தில் கவுதம் ஒருவருக்குப் போன் செய்தான்.

கவுதம்: “எல்லாம் எப்படி போயிட்டு இருக்கு?”

மறுமுனையில்: “நீங்க சொன்ன மாதிரிதான் போயிட்டு இருக்கு.”

கவுதம்: “நல்லது. நாம திட்டமிட்ட மாதிரியே எல்லாம் நடக்கணும்.”

மறுமுனையில்: “ம்… சரி சார்.”

கவுதம் போனைத் துண்டித்தான். அவன் முகத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை தோன்றியது. அவன் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த திட்டம் இப்போது அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.