[krishkarthick]

Chapter 11 – Beneath the Surface

இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு…

அன்று காலை லட்சுமி வெளியே கிளம்பத் தயாரானாள்.

லட்சுமி: “ராகுல், நான் கொஞ்சம் வெளியே போயிட்டு வரேன் டா.”

ராகுல்: “எங்கேம்மா?”

லட்சுமி: “ஒரு சின்ன வேலை இருக்கு டா. முடிச்சிட்டு வந்துடுறேன்.”

ராகுல்: “சரிம்மா.”

லட்சுமி கிளம்பிச் சென்றாள். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு வீடு திரும்பினாள். வழக்கம்போல ராகுலிடம் பேசினாள்; அவனுக்குச் சாப்பாடு பரிமாறினாள். அன்று நடந்த எதுவும் அவளுடைய முகத்தில் தெரியவில்லை.

ராகுலும் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

ஆனால் அடுத்த சில நாட்களில்…

லட்சுமி அடிக்கடி போனில் பேசுவதும், சில நேரங்களில் அழைப்பு வந்ததும் தனியாகச் சென்று பேசுவதும் தொடர்ந்தது. அவள் வெளியே செல்லும்போதெல்லாம் முன்புபோல விரிவாக எதையும் சொல்லவில்லை.

ராகுல்: “அம்மா, யாரும்மா போன்ல?”

லட்சுமி: “ஒரு friend டா.”

ராகுல்: “ஓ… சரிம்மா.”

அதற்கு மேல் அவன் எதுவும் கேட்கவில்லை.

சில நாட்கள் இப்படியே கடந்தன....

ஒரு நாள் மதியம், லட்சுமியின் போன் ஒலித்தது. அவள் அழைப்பை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டின் ஓரமாகச் சென்றாள்.

லட்சுமி: “சொல்லுங்க சார்…”

மறுமுனையில் ரவி பேசினார்.

ரவி: “லட்சுமி, நாளைக்கு கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்க முடியுமா?”

லட்சுமி: “எதுக்காக சார்?”

ரவி: “ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும். கவுதமும் இருப்பான்.”

லட்சுமி: “சரிங்க சார். எப்போ வரணும்?”

ரவி: “நான் உங்களுக்குப் போன் பண்றேன். நேரத்தைச் சொல்றேன்.”

லட்சுமி: “சரிங்க சார்.”

அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு லட்சுமி மீண்டும் தன்னுடைய வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.
அவள் பேசியதைக் கேட்ட ராகுல், அவளிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை.

ஆனால் அந்த அழைப்பில் இருந்த தயக்கமும், அவள் தனியாகச் சென்று பேசியதும் அவனுடைய மனதில் பதிந்துவிட்டன.

அதற்குப் பிறகும் சில நாட்கள் கடந்தன...
லட்சுமியின் வெளியே செல்லும் பழக்கம் தொடர்ந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் அவள் எங்கே செல்கிறாள் என்று ராகுல் கேட்கவில்லை. ஆனால் அவளுடைய நடவடிக்கைகளை அமைதியாகக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்.

ஒரு நாள் காலை…
லட்சுமி மீண்டும் வீட்டிலிருந்து கிளம்பினாள். இந்த முறை அவள் எங்கே போகிறேன் என்று சொல்லவில்லை.

ராகுல் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
ராகுல் (மனதிற்குள்): “இப்போ எல்லாம் அடிக்கடி வெளியே போறாங்க… போன்லயும் யார்கிட்டயோ ரகசியமா பேசுறாங்க. என்னதான் நடக்குது?”

அவள் தெருவின் முனைக்குச் சென்று ஆட்டோவில் ஏறினாள்.சிறிது நேரம் யோசித்த ராகுல், அவளுக்குத் தெரியாமல் பின்னால் சென்றான்.

ஆட்டோ நகரத்தின் சாலைகளைக் கடந்து ஒரு பெரிய வீட்டின் முன் நின்றது.
அந்த வீட்டைப் பார்த்ததும் ராகுல் அதிர்ச்சியடைந்தான்.
அது கவுதமின் வீடு!

வீட்டின் முன்பாக ரவியின் காரும் நின்றுகொண்டிருந்தது.

ராகுல் (மனதிற்குள்): “அம்மா… கவுதமின் வீட்டுக்கா வந்திருக்காங்க?”

அப்போது ரவி வெளியே வந்து லட்சுமியை வரவேற்று உள்ளே அழைத்துச் சென்றார்.

ராகுல் சற்று தள்ளி நின்றுகொண்டு லட்சுமிக்குக் கால் செய்தான்.



லட்சுமி: “சொல்லுடா, ராகுல்.”

ராகுல்: “அம்மா, எங்க இருக்கீங்க?”

லட்சுமி ஒரு கணம் தயங்கினாள்.

லட்சுமி: “ஒரு friend-ஐப் பார்க்க வந்திருக்கேன்டா.”

ராகுல்: “ஓ… சரிம்மா. எப்போ வீட்டுக்கு வருவீங்க?”

லட்சுமி: “கொஞ்ச நேரத்துல வந்துடுவேன் டா.”

ராகுல்:..... Silence...........

Edhuvum பேசாமல் கோபத்தில் அழைப்பைத் துண்டித்த ராகுல், அந்த வீட்டையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

ராகுல் (மனதிற்குள்): “இங்கேதான் இருக்காங்க… ஆனா ஏன் என்னிடம் சொல்லலை?”
சில நொடிகளுக்குப் பிறகு, அவன் கவுதமுக்குக் கால் செய்தான்.



கவுதம்: “சொல்லு மச்சி!”

ராகுல்: “என்னடா பண்ற?”

கவுதம்: “ஒண்ணுமில்லடா, வீட்டுலதான் இருக்கேன்.”

ராகுல்: “உங்க அப்பாவும் வீட்டுல இருக்காரா?”

கவுதம்: “ஆமாடா… இருக்காரு. ஏன் கேக்குற?”

ராகுல்: “சும்மாதான் டா. வீட்டுக்கு வரலாம்னு நினைச்சேன்.” வேற யாரும் இல்லைல நான் வரட்டுமா?.

கவுதம் ஒரு நொடி அமைதியானான்.

கவுதம்: “டேய், இன்னைக்கு கொஞ்சம் வேலை இருக்கு மச்சி. நாளைக்கு மீட் பண்ணலாமா?”

ராகுல்: “ஓ… சரிடா. நாளைக்கு பார்க்கலாம்.”

கவுதம்: “சரிடா மச்சி. அப்புறம் பேசுறேன்.”

அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது...

ராகுல் போனைப் பார்த்தபடி யோசித்தான். கவுதமின் குரலில் இருந்த தயக்கம் அவனுக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது.

வீட்டுக்குள்…
கவுதம் பதற்றத்துடன் ரவியையும் லட்சுமியையும் பார்த்தான்.

கவுதம்: “அப்பா, ராகுல் ஏதோ சந்தேகப்படுற மாதிரி இருக்கு.”

ரவி: “ஏன் அப்படிச் சொல்ற?”

கவுதம்: “வீட்டுல யாரெல்லாம் இருக்காங்கன்னு கேட்டான். அப்புறம் வீட்டுக்கு வரலாமான்னும் கேட்டான்.”

லட்சுமி கவலையுடன் ரவியைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “சார், அவனுக்கு ஏதாவது சந்தேகம் வந்திருக்குமோ?”

ரவி: “பதற்றப்படாதீங்க, லட்சுமி. நாம கவனமா இருந்தா போதும்.”

லட்சுமி: “ஆனா, அவன் ஏதாவது தப்பா நினைச்சுக்கிட்டா என்ன பண்றது?”

ரவி: “இப்போதைக்கு எதையும் வெளிப்படுத்த வேண்டாம். இன்னும் கொஞ்ச நாள்தான்.”

லட்சுமி அமைதியாகத் தலையசைத்தாள். அவளுடைய மனதில் ஒரே கவலைதான் இருந்தது—ராகுல் தன்னைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது.

வீட்டுக்கு வெளியே…
ராகுல் அந்த வீட்டை இன்னொரு முறை பார்த்துவிட்டு அங்கிருந்து தனது வீட்டிற்கு கிளம்பினான்.

ராகுல் (மனதிற்குள்): “அம்மா எதையோ மறைக்கிறாங்க… கவுதமும் ஏதோ சொல்லத் தயங்குறான். ஆனா, அது என்ன?”

அவனுடைய சந்தேகம் அதிகரித்திருந்தது. இருந்தாலும், தன் அம்மாவைப் பற்றி தவறாக நினைக்க அவனால் முடியவில்லை.

அதே நேரத்தில், அந்த வீட்டுக்குள் மூவரும் அடுத்த சந்திப்பைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.



காலை 10 மணி...

ராகுல் வீட்டில் அமர்ந்திருந்தான். காலையில் நடந்த சம்பவங்களை நினைத்துப் பார்த்தபடி, லட்சுமி ஏன் கவுதம் வீட்டுக்குச் சென்றாள் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தான். அவள் தன்னிடம் ஏதோ ஒன்றை மறைக்கிறாள் என்ற சந்தேகம் அவன் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது.

அன்று முழுவதும் அவனுடைய மனம் அமைதியின்றித் தவித்தது. லட்சுமி திரும்பி வந்ததும் அவளிடம் நேராகக் கேட்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்திருந்தான்.

மாலை ஆறு மணி...

வாசல் திறக்கும் சத்தம் கேட்டதும் ராகுல் தலையை நிமிர்த்தினான். லட்சுமி உள்ளே வந்தாள்.

லட்சுமி: “என்னடா, காலையில போன் பண்ணப்போ ஏன் கட் பண்ணிட்ட? அதுக்கப்புறம் போன் பண்ணவும் இல்லையே?”

ராகுல் அவளைப் பார்த்தான். பதில் சொல்ல வாயெடுத்தபோது, அவனுடைய பார்வை அவளுடைய கழுத்தில் விழுந்தது.

அங்கே ஒரு மஞ்சள் கயிற்றுத் தாலி தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.



அதைப் பார்த்த நொடி, ராகுல் அப்படியே உறைந்து போனான். அவன் கண்கள் தாலியிலேயே நிலைத்தன. பிறகு லட்சுமியின் முகத்தைப் பார்த்தான். மீண்டும் தாலியைப் பார்த்தான்.
அவனுடைய முகத்தில் தெரிந்த அதிர்ச்சி மெல்லக் கோபமாக மாறியது. அவன் வேகமாக எழுந்து நின்றான்.



ராகுல்: “அம்மா! கழுத்துல இது என்ன?!”

அவனுடைய குரல் வீட்டுக்குள் எதிரொலித்தது...

ராகுல்: “காலையில வீட்டை விட்டுப் போனப்போ நீங்க இப்படியா இருந்தீங்க? இப்போ திரும்பி வரும்போது கழுத்துல தாலியோட வந்து நிக்கிறீங்க! என்ன நடக்குது இங்கே?!”

லட்சுமி பதில் சொல்லத் தயங்கினாள்.
லட்சுமி: “டா… நான் சொல்றதைப் பொறுமையா கேளு.”

ராகுல்: “என்ன கேட்கணும்?! முதல்ல என்ன நடந்ததுன்னு சொல்லுங்க! காலையில எங்கே போனீங்க? யாரைப் பார்த்தீங்க? இப்போ இந்தத் தாலி எப்படி வந்தது?!” வேற dress la இருக்கீங்க!!.
அவன் கேள்விக்கு மேல் கேள்வியாகக் கேட்டான். அவனுடைய கோபத்தில் குழப்பமும் ஏமாற்றமும் கலந்திருந்தன.

லட்சுமி: “இன்னைக்கு கோயில்ல விசேஷ நாள் டா… அதனால நானே எனக்குத் தாலி கட்டிக்கிட்டேன்.”

ராகுல் அவளை நம்ப முடியாத பார்வையுடன் பார்த்தான்.

ராகுல்: “என்ன கோயில், கோயில்னு கதை விடுறீங்க? காலையில கவுதம் வீட்டுக்கு எதுக்குப் போனீங்க?”

லட்சுமி திடுக்கிட்டாள்...

லட்சுமி: “அது… அது உனக்கு எப்படித் தெரியும்?”

ராகுல்: “உங்களை ஃபாலோ பண்ணிட்டு வந்தேன். சொல்லுங்க… ஏன் போனீங்க?”

லட்சுமி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். ராகுலின் பார்வையைச் சந்திக்க முடியாமல் தலையைக் குனிந்தாள்.

லட்சுமி: “சரி டா… சொல்றேன். நீ இவ்வளவு பேசினதுக்குப் பிறகு சொல்லாமல் இருந்தா நல்லா இருக்காது.”

ராகுல் எதுவும் பேசவில்லை. அவள் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய கோபம் இன்னும் தணியவில்லை; அவள் சொல்லப்போகும் உண்மை என்னவாக இருக்கும் என்ற கேள்வி மட்டும் அவனைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தது.

லட்சுமி மெதுவாக மூச்சை இழுத்தாள்.

லட்சுமி: “சில நாட்களுக்கு முன்னாடி நடந்த விஷயம் இது…”

அவள் சொல்லத் தொடங்கினாள்.
ராகுல் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.