[Shajith]

“தி கோர்ட்” என்ற தலைப்பே ஆரம்பத்திலிருந்து ஒரு எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறது. நீதிமன்றம், சட்டம், வாதம், மனித உறவுகள், காதல், மனசாட்சி—இவை எல்லாமே ஒன்றோடொன்று கலந்த ஒரு கதைக்களமாக இந்தப் பயணம் நகர்கிறது. கதையை வாசிக்கும்போது சில இடங்களில் “அடுத்து என்ன நடக்கப் போகிறது?” என்ற ஆர்வத்தை உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள்; சில இடங்களில் எதிர்பார்க்காத திருப்பங்களும் வந்திருக்கின்றன. குறிப்பாக ஆரம்பத்தில் இருந்த நீதிமன்றச் சூழலும், கதாபாத்திரங்களுக்கிடையிலான உரையாடல்களும் கதைக்கு ஒரு தனியான அடித்தளத்தை கொடுத்திருக்கிறது.

ஒரு பழமொழி சொல்வது போல, “கதை ஓடும் பாதையை விட, அது எங்கே திரும்புகிறது என்பதுதான் வாசகனை நினைவில் நிறுத்தும்.” அந்த வகையில் இந்தக் கதையில் சில இடங்களில் திருப்புமுனைகள் நன்றாக அமைந்திருக்கின்றன. ஆரம்பத்தில் ஒரு சாதாரண சம்பவமாகத் தோன்றிய சில விஷயங்கள் பின்னால் வேறு அர்த்தத்தை எடுத்துக்கொள்ளும்போது ஒரு நல்ல “twist” உணர்வு வருகிறது. சில இடங்களில் “இது இவ்வளவு தூரம் போகுமென்று நினைக்கவே இல்லை” என்ற உணர்வும் வந்தது. அந்த எதிர்பாராத தன்மையை இன்னும் கொஞ்சம் கட்டுப்பாட்டோடு பயன்படுத்தியிருந்தால் கதையின் தாக்கம் இன்னும் அதிகமாகியிருக்கும்.

மீரா–அர்ஜுன் கதாபாத்திரங்களின் பயணமும் அப்படித்தான். ஆரம்பத்தில் இருந்த தொழில்முறை எதிரெதிர்ப்பு, பின்னர் உருவாகும் நெருக்கம், அதற்குள் வரும் தயக்கம், புரிதல் என அவர்களுடைய உறவு ஒரே நேர்கோட்டில் செல்லாமல் பல உணர்வுகளைக் கடந்து செல்கிறது. குறிப்பாக நீதிமன்றத்தில் இருக்கும் மனிதர்களும், நீதிமன்றத்திற்கு வெளியே இருக்கும் அதே மனிதர்களும் இரு வேறு முகங்களுடன் தோன்றுவது கதையின் நல்ல அம்சம். “வெளியில் தெரியும் முகம் வேறு; உள்ளுக்குள் இருக்கும் மனம் வேறு” என்ற மனித இயல்பை சில காட்சிகள் நன்றாகக் காட்டுகின்றன.

ஆனால் சில இடங்களில் உணர்ச்சியை இன்னும் கொஞ்சம் அளவாக வைத்திருக்கலாம். ஒரு காட்சியில் உணர்ச்சியை தொடர்ந்து உயர்த்திக் கொண்டே சென்றதால், அடுத்த காட்சியில் வர வேண்டிய உணர்ச்சிக்கான இடம் சற்றுக் குறைந்துவிட்டது போல தோன்றியது. அதற்கு மாறாக சில முக்கியமான தருணங்களில் இன்னும் இரண்டு மூன்று வரிகள் கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை ஆழமாகக் காட்டியிருந்தால் அந்தக் காட்சி வாசகரின் மனதில் இன்னும் நீண்ட நேரம் நின்றிருக்கும். “அளவுக்கு மீறினால் அமிர்தமும் நஞ்சு” என்பதுபோல, உணர்ச்சிக்கும் ஒரு அளவு இருக்கிறது; சரியான இடத்தில் உயர்த்தி, சரியான இடத்தில் அமைதியாக விட்டால் அதன் தாக்கம் அதிகமாக இருக்கும்.

உரையாடல்களிலும் இதே விஷயம். சில இடங்களில் உரையாடல் இயல்பாகவும் கதாபாத்திரத்துக்கு ஏற்றதாகவும் இருக்கிறது. ஆனால் சில இடங்களில் இன்னும் கொஞ்சம் இயல்பான பேச்சு மொழியை கொண்டு வந்திருக்கலாம். குறிப்பாக வயது, சூழ்நிலை, கதாபாத்திரத்தின் மனநிலை ஆகியவற்றுக்கு ஏற்ப வார்த்தைகளின் அழுத்தத்தை மாற்றியிருந்தால் உரையாடல்கள் இன்னும் உயிரோட்டமாக இருந்திருக்கும். சில பெரியவர் கதாபாத்திரங்களுக்கிடையிலான நெருக்கமான காட்சிகளில், காட்சியை நேரடியாகச் சொல்லுவதைக் காட்டிலும் உரையாடலின் மூலம் உணர்வை வெளிப்படுத்தியிருந்தால் வாசகரின் கற்பனைக்கு இன்னும் அதிக இடம் கிடைத்திருக்கும். அந்த இடங்களில் தேவையான அளவு முதிர்ச்சியான/வல்கரான பேச்சு இருந்திருக்கலாம்; ஆனால் அது காட்சியின் உணர்ச்சியை தூக்குவதற்காக மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தால் இன்னும் இயல்பாக இருந்திருக்கும்.

அதே நேரத்தில், சில இடங்களில் உணர்ச்சியை கொஞ்சம் குறைத்திருக்கலாம். ஒவ்வொரு காட்சியும் உச்சக்கட்ட உணர்ச்சியிலேயே இருந்தால், உண்மையான உச்சக்கட்ட காட்சியின் தாக்கம் குறைந்து விடும். “மௌனம் பேசும் இடத்தில் வார்த்தைகள் அதிகமானால் உணர்வு குறையும்” என்பதுபோல, சில இடங்களில் கதாபாத்திரங்கள் பேசாமல் இருப்பதே அந்தக் காட்சிக்கு அதிக வலிமை கொடுத்திருக்கும்.

கதையின் மிக முக்கியமான ஒரு விஷயத்தை மட்டும் ஆசிரியரிடம் குறிப்பாகச் சொல்ல வேண்டும். சிறார்களை இந்த மாதிரியான பெரியவர்களுக்கான கதைச்சூழலுக்குள் கொண்டு வந்த பகுதியை முழுமையாகத் தவிர்த்திருக்கலாம். குறிப்பாக சிறார்களைச் சார்ந்த எந்தவிதமான பாலியல் அல்லது ஆபாசமான சித்தரிப்பும் கதையில் இடம்பெறாத வகையில் ஆசிரியர் கவனமாக இருக்க வேண்டும். அந்தப் பகுதியை விமர்சிப்பதற்குப் பதிலாக, எதிர்காலக் கதைகளில் சிறார்களை இப்படிப்பட்ட பெரியவர் சார்ந்த சூழல்களிலிருந்து முற்றிலுமாக விலக்கி வைப்பதே பாதுகாப்பானதும் கதையின் தரத்திற்கும் ஏற்றதுமான அணுகுமுறையாக இருக்கும். ஒரு கதைக்கு எல்லை இருப்பது அதன் சுதந்திரத்தைக் குறைப்பதல்ல; சில எல்லைகள்தான் அந்தப் படைப்பின் பொறுப்பையும் தரத்தையும் காப்பாற்றும்.

மேலும், கதையின் ஆரம்பத்தில் உருவாக்கப்பட்ட நீதிமன்றப் பின்னணி இன்னும் கொஞ்சம் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தால் “தி கோர்ட்” என்ற தலைப்புக்கும் கதையின் பின்னர் வரும் பகுதிகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பு இன்னும் வலுவாக இருந்திருக்கும். நீதிமன்றம் வெறும் ஒரு இடமாக இல்லாமல், ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் வாழ்க்கையிலும் நடக்கும் ஒரு “மனசாட்சியின் நீதிமன்றம்” போல உருவெடுத்திருக்கலாம். யார் சரி, யார் தவறு என்பதைக் காட்டிலும், ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குள் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் தீர்ப்புதான் கதையின் இன்னொரு அடுக்காக மாறியிருக்கலாம்.

மொத்தத்தில், இந்தக் கதையில் கற்பனை இருக்கிறது, கதாபாத்திரங்களை நகர்த்தும் திறன் இருக்கிறது, எதிர்பாராத திருப்பங்களை உருவாக்கும் முயற்சி இருக்கிறது. சில இடங்களில் வேகம் நன்றாக இருந்தது; சில இடங்களில் சற்று நீளமாக உணர்ந்தது. சில காட்சிகளில் உணர்ச்சியை இன்னும் உயர்த்தியிருக்கலாம்; சில இடங்களில் குறைத்திருந்தால் தாக்கம் கூடியிருக்கும். சில உரையாடல்களை இயல்பாக்கியிருந்தால் கதாபாத்திரங்கள் இன்னும் நிஜமான மனிதர்களாகத் தோன்றியிருப்பார்கள்.

“கல்லைச் செதுக்கினால்தான் சிலை; கதையைச் செதுக்கினால்தான் இலக்கியம்.” அந்த வகையில் இந்தக் கதையில் ஏற்கனவே ஒரு நல்ல அடித்தளம் இருக்கிறது. தேவையில்லாத நீளங்களை கொஞ்சம் குறைத்து, முக்கியமான தருணங்களுக்கு இன்னும் ஆழம் கொடுத்து, கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை அதிகமாக வெளிப்படுத்தி, குறிப்பாக சிறார்களைச் சார்ந்த பொருத்தமற்ற பகுதிகளை முற்றிலுமாகத் தவிர்த்து, கதை நகர்வை இன்னும் கட்டுப்பாட்டுடன் கொண்டு சென்றால் “தி கோர்ட்” இன்னும் வலிமையான படைப்பாக மாறியிருக்கும்.

கதையின் பல இடங்களில் வாசகரை அடுத்த பக்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்லும் ஆர்வத்தை உருவாக்கியதற்காகவும், இத்தனை நீளமான கதையை தொடர்ந்து கொண்டு சென்றதற்காகவும் கதாசிரியர் Sandy2009 அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். குறைகளைக் குறிப்பிடுவது கதையை குறை சொல்லுவதற்காக அல்ல; இன்னும் சிறப்பாக வளரக்கூடிய இடங்களை ஒரு வாசகரின் பார்வையில் பகிர்வதற்காகத்தான். இந்தக் கதையில் இருக்கும் கற்பனைக்கும் முயற்சிக்கும் பாராட்டுகள். இன்னும் ஆழமான கதாபாத்திரங்களுடனும், கட்டுப்பட்ட கதை ஓட்டத்துடனும், வலுவான திருப்பங்களுடனும் அடுத்த படைப்புகள் இன்னும் சிறப்பாக அமைய வாழ்த்துகள்.