Incest மாமனாரின் எல்லை மீறிய உறவு

[Shajith]

“மாமனாரின் எல்லை மீறிய உறவு” – Blacktail

ஒரு கதையின் முதல் சில வரிகளிலேயே வாசகரின் மனதில் ஒரு கேள்வியை விதைத்துவிட்டால், அந்தக் கேள்விக்கான விடையைத் தேடித்தான் வாசகர் அடுத்த பக்கத்திற்குச் செல்வார். அந்த வகையில் இந்தக் கதையின் தொடக்கம் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. “வாழ்க்கை நாம் நினைத்தபடி மட்டும் நடப்பதில்லை” என்ற எண்ணத்திலிருந்து கதையை ஆரம்பித்து, ஒரு பெண்ணின் நிறைவான குடும்ப வாழ்க்கை எப்படி எதிர்பாராத ஒரு பாதைக்குள் திரும்பியது என்பதை முன்னுரையிலேயே சொல்லியிருப்பது கதையின் மையத்தைப் புரிய வைக்கிறது.

ஆனால், இங்கேதான் எனக்கு ஒரு சிறிய குறையும் தோன்றுகிறது.

கதையின் மிகப்பெரிய திருப்பமான மாமனாருடன் உருவாகும் தகாத உறவு, அது தொடர்வது, இறுதியில் கணவனுக்கே உண்மை தெரியவருவது போன்ற முக்கியமான விஷயங்களை கதையின் ஆரம்பத்திலேயே ஆசிரியர் வெளிப்படையாகச் சொல்லிவிட்டதால், வாசகருக்குள் இருக்க வேண்டிய “அடுத்து என்ன நடக்கும்?” என்ற இயல்பான பரபரப்பு கொஞ்சம் குறைந்துவிடுகிறது. கதையின் கருவை முழுவதுமாகச் சொல்லாமல், “அந்த நாளுக்குப் பிறகு என் வாழ்க்கை நான் நினைத்ததற்கும் அப்பாற்பட்ட பாதையில் சென்றது” என்ற அளவில் மட்டும் மர்மத்தை விட்டிருந்தால், முதல் அத்தியாயங்களிலேயே இன்னும் அதிகமான ஆர்வம் உருவாகியிருக்கலாம்.

“முடிச்சை முன்கூட்டியே அவிழ்த்துவிட்டால், முடிச்சுக்குள் என்ன இருக்கிறது என்ற ஆவல் குறைந்துவிடும்” என்பதுபோல, இந்தக் கதையின் மிகப்பெரிய மர்மத்தை ஆசிரியர் கொஞ்சம் பாதுகாத்திருக்கலாம்.

அதற்குப் பிறகு வரும் அமுதவள்ளியின் குடும்பப் பின்னணி அழகாக அமைந்திருக்கிறது. வசதியான மாரிமுத்துவின் குடும்பமும், எளிய பேக்கரி நடத்தி வாழ்க்கையைச் சமாளிக்கும் அமுதவள்ளியின் குடும்பமும் எதிரெதிராக வைக்கப்பட்டிருப்பது கதையின் சமூகப் பின்னணியை இயல்பாக உருவாக்குகிறது. குறிப்பாக, திருமணச் செய்தி தெருவிலிருந்து தெருவுக்குப் பரவுவது, உறவினர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குத் தோன்றிய காரணங்களைச் சொல்லி ஊகிப்பது போன்ற பகுதிகள் ஒரு சிறிய ஊரின் இயல்பான சூழலை நன்றாகக் கண்முன்னே கொண்டு வருகிறது.

அதில் குறிப்பாக, “இவ்வளவு வசதியான குடும்பம் ஏன் கஷ்டப்படும் குடும்பத்திலிருந்து பெண் கேட்க வேண்டும்?” என்ற கேள்வி கதைக்குள் ஒரு சிறிய சந்தேக விதையை விதைக்கிறது. பின்னர் அதற்கான உண்மையான காரணம் வேறொரு இடத்தில் இருக்கிறது என்பதை ஆசிரியர் சுட்டிக்காட்டுவது நல்ல முன்னோட்டம்.

குமார் கதாபாத்திரமும் ஆரம்பத்தில் மிகவும் அமைதியாக அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார். படிப்பில் ஆர்வம் இல்லாதவர் என்ற ஒரு குறை இருந்தாலும், வியாபாரத்தில் திறமை, தந்தையிடம் எந்தப் போட்டி மனப்பான்மையும் இல்லாத குணம், ஊழியர்களிடம் அன்பாக நடந்து கொள்வது என்று அவரை ஒரு முழுமையான நல்லவராகவும் கெட்டவராகவும் ஒரே வார்த்தையில் முடிவு செய்ய முடியாத வகையில் அறிமுகப்படுத்தியிருப்பது கதைக்கு உதவுகிறது.

அதேபோல், அமுதவள்ளி தன்னுடைய திருமணத்தைப் பற்றிய செய்தியை மிகப்பெரிய கனவாகவோ காதலாகவோ பார்க்காமல், “என் வாழ்க்கையில் நடக்கப்போகும் அடுத்த இயல்பான நிகழ்வு” என்று ஏற்றுக்கொள்வது அந்தக் காலகட்டத்தையும், அவளுடைய குடும்பச் சூழலையும் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

ஆனால் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும் அந்தக் காட்சிதான் இந்தப் பகுதியில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த இடங்களில் ஒன்று. இதுவரை நேரில் பார்த்திராத ஒருவரின் புகைப்படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, “இவர்தான் இனி என் வாழ்க்கையின் முக்கியமான மனிதர்” என்ற எண்ணம் மெதுவாக மனதில் உருவாகும் அந்த மாற்றத்தை ஆசிரியர் அழகாகக் கொண்டு சென்றிருக்கிறார்.

“காதல் சில நேரங்களில் கதவைத் தட்டிக்கொண்டு வராது; ஒரு பார்வையாக வந்து மனதுக்குள் விதையாக விழுந்துவிடும்.”

அந்த விதைதான் பின்னர் என்ன மரமாக வளரப்போகிறது என்பதை வாசகர் தெரிந்துகொள்ளும் முன்பே, அந்தச் சிறிய உணர்வை ஆசிரியர் பதிவு செய்திருப்பது ரசிக்க வைக்கிறது.

திருமணத்திற்குப் பிறகு குமார்–அமுதவள்ளி உறவை உருவாக்கிய விதமும் கவனிக்கத்தக்கது. குறிப்பாக, திருமணத்தின் முதல் இரவில் அவசரப்படாமல் அவளுடைய தயக்கத்தைப் புரிந்துகொள்வது, அவளுக்கு நேரம் கொடுப்பது, அவளுடைய சம்மதத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொள்வது போன்ற விஷயங்கள் குமார் கதாபாத்திரத்தின் பொறுமையையும் அக்கறையையும் காட்டுகின்றன. அந்த இடத்தில் உடல் நெருக்கத்தைவிட இரண்டு அந்நியமான மனிதர்கள் மெதுவாக கணவன்–மனைவியாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் மனப்பயணம் இன்னும் அழகாக வெளிப்பட்டிருக்கலாம்.

இதுதான் இரண்டாவது அத்தியாயத்தில் எனக்கு தோன்றிய இன்னொரு விஷயம்.

சில நெருக்கமான காட்சிகளில் ஆசிரியர் உடல் சார்ந்த விவரங்களை நீளமாகச் சொல்லியிருக்கிறார். அந்த விவரங்களைக் கொஞ்சம் குறைத்து, அதே இடத்தை அமுதவள்ளியின் மனநிலை, தயக்கம், பயம், நம்பிக்கை, கணவனைப் பற்றிய முதல் புரிதல் போன்றவற்றை ஆழப்படுத்துவதற்குப் பயன்படுத்தியிருந்தால், அந்தக் காட்சிகள் கதையின் உணர்ச்சியோடு இன்னும் வலுவாக இணைந்திருக்கும்.

“சொல்லும் அளவைக் காட்டிலும், சொல்லாமல் விட்ட இடம்தான் சில நேரங்களில் அதிகம் பேசும்.”

ஒரு நல்ல கதையில் ஒவ்வொரு காட்சியும் அடுத்த காட்சிக்கான கதவைத் திறக்க வேண்டும். அந்த வகையில் இந்த முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களிலும் கதைக்கான அடித்தளம் நன்றாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் சில இடங்களில் ஆசிரியர் கொஞ்சம் அவசரப்படாமல் காட்சிகளை இன்னும் நீட்டி, கதாபாத்திரங்களின் மனதுக்குள் வாசகரை அழைத்துச் சென்றிருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.

குறிப்பாக, மாரிமுத்து ஏன் அமுதவள்ளியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்?
அவருடைய உண்மையான நோக்கம் என்ன?
அந்த முடிவுக்குப் பின்னால் எத்தனை வருடங்களாக மறைந்திருந்த ஒரு எண்ணம் இருக்கிறது?
அமுதவள்ளியின் வாழ்க்கை எந்தத் தருணத்தில் அவள் நினைத்த பாதையிலிருந்து விலகுகிறது?

இந்தக் கேள்விகள்தான் இந்தக் கதையின் உண்மையான பலம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

முன்னுரையில் ஆசிரியர் எதிர்காலத்தைச் சொல்லிவிட்டதால், இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில் தெரிந்திருந்தாலும், அந்தப் பதிலுக்கு கதாபாத்திரங்கள் எப்படி வந்து சேர்கிறார்கள் என்பதுதான் இனி வாசகரின் ஆர்வமாக மாறுகிறது. அதனால் அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் அந்தப் பயணத்தை மெதுவாகவும், இயல்பாகவும், உணர்வுகளோடும் நகர்த்தினால் இந்தக் கதைக்கு இன்னும் நல்ல ஆழம் கிடைக்கும்.

“வாழ்க்கையில் திருப்பம் வருவது பெரிய விஷயம் அல்ல; அந்தத் திருப்பம் நம்மை எங்கே கொண்டு செல்கிறது என்பதுதான் பெரிய கதை.”

அந்த வகையில், “மாமனாரின் எல்லை மீறிய உறவு” என்ற தலைப்பே எதிர்காலத்தில் வரப்போகும் சிக்கலைச் சொல்லிவிட்டாலும், அந்த எல்லை எப்போது, எப்படி, ஏன் மீறப்படுகிறது என்பதைக் கதையாக உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்பு ஆசிரியரிடம் இருக்கிறது.

மொத்தத்தில், இது வெறும் ஒரு உறவை மையமாகக் கொண்ட கதை என்று மட்டும் பார்க்காமல், ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் சூழ்நிலைகள், முடிவுகள், உறவுகள், மனநிலை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று மோதும்போது ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை எப்படி திசைமாறுகிறது என்பதைச் சொல்லக்கூடிய கதையாக வளரக்கூடிய கருவைக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆரம்பத்திலேயே கதையின் எதிர்காலத்தை கொஞ்சம் அதிகமாக வெளிப்படுத்தியிருப்பது எனக்குச் சிறிய minus point. அதே நேரத்தில், அந்த முன்னுரையின் காரணமாக உருவாகும் கேள்விகளுக்கான பயணத்தை ஆசிரியர் எப்படிக் கொண்டு செல்கிறார் என்பதுதான் இந்தக் கதையின் அடுத்த பெரிய சோதனை.

Blacktail அவர்களே, கதையின் கரு துணிச்சலானது; அதைவிட அதை எப்படிக் கையாள்கிறீர்கள் என்பதுதான் முக்கியம். முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களில் கதாபாத்திரங்களுக்கான அடித்தளம் நன்றாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இனி கதையின் திருப்பங்களையும், மனிதர்களின் மனக்குழப்பங்களையும் அவசரப்படாமல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் திறந்தால், இந்தக் கதை இன்னும் வலுவான உணர்வை வாசகருக்குள் ஏற்படுத்தும் என்று நினைக்கிறேன்.

“மரத்தின் உயரம் முதல் பார்வையிலேயே தெரியாது; அது வளர்ந்து செல்லும் விதத்தில்தான் அதன் வலிமை தெரியும்.”

அந்த வகையில், இந்தக் கதையின் தொடக்கத்தில் விதைக்கப்பட்டிருக்கும் கேள்விகளுக்கு வரும் பகுதிகளில் ஆசிரியர் கொடுக்கும் பதில்களை அறிய ஆவலாக இருக்கிறது. Blacktail அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். கதையின் கருவை விட, அதை மனித உணர்வுகளோடு நீங்கள் எப்படி வளர்த்துச் செல்கிறீர்கள் என்பதில்தான் இந்தப் படைப்பின் உண்மையான அழகு இருக்கிறது. தொடர்ந்து நல்ல எழுத்துகளோடு பயணிக்க வாழ்த்துகள்! ❤️