Incest மாமனாரின் எல்லை மீறிய உறவு

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 2 - கணவன்–மனைவியாக புதிய தொடக்கம்

அதற்குப் பிறகு நாட்கள் வேகமாக நகர்ந்தன. ஒரு மாதம் கழித்து, எங்கள் திருமணம் வெகு விமரிசையாக நடைபெற்றது. முகூர்த்த நேரத்தில் அவர் என் கழுத்தில் மாங்கல்யத்தை அணிவித்தபோது, மகிழ்ச்சியோடும் சிறு பதற்றத்தோடும் என் மனம் துடித்தது. இனி இவர்தான் என் கணவர் என்ற எண்ணம் புதிதாகவும் வித்தியாசமாகவும் இருந்தது. உறவினர்களின் வருகையும் வாழ்த்துகளும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்ததால், அன்று முழுவதும் நாங்கள் தனியாகப் பேசிக்கொள்ளக்கூட நேரம் கிடைக்கவில்லை. முதல் இரவுக்காகத் தனியாகச் சந்தித்து சில நிமிடங்கள் அமைதியாகப் பேசிக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால், அந்த வாய்ப்பும் கிடைக்கவில்லை.

இறுதியாக, இரவு வெகுநேரம் கழித்து என்னை எங்கள் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றபோது, நாள் முழுவதும் நீடித்த திருமணக் கொண்டாட்டத்தின் களைப்பில், என் இமைகள் அறியாமலேயே கனத்து மூடிக்கொண்டிருந்தன.

குமாரின் நிலையும் அதேதான். நீண்ட நாட்களாகத் தொடர்ந்து நடந்த திருமண ஏற்பாடுகளும், ஓய்வில்லாத வேலைகளும் எங்கள் இருவரையும் உடலாலும் மனதாலும் களைத்துப் போகச் செய்திருந்தன. திருமணம் முடிந்த பிறகும், ஒருவரோடு ஒருவர் நிதானமாக அமர்ந்து பேசிக்கொள்ளும் அளவுக்குக்கூட எங்களால் இயல்பாக இருக்க முடியவில்லை.

நாங்கள் இருவரும் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தோம். திருமணம் முடிந்து விட்டது என்பதை என் மனம் அறிந்திருந்தாலும், அந்த உண்மையை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ள அதற்கு இன்னும் சிறிது நேரம் தேவைப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. சில மணி நேரங்களுக்கு முன்புவரை என் வாழ்க்கையில் அந்நியராக இருந்த ஒருவர், இப்போது என் கணவர்; இனி என் வாழ்வின் ஒவ்வொரு நாளிலும் என்னுடன் இருப்பவர்.

சிறிது நேரம் கழித்து என் கணவர் மெதுவாக என்னை அணைத்துக்கொண்டார். அந்த அணைப்பில் எந்த அவசரமும் இல்லை. இருந்தாலும், என் மனதுக்குள் ஒரு சிறிய தயக்கம் எழுந்தது. இது வெட்கமா, பயமா, இல்லை இத்தனை பெரிய மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத குழப்பமா என்று எனக்கே புரியவில்லை. அதே நேரத்தில், அவருடைய அணைப்பில் இருந்த மென்மை அந்த தயக்கத்தை மெதுவாகக் குறைத்தது. அவரிடம் நான் அந்நியமாக இருக்க வேண்டியதில்லை என்ற ஒரு மெல்லிய நம்பிக்கை மனதுக்குள் பிறந்தது.

அந்த நொடியில் நான் உணர்ந்தது காதல் என்று சொல்ல முடியுமா என்பதையும் அறியவில்லை. ஆனால், அவரை என் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக ஏற்றுக்கொள்ள என் மனம் மெதுவாகத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தது. ஒருவேளை, காதல் அப்படித்தான் தொடங்குகிறதோ; புரியாத தயக்கங்களுக்கிடையில், அமைதியாக, மனதின் ஓரத்தில்.

அவர் என் நெற்றியில் மெதுவாக முத்தமிட்டார். அந்தச் சிறிய அன்புச் செயல், நாள் முழுவதும் என்னைச் சூழ்ந்திருந்த பரபரப்பையும் பதற்றத்தையும் ஒரே நொடியில் சற்றே விலக்கியது. அவருக்கு அருகில் இருந்தபோது, இதுவரை அந்நியமாகத் தோன்றிய அந்த உறவு மெதுவாக எனக்குள் ஒரு சொந்த உணர்வை உருவாக்கத் தொடங்கியது.

நாங்கள் இருவரும் மெதுவான குரலில் பல விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டோம். திருமணத்திற்குப் பிறகான வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும், குடும்பத்துடன் எப்படிப் பழக வேண்டும், எதிர்காலத்தில் எங்கள் வாழ்க்கை எப்படி மாறும் என்று எங்களுக்குத் தோன்றியதையெல்லாம் பகிர்ந்துகொண்டோம். அந்தப் பேச்சுகளில் பெரிய கனவுகளோ உறுதியான திட்டங்களோ எதுவும் இல்லை. ஆனால், எதிர்காலம் எப்படியிருந்தாலும் அதை இனி இருவரும் சேர்ந்து எதிர்கொள்ளப் போகிறோம் என்ற எண்ணம் மட்டும் என் மனதுக்குள் மெதுவாக வேரூன்றியது.

அந்த இரவு எந்தப் பெரிய நிகழ்வும் இல்லாமல் அமைதியாகக் கடந்து சென்றது. ஒருவரையொருவர் அணைத்தபடி பேசிக்கொண்டிருந்த எங்களுக்கு, நேரம் எப்படிக் கடந்தது என்பதே தெரியவில்லை. புதிய வாழ்க்கையைப் பற்றிய எண்ணங்களும், சொல்லப்படாமல் மனதுக்குள் தங்கியிருந்த சிறு தயக்கங்களும் ஒன்றோடொன்று கலந்தபடியே, எப்போது உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தோம் என்பதுகூட எங்களுக்குத் தெரியவில்லை.

அது எங்கள் திருமண வாழ்க்கையின் முதல் இரவு. எந்த ஆரவாரமும் இல்லாமல், எந்தப் பெரிய எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல், இதுவரை ஒருவருக்கொருவர் அந்நியமாக இருந்த இரண்டு மனங்கள் மெதுவாகப் பரிச்சயமாகத் தொடங்கிய இரவு.

என் வாழ்க்கையில் முதன்முறையாக, அதற்கு முந்தைய நாள் வரை எனக்கு முற்றிலும் அந்நியராக இருந்த ஒருவருடன் ஒரே படுக்கையைப் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தேன். அந்த உண்மை மட்டும் என் மனதுக்குள் ஒரு புதுவிதமான உணர்வை ஏற்படுத்தியது; சிறிது தயக்கம், சிறிது நாணம், அதைவிட அதிகமாக, இனி என் வாழ்க்கை இப்படித்தான் இருக்கப்போகிறது என்ற மெதுவான உணர்வு.

எங்கள் திருமணத்தின் இரண்டாவது இரவில்தான், குமாரும் நானும் கணவன்–மனைவியாக எங்கள் உறவின் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி முதல் அடியை எடுத்தோம். முதல் இரவில் இருந்த தயக்கமும் அந்நிய உணர்வும் சற்றே விலகி, ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருந்த அந்த நெருக்கம், எங்கள் திருமண வாழ்க்கைக்கு ஒரு புதிய தொடக்கமாக அமைந்தது.

அவர் என்னை நெருங்கியபோது, என் மனதுக்குள் வெட்கமும் பதற்றமும் ஒன்றாகக் கலந்தன. நான் அறியாமலேயே என் விரல்களை ஒன்றோடொன்று இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டேன். அவருடைய பார்வையை நேராகச் சந்திக்க முடியாமல், சில நொடிகள் தலைகுனிந்து கொண்டேன். என் இதயத் துடிப்பு மட்டும் எனக்கே தெளிவாகக் கேட்டது.

அவர் அருகில் வந்து நின்றபோது, நான் சற்றே தயங்கி பின்னர் அமைதியாக அவரை நோக்கிப் பார்த்தேன். என்ன செய்வது, எப்படி நடந்துகொள்வது என்று எனக்கே புரியவில்லை. இதுவரை அறிந்திராத ஒரு புதிய உலகத்தின் வாசலில் நிற்பதைப் போல உணர்ந்தேன். அந்தத் தயக்கத்திற்கிடையிலும், அவருடைய அருகாமையை ஏற்றுக்கொள்ள என் மனம் மெதுவாகத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தது.

அவர் என் ஆடைகளைக் களையத் தொடங்கிய அந்தக் கணத்தில், எனக்குள் எழுந்த கூச்சமும் தயக்கமும் இன்றும் என் நினைவில் அழியாமல் நிற்கின்றன. என் மனதில் இருந்த சங்கடத்தை அவர் உடனே புரிந்துகொண்டார். என் முகத்தில் தெரிந்த கூச்சத்தையும் தயக்கத்தையும் அவர் கவனித்தார்.

என்னை மேலும் சங்கடப்படுத்த வேண்டாம் என்பதுபோல், அவர் சிறிது நேரம் தயங்கி, மெதுவாக அறையில் இருந்த விளக்குகளை அணைத்தார். அறை முழுவதும் இருளில் மூழ்கியிருந்தது. அவருடைய உருவமே தெளிவாகத் தெரியவில்லை; அருகில் இருப்பதை அவருடைய மூச்சின் ஒலியாலும், அவ்வப்போது கேட்கும் சிறிய அசைவுகளாலும் மட்டுமே உணர முடிந்தது.

அவர் என் ஆடைகளை அகற்ற முயன்றபோது, நான் அறியாமலேயே சற்றே பின்னால் நகர்ந்தேன். என் விரல்கள் பதற்றத்துடன் ஆடையின் ஓரத்தைப் பற்றிக்கொண்டன. எதையாவது சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தேன்; ஆனால் வார்த்தைகள் தொண்டைக்குள் நின்றுவிட்டன.

அவர் சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றார். அந்த மௌனத்தில் என் மூச்சு மட்டும் எனக்கே தெளிவாகக் கேட்டது. நான் மெதுவாக மூச்சை வெளியேற்றியபோது, என் தோள்களில் இருந்த இறுக்கம் சற்றே தளர்ந்தது.

அவர் மீண்டும் அருகில் வந்தபோது, நான் கண்களை மூடிக்கொண்டேன். இருளில் அவருடைய அருகாமையை மட்டுமே உணர்ந்தபடி அமைதியாக நின்றேன். எங்களுக்கிடையே வார்த்தைகள் எதுவும் இல்லை; ஆனால் அந்த நீண்ட மௌனமே என் மனதில் இருந்த தயக்கத்தையும் குழப்பத்தையும் வெளிப்படுத்தியது.

அவர் என்னிடமிருந்து விலகி, அருகில் அமைதியாக அமர்ந்தார். சில நொடிகள் எதுவும் பேசவில்லை. பிறகு மெதுவாக, “உனக்குப் பதட்டமாக இருந்தால், நாளைக்குப் பார்த்துக்கலாம்,” என்றார்.

அவருடைய அந்தக் கண்ணியம் என்னை மிகவும் நெகிழச் செய்தது. என் மனதில் இருந்த தயக்கம் இன்னும் முழுமையாக மறையவில்லை. இருந்தாலும், இந்த முறை நான் பின்வாங்க விரும்பவில்லை.

மெதுவாக அவரை நோக்கி நகர்ந்து, என் கையை அவரது கையில் வைத்தேன்.

“பரவாயில்லை… இன்னைக்கே பண்ணலாம்” என்று நான் மெதுவாகச் சொன்னேன். என் குரலில் இன்னும் சிறிது நடுக்கம் இருந்தது; ஆனால், இந்த முறை வார்த்தைகளில் தெளிவான சம்மதம் இருந்தது. அவர் என் கையை மெதுவாகப் பற்றிக்கொண்டார். அந்தச் சிறிய தொடுதலிலேயே, என் தயக்கத்தை அவர் புரிந்துகொண்டதை உணர்ந்தேன்.

அவர் ஒரு கணம் நின்று, " உண்மையிலேயே உனக்கு சம்மதமா" என்று கேட்டு உறுதிப்படுத்திக்கொண்டார். 

நான் "ம்ம்ம்........" என்று பதிலளித்தேன். அவரது கையைப் பிடித்திருந்த என் விரல்கள் சற்றே இறுகின.

அந்தச் சிறிய அசைவே போதுமான பதிலாக இருந்தது. அறையின் இருளுக்குள் இருந்த பதற்றம் மெதுவாகக் குறைந்து, அதற்குப் பதிலாக நம்பிக்கையும் நெருக்கமும் இடம் பிடித்தன.

அந்த இரவு, நாங்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் புதிதாகப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கிய ஒரு திருப்பமாக எனக்குத் தோன்றியது. இதுவரை இருந்த தயக்கங்களும் இடைவெளிகளும் மெல்ல விலக, இனி எங்கள் வாழ்க்கையை ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்துகொள்ளும் ஒரு புதிய பயணம் தொடங்கப் போகிறது என்ற உணர்வு என்னுள் மெதுவாக உருவானது.

அந்த இருளுக்குள், என் வாழ்க்கையின் ஒரு புதிய அத்தியாயம் அமைதியாகத் தொடங்கியது. அவர் என்னருகில் வந்து அமர்ந்தபோது, அவரது ஆடைகளின் மெதுவான சலசலப்பும், அருகில் இருந்த அவரது இருப்பும் மட்டுமே எனக்குத் தெளிவாக உணர்ந்தது.

சில நொடிகள் நாங்கள் இருவரும் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால், அந்த மௌனம் முன்பிருந்ததைப் போல சங்கடமாக இருக்கவில்லை. என் மனதில் இருந்த தயக்கமும் பதற்றமும் மெதுவாகக் குறைந்தன. இதுவரை ஒருவருக்கொருவர் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் இருந்த நாங்கள், அந்த இரவில் முதன்முறையாக ஒரு புதிய நெருக்கத்தை உணரத் தொடங்கினோம்.

அவர் அவசரமாகத் தனது ஆடைகளைக் களைந்தார். அவர் அருகில் வந்ததும், நான் ஆழமாக மூச்சை இழுத்து, மெதுவாக வெளியேற்றினேன்.
பின்னர் என்னருகில் வந்தார், நான் சற்றே தயக்கத்துடன் அவரைப் பார்த்தேன்; ஆனால் இந்த முறை பின்வாங்கவில்லை. அந்தச் சிறிய அமைதிக்குள், எங்களுக்கிடையேயிருந்த பதற்றம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது. என் ஆடைகளையும் மெதுவாக அகற்றினார். அவை அகன்றதும், என் விரல்கள் அறியாமலேயே ஒன்றோடொன்று பின்னிக்கொண்டன. நான் ஆழமாக மூச்சை இழுத்தேன்; ஆனால் அந்தப் பதற்றத்தை முழுவதுமாக அடக்க முடியவில்லை. என்ன நடக்கப் போகிறது என்ற தயக்கமும், இனி பின்வாங்க வேண்டாம் என்ற எண்ணமும் என்னுள் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொண்டிருந்தன.
அவர் என் தயக்கத்தை உணர்ந்தபடி அவசரப்படாமல் காத்திருந்தார். அந்தக் காத்திருப்பே என்னுள் இருந்த பயத்தைச் சற்றே குறைத்தது. என்னை மெதுவாகக் கட்டிலில் படுக்க வைத்தார். அந்தக் கணத்தில், என் மனதில் இருந்த தயக்கத்தோடு சேர்ந்து ஒரு புதிய எதிர்பார்ப்பும் உருவாகத் தொடங்கியது.

அவர் என்னை மெதுவாகக் கட்டிலில் படுக்க வைத்தார். அந்தக் கணத்தில் என் இதயம் வேகமாகத் துடித்தாலும், மனதில் இருந்த குழப்பத்தின் நடுவே ஒரு சிறிய அமைதி உருவாகத் தொடங்கியது. எங்களுக்கிடையே இருந்த அந்த நீண்ட இடைவெளி, அந்த இரவின் அமைதிக்குள் மெதுவாகக் கரைந்து கொண்டிருந்தது. பின்னர் என் இரு கால்களுக்கு இடையில் வந்தபோதுதான், அவருடைய இருப்பையும் அருகாமையையும் நான் முழுமையாக உணர்ந்தேன். அந்தக் கணத்தில், என் மனதில் இருந்த கூச்சமும் தயக்கமும் மீண்டும் தலைதூக்கியது.


பிறகு அவரது பூல் எனது கன்னிப் புண்டையைக் உரசியது, இது என் உடலுக்குள் ஒரு புதிய உணர்வை உணர்ந்தேன். இதுவரை அறிந்திராத அந்த நெருக்கம், என் மனதில் இருந்த தயக்கத்தையும் பதற்றத்தையும் மேலும் தீவிரமாக்கியது..

நாங்கள் இருவருமே இதுவரை கன்னி கழியாதவர்களாக இருந்தோம். எதிர்ப் பாலினத்துடன் நெருக்கமாகப் பழகிய அனுபவமும் எங்கள் இருவருக்குமே முன்பு இருந்ததில்லை.

திருமணமான என் தோழி ஒருமுறை, தனது முதலிரவைப் பற்றிய சில தனிப்பட்ட அனுபவங்களை என்னிடம் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தாள். அந்தப் பேச்சின்போது, அந்த நேரத்தில் கணவனின் மனநிலையையும் தயக்கத்தையும் புரிந்துகொள்வது முக்கியம் என்று அவள் என்னிடம் கூறியிருந்தாள்.

“முதல் முறை செய்யும் போது கொஞ்சம் வலி இருக்கலாம். ஆனால், போகப் போக பயமும் தயக்கமும் விலகிவிடும். ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொண்டு, அவசரப்படாமல் முன்னேறினால், அந்த நெருக்கமே நாளடைவில் இனிமையான அனுபவமாக மாறிவிடும்,” என்று அவள் சொன்னது எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

அவள் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் அந்த இரவில் மீண்டும் மீண்டும் என் நினைவில் தோன்றின. எனக்குள் இருந்த பதற்றத்தை முழுமையாகப் போக்கவில்லை என்றாலும், நான் மட்டும் இப்படித் தயங்கவில்லை என்ற உணர்வு ஒரு சிறிய நம்பிக்கையைத் தந்தது.

அவள் அன்று சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் நினைவுக்குள் மீண்டும் மீண்டும் வந்து சென்றுகொண்டிருந்தது. என் மனதில் இருந்த பயத்தையும் தயக்கத்தையும் தாண்டி, அவள் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளில் ஒரு சிறிய நம்பிக்கையைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.

என் கணவர் தனது சுன்னியை என் புண்டைக்குள் சொருகத் தடுமாறினார். அவருக்கும் தயக்கமும் தடுமாற்றமும் இருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. சில நொடிகளின் தடுமாற்றத்திற்குப் பிறகு, அவரால் தனது சுன்னியின் நுனி வரை மட்டும் தான் என் புண்டைக்குள் நுழைக்க முடிந்தது. அது என் கன்னித்திரையைக் கிழித்தது. அந்தத் தருணத்தில் ஏற்பட்ட வலியும் அதிர்ச்சியும் என் உடலையும் மனதையும் ஒருசேர நடுங்கச் செய்தன. அந்த வலி, என் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய அத்தியாயம் தொடங்கியிருப்பதை உணர்த்தி மறக்க முடியாத தருணமாக மனதில் பதிந்துவிட்டது.

"ஆஆஆஆஆஆஆ …” என்று வலியால் நான் கதறினேன். என் வலியை உணர்ந்த கணவர் அவர் சுன்னியை மேற்கொண்டு உள்ளே விடாமல் நிறுத்தினார், ஆனால் தனது சுன்னியை என் புண்டையிலிருந்து வெளியே எடுக்கவில்லை. என் வலி மறையும் வரை அவசரப்படாமல் காத்திருந்தார். அந்தக் கணத்தில், அவருடைய தயக்கத்தையும் அக்கறையையும் என்னால் உணர முடிந்தது. 

சில நொடிகள் கழித்து, என் மனதில் இருந்த பதற்றமும் வலியும் சற்றே குறைந்தன. அவர் மெதுவாக என்னை ஆறுதல்படுத்தினார். அந்த அக்கறை என் மனதிற்கு ஓரளவு நிம்மதியைத் தந்தது. அந்த இரவு நகர நகர, எங்களுக்கிடையே இருந்த அறிமுகமின்மையும் தயக்கமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்து கொண்டிருந்தன. ஆரம்பத்தில் இருந்த சங்கடத்திற்குப் பதிலாக, ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கிய ஒரு மென்மையான நெருக்கம் எங்களுக்கிடையே உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.

என் வலி தணியும் வரை காத்திருந்த பிறகு, அவர் தனது சுன்னியின் நுனியை என் புண்டைக்குள் மெதுவாக மேலும் கீழும் அசைக்கத் தொடங்கினானார். அவர் தன் ஆண்குறியின் நுனியை மட்டும் என் புண்டைக்குள் செலுத்தி என்னைப் புணர்ந்தார். ஆரம்பத்தில் எனக்கு வலியை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் சிறிது நேரத்தில் அந்த வலி மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது. 


அந்தக் கணத்தில், பயமும் தயக்கமும் மெதுவாக விலகி, அவருடன் ஏற்பட்ட நெருக்கம், அக்கறை என் மனதில் ஒரு புதிய உணர்வாகப் பதியத் தொடங்கியது. 


அவர் தன் சுன்னியை மேலும் உள்ளே தள்ளவில்லை. அவரது சுன்னியின் நுனி என் புண்டைக்குள் உள்ளேயும் வெளியேயும் அசைவதை என்னால் உணர முடிந்தது, பின்னர் திடீரென்று அவர் விந்தை பீறிட்டார். அவரது சூடான விந்து பெரும்பாலும் என் புண்டையின் இதழ்களின் மீது வழிந்து, எனது அந்தரங்கத்தில் அடர்த்தியான மயிர்க்கொத்தை நனைத்தது. அவரது விந்து அடர்த்தியாகவும், சூடாகவும், பிசுபிசுப்பாக இருந்தது.

என்ன நடக்கிறது என்பதை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல், சில நொடிகள் அப்படியே அசைவின்றி இருந்தேன். மூச்சை மெதுவாகச் சீர்படுத்த முயன்றாலும், இதயத் துடிப்பு மட்டும் வேகமாகவே இருந்தது.

உடலில் தோன்றியிருந்த காம உணர்வுகளும், மனதில் எழுந்திருந்த பதட்டமும் ஒன்றோடொன்று கலந்திருந்தன. சில நேரம் கண்களை மூடிக்கொண்டேன்; அடுத்த கணமே அவற்றைத் திறந்து சுற்றிலும் பார்த்தேன். என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக்கொள்ள முயன்றபடி, மெதுவாக மூச்சை வெளியேற்றினேன்.

அது எனக்கு முற்றிலும் புதிதான அனுபவமாக இருந்தது. எதிர்பார்ப்பு, தயக்கம், வலி, சங்கடம் எனப் பலவிதமான உணர்வுகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக என் மனதைக் கடந்து சென்றன. என் உடல் ஒரு விதமான உணர்வை வெளிப்படுத்த, என் மனம் இன்னும் அந்த அனுபவத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றுகொண்டிருந்தது.

அந்த இரவு நகர்ந்துகொண்டே இருக்க, என் பதற்றம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தளர்ந்தது. ஆரம்பத்தில் இறுக்கமாக இருந்த என் தோள்கள் தளர்ந்தன; விரல்களிலும் இருந்த பதற்றம் குறைந்தது. அந்த இரவு, திருமண வாழ்க்கை என்பது நான் நினைத்திருந்ததைவிட பல புதிய உணர்வுகளையும் அனுபவங்களையும் கொண்டது என்பதை எனக்கு உணர்த்திய மறக்க முடியாத இரவாக அமைந்தது.

என் கணவர் உடனடியாகத் தன் பூலை வெளியே எடுத்துவிட்டு, என் மீது இருந்து உருண்டு விலகினார்.

நான் என் ஆடைகளை எடுத்துக்கொண்டு மெதுவாகக் குளியலறைக்குச் சென்றேன். கதவை மூடியதும், சில நொடிகள் அப்படியே நின்று, ஆழமாக மூச்சை இழுத்துக்கொண்டேன். கண்ணாடியில் என் முகத்தைப் பார்த்தபோது, அதில் தெரிந்த சோர்வும் முகப்பொலிவும் எனக்கே புதிதாகத் தோன்றியது.

குழாயைத் திறந்து, முகத்தில் தண்ணீரைத் தெளித்தேன். கைகளால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு, சில நொடிகள் கண்களை மூடி நின்றேன். தண்ணீரின் குளிர்ச்சி கொஞ்சம் நிம்மதியைத் தந்தாலும், என் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த எண்ணங்கள் மட்டும் நின்றபாடில்லை.

அந்த முதல் கூடலால் ஏற்பட்ட சிறிய வலியும், அதனுடன் கலந்திருந்த புதிதான உணர்வுகளும் இன்னும் என்னை விட்டு அகலவில்லை. நான் மெதுவாக மூச்சை வெளியேற்றி, என்னை நானே அமைதிப்படுத்திக்கொள்ள முயன்றேன்.

சில நொடிகள் கழித்து, முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு கண்ணாடியை மீண்டும் பார்த்தேன். இன்னும் குழப்பமாகத்தான் இருந்தேன்; ஆனால் முன்பிருந்த அளவுக்கு பதற்றமாக இல்லை. அந்த இரவு என் வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்திய மாற்றத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றபடி, மெதுவாகக் குளியலறையிலிருந்து வெளியே வந்தேன்.

என் புண்டையிலும் அடர்ந்த அந்தரங்க முடியிலும் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த அந்தத் தடித்த, பிசுபிசுப்பான திரவத்தைக் கழுவினேன். என் புண்டையில் சிறிதளவு இரத்தமம் விந்துடன் கலந்து வழிந்திருந்தது. என் தோழி இதைப் பற்றி என்னை எச்சரித்திருந்ததால் நான் பதறவில்லை. அதை தண்ணிரால் துடைத்து வெளியே வருவதற்கு முன், நான் என் ஆடைகளை மீண்டும் அணிந்துகொண்டேன்.


என் கணவர் இன்னும் நிர்வாணமாக வெளியே காத்திருந்தார். அவர் நைட் பல்பை மட்டுமே எரிய விட்டிருந்தார். மங்கலான வெளிச்சத்தில் அவரைப் பார்த்ததும் வெட்கத்தால் என் முகம் சிவந்தது, அவருடைய பார்வையை நேராகச் சந்திக்க முடியாமல் நான் தலைகுனிந்து நின்றேன். ஆனாலும், சில நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் என் கன்னித்தன்மையைப் பறித்த என் கணவனின் வற்றிப்போன ஆண்குறியை நன்றாகப் பார்க்காமல் என்னால் இருக்க முடியவில்லை.

அவரும் எதுவும் பேசவில்லை. என் தயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டவர் போல அமைதியாகக் குளியலறைக்குள் சென்று, கதவை மெதுவாக மூடிக்கொண்டார். அறையில் மீண்டும் அமைதி நிலவியது. அந்த அமைதிக்குள், சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு நடந்த எங்கள் உடலின் சங்கமத்தை என் மனம் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக்கொண்டிருந்தது.

சில நேரம் கழித்து, அவர் இடுப்பில் லுங்கியைக் கட்டிக்கொண்டு குளியலறையிலிருந்து வெளியே வந்தார். அவரைப் பார்த்ததும், என்னுள் இருந்த பதற்றம் சற்றே குறைந்தது. அவர் வழக்கம்போல இயல்பாக நடந்து கொண்டது எனக்கும் ஒரு சிறிய நிம்மதியைத் தந்தது.

அவர் என்னருகில் வந்து அமைதியாகப் படுத்துக்கொண்டார். சில நொடிகள் இருவருமே எதுவும் பேசவில்லை. பின்னர், எந்த வார்த்தைகளும் தேவையில்லாதது போல, ஒருவரையொருவர் அணைத்துக்கொண்டோம். அந்த அணைப்புக்குள் இருந்தபடியே, அந்த இரவை மெதுவாகக் கடந்து தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தோம். அந்த இரவு, எங்களுக்கிடையே இருந்த அந்நியத்தன்மை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலகியது.