Incest மாமனாரின் எல்லை மீறிய உறவு

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 1 - எதிர்பாராத திருமணப் பேச்சு

என் பெயர் அமுதவள்ளி. எனக்குத் திருமணம் நடந்தபோது எனக்கு பதினெட்டு வயதுதான். என்னைவிட மூன்று வயது மூத்தவரான என் கணவரின் பெயர் குமார், அந்த ஊரில் பெயர் பெற்ற ஜவுளிக் கடை உரிமையாளரான மாரிமுத்துவின் ஒரே மகன்.

என் கணவர் குமாருக்கு படிப்பில் பெரிதாக ஆர்வம் இல்லை. பள்ளித் தேர்வுகளில் அவர் தொடர்ந்து தோல்வியடைந்தார். ஒரே வகுப்பில் மூன்று முறை தோல்வியடைந்தபோது, அவரது தந்தை மாரிமுத்து இறுதியில் அவரைப் பள்ளியிலிருந்து விலக்கி, தன்னுடைய ஜவுளிக் கடையிலேயே வேலைக்கு அமர்த்தினார்.
பள்ளியில் இரண்டு கூட்டல் இரண்டு கணக்குப் போடுவதைக் காட்டிலும், கடையில் வேலை செய்வதுதான் என் கணவருக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. வியாபாரத்தில் அவருக்கு இயல்பாகவே ஆர்வம் இருந்தது. குறுகிய காலத்திலேயே, அவரது தந்தை பல ஆண்டுகளில் அனுபவத்தின் மூலம் கற்றுக்கொண்டிருந்த வியாபாரத்தின் நுணுக்கங்களில் பெரும்பாலானவற்றை அவரும் கற்றுக்கொண்டுவிட்டார்.

ஆனால், அவரிடம் ஒரு குறை இருந்தது. கணக்கு மட்டும் அவருக்குச் சுத்தமாக வராது. எவ்வளவு முயன்றாலும், எண்களைக் கூட்டிக் கழிப்பதில் அவருக்குத் தடுமாற்றம் இருந்துகொண்டே இருந்தது.

கடையின் பெரும்பாலான பொறுப்புகளையும் என் கணவரிடம் ஒப்படைத்திருந்தார். ஆனால், கணக்கு வழக்குகளைச் சரியாகக் கையாள என் கணவரால் முடியவில்லை என்பதை என் மாமனார் விரைவிலேயே புரிந்துகொண்டார். அதனால், விற்பனை கணக்குகளை தானே கவனிக்கத் தொடங்கினார்.

குமார் அமைதியான, அதிகம் பேசாத, சாந்தமானவர். தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட வேலையைச் சிறப்பாகச் செய்வதைத் தவிர, அவர் வேறு எதையும் யாரிடமும் எதிர்பார்த்ததில்லை. தந்தையின் கீழ் இரண்டாம் நிலைப் பொறுப்பில் இருப்பதைப் பற்றியும் அவர் ஒருபோதும் குறை கூறியதில்லை.

என் குடும்பத்தின் நிலை குமாரின் குடும்பத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. அவர்களுடைய குடும்பம் ஊரில் பெயரும் வசதியும் கொண்டது; அதற்கு மாறாக, நாங்கள் மிகவும் எளிமையான குடும்பம்.

நகரத்தின் புறநகர்ப் பகுதியில் என் தந்தைக்கு ஒரு சிறிய பேக்கரிக் கடை இருந்தது. அன்றாடச் செலவுகளைச் சமாளிக்கும் அளவுக்குத்தான் வியாபாரம் இருந்தது. அதிலிருந்து கிடைத்த வருமானத்தைக் கொண்டு என் பெற்றோர்கள், என் இரண்டு சகோதரிகள், நான் என எங்கள் ஐந்து பேர் கொண்ட குடும்பத்தை நடத்துவதே சிரமமாக இருந்தது. வசதியான வாழ்க்கை என்பதே எங்களுக்கு எட்டாத ஒன்றாக இருந்தது.

இருந்தாலும், எங்களிடம் இருந்ததை வைத்துக்கொண்டு வாழ்க்கையை எப்படியோ சமாளித்துக்கொண்டிருந்தோம். ஆடம்பரங்கள் எதுவும் இல்லாத எளிய வாழ்க்கைதான். ஆனால், குடும்பமாக ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருந்ததால், அந்தக் குறைகளுக்குள்ளேயே எங்கள் நாட்கள் ஓரளவு நிம்மதியாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தன.

எனக்குத் திருமணம் நடப்பதற்கு முன்பே, என் அப்பாவுக்கு என் மாமனார் மாரிமுத்துவை பல ஆண்டுகளாகத் தெரியும். ஆனால், அது நெருங்கிய நட்போ அல்லது குடும்ப ரீதியான பழக்கமோ அல்ல. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, எங்கள் பேக்கரியில் என் மாமனார் ஒரு ஆர்டர் கொடுத்தபோதுதான் இருவருக்கும் முதன்முதலில் அறிமுகம் ஏற்பட்டது.

அதன் பிறகு, அவ்வப்போது வியாபாரம் தொடர்பாகச் சந்தித்துக்கொள்வதும், சில வார்த்தைகள் பேசிக்கொள்வதுமாக அவர்களுடைய பழக்கம் தொடர்ந்தது. அதற்கு மேல் அவர்களுக்குள் எந்த நெருக்கமும் இருந்ததில்லை.

ஒருநாள், எதிர்பாராதவிதமாக என் மாமனார் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்தார். அப்பாவும் அவரும் தனியாக நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டனர். அவர்கள் என்ன விஷயத்தைப் பற்றி பேசுகிறார்கள் என்பது எங்களில் யாருக்கும் தெரியவில்லை.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, என் மாமனார் அங்கிருந்து சென்றார். அவர் சென்றதும், அப்பா முகம் முழுவதும் மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டிற்குள் வந்தார்.

“மாரிமுத்து தன் மகனுக்கு உன்னைத் திருமணம் செய்து வைக்க விரும்புகிறார்,” என்றார். அந்தச் செய்தி வீட்டிலிருந்த அனைவரையும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தியது.

அந்தச் செய்தி முதலில் எங்கள் வீட்டைச் சுற்றியிருந்த அண்டை வீடுகளுக்குத்தான் சென்றது. அப்பா யாரிடமும் சொல்லாமல் இருந்தாலும், வீட்டுக்கு வந்துபோன ஒருவரின் மூலம் செய்தி அடுத்த வீட்டுக்குப் போய்விட்டது. அங்கிருந்து அது தெருவின் மறுமுனைக்கும், அருகிலிருந்த உறவினர்களின் வீடுகளுக்கும் சென்றது.

சிறிய ஊர் என்பதால், ஒரு வீட்டில் பேசப்படும் விஷயம் அடுத்த சில மணி நேரங்களிலேயே பல வீடுகளுக்குத் தெரிந்துவிடும். “முருகன் டெக்ஸ்டைல் மாரிமுத்துவின் மகனுக்கா?” என்று சிலர் ஆச்சரியமாகக் கேட்டார்கள். இன்னும் சிலர் நம்பாமல், “அது உண்மையா?” என்று உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள எங்கள் வீட்டிற்கே வந்து விசாரித்தார்கள்.

செய்தி உண்மை என்று தெரிந்ததும், அதைப் பற்றிய பேச்சு இன்னும் அதிகமானது. கடைக்குச் சென்றவர்களும், தெருவில் சந்தித்தவர்களும், உறவினர் வீடுகளில் கூடியவர்களும் இதைப் பற்றியே பேசத் தொடங்கினர். சிலர் எங்கள் குடும்பத்தின் அதிர்ஷ்டத்தைப் பற்றிப் பேசினர்; சிலர் மாரிமுத்து ஏன் எங்கள் வீட்டுப் பெண்ணைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்று வியந்தனர். இன்னும் சிலர் தங்களுக்குத் தோன்றிய காரணங்களைச் சொல்லி, அவர்களுக்குள் ஊகித்துக்கொண்டனர்.

ஒரு நாள் முன்புவரை, எங்கள் குடும்பத்தைப் பற்றி யாரும் பெரிதாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கவில்லை. ஆனால், அந்தத் திருமணச் செய்தி வெளியான பிறகு, திடீரென்று எங்கள் வீட்டுப் பெயர் ஊர் முழுவதும் பேசப்படும் விஷயமாகிவிட்டது.

சிலர் உண்மையாகவே மகிழ்ச்சியடைந்தனர். சிலருக்கோ பொறாமை. எங்கள் உறவினர்களில் ஒருவர், “அந்தப் பையனிடம் ஏதாவது பிரச்சனை இருக்கணும். இல்லைன்னா இவ்வளவு வசதியான குடும்பம் ஏன் கஷ்ட்ட பாடுகிற உங்க குடும்பத்திலிருந்து பெண் கேட்க வேண்டும்?” என்று கூட என் தந்தையிடம் கேட்டார்.

ஆனால், அந்தச் சந்தேகம் அப்பாவுக்கு பெரிதாகத் தோன்றவில்லை. ஏற்கெனவே ஒருமுறை அவர் மாரிமுத்துவின் ஜவுளிக் கடைக்குச் சென்றிருந்தபோது, குமாரை நேரில் சந்தித்திருந்தார். அப்போது அவரிடம் எந்தவிதமான அசாதாரணமான நடத்தையையும் அவர் கவனிக்கவில்லை.

மாறாக, குமார் கடை ஊழியர்களிடம் அன்பாகவும் கண்ணியமாகவும் நடந்துகொண்டார். அதிகம் பேசாமல், தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட வேலையை அமைதியாகச் செய்துகொண்டிருந்தார். அவரைப் பார்க்கும்போது, அமைதியான குணம் கொண்ட ஒரு சாதாரண இளைஞன் என்ற எண்ணம்தான் அப்பாவுக்கு ஏற்பட்டிருந்தது.

அதனால், மற்றவர்கள் சொன்ன சந்தேகங்களை அவர் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அவருடைய பார்வையில், இது எங்கள் குடும்பத்திற்கு எதிர்பாராத விதமாகக் கிடைத்த ஒரு நல்ல திருமண வரண்ணாக இருந்தது.

“என் மூத்த மகளுக்காவது நல்ல வாழ்க்கை அமையப் போகிறது,” என்று அப்பா மனதிற்குள் மகிழ்ந்தார். எங்கள் குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலையை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, அந்தத் திருமணம் அவருக்கு ஒரு வரப்பிரசாதமாகவே தோன்றியது.

ஆனால், என் மாமனார் மாரிமுத்து ஏன் என்னைத் தன் மருமகளாகத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்பதற்கான உண்மையான காரணம் அப்போது யாருக்கும் தெரியவில்லை. அவருடைய மனதில் இருந்த அந்த முடிவின் பின்னணி, காலம் கடந்த பிறகுதான் எனக்குப் புரியத் தொடங்கியது.

அந்த வயதில், திருமணத்தின் ஆழமான அர்த்தங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு நான் இன்னும் முதிர்ச்சியடைந்திருக்கவில்லை. எங்களைப் போன்ற ஏழைக் குடும்பங்களில், ஒரு பெண்ணின் திருமணம் என்பது அவளுடைய விருப்பத்தைக் கேட்டு முடிவு செய்யப்படும் விஷயமாக இருக்கவில்லை.
ஒருநாள் அப்பா எங்கள் குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலைக்கு ஏற்ற ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுப்பார். நான் அதைப் பற்றி அதிகம் கேள்வி கேட்காமல், அவரைத் திருமணம் செய்துகொண்டு, வாழ்நாள் முழுவதும் அவருடன் வாழ வேண்டும் என்பதுதான் அப்போது எனக்குத் தெரிந்திருந்தது.

அதனால், அம்மா திருமணச் செய்தியை என்னிடம் சொன்னபோது, அதை நான் பெரிதாக உற்சாகத்துடன் வரவேற்கவில்லை. அது என் வாழ்க்கையில் நடக்கப்போகும் அடுத்த இயல்பான நிகழ்வு என்ற எண்ணம்தான் எனக்குள் இருந்தது.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து, என் தங்கை என்னை வீட்டின் ஒரு மூலைக்கு அழைத்துச் சென்றாள். அவள் கையில் ஒரு புகைப்படம் இருந்தது.

“இதுதான் உன்னைக் கட்டிக்கப் போற மாப்பிள்ளை,” என்று சொல்லி அந்தப் புகைப்படத்தை என்னிடம் நீட்டினாள்.

அது ஏதோ ஒரு திருமண விழாவில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படம். அதில் சில இளைஞர்கள் ஒன்றாக நின்றுகொண்டிருந்தனர். அவர்களுக்கிடையே, சாதுவான தோற்றத்துடனும் அமைதியான முகத்துடனும், சற்றே கூச்சம் கலந்த புன்னகையுடன் நின்றுகொண்டிருந்த ஓர் இளைஞனை என் தங்கை சுட்டிக்காட்டினாள்.
“அவர்தான் உன்னுடைய வருங்கால அத்தான்.”
நான் அந்தப் புகைப்படத்தை நீண்ட நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவருடைய முகத்தில் தெரிந்த அந்தக் கூச்சம் கலந்த புன்னகை என்னை ஏதோ ஒரு விதத்தில் கவர்ந்தது. இதுவரை நேரில் பார்த்திராத ஒருவர், இனிமேல் என் வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான மனிதராகப் போகிறார் என்ற எண்ணம் என்னுள் ஒரு புதுவிதமான பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது.

அந்தத் தருணத்தில் எனக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதே எனக்குப் புரியவில்லை. இதுவரை ஒருபோதும் உணர்ந்திராத ஒரு புதுவிதமான உணர்வு, மெதுவாக என் மனதுக்குள் பரவத் தொடங்கியது. அது வெறும் ஆர்வமா, எதிர்பார்ப்பா, அல்லது இன்னும் பெயரிட முடியாத வேறொரு உணர்வா என்று எனக்கே தெரியவில்லை. ஆனால், அந்தப் புகைப்படத்தை மீண்டும் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டும் என்னை விட்டுப் போகவில்லை.

அந்தப் புகைப்படத்தில் புன்னகைத்துக்கொண்டிருந்த என் வருங்கால கணவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, என் மனம் மெதுவாக அவரை நோக்கி ஈர்க்கப்படத் தொடங்கியிருந்தது. அப்போது அந்த உணர்வுக்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அது காதல் என்று புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு நான் முதிர்ச்சியடைந்திருக்கவும் இல்லை.

ஆனால், பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அந்தத் தருணத்தை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, அது என் மனதில் விதைக்கப்பட்ட காதலின் முதல் விதை என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன்.