[jakash]

முதல் உறவுக்குப் பிறகு சில நாட்கள் கழித்து.  
மகேந்திர பாகுபலி பக்கத்து நாட்டுக்கு நகர்வலம் சென்றுவிட்டார். அரண்மனை அமைதியாக இருக்கிறது.  

அவந்திகா தன் அந்தப்புரத்தில், இரவு நேர மெல்லிய வெள்ளை உடையில் கட்டிலில் படுத்திருக்கிறாள். கண்கள் மூடியபடி, அன்றைய காட்டு உறவை நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.  

காலகேயனின் கரடுமுரடான கருப்பு உடல்… அவன் நீண்ட, கனமான, கருப்பு ஆண் உறுப்பு தன் உள்ளே நுழைந்தபோது உண்டான அந்த நெருக்கடி… அந்த ஸதக் ஸதக் சத்தம்… அந்த சுகம்…  

நினைக்க நினைக்க அவளது கன்னங்கள் சிவந்து, வெட்கத்தில் ஒரு சிரிப்பு வருகிறது. “என்ன இப்படி நினைக்கிறேன் நான்…” என்று முனகியபடி தன் உதடுகளைக் கவ்விக்கொள்கிறாள்.

அப்போது…  

கதவு மெல்ல திறந்து, காலகேயன் உள்ளே நுழைகிறான். அவனது கருப்பு உடல், அந்தப்புரத்தின் மென்மையான விளக்கு ஒளியில் இன்னும் கருப்பாகத் தெரிகிறது.  

“என்னை நினைத்துத்தான் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள், அரசியே?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்கிறான்.

அவந்திகா அதிர்ச்சியில் எழுந்து உட்கார்கிறாள்.  
“என்ன இது?! கிளம்பிப் போ! இப்படி எல்லாம் அந்தப்புரம் வரக்கூடாது! யாராவது பார்த்தால் என்ன ஆகும்?! போயிடு!” என்று பயத்துடன் கத்துகிறாள்.

ஆனால் வீரன் சிரிக்கிறான். அவன் கண்கள் அவளது இரவு உடையை மெதுவாக சுற்றிச் சுற்றிப் பார்க்கின்றன. மெல்லிய வெள்ளைத் துணி அவளது மார்பு, இடை, தொடைகளை மறைக்க முடியாமல் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது.  

“இப்படி மெல்லிய உடையில்… அரசியே… நீங்கள் இன்னும் அழகாக இருக்கிறீர்கள்,” என்று சொல்லி மெல்ல அவளருகே நெருங்குகிறான்.

அவந்திகா பின்வாங்க முயல்கிறாள்.  
“வேண்டாம்… வேண்டாம் வீரா… இங்கே இல்லை… போ…”  

ஆனால் அவன் ஏற்கனவே அவளது இடையைப் பிடித்துக்கொண்டான். அவன் கருப்பு உதடுகள் அவளது கழுத்தில் விழுகின்றன. முத்தம்… முத்தம்… முத்தம்…  
கழுத்து, தோள், காது மடல்… ஒவ்வொன்றாக.  

அவந்திகா “வேண்டாம்…” என்று முனக முனக, அவனது கழுத்தைப் பிடித்துக்கொள்கிறாள். பின்னர் தாங்க முடியாமல், அவனது கருப்பு உதடுகளைத் தானே தேடி முத்தமிடுகிறாள். ஆழமாக… பசியுடன்…  

“அரசியே…” என்று முனகும் வீரனை அவள் கட்டிலை நோக்கி இழுக்கிறாள்.  



முதன்முறையாக ஒரு மெல்லிய மெத்தையில், ஒரு ராணியுடன் உறவு வைக்கப்போகும் சந்தோஷம் வீரனின் கண்களில் தெரிகிறது. அவன் அவளை மெதுவாகப் படுக்க வைத்து, அவளது மெல்லிய உடையை ஒவ்வொரு அங்குலமாகக் களைகிறான்.  

வெள்ளை உடல் முழுவதும் வெளிப்படுகிறது.  
வீரன் தன் கருப்பு உடலை அவளது வெள்ளை உடலில் படுக்க வைக்கிறான். கருப்பு–வெள்ளை… கருப்பு–வெள்ளை… இரு உடல்களும் ஒன்றோடொன்று தேய்க்கின்றன.


வீரன் முதலில் அவளது வெள்ளை மார்புகளுக்குச் செல்கிறான்.  
அவன் கருப்பு உதடுகள் ஒரு முலையைச் சுற்றிப் பிடித்து, மெதுவாக உறிஞ்சுகின்றன. நாக்கு சுற்றிச் சுற்றிச் சுவைக்க, அவந்திகா “ஆ… ஆ…” என்று முனகுகிறாள்.  
அவன் மற்றொரு முலையையும் அதேபோல் சுவைக்கிறான். இரு முலைகளையும் மாறி மாறி உறிஞ்சி, கடிக்காமல், ஆனால் ஆழமாகச் சுவைக்கிறான். அவந்திகாவின் முலைகள் ஈரமாகி, சிவந்து, அவன் உதடுகளில் பளபளக்கின்றன.

 
பின்னர் வீரன் கீழே இறங்குகிறான்.  
அவளது மெல்லிய, வெள்ளை இடையை இரு கைகளாலும் பிடித்து, நீண்ட நேரம் முத்தமிடுகிறான். இடையின் வளைவுகள் ஒவ்வொன்றாக… இடது பக்கம்… வலது பக்கம்… இடையின் நடுவில்…  
“இந்த இடை… ஒரு மலரின் தண்டு போல மென்மையானது,” என்று முனகியபடி, அவன் உதடுகள் இடையைச் சுற்றிச் சுற்றி முத்தமிடுகின்றன. அவந்திகாவின் உடல் நடுங்கி, அவள் இடையை மேலே உயர்த்துகிறாள்.


வீரன் இன்னும் கீழே செல்கிறான்.  
அவளது வெள்ளை தொப்புளைக் கண்டுபிடித்து, அதில் தன் கருப்பு உதடுகளை வைக்கிறான். மெதுவாக முத்தமிடுகிறான். நாக்கைச் சுழற்றி, தொப்புளுக்குள் மெல்லியதாக நுழைத்துச் சுவைக்கிறான்.  
அவந்திகா “ஆ… வீரா… அங்கே…” என்று உடலை வளைக்கிறாள். அவன் தொப்புளைச் சுற்றிச் சுற்றி முத்தமிட்டு, அதன் மீது சிறிது நேரம் தங்கி, மீண்டும் சுவைக்கிறான்.



இறுதியாக வீரன் அவளது தொடைகளை மெதுவாகப் பிரித்து, அவளது வெள்ளை பெண் உறுப்பைத் தேடிச் செல்கிறான்.  
முதலில் அதன் மேல்பகுதியை மென்மையாக முத்தமிடுகிறான். பிறகு இரு உதடுகளையும் பிரித்து, உள்ளே இருக்கும் இளஞ்சிவப்பு பகுதியைப் பார்த்து, “இவ்வளவு அழகாக…” என்று முனகுகிறான்.  

அவன் கருப்பு உதடுகள் அந்த வெள்ளை புண்டையைச் சுற்றிப் பிடித்து, ஆழமாக முத்தமிடுகின்றன. நாக்கு உள்ளே சென்று சுழல்கிறது. உறிஞ்சுகிறது. சுவைக்கிறது.  
அவந்திகா கட்டிலைப் பிடித்துக்கொண்டு “ஆ… ஆ… அய்யோ… ஆ… வீரா…” என்று உரக்க முனகுகிறாள். அவள் தொடைகள் நடுங்கி, அவன் தலையை இறுக்கிப் பிடிக்கின்றன.  
வீரன் நீண்ட நேரம் அங்கேயே தங்கி, அவளது வெள்ளை பெண் உறுப்பை முழுமையாகச் சுவைத்து, உறிஞ்சி, முத்தமிடுகிறான்.


சிறிது நேரம் கழித்து அவன் மேலே வருகிறான்.  
தன் நீண்ட கருப்பு ஆண் உறுப்பை அவளது வெள்ளை பெண் உறுப்பின் வாயில் வைத்து, மெதுவாக உள்ளே தள்ளுகிறான்.  

“ஆ… ஆ… ஆ…”  

முழுமையாக உள்ளே சென்றதும் இருவரும் ஒரே நேரத்தில் மூச்சு விடுகிறார்கள்.  
பின்னர் வீரன் அசைக்கத் தொடங்குகிறான். மெதுவாக… பிறகு வேகமாக…  

கருப்பு உடல் வெள்ளை உடலை அழுத்தி, விலக்கி, மீண்டும் அழுத்தி…  
“ஸதக்… ஸதக்… ஸதக்… ஸதக்…”  

அவந்திகாவின் கைகள் அவன் முதுகைக் கீறுகின்றன. அவள் கால்கள் அவன் இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்குகின்றன.  
“வீரா… ஆ… ஆ… இன்னும்… இன்னும்…”  

இறுதியில் வீரன் அவளது உள்ளே ஆழமாக விதைத்து, அவளுடன் சேர்ந்து உச்சத்தை அடைகிறான்.  
அவந்திகா “ஆ… ஆ… அம்மா…” என்று கத்தியபடி அவன் கருப்பு மார்பில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொள்கிறாள்.

**பின்னர்**  

இருவரும் வியர்வையில் நனைந்தபடி கட்டிலில் படுத்திருக்கிறார்கள்.  
கருப்பு உடலும் வெள்ளை உடலும் இன்னும் பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன.  

வீரன் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு, “முதன்முறையாக ஒரு கட்டிலில்… அதுவும் ராணியுடன்… இது கனவு போல,” என்று முனகுகிறான்.  

அவந்திகா அவன் மார்பில் காதை வைத்து, “இனி நீ அடிக்கடி வரக்கூடாது… ஆனால்… இன்றைக்கு மட்டும்…” என்று சொல்லிவிட்டு, மீண்டும் அவனை இறுக்கி அணைக்கிறாள்.