27-09-2026, 07:55 PM
Chapter 10 cont...
அன்று இரவு, லட்சுமியும் ராகுலும் சென்ற பிறகு, ரவி வீட்டின் ஹாலில் ரவியும் கவுதமும் மட்டும் இருந்தனர். கவுதம் வழக்கத்தைவிட அமைதியாக இருப்பதை ரவி கவனித்தார். ராகுலின் வீட்டில் ஏதோ நடந்திருக்கிறது என்பது அவருக்குத் தெரிந்தது.
ரவி:நீ ஏன் ராகுல் அம்மாகிட்ட சரியா பேசல? அவங்களும் உன்கிட்ட சரியா பேசல. அவங்க வீட்டுல ஏதாவது பிரச்சனை ஆச்சா?
கவுதம் ஒரு கணம் தடுமாறினான். உண்மையான காரணத்தைச் சொல்ல அவனால் முடியவில்லை. லட்சுமி மீது தனக்குள் இருந்த ஈர்ப்பைப் பற்றியும், ஏற்கெனவே அவளிடம் எல்லையை மீறிய சில முயற்சிகள் செய்திருந்ததையும் தந்தையிடம் சொல்ல முடியாது.
கவுதம்: அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லப்பா. ரெண்டு பேரும் நல்லாதான் இருந்தோம். அம்மா மகன் மாதிரி.
ரவி: அப்புறம் ஏன் இப்போ இப்படி இருக்க?
கவுதம்: ராகுலுக்கு அது பிடிக்கலப்பா. அவனுக்கு கொஞ்சம் பொறாமை. ஒரு சின்ன சண்டை வந்தது. அதுக்கப்புறம் அவ்வளவா பேசல.
ரவி: ஓ… அது தான் விஷயமா?
கவுதம்: அவங்கள எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும் பா. ராகுல் அம்மா என்னை நல்லா பார்த்துக்கிட்டாங்க. அம்மா இல்லாத குறையை அவங்ககிட்டதான் மறந்தேன். அதனாலதான் அவங்களை அம்மான்னு கூப்பிடுறேன்.
ரவி: அவங்க உன்னை மகன் மாதிரி பார்த்துக்கிட்டாங்கன்னு சொல்றியா?
கவுதம்: ஆமாம்பா. கைக்கு அடிபட்டிருந்தப்போ கூட வீட்டுல இருக்கிறவனை மாதிரி பார்த்துக்கிட்டாங்க.
ரவி: சரி. உனக்கு அவங்க மேல இருக்குற பாசம் எனக்குப் புரியுது....
கவுதம்: அவங்க ரொம்ப நல்லவங்கப்பா.
ரவி அதற்கு மேல் எதுவும் கேட்கவில்லை. ஆனால் கவுதத்தின் விளக்கத்தை அவர் முழுமையாக நம்பவில்லை. மகன் சொல்லாமல் மறைக்கும் ஏதோ ஒன்று இருப்பதாக அவருக்குள் சந்தேகம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. மூன்று முறை கேட்டும் அவன் கண்களில் உண்மை தெரியவில்லை.
அதற்குப் பிறகு சில நாட்கள் கவுதம் ராகுலின் வீட்டிற்குச் செல்லவில்லை. ரவியும் மகனுடன் அதிக நேரம் இருந்தார். தாய் இல்லாத வீட்டில் கவுதம் தனியாகிவிடக்கூடாது என்ற எண்ணம் அவருக்குள் இருந்தது.
![[Image: file-000000001f74820b892b4c32f14a5a97.png]](https://i.ibb.co/pvhz54Tq/file-000000001f74820b892b4c32f14a5a97.png)
சில நாட்களுக்குப் பிறகு
ஒரு மாலை ரவி ராகுலுக்கு தொலைபேசியில் அழைத்தார்.
ரவி: ஹலோ… ராகுல்?
ராகுல்: சொல்லுங்க அங்கிள்.
ரவி: உங்க அம்மாகிட்ட phone கொடுப்பா. ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்.
ராகுல்: என்ன அங்கிள்? ஏதாவது பிரச்சனையா?
ரவி: பிறகு சொல்றேன். முதல்ல phone குடு.
ராகுல்: சரி அங்கிள்.
ராகுல் தொலைபேசியை லட்சுமியிடம் கொடுத்தான்.
ராகுல்: அம்மா… கவுதம் அப்பா உங்ககிட்ட பேசணுமாம்.
லட்சுமி: சொல்லுங்க sir.
ரவி: மேடம், நீங்க மட்டும் வாங்க. ராகுலுக்கு தெரிய வேண்டாம்.
அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் லட்சுமியின் மனதில் திடீரென்று பதற்றம் ஏற்பட்டது.
லட்சுமி: ஏன் sir? ராகுலுக்கு ஏன் தெரியக்கூடாது?
ரவி: இது ராகுல்கிட்ட இப்போ சொல்ல வேண்டிய விஷயம் இல்ல. நீங்க மட்டும் வாங்க. நேர்ல பேசிக்கலாம்.
லட்சுமி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
அவளுடைய மனதில் ஒரே கேள்வி எழுந்தது.
“அவருக்கு ஏதாவது தெரிஞ்சிடுச்சா?”
கவுதம் தன்னிடம் முன்பு நடந்துகொண்ட விதம் ரவிக்குத் தெரியுமா? அல்லது வேறு ஏதாவது விஷயமா?
லட்சுமி: சரி sir… வர்றேன்.
Phone துண்டிக்கப்பட்டது.
லட்சுமி கிளம்பும் நேரம்
லட்சுமி வெளியே செல்லத் தயாரானதை ராகுல் கவனித்தான்.
ராகுல்: அம்மா, எங்க போற?
லட்சுமி: சின்ன வேலை இருக்கு. வந்துடுறேன்.
ராகுல்: என்ன வேலை?
லட்சுமி: வந்ததும் சொல்றேன்.
ராகுல்: சரி மா.
லட்சுமி வெளியேறினாள்.
ஆனால் அவளுடைய மனதில் அமைதி இல்லை.
ரவி ஏன் தன்னை மட்டும் அழைத்தார்?
ராகுலுக்கு தெரிய வேண்டாம் என்று குறிப்பாக ஏன் சொன்னார்?
அவருக்கு உண்மையிலேயே ஏதாவது தெரிந்துவிட்டதா?
அந்தக் கேள்விகளோடு அவள் ரவியைச் சந்திக்கச் சென்றாள்.
கிளம்பும் நேரம்
சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு ரவி காருடன் வீட்டுக்கு வந்தார்.
லட்சுமி வெளியே வந்தாள்.
அவள் handbag-ஐ எடுத்துக்கொண்டு காரை நோக்கி நடந்தாள்.
ரவி காரிலிருந்து இறங்கி கதவைத் திறந்தார்.
ரவி: “வாங்க.”
லட்சுமி: “சொல்லாம இப்படி கூட்டிட்டு போறீங்க sir. எனக்கு கொஞ்சம் பதட்டமா இருக்கு.”
ரவி: “பயப்பட வேண்டிய விஷயம் எதுவும் இல்லை. கார்ல ஏறுங்க. போகும் வழியிலேயே சொல்றேன்.”
லட்சுமி சில நொடிகள் தயங்கி காரில் ஏறினாள்.
ரவி driver seat-ல் அமர்ந்து காரை இயக்கினார்.
![[Image: file-0000000021a0820681bae4f00c93945f.png]](https://i.ibb.co/wFjc8s5D/file-0000000021a0820681bae4f00c93945f.png)
காருக்குள்,
கார் தொடர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தது. வெளியே மாலை இருள் படரத் தொடங்கியது.
லட்சுமி இன்னும் அமைதியாக இருக்க முடியாமல் ரவியைப் பார்த்தாள்.
ரவி: லக்ஷ்மி நீங்க எனக்கு ஒரு உதவி செய்யணும்.
லட்சுமி: சொல்லுங்க சார்.
ரவி: நீங்க எனக்காக " ********
***************************************** "
லட்சுமி: “Sir… இந்த மாதிரி எல்லாம் நான் பண்றது சரியா வரும்னு எனக்குத் தோணல. நா எப்படி இது...”
ரவி: “Lakshmi… நான் உங்களைப் புரிஞ்சுக்கிறேன்.”
லட்சுமி: “அப்படின்னா என்னைத் திருப்பி வீட்டுக்குக் கொண்டு போங்க sir.”
ரவி: “அப்படி மட்டும் சொல்லாதீங்க. இந்த விஷயம் உங்களுக்கும் தேவைன்னு எனக்குத் தெரியும்.”
லட்சுமி: “எனக்குமா?”
ரவி: “ஆமாம், Lakshmi.”
லட்சுமி: “எனக்கு இதெல்லாம் பழக்கம் இல்ல sir.”
ரவி: “எல்லாத்தையும் ஒருநாள் பழகிக்கணும், Lakshmi.”
அந்த வார்த்தை அவளை இன்னும் தயக்கமடையச் செய்தது.
லட்சுமி: “Sir… நான் இதுக்கு சம்மதிக்கிறேன்னு நினைக்காதீங்க.”
ரவி: “நீங்க மறுக்க மாட்டீங்கன்னு நம்பித்தான் உங்களை கூட்டிட்டு வர்றேன்.”
லட்சுமி: “என்னால முடியுமா தெரியல.”
ரவி: “Pls, Lakshmi… எனக்காக just ஒரு மணி நேரம் adjust பண்ணுங்க.”
லட்சுமி: “ஒரு மணி நேரம்தானா?”
ரவி: “ஆமாம். எல்லாம் முடிஞ்சதும் நானே உங்களை வீட்டுல விட்டுடுறேன்.”
லட்சுமி: “எனக்கு இப்படி பழக்கம் இல்ல sir.”
ரவி: “தெரியும்.”
லட்சுமி: “அப்புறம் ஏன் என்னை இப்படிக் கேட்கிறீங்க?”
ரவி: “ஏன்னா… வேறு யாராலயும் எனக்கு உதவி செய்ய முடியாது.”
சில நொடிகள் அமைதி.
ரவி: “நீங்க இதை பண்ணினா… நான் எவ்வளவு வேணாலும் காசு தரேன்.”
லட்சுமி உடனே கோபமாக அவரைப் பார்த்தாள்.
லட்சுமி: “என்னைப் பார்த்து உங்களுக்கு எப்படித் தெரிகுது sir?”
ரவி: “சரி, Lakshmi… உங்களை ‘Lakshmi’ன்னு கூப்பிடலாம்ல?”
லட்சுமி: “ம்.”
ரவி: “Lakshmi… நான் ஏன் இப்படி சொல்றேன்னு உங்களுக்குப் புரியாது. விஷயம் அப்படி.”
லட்சுமி அமைதியாக இருந்தாள்.
ரவி: “உங்களைத் தவிர எனக்கு உதவி செய்ய வேற யாரும் இல்லை.”
லட்சுமி: “ஆனா sir…”
ரவி: “Lakshmi… உங்களுக்கும் அது ஒரே வழின்னு தெரியும்.”
லட்சுமி அவரைப் பார்த்தாள்.
ரவி: “உங்களுக்கும் அது தேவைன்னு எனக்குத் தெரியும்.”
லட்சுமி: “என்ன தேவைன்னு சொல்றீங்க sir?”
ரவி: “இப்ப அதைப் பற்றி பேச வேண்டாம். அங்கே போனதும் புரியும்.”
லட்சுமி மீண்டும் ஜன்னலை நோக்கித் திரும்பினாள்.
ரவி தொடர்ந்து பேசினார்.
ரவி: “நீங்க எங்க வீட்டுக்கு வந்த முதல் நாளிலேயே நான் கவனிச்சேன்.”
லட்சுமி: “எதை?”
ரவி: “நீங்க கவுதத்தைப் பார்த்த விதத்தை.”
லட்சுமி அமைதியாக இருந்தாள்.
ரவி: “ரொம்ப பாசமா இருந்தீங்க.”
லட்சுமி: “அவன் ஒரு பையன் மாதிரி.”
ரவி: “அதனால்தான் அப்பவே முடிவு பண்ணிட்டேன்.”
லட்சுமி: “என்ன முடிவு?”
ரவி: “இந்த விஷயத்துக்கு நீங்கதான் சரியானவர் என்று.”
லட்சுமியின் முகத்தில் மீண்டும் குழப்பம்.
ரவி: “இதை மட்டும் எனக்காக பண்ணுங்க, Lakshmi.”
சில நொடிகள் அவர் அமைதியாக இருந்தார்.
ரவி: “உங்களுக்கு காலம் முழுக்க நன்றி கடன் பட்டிருப்பேன்.”
லட்சுமி எதுவும் சொல்லவில்லை.
ரவி: “நீங்க என்ன கேட்டாலும்… என்னால முடிஞ்சதை நான் செய்வேன்.”
லட்சுமி: “Sir…”
ரவி: “இது என்னோட promise.”
லட்சுமி: ஆனால் ராகுல் எப்படி எடுத்துப்பாணு தெரியலை.
ரவி: “அவனுக்கு இப்ப எதுவும் தெரியக்கூடாது.”
லட்சுமி: “அவன் கேட்டா நான் என்ன சொல்ல?”
ரவி: “இப்போதைக்கு எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்.”
லட்சுமி: “அவனை எப்படி face பண்ணப் போறேன்னு எனக்கே தெரியல.”
ரவி: “அவன் முன்னாடி எல்லாமே சாதாரணமா நடந்துக்கோங்க. சரியான நேரம் வரும்போது நாம சொல்லிக்கலாம்.”
லட்சுமி: “அவனுக்கு சந்தேகம் வந்துடுச்சுன்னா?”
ரவி: “வராம நான் பார்த்துக்கிறேன்.”
லட்சுமி அமைதியாகிவிட்டாள். அவளுடைய நினைவில் Rahul-ன் முகம் மட்டும் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தது.
![[Image: file-00000000f938820b9b02d9ff6f0d3ce5.png]](https://i.ibb.co/h18Q9rH9/file-00000000f938820b9b02d9ff6f0d3ce5.png)
அன்று இரவு, லட்சுமியும் ராகுலும் சென்ற பிறகு, ரவி வீட்டின் ஹாலில் ரவியும் கவுதமும் மட்டும் இருந்தனர். கவுதம் வழக்கத்தைவிட அமைதியாக இருப்பதை ரவி கவனித்தார். ராகுலின் வீட்டில் ஏதோ நடந்திருக்கிறது என்பது அவருக்குத் தெரிந்தது.
ரவி:நீ ஏன் ராகுல் அம்மாகிட்ட சரியா பேசல? அவங்களும் உன்கிட்ட சரியா பேசல. அவங்க வீட்டுல ஏதாவது பிரச்சனை ஆச்சா?
கவுதம் ஒரு கணம் தடுமாறினான். உண்மையான காரணத்தைச் சொல்ல அவனால் முடியவில்லை. லட்சுமி மீது தனக்குள் இருந்த ஈர்ப்பைப் பற்றியும், ஏற்கெனவே அவளிடம் எல்லையை மீறிய சில முயற்சிகள் செய்திருந்ததையும் தந்தையிடம் சொல்ல முடியாது.
கவுதம்: அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லப்பா. ரெண்டு பேரும் நல்லாதான் இருந்தோம். அம்மா மகன் மாதிரி.
ரவி: அப்புறம் ஏன் இப்போ இப்படி இருக்க?
கவுதம்: ராகுலுக்கு அது பிடிக்கலப்பா. அவனுக்கு கொஞ்சம் பொறாமை. ஒரு சின்ன சண்டை வந்தது. அதுக்கப்புறம் அவ்வளவா பேசல.
ரவி: ஓ… அது தான் விஷயமா?
கவுதம்: அவங்கள எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும் பா. ராகுல் அம்மா என்னை நல்லா பார்த்துக்கிட்டாங்க. அம்மா இல்லாத குறையை அவங்ககிட்டதான் மறந்தேன். அதனாலதான் அவங்களை அம்மான்னு கூப்பிடுறேன்.
ரவி: அவங்க உன்னை மகன் மாதிரி பார்த்துக்கிட்டாங்கன்னு சொல்றியா?
கவுதம்: ஆமாம்பா. கைக்கு அடிபட்டிருந்தப்போ கூட வீட்டுல இருக்கிறவனை மாதிரி பார்த்துக்கிட்டாங்க.
ரவி: சரி. உனக்கு அவங்க மேல இருக்குற பாசம் எனக்குப் புரியுது....
கவுதம்: அவங்க ரொம்ப நல்லவங்கப்பா.
ரவி அதற்கு மேல் எதுவும் கேட்கவில்லை. ஆனால் கவுதத்தின் விளக்கத்தை அவர் முழுமையாக நம்பவில்லை. மகன் சொல்லாமல் மறைக்கும் ஏதோ ஒன்று இருப்பதாக அவருக்குள் சந்தேகம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. மூன்று முறை கேட்டும் அவன் கண்களில் உண்மை தெரியவில்லை.
அதற்குப் பிறகு சில நாட்கள் கவுதம் ராகுலின் வீட்டிற்குச் செல்லவில்லை. ரவியும் மகனுடன் அதிக நேரம் இருந்தார். தாய் இல்லாத வீட்டில் கவுதம் தனியாகிவிடக்கூடாது என்ற எண்ணம் அவருக்குள் இருந்தது.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு
ஒரு மாலை ரவி ராகுலுக்கு தொலைபேசியில் அழைத்தார்.
ரவி: ஹலோ… ராகுல்?
ராகுல்: சொல்லுங்க அங்கிள்.
ரவி: உங்க அம்மாகிட்ட phone கொடுப்பா. ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்.
ராகுல்: என்ன அங்கிள்? ஏதாவது பிரச்சனையா?
ரவி: பிறகு சொல்றேன். முதல்ல phone குடு.
ராகுல்: சரி அங்கிள்.
ராகுல் தொலைபேசியை லட்சுமியிடம் கொடுத்தான்.
ராகுல்: அம்மா… கவுதம் அப்பா உங்ககிட்ட பேசணுமாம்.
லட்சுமி: சொல்லுங்க sir.
ரவி: மேடம், நீங்க மட்டும் வாங்க. ராகுலுக்கு தெரிய வேண்டாம்.
அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் லட்சுமியின் மனதில் திடீரென்று பதற்றம் ஏற்பட்டது.
லட்சுமி: ஏன் sir? ராகுலுக்கு ஏன் தெரியக்கூடாது?
ரவி: இது ராகுல்கிட்ட இப்போ சொல்ல வேண்டிய விஷயம் இல்ல. நீங்க மட்டும் வாங்க. நேர்ல பேசிக்கலாம்.
லட்சுமி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
அவளுடைய மனதில் ஒரே கேள்வி எழுந்தது.
“அவருக்கு ஏதாவது தெரிஞ்சிடுச்சா?”
கவுதம் தன்னிடம் முன்பு நடந்துகொண்ட விதம் ரவிக்குத் தெரியுமா? அல்லது வேறு ஏதாவது விஷயமா?
லட்சுமி: சரி sir… வர்றேன்.
Phone துண்டிக்கப்பட்டது.
லட்சுமி கிளம்பும் நேரம்
லட்சுமி வெளியே செல்லத் தயாரானதை ராகுல் கவனித்தான்.
ராகுல்: அம்மா, எங்க போற?
லட்சுமி: சின்ன வேலை இருக்கு. வந்துடுறேன்.
ராகுல்: என்ன வேலை?
லட்சுமி: வந்ததும் சொல்றேன்.
ராகுல்: சரி மா.
லட்சுமி வெளியேறினாள்.
ஆனால் அவளுடைய மனதில் அமைதி இல்லை.
ரவி ஏன் தன்னை மட்டும் அழைத்தார்?
ராகுலுக்கு தெரிய வேண்டாம் என்று குறிப்பாக ஏன் சொன்னார்?
அவருக்கு உண்மையிலேயே ஏதாவது தெரிந்துவிட்டதா?
அந்தக் கேள்விகளோடு அவள் ரவியைச் சந்திக்கச் சென்றாள்.
கிளம்பும் நேரம்
சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு ரவி காருடன் வீட்டுக்கு வந்தார்.
லட்சுமி வெளியே வந்தாள்.
அவள் handbag-ஐ எடுத்துக்கொண்டு காரை நோக்கி நடந்தாள்.
ரவி காரிலிருந்து இறங்கி கதவைத் திறந்தார்.
ரவி: “வாங்க.”
லட்சுமி: “சொல்லாம இப்படி கூட்டிட்டு போறீங்க sir. எனக்கு கொஞ்சம் பதட்டமா இருக்கு.”
ரவி: “பயப்பட வேண்டிய விஷயம் எதுவும் இல்லை. கார்ல ஏறுங்க. போகும் வழியிலேயே சொல்றேன்.”
லட்சுமி சில நொடிகள் தயங்கி காரில் ஏறினாள்.
ரவி driver seat-ல் அமர்ந்து காரை இயக்கினார்.
காருக்குள்,
கார் தொடர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தது. வெளியே மாலை இருள் படரத் தொடங்கியது.
லட்சுமி இன்னும் அமைதியாக இருக்க முடியாமல் ரவியைப் பார்த்தாள்.
ரவி: லக்ஷ்மி நீங்க எனக்கு ஒரு உதவி செய்யணும்.
லட்சுமி: சொல்லுங்க சார்.
ரவி: நீங்க எனக்காக " ********
***************************************** "
லட்சுமி: “Sir… இந்த மாதிரி எல்லாம் நான் பண்றது சரியா வரும்னு எனக்குத் தோணல. நா எப்படி இது...”
ரவி: “Lakshmi… நான் உங்களைப் புரிஞ்சுக்கிறேன்.”
லட்சுமி: “அப்படின்னா என்னைத் திருப்பி வீட்டுக்குக் கொண்டு போங்க sir.”
ரவி: “அப்படி மட்டும் சொல்லாதீங்க. இந்த விஷயம் உங்களுக்கும் தேவைன்னு எனக்குத் தெரியும்.”
லட்சுமி: “எனக்குமா?”
ரவி: “ஆமாம், Lakshmi.”
லட்சுமி: “எனக்கு இதெல்லாம் பழக்கம் இல்ல sir.”
ரவி: “எல்லாத்தையும் ஒருநாள் பழகிக்கணும், Lakshmi.”
அந்த வார்த்தை அவளை இன்னும் தயக்கமடையச் செய்தது.
லட்சுமி: “Sir… நான் இதுக்கு சம்மதிக்கிறேன்னு நினைக்காதீங்க.”
ரவி: “நீங்க மறுக்க மாட்டீங்கன்னு நம்பித்தான் உங்களை கூட்டிட்டு வர்றேன்.”
லட்சுமி: “என்னால முடியுமா தெரியல.”
ரவி: “Pls, Lakshmi… எனக்காக just ஒரு மணி நேரம் adjust பண்ணுங்க.”
லட்சுமி: “ஒரு மணி நேரம்தானா?”
ரவி: “ஆமாம். எல்லாம் முடிஞ்சதும் நானே உங்களை வீட்டுல விட்டுடுறேன்.”
லட்சுமி: “எனக்கு இப்படி பழக்கம் இல்ல sir.”
ரவி: “தெரியும்.”
லட்சுமி: “அப்புறம் ஏன் என்னை இப்படிக் கேட்கிறீங்க?”
ரவி: “ஏன்னா… வேறு யாராலயும் எனக்கு உதவி செய்ய முடியாது.”
சில நொடிகள் அமைதி.
ரவி: “நீங்க இதை பண்ணினா… நான் எவ்வளவு வேணாலும் காசு தரேன்.”
லட்சுமி உடனே கோபமாக அவரைப் பார்த்தாள்.
லட்சுமி: “என்னைப் பார்த்து உங்களுக்கு எப்படித் தெரிகுது sir?”
ரவி: “சரி, Lakshmi… உங்களை ‘Lakshmi’ன்னு கூப்பிடலாம்ல?”
லட்சுமி: “ம்.”
ரவி: “Lakshmi… நான் ஏன் இப்படி சொல்றேன்னு உங்களுக்குப் புரியாது. விஷயம் அப்படி.”
லட்சுமி அமைதியாக இருந்தாள்.
ரவி: “உங்களைத் தவிர எனக்கு உதவி செய்ய வேற யாரும் இல்லை.”
லட்சுமி: “ஆனா sir…”
ரவி: “Lakshmi… உங்களுக்கும் அது ஒரே வழின்னு தெரியும்.”
லட்சுமி அவரைப் பார்த்தாள்.
ரவி: “உங்களுக்கும் அது தேவைன்னு எனக்குத் தெரியும்.”
லட்சுமி: “என்ன தேவைன்னு சொல்றீங்க sir?”
ரவி: “இப்ப அதைப் பற்றி பேச வேண்டாம். அங்கே போனதும் புரியும்.”
லட்சுமி மீண்டும் ஜன்னலை நோக்கித் திரும்பினாள்.
ரவி தொடர்ந்து பேசினார்.
ரவி: “நீங்க எங்க வீட்டுக்கு வந்த முதல் நாளிலேயே நான் கவனிச்சேன்.”
லட்சுமி: “எதை?”
ரவி: “நீங்க கவுதத்தைப் பார்த்த விதத்தை.”
லட்சுமி அமைதியாக இருந்தாள்.
ரவி: “ரொம்ப பாசமா இருந்தீங்க.”
லட்சுமி: “அவன் ஒரு பையன் மாதிரி.”
ரவி: “அதனால்தான் அப்பவே முடிவு பண்ணிட்டேன்.”
லட்சுமி: “என்ன முடிவு?”
ரவி: “இந்த விஷயத்துக்கு நீங்கதான் சரியானவர் என்று.”
லட்சுமியின் முகத்தில் மீண்டும் குழப்பம்.
ரவி: “இதை மட்டும் எனக்காக பண்ணுங்க, Lakshmi.”
சில நொடிகள் அவர் அமைதியாக இருந்தார்.
ரவி: “உங்களுக்கு காலம் முழுக்க நன்றி கடன் பட்டிருப்பேன்.”
லட்சுமி எதுவும் சொல்லவில்லை.
ரவி: “நீங்க என்ன கேட்டாலும்… என்னால முடிஞ்சதை நான் செய்வேன்.”
லட்சுமி: “Sir…”
ரவி: “இது என்னோட promise.”
லட்சுமி: ஆனால் ராகுல் எப்படி எடுத்துப்பாணு தெரியலை.
ரவி: “அவனுக்கு இப்ப எதுவும் தெரியக்கூடாது.”
லட்சுமி: “அவன் கேட்டா நான் என்ன சொல்ல?”
ரவி: “இப்போதைக்கு எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்.”
லட்சுமி: “அவனை எப்படி face பண்ணப் போறேன்னு எனக்கே தெரியல.”
ரவி: “அவன் முன்னாடி எல்லாமே சாதாரணமா நடந்துக்கோங்க. சரியான நேரம் வரும்போது நாம சொல்லிக்கலாம்.”
லட்சுமி: “அவனுக்கு சந்தேகம் வந்துடுச்சுன்னா?”
ரவி: “வராம நான் பார்த்துக்கிறேன்.”
லட்சுமி அமைதியாகிவிட்டாள். அவளுடைய நினைவில் Rahul-ன் முகம் மட்டும் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தது.
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)