[krishkarthick]

Chapter 10 — The Hidden Purpose (மறைந்த நோக்கம்)

அன்று காலை லட்சுமியும் ராகுலும் ரவி வீட்டை அடைந்தபோது, வாசலில் காரை நிறுத்திவிட்டு இருவரும் இறங்கினர். அவர்களை எதிர்பார்த்தபடியே ரவி வாசலுக்கு வந்து அன்பாக வரவேற்றார்.

ரவி: வாங்க. வாங்க. ரொம்ப சந்தோஷம். உள்ள வாங்க.

லட்சுமி: வணக்கம் sir.

ராகுல்: வணக்கம் அங்கிள்.

ரவி: வாங்கப்பா. எப்படி இருக்க.

ராகுல்: நல்லா இருக்கேன் அங்கிள்.

அவர்கள் உள்ளே சென்றபோது, ரவியின் பார்வை சில நொடிகள் லட்சுமியிடம் தங்கியது. இதுவரை தொலைபேசியில் மட்டுமே கேட்டிருந்த பெயருக்கு இப்போது ஒரு முகம் கிடைத்திருந்தது. எளிமையான சேலையில் இருந்தாலும் அவளுடைய முகத்தில் இருந்த அமைதியும், கண்களில் இருந்த மென்மையும், இயல்பான அழகும் ரவியை எதிர்பாராத விதமாகக் கவர்ந்தன.

சேலை இடுப்புல ஒட்டி நடந்தது. Maroon blouse இறுக்கமா. மொலை பாரம் நடக்கும்போது லேசா ஆடியது. ரவி பார்வை ஒரு நொடி அங்கே போய் மறுபடியும் முகத்துல நின்னது.

ரவி மனசுக்குள்:
இவங்கதானா கவுதம் அம்மான்னு கூப்பிடுறவர். அழகாக இருக்கிறாரே. இந்த வயசுல இப்படி உடல்.

அவர் உடனே தன்னுடைய பார்வையை மாற்றிக்கொண்டார்.

ரவி: வீடு எப்படி இருக்கு மேடம்.

லட்சுமி: ரொம்ப நல்லா இருக்கு sir.

ரவி: கவுதம் உங்களைப் பற்றி நிறைய சொல்லியிருக்கான்.

லட்சுமி மெதுவாகச் சிரித்தாள்.

அந்தச் சிரிப்பையும் ரவி கவனித்தார். அவள் சிரிக்கும்போது முகத்தில் தோன்றிய மென்மை அவருடைய மனதில் இன்னும் ஒரு தடத்தை விட்டது.

அப்போது கவுதம் உள்ளே வந்தான்.

கவுதம் மனசுக்குள்:
இவ வந்துட்டா. நேத்து கட்டிலில் போட்டது கனவு. இப்ப உயிரோட நிற்கிறா. மொலை. இடுப்பு. அந்த கூதி தேன் நாக்குல இன்னும் நிக்கும்.

கவுதம்: வாங்கம்மா.

லட்சுமி: எப்படி இருக்க.

கவுதம்: நல்லா இருக்கேன் அம்மா.

அந்த அம்மா என்ற வார்த்தையை ரவி மீண்டும் கவனித்தார். கவுதம் அவளைப் பார்க்கும் விதத்தில் இருந்த பாசம் அவருக்குப் புரிந்தது.

லட்சுமி மனசுக்குள்:
அம்மான்னு சொல்றான். கண் வேற இடத்துல இருக்கும். Bathroom கை. மூடிய கதவு. இங்க அப்பா முன்னாடி பையன் மாதிரி நிற்கிறான்.

சிறிது நேரம் எல்லோரும் ஒன்றாக அமர்ந்து பேசினர். ரவி ராகுலின் படிப்பைப் பற்றி கேட்டார்.

ரவி: நீ என்ன படிக்கிற.

ராகுல் தன்னுடைய படிப்பைப் பற்றி சொன்னான்.

ரவி: நல்லா படிக்கணும் பா. முதல்ல படிப்பை நல்லா முடி.

ராகுல்: சரி அங்கிள்.

லட்சுமி மகனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.

அந்தத் தாய்மையான பார்வையும் ரவியின் கவனத்திலிருந்து தப்பவில்லை.

பிறகு லட்சுமி கவுதத்தின் கையைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: கை இப்போ எப்படி இருக்கு.

கவுதம்: நல்லா இருக்கு அம்மா.

லட்சுமி: மருந்து சரியா போட்டுக்கிறியா.

கவுதம்: போட்டுக்கிறேன்.

ரவி அமைதியாக அவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

அவள் கவுதத்தை கவனிக்கும் விதத்தில் உண்மையான அக்கறை இருந்தது. கவுதமும் அவளிடம் பேசும்போது வீட்டில் இருக்கும் மகனைப் போலவே இயல்பாக இருந்தான்.

கவுதம் மனசுக்குள்:
கை ஆறிடுச்சுன்னு சொல்றேன். அந்தக் கை தான் இவ மொலைய பிடிச்சது. இவ கூதி தேன் நக்கினது. இப்ப மருந்து போட்டுக்கிறேன்னு நிற்கிறேன்.

மதிய நேரத்தில் எல்லோரும் ஒன்றாக சாப்பிட அமர்ந்தார்கள். லட்சுமி ராகுலுக்கும் கவுதத்துக்கும் உணவு பரிமாறிக்கொண்டிருந்தாள். குனியும்போது blouse தளர்வு. மொலை நடு பள்ளம் ஒரு நொடி தெரிஞ்சது. கவுதம் அந்த இடத்தையே பார்த்தான். தட்டுக்குள்ள சுன்னி லேசா நிமிர்ந்தது. ரவியும் அவர்களுடன் சாப்பிட்டபடி அவளை கவனித்தார்.

ரவி," aahh என்ன காய்...அடுப்பு கணக்கா இடுப்பு ...aaah இழுக்குது. அன்று முழுதும் அவளையே விடாமல் நோட்டம் விட்டுகொண்டிருந்தார்".





அவளுடைய இயல்பான அசைவுகள், மென்மையான குரல், சிரித்தபடி பேசும் விதம்—அவை அனைத்தும் அவருடைய கவனத்தை மீண்டும் மீண்டும் ஈர்த்தன.

அவருக்குள் இருந்த ஈர்ப்பு வெறும் அவளுடைய அழகை ரசிப்பதாக மட்டும் இல்லாமல், அவளுடைய தன்மையோடும் சேர்ந்து வளர்ந்தது.

ரவி மனசுக்குள்:
இவங்க மாதிரி ஒருத்தர் வீட்டில் இருந்தா. இந்த உடல் பக்கத்துல படுத்திருந்தா.

அந்த எண்ணத்தை அவர் முடிக்கவில்லை.

சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தபோது ரவி கவுதத்தைப் பார்த்தார்.

ரவி: கவுதம் உங்களை அம்மான்னுதான் கூப்பிடுறான். அவன் வேற யாரையும் இப்படி கூப்பிட்டதே இல்ல. அவ்வளவு பாசமா இருக்கான்.

லட்சுமி சிரித்தாள்.

லட்சுமி: இதுல என்ன இருக்கு sir. அவனும் எனக்கு ஒரு பையன் மாதிரிதான்.

கவுதம்: அம்மா என்னை ரொம்ப நல்லா பார்த்துக்கிட்டாங்கப்பா. கைக்கு அடிபட்டிருந்தப்போ கூட வீட்டுல இருக்கிற மாதிரியே பார்த்துக்கிட்டாங்க.

லட்சுமி: அதெல்லாம் பெரிய விஷயம் இல்ல sir. வீட்டுல இருந்தவனைப் பார்த்துக்கிட்டோம். அவ்வளவுதான்.

ரவி: நீங்க அப்படித்தான் சொல்லுவீங்க.

அவர் சிரித்தார்.

அந்த நேரத்தில் அவருடைய மனதில் இறந்த மனைவி ரேவதியின் நினைவு வந்தது. அவள் போன பிறகு வீட்டில் ஏற்பட்ட வெற்றிடம், தானும் அடிக்கடி business trip செல்வது, கவுதம் தனியாக இருப்பது—எல்லாமே நினைவுக்கு வந்தது.

அதே நேரத்தில் அவருடைய பார்வை மீண்டும் லட்சுமியிடம் சென்றது.




மீதமிருந்த நேரம் நால்வரும் ஒன்றாகப் பேசிச் சிரித்தனர். ரவிக்கு ராகுலும் பிடித்திருந்தான். அவன் அமைதியாகப் பேசும் விதமும், படிப்பைப் பற்றி சீரியஸாக இருப்பதும் அவருக்கு நல்ல எண்ணத்தை ஏற்படுத்தியது.

லட்சுமியோடு பேசும்போதும் ரவிக்கு ஒரு இயல்பான நெருக்கம் தோன்றியது. அவளுடைய அழகு அவருடைய பார்வையை ஈர்த்தாலும், அவளுடைய குணம்தான் அந்த ஈர்ப்பை ஆழமாக்கியது. ஆனா பார்வை மறுபடியும் மொலை மேல, இடுப்பு மேல போனது. அவன் அதை மறைச்சார்.

மாலை நேரத்தில் லட்சுமியும் ராகுலும் கிளம்பத் தயாரானார்கள்.

லட்சுமி: ரொம்ப நல்லா பார்த்துக்கிட்டீங்க sir.

ரவி: நீங்களும் ராகுலும் வந்ததே சந்தோஷம். மறுபடியும் வாங்க.

லட்சுமி: சரி sir.

கவுதம் அவர்களை வாசல் வரை அழைத்துச் சென்றான்.

கவுதம்: பாத்துக்கோங்கம்மா.

லட்சுமி: சரி. நீயும் பாத்துக்கோ.

கவுதம் மனசுக்குள்:
பாத்துக்கோங்கம்மான்னு சொல்றேன். உள்ளே உன் மொலைய பாத்துக்கோனு இருக்கேன். நாளைக்கு கனவு விட்டு உன்னையே போடணும்.

அவர்கள் காரில் ஏறி சென்றார்கள்.

ரவி வாசலில் நின்றபடி கார் தொலைவில் மறையும் வரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

கார் வீட்டை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தது.

சிறிது நேரம் ராகுலும் லட்சுமியும் அமைதியாக இருந்தார்கள்.

பிறகு ராகுல் பேசினான்.

ராகுல்: அம்மா.

லட்சுமி: என்னடா.

ராகுல்: கவுதம் அப்பா ரொம்ப நல்லவரா இருக்காரு.

லட்சுமி: ம்.

ராகுல்: அவனை மாதிரி இல்ல.

லட்சுமி அவனைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: அப்போ கவுதம் கெட்டவன்னு சொல்றியா.

ராகுல் சிரித்தான்.

ராகுல்: நான் சொல்லல. நீங்கதான் சொல்றீங்க.

லட்சுமி எதுவும் சொல்லவில்லை.

அவள் அமைதியாக ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் ஒரு அர்த்தத்துடன்.



அன்று நடந்த சந்திப்பு முடிந்துவிட்டது.

ஆனால் ரவியின் மனதில் அந்த நாள் முடியவில்லை.

அவளை வீட்டுக்குள் வரவேற்ற முதல் கணத்திலிருந்து, அவள் கிளம்பிச் சென்ற கடைசி கணம் வரை, லட்சுமியின் முகமும் குரலும் அவனுடைய நினைவில் இருந்துகொண்டே இருந்தது. சேலை. Blouse. மொலை ஆட்டம். சிரிப்பு. பிரிஞ்சு இருக்கோம்னு சொன்ன வாய்.

கார் மறைஞ்சது.  
ரவி வாசல்ல நின்னாரு.  
கேக்கல.  
ஆனா கேள்வி மனசுல உக்காந்துடுச்சு.  
இவள் இந்த வீட்டுக்குள்ள நிரந்தரமா நிற்பாளா ?