[krishkarthick]

Chapter 9:The Unspoken Desires(ரகசிய ஈர்ப்பு)

நாட்கள் நகர்ந்துகொண்டே இருந்தன. வெளியில் இருந்து பார்த்தால் எல்லாமே பழையபடியே தெரிந்தாலும், அந்த வீட்டுக்குள் ஒவ்வொருவரின் மனதிலும் சில மாற்றங்கள் அமைதியாக வளர்ந்துகொண்டிருந்தன.

கவுதம் இப்போது ராகுலின் room-ல்தான் தங்கினான். அவனுடைய bag கட்டிலின் ஓரத்தில் இருந்தது. இரவு வந்ததும் இருவரும் ஒரே room-ல் படுத்துக்கொள்வார்கள்.

ஆனால் ராகுலுக்கு மட்டும் அந்த மாற்றம் முழுமையாகப் பழகவில்லை.
அவன் கவுதத்தை கவனித்துக்கொண்டே இருந்தான்.

அந்த சில நாட்களிலும் அதே நிலைதான் தொடர்ந்தது. ஒவ்வொரு இரவும் கவுதம் தூங்கிய பிறகும் ராகுலுக்கு உடனே தூக்கம் வராது. சுவரைப் பார்த்தபடி படுத்திருப்பான். சில நேரம் கழித்து மெதுவாகத் திரும்பி கவுதத்தைப் பார்ப்பான்.

அவன் அமைதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் சுவரைப் பார்ப்பான்.

சில நேரம் கழித்து விழித்தாலும், அவனுடைய பார்வை மீண்டும் கவுதம் பக்கமே செல்லும்.

கவுதம் எழுந்து வெளியே செல்லவில்லை. லட்சுமியின் room பக்கமும் போகவில்லை.




இப்படியே சில நாட்கள் சென்றபோது ராகுலின் பதற்றமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது.

“இவன் எதுவும் பண்ணல… நான்தான் அதிகமா யோசிச்சுட்டேன் போல.”

ஒரு சில நாட்கள் கழித்து, ஒரு இரவு, kitchen-ஐ மூடிவிட்டு தன் room-க்குச் செல்லும்போது லட்சுமி ராகுலின் room கதவு பாதியாகத் திறந்திருப்பதை கவனித்தாள்.

அவள் கதவு அருகில் நின்றாள்.

உள்ளே ராகுல் இன்னும் தூங்காமல் படுத்திருந்தான். அவனுடைய பக்கத்தில் கவுதம் ஏற்கனவே ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்தான்.

லட்சுமி அமைதியாக உள்ளே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

ராகுல் சுவரைப் பார்த்தபடி படுத்திருந்தான். சில நொடிகள் கழித்து மெதுவாகத் திரும்பி கவுதத்தைப் பார்த்தான்.

கவுதம் அசைவில்லாமல் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

ராகுல் மீண்டும் சுவரைப் பார்த்தான்.

சிறிது நேரம் கழித்து அவனுக்கு மீண்டும் விழிப்பு வந்தது. மறுபடியும் கவுதம் பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தான்.

லட்சுமி அவன் ஒவ்வொரு பார்வையையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

ராகுல் மீண்டும் கவுதத்தைப் பார்த்தபோது, லட்சுமியின் மனதில் ஒரு எண்ணம் தோன்றியது.

நான் கவுதத்தோட பேசுறது இவனுக்குப் பிடிக்கல போல.

அதனாலதான் இவனை இவ்வளவு கவனிச்சுக்கிட்டே இருக்கானோ என்று அவள் நினைத்தாள்.

அவளுடைய முகத்தில் மெதுவாக ஒரு புன்னகை வந்தது.

என் மேல இவனுக்கு எவ்வளவு உரிமை என்று நினைத்துக்கொண்டாள்.

அந்த உரிமையால்தான் கவுதத்திடம் அவள் காட்டும் நெருக்கத்தைப் பார்த்து ராகுலுக்கு இப்படி ஒரு பொறாமை வந்திருக்கிறது என்று அவளுக்குத் தோன்றியது.

அவள் எதுவும் சொல்லாமல் அமைதியாக அங்கிருந்து நகர்ந்து தன் room-க்குச் சென்றாள்.

சில நாட்கள் கழித்து ஒரு காலை, கவுதம் தன் bag-ஐ எடுத்துக்கொண்டு room-லிருந்து வெளியே வந்தான்.

ராகுல் அவனைப் பார்த்தான்.

ராகுல்: “என்னடா?”

கவுதம்: “நான் வீட்டுக்குப் போறேன்.”

ராகுல்: “இப்பவா?”

கவுதம்: “ஆமா. அப்பா business trip முடிச்சு வந்துட்டாரு. கைவும் நல்லா ஆயிடுச்சு. இனிமேல் வீட்டுல ஆள் இருக்கு.”

ராகுல் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

ராகுல்: “சரி டா. போயிட்டு call பண்ணு.”

கவுதம்: “சரி.”

இருவரும் hall-க்கு வந்தார்கள்.

Kitchen-லிருந்த லட்சுமி வெளியே வந்தாள்.

கவுதம்: “நான் கிளம்புறேன், மா.”

லட்சுமி: “சரி. பாத்துக்கோ.”

கவுதம்: “இத்தனை நாள் பார்த்துக்கிட்டதுக்கு thanks, மா.”

லட்சுமி: “அதெல்லாம் எதுக்கு? போய் உன் வேலையைப் பாரு.”

கவுதம் சிரித்துவிட்டு வெளியே சென்றான்.

Door மூடியது.

சில நொடிகள் வீடு அமைதியாக இருந்தது.

ராகுல் அம்மாவைப் பார்த்தான்.

ராகுல்: “அம்மா…”

லட்சுமி: “என்னடா?”

ராகுல்: “ஒரு விஷயம் கேக்கணும்.”

லட்சுமி: “கேளு.”

ராகுல்: “நீ அவன்கிட்ட ஏன் இவ்வளவு distance-ஆ இருந்த?”

லட்சுமி அவனை சில நொடிகள் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “நீ கவனிச்சுட்டியா?”

ராகுல்: “ஆமா.”

லட்சுமி மெதுவாகச் சிரித்தாள்.

லட்சுமி: “நீ அவனைப் பற்றி அதிகமா யோசிக்கிற.”

ராகுல்: “அதென்ன?”

லட்சுமி: “என்னையும் அவனையும் பார்த்தா உனக்கு கொஞ்சம் jealousy வருது போல.”

ராகுல் அவளைப் பார்த்தான்.

ராகுல்: “Jealousy-யா?”

லட்சுமி: “ஆமா. நான் உன் அம்மா. நீ சின்ன வயசுல இருந்து என்னை நம்பி இருந்த. இப்போ கவுதம் வந்து என்கிட்ட close-ஆ இருந்தா, உனக்கு அது பிடிக்காம இருக்கலாம்.”

ராகுல் உடனே தலையசைத்தான்.

ராகுல்: “அம்மா, அது அப்படி இல்ல.”

லட்சுமி: “எனக்குத் தெரியும். ஆனா உன் மனசுல அந்த feeling கொஞ்சம் இருக்கலாம்.”

ராகுல் அமைதியாகிவிட்டான்.

அவன் உண்மையில் என்ன நினைத்தான் என்பதை அவன் சொல்லவில்லை.

லட்சுமியும் அவன் அமைதியைத் தனக்குத் தோன்றிய விதத்திலேயே புரிந்துகொண்டாள்.

அவள் அவன் தோளில் கை வைத்தாள்.

லட்சுமி: “நீ தான் எனக்கு முக்கியம். அதை மட்டும் மறந்துடாத.”

ராகுல்: “சரி மா.”

லட்சுமி kitchen பக்கம் திரும்பினாள்.

லட்சுமி: “வா. Breakfast சாப்பிடு.”

ராகுல் அவளைப் பின்தொடர்ந்தான்.

அவனுடைய சந்தேகம் மெதுவாகக் குறைந்துகொண்டிருந்தது.

லட்சுமியின் மனதில் மட்டும் வேறு ஒரு புரிதல் உறுதியாகிவிட்டது. ராகுல் தன்னைப் பற்றியும் கவுதத்தைப் பற்றியும் அதிகமாகக் கவலைப்படுவதற்குக் காரணம், தன்னிடம் அவன் வைத்திருக்கும் உரிமையும் அதிலிருந்து வந்த சிறிய பொறாமையும் தான் என்று அவள் நினைத்தாள்.

அந்த நேரத்தில் ராகுலுக்குத் தெரியாத ஒன்று இருந்தது.

அவன் கவுதத்தை கவனித்ததற்கான காரணத்தை லட்சுமி வேறுவிதமாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தாள்.

கவுதம் வீட்டை விட்டு சென்றுவிட்டான்.

ஆனால் அந்த வீட்டுக்குள் ஒவ்வொருவரும் புரிந்துகொண்ட கதை மட்டும் ஒன்றாக இல்லை.