[krishkarthick]

Chapter 8- “இரவின் நிழல்"

Semester leave ஆரம்பித்திருந்தது.

கல்லூரி வேலைகளும் இல்லாமல் வீட்டிலேயே இருந்த ராகுலுக்கு, ஒரே மாதிரியான routine கொஞ்சம் bore அடிக்க ஆரம்பித்திருந்தது.

அன்று காலை Hall-ல் சும்மா உட்கார்ந்திருந்தவன், லட்சுமியையும் கவுதத்தையும் பார்த்தான்.

ராகுல்: “ரொம்ப நாளாச்சு நாம மூணு பேரும் வெளியே போயிட்டு. எங்காவது ஒரு நாள் போயிட்டு வரலாமா?”

லட்சுமி: “சரி… எங்கே போகலாம்?”

ராகுல்: “Pondicherry போயிட்டு வரலாமா? Chennai-க்குள்ள இருக்குற beach எல்லாம் பார்த்துப் பார்த்து bore அடிச்சுடுச்சு.”

கவுதம்: “Pondy போகலாம். ஒரு நாள் போயிட்டு வரலாம்.”

லட்சுமி: “சரி. அப்படின்னா போயிட்டு வரலாம்.”

அதற்குப் பிறகு எல்லாமே வேகமாக நடந்தது.

சில மணி நேரங்களிலேயே மூவரும் Pondicherry நோக்கி காரில் கிளம்பினர்.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு மூவரும் ஒன்றாக வெளியே சென்றிருந்ததால், பயணம் முழுவதும் சிரிப்பும் பேச்சுமாக இருந்தது. Pondicherry சென்றதும் கடற்கரையில் நேரம் செலவிட்டார்கள். சுற்றிப் பார்த்தார்கள். சாப்பிட்டார்கள். அந்த ஒரு நாள் மட்டும், வீட்டில் இருந்த இறுக்கமான சூழ்நிலைகள் எல்லாம் மறைந்துபோனது போல இருந்தது.

மாலை நேரத்தில் மீண்டும் Chennai நோக்கி கிளம்பினர்.

திரும்பும் வழியில் வானம் திடீரென்று மாறியது.

முதலில் லேசாகத் தொடங்கிய மழை, சிறிது நேரத்தில் கனமழையாக மாறியது. சாலையில் தண்ணீர் தேங்கியதால் கார் மெதுவாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.

அந்த மழையிலேயே சில தூரம் சென்றபோது, கார் திடீரென்று நின்றுவிட்டது.

மழை விடாமல் பெய்துகொண்டிருந்ததால், உடனடியாக அதை சரி செய்ய முடியவில்லை.

சில நேரம் அங்கேயே காத்திருக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.

பிறகு எப்படியோ காரை மீண்டும் இயக்கி பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர்.

ஆனால் அதற்குள் நேரம் வெகுவாக கடந்துவிட்டது.

மழை, அந்த breakdown, அதனால் ஏற்பட்ட தாமதம்—எல்லாமாக சேர்ந்து Chennai வந்து சேர வேண்டிய நேரத்தை முற்றிலும் மாற்றிவிட்டது.

இரவு முழுவதும் பயணம் தொடர்ந்தது.

இறுதியில் விடியற்காலை நேரத்தில்தான் அவர்கள் வீட்டை வந்து சேர்ந்தனர்.

வீட்டின் முன் கார் நின்றபோது, இரவின் இருள் மெதுவாக விலகிக்கொண்டிருந்தது. ஜன்னல்கள் வழியாக மெல்லிய காலை வெளிச்சம் வீட்டுக்குள் விழத் தொடங்கியது.

லட்சுமி: “அப்பாடா… ஒருவழியா வீட்டுக்கு வந்துட்டோம்.”

ராகுல்: “இந்த மழையும் breakdown-மும் இல்லாம இருந்திருந்தா நேத்தே வந்திருப்போம்.”

கவுதம்: “ஆமா… ஆனா ஒருவழியா வந்துட்டோமே.”

மூவரும் களைப்புடன் வீட்டுக்குள் சென்றனர்.

அந்த நாள் முழுவதும் பயணக் களைப்பு இருந்தாலும், Pondicherry-யில் கழித்த நேரத்தின் சந்தோஷம் மட்டும் இன்னும் அவர்களிடம் இருந்தது.

ஒருநாள் trip முழுவதும் ஜாலியாகவே சென்றது. ஆனால் கவுதமும் லட்சுமியும் முன்பைப் போல இயல்பாகப் பேசிக்கொள்ளவில்லை.

ராகுல் video game-ஐ எடுத்துக்கொண்டு sofa-வில் உட்கார்ந்தான்.

கவுதமும் அவனுடன் சேர்ந்து விளையாட ஆரம்பித்தான்.

ராகுல்: “டேய்! மறுபடியும் என்னை ஏமாத்தி ஜெயிச்சிட்டே!”

கவுதம்: கொரூர உள்ளர்த்தத்துடன் ...  “ஏமாத்தலடா… நீ தான் சரியா விளையாடல.”

ராகுல்: “சரி… இன்னொரு round.”

அருகில் லட்சுமி தன்னுடைய வேலைகளைச் செய்துகொண்டிருந்தாள்.

எல்லாமே வழக்கம்போலத்தான் இருந்தது.

ஆனால் game விளையாடிக்கொண்டிருந்த கவுதத்தின் பார்வை, அவ்வப்போது லட்சுமியை நோக்கிச் சென்றதை ராகுல் கவனித்தான்.

ஒரு கணம் அவளைப் பார்ப்பான்.

மீண்டும் game.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு மறுபடியும் அவளைப் பார்ப்பான்.

ராகுலின் முகத்தில் எரிச்சல் தெரிந்தது.

பாவி பய… எப்படி பார்த்துக்கிட்டு இருக்கான் பாரு.

Friend-oda ammaன்னு கூட பார்க்காம என்னென்ன யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்கானோ…

ஆனால் லட்சுமி மட்டும் அந்த பார்வைகளைப் பொருட்படுத்தாதது போல இருந்தாள்.

அவள் கவுதத்திடம் பேசினாள்.

ஆனால் முன்பைப் போல நீண்ட நேரம் பேசவில்லை.

அவன் ஏதாவது கேட்டால் பதில் சொல்வாள்.

தேவையான விஷயம் முடிந்ததும் வேறு வேலையைப் பார்க்கச் சென்றுவிடுவாள்.

அவளாகவே பேச்சைத் தொடங்குவதும் இல்லை.

ராகுல் அந்த மாற்றத்தை கவனித்தான்.

அம்மாவுக்கு ஏதோ புரிஞ்சிருக்கு போல…

அதனாலதான் இவன்கிட்ட distance maintain பண்றாங்க.

அவனுக்கு அந்த எண்ணம் ஒரு விதமான நிம்மதியைத் தந்தது.

இப்படியே இருக்கட்டும்… முன்ன மாதிரி close-ஆ இல்லாம இருந்தா போதும்.

சிறிது நாட்கள் இப்படியே சென்றது.....,

ஜன்னல் வழியாக ஊடுருவிய மெல்லிய காலை வெளிச்சம், Hall-ன் தரையில் மெதுவாகப் பரவிக்கொண்டிருந்தது.

காலை மெதுவாக வீட்டுக்குள் விழித்துக்கொண்டிருந்தது.

அந்த அமைதிக்குள், ராகுல் மட்டும் ஏற்கனவே விழித்திருந்தான்.

Sofa-வில் சாய்ந்தபடி phone-ஐ பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவன், ஒரு சிறிய சத்தம் கேட்டதும் தலையை உயர்த்தினான்.

அம்மாவின் அறைக் கதவு மெதுவாகத் திறந்தது.

லட்சுமி வெளியே வந்தாள்.

அவளுடைய நடை மெதுவாக இருந்தது. முகத்தில் தூக்கத்தைக் காட்டிலும் அதிகமான களைப்பு தெரிந்தது. தலைமுடி முழுவதும் கலைந்திருந்தது.

சேலையும் வழக்கம்போல் நேர்த்தியாக இல்லை.

முந்தானை ஒரு பக்கம் வழுக்கியிருந்தது. Blouse-ன் மேல்பகுதி சற்றுத் தளர்ந்திருந்ததால், அவளுடைய மார்புப் பகுதியில் காலை வெளிச்சத்தில் லேசான சிவப்பு தடம் ஒன்று ராகுலின் பார்வையில் பட்டது.

லட்சுமி அதை உணர்ந்ததும், முந்தானையை அவசரமாக மேலே இழுத்துச் சரிசெய்தாள்.

ஆனால் அதற்குள்—

ராகுல் பார்த்துவிட்டான்.

அவன் phone-ஐ மெதுவாகக் கீழே இறக்கினான்.

அவளுடைய தோற்றம் அவனுக்குள் புரியாத ஒரு சந்தேகத்தை எழுப்பியது.

அடுத்த நொடியே—

அதே அறைக் கதவிலிருந்து கவுதம் வெளியே வந்தான்.

சட்டை இல்லாமல், இடுப்பில் வேஷ்டியை மட்டும் கட்டியிருந்தான். தலைமுடி கலைந்திருந்தது. முகத்தில் இன்னும் தூக்கத்தின் சாயல் இருந்தது.

அவன் வெளியே வந்ததும் ராகுலின் பார்வை அவனிடமிருந்து மீண்டும் லட்சுமியிடம் சென்றது.

இருவரையும் இணைக்கும் ஒரே விஷயம்—

அம்மாவின் அறைக் கதவு.

லட்சுமி ராகுலின் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

அவனுடைய கண்களில் இருந்த கேள்வியைப் பார்த்தவுடன் அவள் பார்வையைத் தவிர்த்தாள்.

எதுவும் சொல்லாமல் Kitchen நோக்கி நடந்துசென்றாள்.

Kitchen-க்குள் சென்றவள் நேராக sink அருகில் சென்று நின்றாள்.

இரு கைகளையும் sink-ன் விளிம்பில் வைத்துக்கொண்டு சில நொடிகள் தலைகுனிந்து நின்றாள். முகத்தில் இருந்த களைப்பு இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

பிறகு அருகிலிருந்த தண்ணீரை எடுத்து முகத்தில் தெளித்துக்கொண்டாள்.

கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்தபோது, கலைந்த தலைமுடியையும் சரியாக அமையாத சேலையையும் கவனித்தாள். உடனே முந்தானையை மீண்டும் சரிசெய்துகொண்டு, தலைமுடியை கைகளால் ஒழுங்குபடுத்த முயன்றாள்.

Hall-ல் ராகுல் பார்த்த அந்த அதிர்ச்சியான பார்வை அவள் நினைவுக்கு வந்தது.

லட்சுமி சில நொடிகள் அப்படியே அமைதியாக நின்றாள்.

“அவன் என்ன நினைத்திருப்பான்?”

என்ற எண்ணம் அவளை இன்னும் கலங்கச் செய்தது.

அவள் ஆழமாக மூச்சை இழுத்துக்கொண்டு, எதுவும் நடக்காதது போல காலை வேலைகளைத் தொடங்க முயன்றாள்.

இதற்கிடையில் கவுதமும் அமைதியாக தன் அறையை நோக்கிச் சென்றான்.

கதவின் அருகில் சென்றவன் ஒரு கணம் திரும்பிப் பார்த்தான்.

ராகுல் இன்னும் sofa-விலேயே இருந்தான்.

அவனுடைய பார்வை கவுதத்திடமிருந்து அம்மாவின் அறைக் கதவுக்கும், அங்கிருந்து Kitchen-க்கும் மாறிக்கொண்டிருந்தது.

கவுதம் எதுவும் சொல்லாமல் தன் அறைக்குள் சென்றான்.

கதவு மெதுவாக மூடியது.

Hall-ல் மீண்டும் அமைதி நிலவியது.

ஆனால் ராகுலின் மனதில் மட்டும் கேள்விகள் தொடர்ந்து எழுந்துகொண்டிருந்தன.

கலைந்த தலைமுடி.

சரியாக அமையாத சேலை.

முந்தானையை அவசரமாகச் சரிசெய்த அந்த அசைவு.

அந்த லேசான சிவப்பு தடம்.

அதன் பிறகு—

அம்மாவின் அறையிலிருந்து வெளியே வந்த கவுதம்.

ராகுலின் மனதில் ஒரு கேள்வி மெதுவாக உருவானது.

“நேற்று இரவு இங்கே என்ன நடந்தது?”



Kitchen-ல் coffee-யின் மணம் மெதுவாக வீடு முழுவதும் பரவியது. இரண்டு கோப்பைகளையும் எடுத்துக்கொண்ட லட்சுமி, அமைதியாக Hall-க்கு வந்தாள். காலை வெளிச்சம் சாளரத்தின் வழியாக விழுந்துகொண்டிருக்க, ராகுல் இன்னும் sofa-வில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான்.

அவனருகில் வந்து ஒரு coffee cup-ஐ நீட்டினாள்.

லட்சுமி: “இந்தா…”

ராகுல் எதுவும் பேசாமல் coffee-ஐ வாங்கிக்கொண்டான்.

லட்சுமியும் அவன் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தாள்.

ராகுலின் பார்வை அவளை விட்டு விலகவில்லை. அவளுடைய கலைந்த தலைமுடி, சரியாக அமையாத சேலை, முகத்தில் தெரிந்த களைப்பு—எல்லாமே அவன் மனதில் கேள்வியை எழுப்பிக்கொண்டிருந்தது.

அவன் அவளுடைய கண்களையே கேள்வியுடன் பார்த்தான்.

அந்தப் பார்வையைப் புரிந்துகொண்ட லட்சுமி, தன் சேலையைச் சற்றே சரிசெய்துகொண்டாள். முந்தானையையும் தோளில் இழுத்துப் போட்டாள்.

சில நொடிகள் இருவருக்கும் இடையில் அமைதி நிலவியது.

பிறகு லட்சுமி மெதுவாகப் பேசினாள்.

லட்சுமி: “நேத்து night பாவம் கவுதம்…”

ராகுலின் பார்வை உடனே அவள்மீது நிலைத்தது. அவள் சொல்லப்போகும் அடுத்த வார்த்தைக்காக அவன் அமைதியாகக் காத்திருந்தான்.
அவன் எதுவும் சொல்லாமல் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அந்த வார்த்தையோடு லட்சுமி சொன்ன இரவு, அவன் மனதில் ஒரு காட்சியாக விரியத் தொடங்கியது.

நேற்றிரவு

நள்ளிரவு கடந்திருந்தது.

வீடு முழுவதும் அமைதியாக இருந்தது.

தண்ணீர் குடிக்க வேண்டும் என்று தோன்றிய லட்சுமி மெதுவாக எழுந்து தன் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள்.

Hall-க்கு வந்தவள் sofa-வைப் பார்த்ததும் நின்றாள்.

அங்கே கவுதம் படுத்திருந்தான்.

அவள் அருகில் சென்று அவனை மெதுவாகத் தட்டினாள்.

லட்சுமி: “கவுதம்… ஏன்டா இப்படி இங்க படுத்திருக்க?”

கவுதம் தூக்கக் கலக்கத்துடன் கண்களைத் திறந்து எழுந்து உட்கார்ந்தான்.

கவுதம்: “அந்த room-ல தூங்க முடியலம்மா. கொஞ்சம் dirt-ஆ இருக்கு. ரொம்ப discomfort-ஆ இருக்கு.”

அவன் சற்றே மூக்கைத் தேய்த்துக்கொண்டான்.

கவுதம்: “Fan வேற ஓடல. Fan இல்லாம இருந்தாலும் பரவாயில்ல… அந்த room-ல இருக்குற தூசி மூக்குல போயி ஜலதோஷம் வந்துடுச்சு. அதான் இங்க படுத்திருக்கேன்.”

லட்சுமி அவனைப் பார்த்தாள். Hall sofa-வில் அவன் அப்படி படுத்திருப்பது அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை.

லட்சுமி: “அட பாவம்… அவ்வளவு பெரிய வீட்டுல ராஜா மாதிரி வாழ்ந்த பையனை இப்படி இங்க படுக்க வச்சிருக்கேன்னு எனக்கே கஷ்டமா இருக்கு.”

அவள் ராகுலின் அறையை நோக்கி நடந்தாள்.

கதவைத் திறக்க முயன்றாள்.

கதவு திறக்கவில்லை.

மீண்டும் கைப்பிடியைத் திருப்பிப் பார்த்தாள்.

உள்ளே இருந்து lock செய்யப்பட்டிருந்தது.

லட்சுமி: “அட… ராகுல் உள்ளே இருந்து lock பண்ணியிருக்கான்.”

கவுதம் உடனே மறுத்தபடி தலையசைத்தான்.

கவுதம்: “வேண்டாம்மா. நான் இங்கேயே ஓரமா படுத்துக்கறேன்.”

லட்சுமி: “ஏன்?”

கவுதம்: “ஏற்கனவே உங்களுக்கும் ராகுலுக்கும் சண்டை வந்திருக்கு. நான் அவன் room-ல போனா இன்னும் பிரச்சனை ஆகிடும். நான் இங்கேயே படுத்துக்கறேன்.”

அவன் மீண்டும் sofa-வில் படுக்க முயன்றான்.

லட்சுமி அவனைப் பார்த்தபடி நின்றாள்.

லட்சுமி: “இல்லடா. நீ இங்கே இப்படி கை வலியோட படுத்துக்கறது சரியில்ல.”

கவுதம் அவளைப் பார்த்தான்.

லட்சுமி: “நீ என் room-க்கு வா.”

கவுதம்: “வேண்டாம்மா… பரவாயில்ல.”

லட்சுமி: “சொன்னா கேளு கவுதம். வா.”

சில நொடிகள் தயங்கிய கவுதம் இறுதியில் எழுந்தான்.

கவுதம்: “சரி மா.”

லட்சுமி தன் அறையை நோக்கி நடந்தாள்.

கவுதமும் அவளைப் பின்தொடர்ந்தான்.

அவர்கள் அறைக்குள் சென்றதும் கதவு மெதுவாக மூடியது.

மீண்டும் Hall

ராகுல் கையில் இருந்த coffee-ஐ மறந்தபடி சில நொடிகள் உட்கார்ந்திருந்தான்.

அவனுடைய முகத்தில் இருந்த கேள்வி இன்னும் முழுமையாக மறையவில்லை.

அவன் மீண்டும் லட்சுமியைப் பார்த்தான்.

அவள் அவனுடைய பார்வையைத் தவிர்த்து coffee-ஐக் குடித்தாள்.

லட்சுமி: “ராத்திரி ரொம்ப புழுக்கமா இருந்துச்சுடா. என் room fan பழசாயிடுச்சு. எத்தனை நாளா மாத்தணும்னு சொல்றேன்… நீ கேக்கவே மாட்டே.”

ராகுல் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

லட்சுமி: “எதோ பூச்சி வேற மேல ஏறி ரொம்ப கஷ்டப்படுத்திச்சு. உடம்புல சில இடத்துல சிவந்துடுச்சு. எனக்கு ointment வாங்கிட்டு வர்றியா?”

ராகுல்: “சரிம்மா. வாங்கிட்டு வர்றேன்.”

சில நொடிகள் அமைதி.

ராகுல் அவளைப் பார்த்தபடி இருந்தான்.

ராகுல்: “அம்மா… கவுதம் என் room-ல இருக்கட்டும். உங்களுக்கு சிரமம் வேண்டாம். நான் சண்டை போட மாட்டேன். Trust me.”

லட்சுமி அவனைப் பார்த்து மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

லட்சுமி: “அதுக்குத்தான் டா நேத்து உன் door-ஐ open பண்ணப் பார்த்தேன். நீ உள்ளே lock பண்ணி வச்சிருந்த.”

ராகுலுக்கு உடனே தன்னுடைய தவறு நினைவுக்கு வந்தது. அம்மாவை நினைத்து கை அடிக்க வசதியாக கதவை தாழிட்டது ஞாபகம் வர...

அட ஆமாம்… நான்தான் lock பண்ணிட்டு மறந்துட்டேன்.

ராகுல்: “Sorry மா. தெரியாம lock பண்ணிட்டேன்.”

லட்சுமி: “சரி விடு. நான் குளிச்சுட்டு வர்றேன்.”

அவள் எழுந்து குளிக்கச் சென்றாள்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு கவுதம் dress மாற்றிக்கொண்டு Hall-க்கு வந்தான். ராகுலின் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தான்.

ராகுல் அவனைப் பார்த்தான்.

ராகுல்: “டேய் கவுதம்…”

கவுதம்: “என்னடா?”

ராகுல்: “நேத்து night என்ன ஆச்சு?”

கவுதம் அமைதியாக அவனைப் பார்த்தான்.



கவுதம்: “அந்த room-ல தூங்க முடியலடா. Fan சரியா ஓடல. தூசியால மூக்கடைப்பும் வந்துடுச்சு. அதான் Hall-ல வந்து படுத்துட்டேன்.”

ராகுல்: “அப்புறம்?”

கவுதம்: “உன் அம்மா தண்ணி குடிக்க வெளியே வந்தாங்க. என்னைப் பார்த்துட்டு எழுப்பி கேட்டாங்க.”

ராகுல்: “அப்புறம்?”

கவுதம்: “உன் room-ல போய் படுக்கச் சொன்னாங்க. நான் வேண்டாம்னு சொன்னேன்.”

ராகுல்: “ஏன்?”

கவுதம்: “ஏற்கனவே உங்களுக்கும் சண்டை வந்திருக்கு. நான் உன் room-ல போனா இன்னும் பிரச்சனை ஆகிடும்னு சொன்னேன். நான் இங்கேயே ஓரமா படுத்துக்கறேன்னு சொன்னேன்.”

ராகுல்: “அப்புறம்?”

கவுதம்: “அவங்க கேக்கவே இல்ல. ‘இங்கே இப்படி படுக்காத. என் room-க்கு வா’ன்னு சொல்லி கூட்டிட்டு போனாங்க.”

ராகுல் அவனை சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

இரண்டு பேரும் சொன்ன விஷயங்களும் ஒன்றாக இருந்தன.

அவனுடைய சந்தேகம் மெதுவாகக் குறைந்தது.

அப்போ நான்தான் தேவையில்லாம doubt பண்ணிருக்கேன்.

அவனுக்கு அம்மா மீது இருந்த நம்பிக்கை மீண்டும் உறுதியானது.

கவுதம் எதையும் வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் அவன் முகத்தை கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு வேண்டுமென்றே பேச்சை மாற்றினான்.

கவுதம்: “டேய்… அம்மா room fan-ம் சரியா ஓடலன்னு சொன்னாங்க.”

ராகுல்: “ஆமா. என்கிட்டயும் சொன்னாங்க.”

கவுதம்: “புதுசா fan வாங்கிடலாமா?”  என்னோட ரூம்லயும் சரியா  ஓடல.

ராகுல்: “வாங்கிடலாம்.”

கவுதம்: “அதோட AC-யும் வாங்கி fix பண்ணிடலாம். ராத்திரி அவங்களுக்கு நிம்மதியா தூக்கம் வரல. எதோ பூச்சி மேல ஏறிடுச்சுன்னு வேற சொல்லிட்டு இருந்தாங்க.”

ராகுல்: “ம்… சரி. வாங்கிடலாம்.”

சிறிது நேரம் கழித்து ராகுல் அவனைப் பார்த்தான்.

ராகுல்: “அப்புறம்… நீ இனிமேல் என் room-ல தங்கிக்கோ.”

கவுதம் ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தான்.

அட பாவி… உஷார் ஆகிட்டானே.

வெளியில் மட்டும் சாதாரணமாகத் தலையசைத்தான்.

கவுதம்: “சரிடா.”

பிறகு சிரித்தபடி,

கவுதம்: “ஆனா என்னைய எதுவும் சொல்லக்கூடாது.”

ராகுல்: “சரி சரி… வந்து தொல. ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டேன்.”

கவுதம் எழுந்து தன் பொருட்களை எடுக்கச் சென்றான்.

ராகுல் மட்டும் sofa-வில் அமர்ந்திருந்தான்.

அவனுக்கு இப்போது எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு சாதாரணமான விளக்கம் கிடைத்துவிட்டது.



ஆனாலும், காலையில் அம்மா தன் அறையின் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்த அந்தக் காட்சி மட்டும் அவன் மனதில் இருந்து போகவில்லை.

காலை வெளிச்சம் வீடு முழுவதும் பரவிக்கொண்டிருந்த நேரம். லட்சுமி தன் அறையின் கதவை மெதுவாகத் திறந்து வெளியே வந்தாள். வெளியே வந்தவுடன் தன் சேலையைச் சற்றே சரிசெய்துகொண்டு, முந்தானையைத் தோளில் இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டாள். முகத்தில் இருந்த களைப்பும், சில நொடிகள் கதவுக்குள் திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு அதை மெதுவாக மூடிய விதமும் ராகுலின் மனதில் பதிந்துவிட்டது.

அப்போது அவன் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.
ஆனால் இப்போது எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு சாதாரணமான விளக்கம் கிடைத்த பிறகும், அந்த ஒரு காட்சி மட்டும் அவன் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் வந்து கொண்டிருந்தது.
அவன் தன்னைத்தானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டான்.



ஆனால் அந்த இரவு அவளுடைய அறைக்குள் நடந்தவை மட்டும், அந்த அறையின் மூடிய கதவுக்குள்.



Note: images high quality ah paakanumna images click panni parunga. 

Pls do support...

Thanks