[krishkarthick]

CHAPTER 4: The Homecoming (வீடு திரும்புதல்)

சில நாட்களாக வீடே ரொம்ப வெறுமையா இருந்தது.

போன் வரல. கதவு மணி ஒலிக்கல. ஹால்ல ஃபேன் மட்டும் சுத்திக்கிட்டே இருந்தது. அந்தச் சத்தம் கூட வீட்டுக்குள்ள இருந்த அமைதியை இன்னும் பெருசா காட்டுற மாதிரி இருந்தது.

லட்சுமி கிச்சன்ல வேலை பார்த்துக்கிட்டிருந்தாலும், சில நேரம் கை அப்படியே நடுவுல நின்னுடும். உடனே பக்கத்துல இருந்த மொபைலை எடுத்துப் பார்ப்பாள்.

எந்த அறிவிப்பும் இருக்காது.

அடுத்த நொடியே எதுவும் நடக்காத மாதிரி மொபைலைத் திருப்பி வச்சுட்டு, மீண்டும் வேலையைத் தொடர்வாள்.

ராகுலும் வழக்கம்போல காலேஜுக்குப் போவான். மாலை வீட்டுக்கு வருவான். அம்மா முகத்தைப் பார்த்ததும் ஏதோ கேட்கணும்னு தோணும்.

ஆனா வார்த்தை மட்டும் வராது.

கடந்த சில நாட்களா நடந்த விஷயங்கள் அவன் மனசுக்குள்ளேயே ஓடிக்கிட்டிருந்தது. அந்தக் கனவு, கிச்சன்ல நடந்த சம்பவம், கவுதம் சொன்ன சில வார்த்தைகள்... அதுக்கு மேல போன்ல கேட்ட அந்த ஒரு வரி—

“நடந்ததை இதோடு மறந்துடு.”

அந்த வார்த்தை மட்டும் அவன் காதுல திரும்பத் திரும்பக் கேட்டுக்கிட்டே இருந்தது.

லட்சுமிக்கும் தூக்கம் சரியா வரல.

அந்தக் கோபத்துல கவுதத்தை அப்படித் திட்டியிருக்கக் கூடாதோன்னு அவளுக்குள்ள ஒரு குற்ற உணர்வு இருந்தது.

கிச்சன்ல நடந்ததை நினைச்சாலே முகம் சூடாகிடும். ஆனாலும், அதைவிட அவன் சில நாட்களா வராம இருந்ததுதான் அவளை அதிகமா பாதிச்சது.

‘ரொம்பக் கண்டிச்சுட்டேனோ?’

‘அந்த நொடி தெரியாம நடந்ததுதானே...’

இப்படிப் பல கேள்விகள் அவளுக்குள்ள ஓடிக்கிட்டே இருந்தது.

மூன்றாவது நாள் மாலை, கடைசியில் அவளே போன் பண்ணினாள்.

ஒரு சில மணி ஓசைக்குப் பிறகு போனை எடுத்தான்.

லட்சுமி: கவுதம்...

மறுமுனையில் சில விநாடிகள் அமைதி.

பிறகு மெதுவான குரல் கேட்டது.

கவுதம்: அம்மா...

அந்த ஒரு வார்த்தையைக் கேட்டதும் லட்சுமிக்கு மனசு கொஞ்சம் இறங்கியது.

லட்சுமி: என்னப்பா... இவ்ளோ நாள் வரல? போன் கூட பண்ணல.

கவுதம்: சாரி மா.

லட்சுமி: நானும் சாரிடா. அந்த நாள் கோவத்துல கொஞ்சம் அதிகமா பேசிட்டேன். அதையெல்லாம் மறந்துடு. நாம முன்னாடி எப்படி இருந்தோமோ அப்படியே இருக்கலாம். அம்மா-மகன் மாதிரிதானே இருந்தோம்.

அவள் குரல்ல இருந்த பாசம் அவனுக்குத் தெளிவா கேட்டது.

அவன் வெளியே எதுவும் காட்டாமல் அமைதியா இருந்தான்.

ஆனா அவன் மனசுக்குள்ள வேற மாதிரி எண்ணங்கள் ஓடிக்கிட்டிருந்தது.


"இருடி… உன்னைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மடிய வைக்கிறேன்.


ஐட்டமப் போடுறதுல என்ன சொகம். உன்ன மாதிரிப் பத்தினியைப் போடுறதுலதான சொகம்.

அதுவும் உனக்கு என் வயசுல புள்ளை. இந்த வயசுப் பெண்களைத்தான் அனுபவிச்சு ஓக்க வசதி.

ஷ் ப்பா… உன்ன ஒக்கறதை நினைச்சுப் பார்த்தாலே ஜிவ்வுனு இருக்கு. உண்மையிலே ஓத்த எப்படி இருக்கும். ராகுல் உன் அம்மாவ போட்டுட்டு உனக்கு அப்பனா ஆகணும்..ssshhhh

கொஞ்சம் கொஞ்சமா அவளோட நம்பிக்கையைத் திரும்ப வாங்கணும். அவசரப்பட்டா எல்லாமே கெட்டுப்போகும்".


சில விநாடிகள் கழித்து லட்சுமியே மீண்டும் கேட்டாள்.

லட்சுமி: ஏன் வீட்டுக்கு வரல? நான் திட்டினதுக்காகத்தானா?

கவுதம்: இல்ல மா... ஒரு சின்ன ஆக்சிடென்ட். அதான் வர முடியல.

லட்சுமி உடனே பதறினாள்.

லட்சுமி: ஆக்சிடென்ட்டா? என்னாச்சுப்பா?

கவுதம்: ஒண்ணும் பெருசா இல்ல மா. கொஞ்சம் அடிபட்டிருக்கு. ரெண்டு கையிலும் வலி இருக்கு. அதனால வெளியே போகவும் வரவும் கஷ்டமா இருக்கு. போன்லயும் யார்கிட்டயும் பேசல. கொஞ்சம் ஓய்வு எடுத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் லட்சுமிக்கு மனசு இன்னும் கனத்தது.

லட்சுமி: அய்யோ... இப்ப எப்படி இருக்க? டாக்டர் பார்த்தாரா?

கவுதம்: பரவால்ல மா. இப்ப கொஞ்சம் சரியா இருக்கு. நீங்க கவலைப்படாதீங்க.

லட்சுமி சில நொடிகள் அமைதியா இருந்தாள்.

பிறகு முடிவு எடுத்த மாதிரி பேசினாள்.

லட்சுமி: சரி. நீ அங்கேயே இரு. நான் வரேன்.

கவுதம்: இப்பவேயா மா?

லட்சுமி: ஆமா. நீ காயத்தோட தனியா இருக்கேன்னு தெரிஞ்ச பிறகு எப்படி சும்மா இருக்க முடியும்? நான் வந்து பார்த்துட்டுப் போறேன்.

போன் முடிந்ததும் லட்சுமி சில நொடிகள் அப்படியே நின்னாள்.

அவளுக்குத் தெரியாம ஒரு நிம்மதி வந்திருந்தது.

கவுதம் மீண்டும் தன்னோட வாழ்க்கைக்குள்ள வரப்போகிறான் என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் ஒரு விதமான எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியது.

ஆனா அந்த நிம்மதிக்குப் பின்னால இன்னும் எத்தனை காரியம் நிற்குதுனு அவளுக்குத் தெரியாது.