బానిస 3.O

[Pallaki]

Ep - 04


కళ్ళు మూసుకుని పడుకుంటే చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాలు గుర్తుకువచ్చాయి. ప్రియా లోపలికి వచ్చింది, గుణ పడుకుని ఉండటం చూసి కింద పడుకున్న అర్జున్ దగ్గర కూర్చుంటే నిద్ర రావట్లేదా అని అడిగాడు. అర్జున్ పక్కనే పడుకుని లేదు అంది.

ఆమెని నువ్వు ఎలా కలిసావ్?

వసంత అప్పుడే కాలేజీకి వెళ్లే రోజులు అవి, నేనా అనాధని.  ఓ రోజు డ్రైనేజ్ పంపు కింద పడుకుంటే ఇంకోరోజు రాత్రి మూసేసిన షాపుల ముందు పడుకునేవాడిని. మిగతా వాళ్ళలాగ నాకు దొంగతనాలు చెయ్యడం నచ్చేది కాదు. దొరికిన చెత్త అమ్ముకుని వచ్చిన దానితో తినడం, లేదంటే పస్తులతో కడుపు పట్టుకుని పడుకునేవాడిని.. అలా చూడకు, నీళ్లు ఉండేవి.. తాగి పడుకునేవాడిని. మిగతా వాళ్ళతో కలవకపోవడం వల్ల నన్ను వేరే చేసేవాళ్ళు. దాని వల్ల నాకు తిండి మార్గం పోయింది. మొదటసారి దొంగతనం  చెయ్యాలనిపించింది, ఓ పక్క భయం ఇంకోపక్క ఆకలి. అప్పుడే నేను వసంతని చూసింది. బస్టాపులో చేతిలో టిఫిన్ బాక్స్ పట్టుకుని బ్యాగులో పెట్టుకుంటుంది. నా కళ్ళు ఆ బాక్స్ మీద పడ్డాయి. నాకు డబ్బు అవసరం లేదు, ఆ బాక్స్ మాత్రమే చాలనిపించింది. ధైర్యం చేసి పరిగెత్తి ఆమె చేతిలో బాక్స్ లాక్కొబోయాను. తిండి కోసం ఎగబడిన కోతిలా ఆ బాక్స్ పట్టుకుని లాగుతుంటే వసంత నా వైపు చూసింది. నేనూ వసంత కళ్ళలోకే చూస్తున్నాను. బాక్స్ నాకూ ఇచ్చేయమని కళ్ళతోనే బతిమాలుకుంటే వసంత బాక్స్ వదిలేసింది. బాక్స్ అందుకుని అక్కడ నుంచి పారిపోయి చెట్టు కింద కూర్చుని మొత్తం తినేసి లేచాను. ఎందుకో ఏడుపు వచ్చేసింది. ఆకలి తీరిందన్న సంతోషం, పక్కకి చూస్తే వసంత నన్నే చూస్తుంది. నాకు భయం వేసింది. నన్ను చూసి నవ్వింది. బాక్స్ ఇవ్వు అంటే మూత పెట్టేసి బాక్స్ ఆమె చేతికి ఇచ్చాను. ఆమెకి థాంక్స్ చెప్పాలని చూశాను కానీ నాకెలా చెప్పాలో తెలీలేదు. వెళుతూ వెనక్కి తిరిగి చూసి రేపు మళ్ళీ రా అని వెళ్ళిపోయింది.

చెప్పినట్టే తెల్లారి మళ్ళీ వెళ్లాను. నాకోసం ప్రత్యేకంగా బాక్స్ తెచ్చింది. అలా నాకు ఒక్క పూటకి తిండి దొరికింది. వసంత ఇచ్చింది తినేసి పక్కనే ఉన్న గవర్నమెంటు ఆఫీసులో బాక్స్ కడిగి ఆమెకి ఇచ్చేవాడిని. ఓ రోజు ఆదివారం ఆమె రాలేదు. ఆదివారం సెలవని నాకు తెలీదు. బాగా కోపం వచ్చింది. తెల్లారి వసంతని తిట్టేసాను. నాకు సారీ చెప్పింది. వసంత మంచితనం నాకు నచ్చింది. గట్టిగా ఆమె విసుక్కుంటే నేను మళ్ళీ ఆమె మొహం చూసేవాడిని కాను. నా ఆకలి బాధ వసంత అర్ధంచేసుకుంది. ఓ రోజు నేను బాక్స్ కోసం బస్టాపు దగ్గరికి వచ్చేసరికి వసంతని ఎవరో ఇద్దరు కుర్రాళ్లు ఏడిపిస్తుంటే వాళ్ళని కొట్టాను. వసంత బాగా భయపడిపోయి ఏడుస్తుంటే ధైర్యం చెప్పాను. అదే నేను వసంతతో మొదటగా మాట్లాడింది. నాకు థాంక్స్ చెప్పింది. నాకు రోజు భోజనం పెడుతున్నందుకు కూడా థాంక్స్ అన్నాను. అలా రోజు పొద్దున్నే తన ఇంటి నుంచి బస్టాపు వరకు, మళ్ళీ సాయంత్రం వసంత బస్సు దిగిన దగ్గర నుంచి ఇంటి వరకు తనకి కాపలా ఉండేవాడిని. నాకు అప్పుడప్పుడు డబ్బులు ఇచ్చి బట్టలు కూడా కొనించేది. ఇద్దరం బాగా స్నేహంగా ఉండేవాళ్ళం. ఓ రోజు నేను వేరే వాళ్ళతో దెబ్బలాడి దెబ్బలతో వసంతకి కనిపించాను. నాకు దెబ్బలు తగిలితే వసంత ఎందుకు ఏడ్చిందో నాకప్పుడు తెలీలేదు. ఆ రోజు నన్ను వసంత తన ఇంటికి తీసుకెళ్లి వాళ్ళ ఇంట్లో నన్ను పరిచయం చేసింది. నాకు ట్రీట్మెంట్ ఇప్పించి ఇంట్లో ఓ గది కూడా ఇప్పించింది. అప్పుడు తెలిసింది నాకు, వసంత ఏదో మాములు అమ్మాయి కాదని.. ఐదు వందల కోట్ల ఆస్తికి ఏకైక వారసురాలు వసంత.

మా స్నేహం ఎంత ముదిరిందంటే ఒకరు లేకుండా ఇంకొకరు ఉండలేనంత. నాకు అభిరామ్ అని పేరునిచ్చింది. నాకు చదువు చెప్పించింది, నన్ను మనిషిని చేసింది. వసంత కోరుకున్నదానికంటే ఎక్కువ చదివాను. వసంత నన్ను చూసి గర్వపడేంత చదివాను. అలాంటి మా ఇద్దరినీ వేరు చేసింది వసంత పెళ్లి

చెపుతూ ప్రియా వైపు చూసాడు అర్జున్. ప్రియ నిద్రపోతుంది. చాలా రోజుల తరువాత వసంత గురించి మాట్లాడేసరికి నిమిషానికి పది సార్లు వసంత పేరు పలకడం గుర్తొచ్చి నవ్వుకున్నాడు. కళ్ళు మూసుకుంటే వసంత మొహమే మెదిలింది.

ఆ రోజు జరిగిన సంఘటన స్పష్టంగా ఒక సినిమాలా కనపడుతుంటే అర్జున్ పెదాల మీద నవ్వు పూసింది.

అమ్మా.. ఈ అభి గాడేడి అని కేకలు వేస్తుంది వసంత. ఇల్లంతా వెతుకుతూ పెరట్లోకి వెళ్లి చూస్తే మూలలో కాకరకాయ తీగల చాటున ఒళ్ళో పని పిల్లతొ ముద్దులాడుతూ కనిపించాడు. అభి గోడకి ఆనుకుని కూర్చుంటే పని పిల్ల అభి ఒళ్ళో పడుకుంది. అభి ఒక చెయ్యి పని పిల్ల సన్ను పిసుకుతుంది. పని పిల్ల అభి పెదవులని తన పెదవులతొ పట్టి లాగుతూ ఇద్దరు వేరే లోకంలో ఉన్నారు. ఇదంతా చూసిన వసంతకి కోపం కట్టలు తెంచుకుంది. అక్కడే ఉన్న పూల కుండీ ఎత్తి పగలగొట్టేసరికి  ఇద్దరు ఎగిరిపడి లేచి నిలుచున్నారు. వసంత కళ్ళలో కోపం చూసిన పనిపిల్ల తొడలు భయంతొ తడిచిపోయాయి. కోపంగా అభి గల్లా పట్టుకుని లోపలికి ఈడ్చుకుపోయింది. గదిలో వేసి బెల్టుతొ ఇష్టం వచ్చినట్టు కొడుతుంటే అభి స్థంభంలా నిలబడ్డాడు. అభిని కొడుతూనే ఏడుస్తూ అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయింది, మళ్ళీ వెంటనే తిరిగి వచ్చి అభి మొహం మీద బ్రష్, పేస్ట్ విసిరేసి స్నానం చేసి కనబడు అని వెళ్ళిపోయింది.

స్నానం చేసి వచ్చిన అభికి పనిపిల్ల కనిపించలేదు. ఇక కనిపించదని అర్ధమైంది. సైలెంటుగా వసంత గదిలోకి వెళ్లి గోడ పక్కన నిలుచున్నాడు.

చెయ్యాల్సిన వన్నీ చేసి ఏమి తెలియనట్టు ఎలా నిలబడ్డాడో చూడు, సిగ్గు లేని వెధవ. అప్పుడే అమ్మాయిలు కావాల్సి వచ్చారా.. పోయి పోయి పనిపిల్లతొ ఛీ ఛీ ఇంకా ఏమేమి చేసి తగలడ్డావ్ దానితో.. కడుపు చేసావా అంది కోపంగా.. మాట్లాడు

నన్ను నీ నుంచి దూరంగా పంపించవు కదా అని అడిగాడు అభి.

దిగ్గున లేచి అభిని దగ్గరికి తీసుకుంది వసంత. నిన్నెక్కడికి పంపను. నాతోనే ఉంచుకుంటాను. భయపడకురా అంది కౌగిలించుకుని. మళ్ళీ వెంటనే తప్పు కదా అలా చెయ్యడం అంది.

నువ్వు నాకు అన్నీ ఇచ్చావ్ అందుకేనేమో నాకింకా కొత్తవి కావాలనిపించింది. అదుపు తప్పాను

అవును.. నీకు అన్నీ ఇచ్చాను. నీకు అవసరం అయినప్పుడు అది కూడా ఇద్దామనుకున్నాను. ఇంత త్వరగా కూతకి వస్తావాని నాకేం తెలుసు అని నవ్వింది.

అర్ధం కానట్టు చూశాడు అభి.

నీకేం కావాలన్నా నన్నే అడుగు అంది కళ్ళలోకి కళ్ళు పెట్టి చూస్తూ.. వసంత మాటలు ఇంతకు ముందులా లేవు. తనలా కళ్ళలోకి కళ్ళు పెట్టి చూస్తుంటే ఇంకో కొత్త వసంతని చూసినట్టు అనిపించింది. వసంత మొహం దగ్గరికి వస్తుంటే ఆమె కళ్ళు మూసుకుపోతున్నాయి. వసంత లేత గులాబీ రంగు పెదవులు మాత్రమే కళ్ళ ముందు కనిపిస్తుంటే అభికి భయం వేసి కళ్ళు మూసుకున్నాడు


ప్చ్

అదే క్షణంలో కలిసి విడిపోయిన పెదవుల నుంచి వచ్చిన శబ్దం ఇద్దరి మనస్సులో చాలా లోతుగా నాటుకుపోయింది. ఈ క్షణం వరకు వసంత కోసం ఏమైనా చేస్తాను అనుకునే దగ్గర నుంచీ వసంతనే నా లోకం అనేసుకున్న క్షణం మొదలయింది.

ఇద్దరు కళ్ళు తెరిచారు. అభి సిగ్గు పడితే వసంత నవ్వింది. అభి నడుము చుట్టూ చేతులు వేసి దగ్గరికి లాక్కుంటే వదిలించుకుని సిగ్గుతో పారిపోయాడు.

పారిపోయాడు అని నవ్వుకున్న వసంతకి తలుపు చాటుగా తొంగి చూస్తున్నాడని తెలిసింది. చున్నీ తీసి టేబుల్ మీద విసిరేసి కుర్చీలోనే విరగబడుతూ జడని రెండు సళ్ళ మధ్యలో వేసుకుని జడ అంచు పట్టుకుని లాగుతుంటే అమ్మ పిలుపు వినిపించింది.

రాత్రికి అందరూ భోజనాలకి కూర్చున్నారు
ఎప్పుడు అభి పక్కనే కూర్చునే వసంత ఈ పూట అభి ఎదురుగా కూర్చుంది. బొటన వేలు కొరుకుతూ అభినే చూస్తుంటే అభికి ఏం చెయ్యాలో తెలీక తల దించుకుని కూర్చున్నాడు.

అభి కాలు మీద ఇంకో కాలు పడగానే తొంగి చూశాడు.. అది వసంతది. తన వంక చూస్తే కన్ను కొట్టింది. వసంత అరి కాలు తన కాళ్ళని తాకుతూ పైకి వస్తుంటే అభి గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటుంది.

ఎందుకే కుర్చీ అంత దగ్గరగా వేసుకున్నావ్ అన్న వసంత అమ్మ మాటకి ఇద్దరు తల తిప్పి చూశారు.

ఊరికే అంది వసంత.

ఆ పని పిల్ల కామక్షిని వెళ్లిపొమ్మన్నావంట!

అవును అంది అభి వంక చూసి.

ఎందుకు ?

నేను ఎంతో ఇష్టంగా పెంచుకున్న కాయ ఒకటి పండి కోతకి వచ్చింది. అది నాదని, దాని జోలికి వెళ్ళద్దని చాలా మందికి చాలా సార్లు చెప్పాను. అయినా వినలేదు.

ఏం పండే.. అని అడిగింది వసంత అమ్మ

అభి కూడా వసంత వైపే చూస్తున్నాడు. ఆ కాయ పండు అన్నీ తన గురించే అని స్పష్టంగా అర్ధమవుతుంది. వసంత తన వైపు చూసి నవ్వుతుంటే ఏం చెప్తుంది అన్నట్టు చూస్తున్నాడు అభి.

కాకరకాయలులే అంది వసంత

ఇందాక పని పిల్ల కామక్షితో అక్కడే దొరికింది అని గుర్తుకు వచ్చింది అభికి

ఓస్.. దానికేనా.. సాయంత్రం లక్ష్మమ్మకి చెప్పి కూర వండిస్తాను

వద్దు. అది నాకు మాత్రమే సొంతం. నాది మాత్రమే.. నేనే వండుకుంటాను. వండి వండి తినాలి

అన్ని సార్లు ఎందుకే.. ఒక్క సారి వండు చాలు అని జోక్ చేసింది వసంత అమ్మ

ఒక్కసారి తింటే తీరే ఆశ కాదు. పచ్చిగా తినాలి. ఓ సారి వేయించుకుని, ఇంకోసారి రసాలు కారే పులుసు పెట్టుకుని, ఇంకోసారి ఎండబెట్టి... నంజుకోవాలి. చెపుతూనే వసంత అభిని కోరికగా చూస్తూ చెయ్యి తన మెడని రాస్తూ సళ్ళని పిసుక్కుని కిందకి వెళుతుంటే అమ్మ మాటలు వినిపించి సర్దుకుంది  

ఇవ్వాళ ఏమో అయ్యింది దీనికి.. ఒరేయి అభి, రాత్రి ఎయిర్పోర్ట్ వెళ్లి అంకుల్‌ని పికప్ చేసుకోవాలి మర్చిపోకు అంటే అలాగే అన్నాడు. అమ్మ వెళ్ళిపోయాక మిగిలింది అభి, వసంత మాత్రమే.. పని వాళ్ళని వెళ్లిపొమ్మంది. అందరూ వెళ్ళిపోయాక అభి వైపు చూసింది. ఇద్దరి ప్లేట్లలో అన్నం ముద్ద కూడా తరగలేదు. పెట్టింది పెట్టినట్టు అక్కడే ఉంది. ఎందుకంటే ఇందాకటి నుంచి వసంత అరికాలు అభి ప్యాంటు మీదే మొడ్డని నలుపుతుంది.  

ఏరా కాకరకాయ.. మొడ్డని తొక్కింది. అభి వసంత పాదం పట్టుకున్నాడు.

నేనంటే ఇష్టమేనా అని అడిగింది వసంత

నువ్వంటే ప్రాణం అన్నాడు

కదా.. నేను కాకుండా ఇంకెవరి చెయ్యి అయినా నీ మీద పడింది అనుకో నీ కాకరకాయ కోస్తా

అభి కళ్ళలో ఇంకా భయం కనిపించేసరికి వాడి తొడల మధ్యలో నుంచి తన కాలు తీసేసింది వసంత. చెయ్యి కడిగేసి లేచి వెళ్ళిపోతూ అభి చెవిలో నీ కాకరకాయ ఎంత పండిందో నేను చూడాలి. ఇవ్వాళ నా గదిలోనే పడుకుందువు తినేసి రా అని వెళ్ళిపోయింది.

వసంత వెళ్లిపోయాక.. ఇంకెక్కడ ఆకలి అని బైటికే అనేశాడు. వెళ్లిపోతున్న వసంత నవ్వు మళ్ళీ వినిపించింది.