[krishkarthick]

CHAPTER 1: The Seed of Jealousy(பொறாமையின் விதை)


மதியம் இரண்டு மணி வெயில் சென்னை ரோட்டில் தகதகவென்று அடித்துக்கொண்டிருந்தது. பழைய மிடில் கிளாஸ் வீட்டின் ஹாலில், ஃபேன் காற்று போதாமல் கிறுகிறுவென்று சுற்றிக்கொண்டிருந்தது. அங்கே ஹாலில் நின்று கொண்டிருந்த ராகுலும் (20) அவனது தாய் லட்சுமியும் (43) பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

43 வயதிலும் வாலிபப் பெண்களின் இளமையைக் கூட மிஞ்சும் அளவுக்கு ஒரு அச்சு அசல் கலைச் சிற்பம் போல லட்சுமியின் உடல்வாகு கட்டுக்கோப்பாக இருந்தது.

மதிய நேரத்துல கிச்சனில் உழைப்பின் களைப்பில் வேர்வையில் நனைந்துகிட்டு வேலை செய்துவிட்டு ஹாலுக்கு வரும்போது, அவளது அழகு பார்ப்பவர்களைப் பித்துப்பிடிக்க வைக்கும். அவள் உடுத்தும் சேலை எப்பொழுதும் அவளது இடுப்பு வளைவுகளையும், உடம்பின் பெருக்கத்தையும் மறைக்காமல் மிக இறுக்கமாக ஒட்டியிருக்கும்.
நெற்றியில் வழியும் வியர்வை நீர்த்துளிகள் அவளது கழுத்து வழியாகச் சென்று, மார்பகங்களின் இடையே உள்ள ஆழமான பள்ளத்திற்குள் இறங்கும் காட்சி கண்களை ஈர்க்கும். அவளது ஒவ்வொரு மூச்சுத் திணறலுக்கும் ஏற்ப, அவளது ரவிக்கை பிளவுஸுக்குள் அடங்க மறுத்து விம்மித் தடிக்கும் அந்தப் பெருத்த மார்பகங்கள் காமத்தின் உச்சத்தைத் கண்முன்னே நிறுத்தும். 

நடக்கும்போது அவள் இடுப்பை ஆட்டி வைக்கும் அழகும், உடலில் இருந்து வீசும் வியர்வையின் நெடியும் பெர்ஃபியூம் வாசனையும் கலந்த அந்த மன்மத மணமும் அருகில் இருப்பவர்களின் மூளையைச் செயல்பட விடாமல் கிறங்கடிக்கும்.

அப்படிப்பட்ட தகிக்கும் கவர்ச்சியும் பேரழகும் கொண்ட தாயின் மீதுதான் ராகுலுக்கு ஒரு தீவிரமான பாசமும், அதே சமயம் அவளை யாரும் நெருங்கக் கூடாது என்கிற பிடிவாதமான உரிமையும் இருந்தது.

கடந்த 15 வருடங்களாக அவனது தந்தை அவர்களுடன் இல்லை; குடும்பத்தைவிட்டுப் பிரிந்து வாழ்ந்து வந்தார். ஆனாலும், அவரிடம் இருந்து மாதம் தோறும் தவறாமல் வங்கி கணக்கிற்குப் பணம் வந்து சேர்ந்துவிடும். 

ராகுலின் படிப்புச் செலவுக்கும், குடும்பத்தின் இதர தேவைகளுக்கும் அந்தப் பணம் போதுமானதாக இருந்தது. அதுபோக, தங்களுக்குச் சொந்தமான 4 வீடுகளின் வாடகை வருமானமும் சேர்ந்து சென்னை வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பணத்திற்கு எந்தவிதக் குறைச்சலும் இல்லாமல் இருந்தது.

இருந்தாலும், எப்போதாவது ராகுல் தன் தந்தையைப் பற்றிப் பேச்சியெடுத்து, "அப்பா எங்க இருக்காரு? ஏன் நம்ம கூட இருக்க மாட்டேங்கிறாரு?" என்று திடீரெனக் கேட்பான். அப்படி அவன் கேட்கும்போது, அவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல் லட்சுமி திகைத்து நிற்பாள்; எதையும் வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் மௌனமாக அந்த இடத்தைவிட்டு நகர்ந்துவிடுவாள்.

அந்தச் சமயத்தில்தான் ராகுலின் நெருங்கிய நண்பனான கவுதம் (20) அந்த வீட்டிற்கு வந்தான். பணக்காரப் பின்னணி, பார்க்க மாடல் மாதிரி செதுக்கிய உடம்பு, கல்லூரியில் படிப்பில் டாப் ஸ்டுடென்ட் என்று கவுதமுக்கு நல்ல பெயரே உண்டு.

 ஆனால் அவனுக்குள்ளே ஒரு பெரிய தனிமை இருந்தது; சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு விபத்தில் தன் அம்மாவை இழந்ததிலிருந்து, அந்தப் பாசம் கிடைக்காத ஏக்கம் அவனைச் சுற்றியே இருந்தது. கல்லூரியில் யாரிடமும் பேசாமல் அமைதியாக இருக்கும் அவனுடைய சுபாவம்தான், ராகுலை அவனுக்கு நெருக்கமாக்கியது.

கவுதமுக்குத் தாய் இல்லையே என்கிற அந்தப் பசி ராகுல் வீட்டில் எளிதாகத் தீர்ந்துபோச்சு. ராகுலின் அம்மா லட்சுமி, ரொம்பப் பாசமானவங்க. தாய் இல்லாத அந்தப் பையனின் முகத்தில் இருந்த வாட்டத்தைப் பார்த்ததும், அவங்க சொந்தப் பையன் மாதிரியே அவனையும் அரவணைச்சுக்கிட்டாங்க. ஆரம்பத்தில் லட்சுமியை 'ஆண்டி' என்றுதான் கவுதம் கூப்பிட்டான்; ஆனால் போகப் போக அந்த எல்லை மாறி, அவங்க மீதுள்ள ஏக்கத்தால "அம்மா" என்றே அழைக்கத் தொடங்கினான்.

ஆரம்பத்துல ராகுலுக்கும் கவுதமுக்கும் இருந்த நட்பு நல்லாதான் போயிட்டு இருந்துச்சு. ஆனா, போகப் போக கவுதம் லட்சுமிகிட்ட காட்டுற உரிமையும் நெருக்கமும் ரொம்பவே எல்லை மீறுற மாதிரி ராகுலுக்குத் தோனுச்சு. ஒரு நாள் ஹாலில் லட்சுமி உட்கார்ந்திருக்க, கவுதம் சாதாரணமாகவே பக்கத்துல வந்து அவங்க தோள் மேல சாய்ஞ்சு பேசுறதைப் பார்த்த ராகுலுக்கு உள்ளுக்குள்ள ரத்தம் கொதிச்சது. அது வெறும் தாய்-மகன் பாசத்தை மீறிய ஒரு நெருக்கமாக ராகுலோட கண்களுக்குப் பட்டுச்சு.

பொறாமை ராகுலோட கண்களை மறைச்சது. ஒரு நாள் நைட், காலேஜ் முடிஞ்சதும் கவுதமைத் தனியா கூப்பிட்டுச் சண்டையிட்டான்.

Rahul: "டேய் கவுதம்! எங்கம்மா கூட நீ ரொம்ப நெருங்குறது எனக்குப் பிடிக்கல. என் வீட்டுக்கு வர்ற, பழகுற... ஓகே. ஆனா அம்மா மேல கை போடுறது, அவங்ககிட்ட தேவையில்லாம ஒட்டுறது இதெல்லாம் ஓவர். இனிமே கொஞ்சம் விலகியே இரு!"
அதிர்ந்துபோன கவுதம், ஒரு நொடி விக்கித்து நின்னுட்டு, தன் இயல்பான அமைதியான முகத்தை மாத்திட்டு இறுக்கமாகப் பேசினான்.

Gautham: "என்னடா பேசுற நீ? என் அம்மா இறந்த அப்புறம் நான் எங்க அம்மாவாதான் அவுங்களைப் பார்க்கிறேன். எனக்கு அம்மான்னா லட்சுமி மட்டும்தான். நான் அவங்களைவிட்டு விலக மாட்டேன்டா!"

Rahul: "என் அம்மாவை நீ அம்மான்னு சொல்ற உரிமை உனக்குக் கிடையாதுடா! அவ என் அம்மா, புரியுதா?"

Gautham: "போடா டேய், அவங்க எனக்குத் தாய் மாதிரி அன்பைத் தராங்க. நான் அவங்களை அப்படி விட்டுக் கொடுக்க மாட்டேன்!".

தனது சொந்தத் தாயை இன்னொருவன் தன் அம்மாவாக உரிமை கொண்டாடுவதைக் கேட்டு ராகுல் ஆத்திரத்தின் உச்சத்துக்குப் போனான். ரெண்டு பேரும் அந்தச் சிறிய தெருவில் கடுமையாகச் சண்டையிட்டுப் பிரிஞ்சாங்க.

அன்னைக்கு அந்தச் சண்டை ரொம்ப தூரம் போயிடுச்சு. ராகுல் கோபமா கத்தின வார்த்தைகள் கவுதமை ஒரு மாதிரியாக் குத்திக் கிழிச்சது. அதுவரை லட்சுமியைச் சாதாரணமான ஒரு தாயின் இடத்தில் வைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கவுதமின் பார்வைக்குள், அந்தச் சண்டைக்குப் பிறகுதான் முதல்முறையாக ஒரு விபரீதமான மாற்றம் வெடிக்க ஆரம்பிச்சது. 

ராகுல் அவங்களை அவ்வளவு வெறியோட தடுத்து நிறுத்தப் பார்க்கும்போதுதான், கவுதமின் மூளைக்குள்ள ஒரு கொடூரமான யோசனை ஓடுச்சு—'இவன் இவ்வளவு பொறாமைப்படுறான்னா, அதுக்கு அவங்க உடம்பும் அந்தத் தகிக்கும் கவர்ச்சியும் தானே காரணம்?'

சண்டைக்குப் பிறகு சில நாள்கள் கவுதம் அந்தப் பக்கம் வராம இருந்தான். கவுதம் வராததைக் குறித்து லட்சுமி விசாரித்தபோது, ராகுல் தன் கோபத்தை மறைக்காமல் உண்மையைச் சொன்னான்:

Rahul: "அவன் என்கிட்ட இருக்கிறதை விட உன்கிட்டதான் அதிக நேரம் இருக்கான், அம்மா மேல கை போடுற மாதிரி நடந்துக்கிறான், அதனாலதான் நான் அவன்கிட்ட பேசுறதை நிப்பாட்டச் சொன்னேன், ம்மா."

மகன் தன் நண்பனைப் பற்றி இப்படித் தப்பாகப் பேசுவதைக் கேட்டு லட்சுமி அதிர்ந்துபோனாங்க. ராகுலோட அந்தப் பொறாமைப் பேச்சைக் கண்டிக்க வேண்டும் என்றும், கவுதமின் நிலைமையைப் நேரில் சென்று விசாரிக்க வேண்டும் என்றும் முடிவு செய்த லட்சுமி, நேராகக் கவுதமின் வீட்டிற்குச் சென்றார்.
அங்கே கவுதமைத் தனியாகச் சந்தித்துப் பேசிய லட்சுமி விசாரித்தார்:

Lakshmi: "என்னப்பா கவுதம்? ராகுல் உங்ககிட்ட ஏதோ சண்டைன்னு சொன்னானே, என்னாச்சு?"

Gautham: (கண்களில் கண்ணீரோடு நடுக்கத்துடன்) "அம்மா இல்லாத எனக்கு நீங்கதான் அம்மாவா இருந்தீங்க ஆண்டி... இல்ல அம்மா... ஆனா ராகுல் என்னை அவுங்களை விட்டு விலகச் சொல்றான். நான் என்ன தப்பு பண்ணேன்?"

Lakshmi: "அவன் எப்படி உன்னை அப்படிச் சொல்லலாம்? நீ கவலைப்படாதப்பா, நான் அவன்கிட்ட பேசிக்கிறேன்."

வீட்டுக்கு வந்ததும் ராகுலை மிகக் கடுமையாகக் கண்டித்தாள் லட்சுமி.

Lakshmi: "உனக்கு என்ன திமிரா? தாய் இல்லாத ஒரு பையன் நம்ம வீட்டுல அன்பைத் தேடினா அது தப்பா? அவன் என்னைச் சொந்த அம்மாவா நினைச்சுப் பழகுறான். நீ உன் பொறாமையால அவன்கிட்ட சண்டை போட்டுருக்க, அவன்கிட்ட போய் மன்னிப்பு கேளு!"

அப்போது ராகுலின் கண்கள் கலங்கியது. தன் அம்மா தன்னைத் தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்டதை எண்ணி அவன் உடைஞ்சுபோனான்.

Rahul: "அம்மா! அவன் உன் கூட நெருக்கமா இருக்கிறது எனக்குப் பிடிக்கல. என்னை விட அவனுக்கு நீ முக்கியத்துவம் கொடுக்கும்போது ஒரு மகனா என் மனசு எரியுதும்மா!"

மகன் தன்னிடமிருக்கும் பாசத்தால்தான் இப்படிப் பொங்குறான் என்பதைப் புரிஞ்சுகிட்ட லட்சுமி, அவனை அணைத்துத் தேற்றினார்.

Lakshmi: "அவன் என் சொந்தப் பையன் இல்லடா, உன்னைத்தான் நான் என் உயிரா நினைக்கிறேன். கவுதம் எனக்கு ஒரு மகன் மாதிரிதான், அவன்கிட்ட பேசு, சண்டையை விடு."

அதுக்கப்புறம் லட்சுமியோட முயற்சியால ராகுலும் கவுதமும் மீண்டும் பழைய நண்பர்களாக மாறினர். 

கவுதம் திரும்பவும் ராகுலோட வீட்டுக்கு வரத் தொடங்கினான்.
ஆனா, அந்தச் சிறிய இடைவெளியும், ராகுலோட கடுமையான எதிர்ப்பும் கவுதமின் மனதில் ஒரு விசித்திரமான மனநிலையை ஏற்படுத்தியிருந்துச்சு. ராகுல்தான் லட்சுமியோட உலகம் என்பதையும், லட்சுமி எப்போதுமே ராகுலையே முதலில் தேர்ந்தெடுப்பாள் என்பதையும் கவுதம் கசப்பான உண்மையாகப் புரிஞ்சுகிட்டான்.

அன்று மதியம், கௌதம் ராகுல் வீட்டிற்கு வந்தான்,லட்சுமி வீட்டைச் சுத்தம் செய்துவிட்டு வியர்வையில் நனைந்தபடி ஹாலுக்கு வந்தாள். சேலை இறுக்கிக்கொள்ள, மூச்சு வாங்க நின்றுகொண்டிருந்த அவளது அந்தத் தகிக்கும் உடலையும், அவள் உடலில் இருந்து வீசிய வியர்வையும் பெர்ஃபியூம் வாசனையும் கலந்த மன்மத மணத்தையும் கவுதம் அப்படியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். 

அந்த மயக்கும் காட்சியும், அவளது பெண்மையின் கவர்ட்சியும் அவனுக்குள்ளே இருந்த காம வெறியை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றது. அவள் அருகே சென்று அவளை வழக்கம் போல் அணைத்தான். ஆனால் இது காமமும் பழிவாங்கும் முயற்சியின் தொடக்கம். அவளின் வியர்வை கலந்த அவளின் perfume வாசனை அவனை தூக்கியது. வழகத்துக்கு மாறாக அவளின் ஈரம் நிறைந்த அக்குள் அடியில் கை நீட்டி இறுக்கமாக கட்டிபிடித்திருந்தான். .

லஷ்மி ஒரு நிமிடம் jerk ஆகி என்னாச்சு இவனுக்கு nu யோசிச்சு அவனோட அம்மா ஞாபகம் வந்திருக்கும் அதான் nu எடுத்துக்கிட்டா.

ஆனால் அவளின் வியர்வை நிரம்பிய அக்குள் அவனின் கையில் படும்போது.அவளுக்கு ஒரு மாதிரி இருந்தது. அவனை விடுவித்து கௌதம் அம்மா வேலை செஞ்சு வியர்வை யா இருக்குடா போதும் nu அவனை நகர்த்தினால்.

கௌதம்: அது பரவாலமா. அம்மா தான.

லக்ஷ்மி சிரித்து விட்டு உள்ளே குளிக்க சென்றாள்.

இதை அனைத்தும் ராகுல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.கௌதமின் நடவடிக்கை அவனக்கு சந்தேக விதை விதைக்க ஆரம்பித்து இருந்தது. ஒருவேளை அவன் நார்மல் ah tha இருக்கான or எனக்கு அப்படி தோணுதா nu குழப்பத்திலும் இருந்தான்!!!

கௌதம் அவனை பார்த்து நார்மலாக சிரித்து விட்டு ,உள்ளுக்குள் ராகுல் எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு அவளைக் காக்கப் பார்க்கிறானோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு அவளைத் தன் வசப்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவனுக்கு வலுத்தது. 

இறுதியில், ராகுலிடமிருந்து அவளைப் பிரித்து, அவள் மீது தான் கொதித்தெழும் அந்தத் தீராத வெறியை தீர்த்துக்கொள்ள
 இந்த வழிதான் ஒரே தீர்வு என்று கவுதம் தனது மனதுக்குள் உறுதியாக முடிவு செய்தான்.