[Train222]

కృష్ణకు చికిత్స పూర్తయ్యాక జయంతి వాళ్లకు అవసరమైన జాగ్రత్తలు, మందుల వివరాలు అన్నీ మరోసారి స్పష్టంగా చెప్పింది.

జయంతి:
“నేను రేపు మళ్లీ వస్తాను. అప్పటివరకు మందులు సమయానికి ఇవ్వాలి. కృష్ణకు స్పృహ వచ్చినా ఎక్కువగా మాట్లాడించకండి. ఏదైనా ఇబ్బంది అనిపిస్తే వెంటనే నాకు ఫోన్ చేయండి.”

అని చెప్పి కాసేపు కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూసింది.

బెడ్‌పై స్పృహ లేకుండా పడుకున్న కృష్ణను చూసి జయంతి ముఖంలోనూ ఆందోళన కనిపించింది.

జయంతి:
“భయపడకండి... కృష్ణ కోలుకుంటాడు. కానీ ప్రస్తుతం అతనికి మీలో ఎవరో ఒకరు దగ్గరగా ఉండటం చాలా అవసరం.”

అని చెప్పి తన బ్యాగ్ తీసుకుని అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.

జయంతి వెళ్లిపోయిన తర్వాత గదిలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

అయితే ఇప్పుడు నయని, పుష్ప, వహీదాల ముందు ఒకే ఒక్క ప్రశ్న నిలిచింది.

కృష్ణ దగ్గర ఎవరు ఉంటారు?

ముగ్గురూ ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు.

కాలేజీలో జరిగిన ఈ ఘటన బయటకు ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ వెళ్లకూడదని చైర్మన్ స్పష్టంగా చెప్పాడు. అందుకే కృష్ణ దగ్గర బయట వ్యక్తిని ఉంచే పరిస్థితి కూడా లేదు.

పుష్ప, వహీదాలు కాలేజ్ హాస్టల్‌లో ఉంటున్నారు.

వాళ్లు ఒకటి రెండు రోజులు కాలేజీకి, హాస్టల్‌కు వెళ్లకపోతేనే అనుమానాలు మొదలవుతాయి. విషయం ఎలాగైనా బయటకు వెళ్లే అవకాశం ఉంటుంది.

వహీదా:
“మనం ముగ్గురం ఇక్కడే ఉంటే... కాలేజీలో మన గురించి అడుగుతారు. ఏదో ఒక అనుమానం వస్తుంది.”

పుష్ప:
“అవును. మనం ఒక్కసారిగా హాస్టల్‌కు వెళ్లకపోతే విషయం దాచడం కష్టం.”

నయని మాత్రం మౌనంగా కృష్ణ వైపు చూస్తోంది.

కొద్దిసేపటి తర్వాత ఆమె నెమ్మదిగా మాట్లాడింది.

నయని:
“నేను ఇక్కడ ఉంటాను.”

పుష్ప, వహీదాలు ఒక్కసారిగా నయని వైపు చూశారు.

వహీదా:
“నువ్వా?”

నయని:
“అవును. నేను ఉంటున్న ఫ్లాట్ పక్కనే ఇది ఉంది. కాబట్టి నా రాకపోకల గురించి ఎవరికీ అనుమానం రాదు. అంతేకాదు... నా జాబ్‌కు సెలవు పెట్టడానికి కూడా ఒక కారణం చెప్పగలను.”

పుష్ప ఆలోచనలో పడింది.

పుష్ప:
“కానీ నీ రిసెప్షనిస్ట్ జాబ్?”

నయని:
“చైర్మన్‌తో మాట్లాడి దాదాపు పది రోజులు సెలవు తీసుకుంటాను. కృష్ణ పూర్తిగా కోలుకునే వరకు నేను చూసుకుంటాను.”

ముగ్గురి మధ్య మరోసారి సుదీర్ఘంగా చర్చ జరిగింది.

ఎవరైనా బయటివాళ్లు వస్తే ఏం చెప్పాలి?
కృష్ణ గురించి ఎవరైనా అడిగితే ఎలా తప్పించుకోవాలి?
మందులు ఎప్పుడు ఇవ్వాలి?
జయంతి వచ్చే వరకు కృష్ణను ఎలా చూసుకోవాలి?

ప్రతి విషయాన్ని ఆలోచించిన తర్వాత చివరకు నయని నిర్ణయం తీసుకుంది.

చైర్మన్ సూచనల మేరకు కృష్ణను చూసుకునే బాధ్యతను నయని తీసుకోవడానికి సిద్ధమైంది.

పుష్ప, వహీదాలకు కొంత ఊరట కలిగినా... కృష్ణను అక్కడ ఒంటరిగా వదిలి వెళ్లాల్సి రావడం వాళ్ల మనసులను కలచివేసింది.

ఇద్దరూ నయని దగ్గరకు వచ్చారు.

పుష్ప:
“నయనీ... జాగ్రత్త. మందులు సమయానికి ఇవ్వు. అతనికి ఏమైనా తేడాగా అనిపిస్తే వెంటనే జయంతికి ఫోన్ చేయి.”

వహీదా:
“ముఖ్యంగా నువ్వు కూడా జాగ్రత్తగా ఉండు. ఇంత పెద్ద బాధ్యత ఒక్కదానివే తీసుకుంటున్నావు.”

నయని తల ఊపింది.

నయని:
“మీరు ఏమీ ఆలోచించకండి. నేను చూసుకుంటాను.”

అని చెప్పినా ఆమె గొంతులో దాగి ఉన్న భయం మాత్రం స్పష్టంగా వినిపించింది.

చివరకు పుష్ప, వహీదాలు కృష్ణ ఉన్న బెడ్ దగ్గరకు వెళ్లారు.

కృష్ణ ఇంకా స్పృహలోకి రాలేదు.

బెడ్‌పై నిశ్చలంగా పడుకున్న అతన్ని చూస్తూ ఇద్దరి కళ్లూ నీటితో నిండిపోయాయి.

ఎన్ని కష్టాలు ఎదురైనా తమతో నవ్వుతూ, మాట్లాడిన కృష్ణ ఇలా తమ కళ్ల ముందే నిశ్శబ్దంగా పడుకుని ఉండటం వాళ్లను కలచివేసింది.

పుష్ప కృష్ణ తల దగ్గరికి వెళ్లి కాసేపు అతని ముఖం వైపు దీనంగా చూసింది.

ఆమె కళ్ల నుంచి కన్నీటి బొట్టు జారింది.

నెమ్మదిగా కృష్ణ తలపై ఒక ముద్దు పెట్టింది.

పుష్ప:
“త్వరగా కోలుకో కృష్ణా...”

ఆమె పక్కకు జరగగానే వహీదా ముందుకు వచ్చింది.

కృష్ణ ముఖం వైపు చూస్తూ కాసేపు మాట రాక నిలబడిపోయింది.

తర్వాత అతని తలపై ముద్దు పెట్టి,

వహీదా:
“మేము వెళ్లినా... నువ్వు త్వరగా లేచి మాతో మాట్లాడాలి.”

అని కన్నీళ్లను తుడుచుకుంది.

ఇద్దరూ చివరిసారిగా కృష్ణ వైపు చూసి నయని దగ్గరకు వచ్చారు.

పుష్ప:
“జాగ్రత్తగా ఉండు.”

వహీదా:
“ఏదైనా అవసరం అయితే వెంటనే మాకు ఫోన్ చేయి.”

నయని తల ఊపింది.

పుష్ప, వహీదాలు నెమ్మదిగా గది నుంచి బయటకు వెళ్లిపోయారు.

వాళ్లు వెళ్లిపోతుండగా నయని తలుపు దగ్గరే నిలబడి చూస్తూ ఉంది.

తలుపు మూసుకున్న తర్వాత ఆమె మెల్లగా వెనక్కి తిరిగి కృష్ణ వైపు చూసింది.

ఇక ఆ గదిలో...

కృష్ణ...
నయని...

ఇద్దరే మిగిలారు.

బయట ప్రపంచానికి తెలియని ఒక రహస్యం మధ్యలో, రాబోయే పది రోజులు వాళ్ల జీవితాలను ఎలా మార్చబోతున్నాయో ఎవరికీ తెలియదు.