Incest கதிரின் - தாயாக வந்தவள் ♥️

[Kathir anbu]

**சில நாட்களுக்குப் பிறகு**

கதிரின் தந்தை வீட்டை விட்டுச் சென்றுவிட்டார்....

நாட்கள் வேகமாக ஓடின. வசந்தியும் கதிரும் சாதாரணமாகப் பேசினார்கள்.... அவள் ஒவ்வொரு நாளும் அவனுக்கு உணவு எடுத்து வந்தாள். அவன் துணிகளைத் துவைத்தாள்.... வயலிலும் வீட்டிலும் சேர்ந்து வேலை செய்தார்கள்.

ஒரு மாலை நேரம். வசந்தி கதிரின் அருகில் உட்கார்ந்தாள்.... முகம் சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தது.

“கதிர்… நான் ஒன்னு சொல்லணும்.”

கதிர் அவளைப் பார்த்தான். அமைதியாக.

“சொல்லு...மா”

வசந்தி மூச்சு விட்டாள். “உனக்கு… ஒரு தங்கை இருக்கா. ....இரண்டாவது குடும்பம். நான் இங்கே வந்த பிறகு… அதை மறைச்சு வச்சுட்டேன்.”

கதிர் ஆச்சரியப்படவில்லை. தலையை மட்டும் அசைத்தான்.

வசந்தி அவன் கண்களை நேராகப் பார்த்தாள்.

“உனக்கு ஏற்கனவே தெரியுமா?”

“ஆமா. தெரியும்.”

அவள் கண்களில் நீர் வந்தது. குரல் நடுங்கியது.

“மன்னிச்சுக்கோ கதிர்… பொய் சொல்லணும்னு ஆசையில்ல.... ஆனா சொல்லிட்டேன்.... உன்னை இழந்துவிடுவேன்னு பயந்து… மறைச்சுட்டேன்.”

அவள் அழத் தொடங்கினாள். கதிர் அவள் கையைப் பிடித்தான்.

“பரவாயில்ல. சரி. இப்போ சொல்லிட்ட... போதும்.”



சிறிது நேரம் அமைதி. கதிர் தலையைத் தாழ்த்தினான்.... கண்களில் நீர் வந்தது....

“எனக்கு… ஒரு குடும்பம் வேணும் அம்மா... நான் தனியா இருந்தது போதும்.... நீ… உன் மகள்… எல்லாரும் சேர்ந்து…”

அவன் அழுதான். ...வசந்தி அவனை இறுக அணைத்தாள்.... அவன் தலையைத் தன் மார்பில் வைத்து வருடினாள்....

“சரி கதிர்… நான் வாக்கு தர்றேன். உன்னை என் வீட்டுக்கு அழைத்துப் போவேன்... என் மகளைப் பார்க்க வைப்பேன்... நம்ம எல்லாரும் சேர்ந்து இருப்போம்.... இனிமேல் தனியா விட மாட்டேன்...ஆனா‌‌ கொஞ்சம் Time வேனும் டா”

கதிர் அவள் மார்பில் முகத்தை வைத்து அழுதான்... வசந்தி அவன் முதுகைத் தட்டினாள்.



"அழுதது‌ போதும்..."

அவர்கள் அப்படியே அணைத்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தார்கள். பழைய வலியும், புதிய நம்பிக்கையும் கலந்தன...

அந்த நொடி**

வசந்தி மெதுவாக கதிரின் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள். ...

கதிரும் அதேபோல் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.

இருவரும் கண்களை விடாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ...

ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை. அறை முழுவதும் அமைதி...

கதிர் சிறிது அருகில் வந்தான்... அவள் முகத்தில் வழிந்தது வியர்வை ...
மெதுவாகத் தன் கைகளை நீட்டி, அவள் கன்னங்களில் வழிந்த வியர்வையைத் துடைத்தான். ...


விரல்கள் அவள் உதடுகளைத் தொட்டன. மெதுவாக வருடின...

வசந்தி கண்களை மூடினாள்.  

கதிர் அவள் மூக்கில் முத்தமிட்டான்.  

வசந்தி முகம் சிவந்தது....வெட்கம் அவளை ஆட்கொண்டது. ...
திடீரென அவள் இரு கைகளாலும் அவனை இறுக அணைத்தாள்.  ..
முகத்தை அவன் மார்பில் ஒளித்தாள்.

கதிர் அவளைத் தன் கைகளால் இறுகப் பிடித்தான்.  
இருவரும் ஒன்றாக நின்றார்கள்.  
பேச்சு இல்லை.  
மூச்சு மட்டும் கலந்தது....

***********

கதிர் இரு கைகளாலும் வசந்தியின் முகத்தை மென்மையாகப் பிடித்தான்.....

ஒரு சிறிய புன்னகை அவன் உதடுகளில் தோன்றியது.  ..
வசந்தியும் மெல்ல சிரித்தாள். கண்களில் அன்பு கலந்த பயம்....

அவன் கட்டைவிரல் அவள் உதடுகளின் மேல் மெதுவாக வருடியது.  ....
அவள் புன்னகை மெல்ல மறைந்தது...

கண்கள் அரைகுறையாக மூடின.

கண்கள் சொருகியது..

கதிர் அவள் உதடுகளை மிக மென்மையாகத் தொட்டான். ...

அவள் உதடுகள்…  
மென்மையான இளஞ்சிவப்பு நிறம்.... கீழ் உதடு சற்று தடித்து, மேல் உதட்டில் இயற்கையான வளைவு. ...

ஈரமாகவும், சூடாகவும் இருந்தன. அவன் தொடுதலில் சிறிது நடுங்கின.

வசந்திக்குத் தெரிந்தது. .. அடுத்து என்ன நடக்கும் என்று...

கதிர் மெதுவாக முன்னால் வந்தான்.  
ஒரு அங்குல இடைவெளி மட்டும்.  
நின்றான்.... அவள் மூச்சை உணர்ந்தான்.

“இது… தவறா அம்மா? இல்ல… சரியா?”

வசந்தி பதில் சொல்லவில்லை.  
கண்களில் நீர்.... ஆனால் அவள் தயங்கவில்லை.

திடீரென அவள் அவன் கழுத்தை மெதுவாக இழுத்தாள்.  
தன் உதடுகளை அவன் உதடுகளின் மேல் வைத்தாள்.  

முதலில் மென்மையாக.  
பிறகு ஆழமாக.  
அன்பு கலந்த வலுவுடன்...

அவள் உதடுகள் அவன் உதடுகளை மெதுவாகக் கடித்தன.  ...
உமிழ்நீர் இருவர் உதடுகளிலும் கலந்தது.

கதிர் இப்போது தன் கைகளை அவள் இடுப்பில் வைத்து, அவளை இன்னும் அருகில் இழுத்தான்.  
அதே ஆழத்துடன் முத்தமிட்டான்.  



நாக்குகள் மெதுவாகச் சந்தித்தன.  
மூச்சுகள் ஒன்றாயின.  

அந்த முத்தம் நீண்டது.  
பேச்சு இல்லை. ....
உணர்வு மட்டும் இருந்தது....

இருவரும் மூச்சு வாங்கியபடி விலகினார்கள்...

கதிர் அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டான்.
பிறகு கழுத்தில்.
மெதுவாக, மென்மையாக.

வசந்தி கண்களை மூடியபடி நின்றாள்.
அவன் உதடுகள் அவள் தோல் மீது நகரும்போது உடல் சிலிர்த்தது...

“கதிர்…” என்று அவள் மெல்லிய குரலில் அழைத்தாள்.

"வேணாம்.. போதும்.."

கதிர் அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டபடி இருந்தான்...
வசந்தி கண்களை மூடியபடி அவன் தோள்பட்டையைப் பிடித்தாள்...

அவன் உதடுகள் அவள் காது மடல் அருகே சென்றன....
“உன் வாசனை… என்னை மயக்குது மா.”
வசந்தி உடல் சிலிர்த்தது...

அவன் நெஞ்சில் கை வைத்து தள்ளி விட்டாள்....

வெட்கப் பட்டு உள்ளே ஓடினாள்...

*******....அடுத்த நாள்....*******

காலை வெயில் மெதுவாக அறையில் படர்ந்திருந்தது....

கதிர் இன்னும் படுக்கையில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

வசந்தி குளித்துவிட்டு வந்திருந்தாள்.
சோப்பு மணமும், லேசான வியர்வை மணமும் கலந்த அவள் உடல் வாசனை அறையை நிரப்பியது.

அவள் கையில் காப்பி கப்புடன் அவன் பக்கத்தில் வந்தாள்.

“கதிர்… எழுந்திரு.”

கதிர் கண்களை மெதுவாகத் திறந்தான்.
முதலில் அவள் மணம் அவனைச் சூழ்ந்தது.
சோப்பு… அதனோடு அவள் வியர்வையின் லேசான வாசனை.

அவன் படுக்கையில் படுத்தபடியே அவளைப் பார்த்தான்.
முகத்தில் லேசான வியர்வை.

பிளவுஸின் கீழ்...அக்குள் பகுதியில் ஈரப்பதம் தெரிந்தது...


வசந்தி அந்தப் பார்வையை உணர்ந்தாள்.

“அப்படியெல்லாம் பார்க்காதே…” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள். முகம் சிவந்தது.
கதிர் மெதுவாக எழுந்து உட்கார்ந்தான்.
காப்பியை வாங்கி ஒரு சிப் அருந்தினான்...

“இன்னும் கொஞ்சம் சர்க்கரை போடலாம்.”..

வசந்தி சர்க்கரை எடுத்து ஒரு ஸ்பூன் போட்டாள்.

கதிர் தலையை ஆட்டினான்.  
“இது வேண்டாம். ..இந்த சர்க்கரை இல்ல.”

வசந்தி புருவத்தை உயர்த்தினாள்.  
“அப்ப என்ன சர்க்கரை?”

கதிர் அவளை நேராகப் பார்த்தான்.  
“உன் எச்சில்.”

வசந்தி முகம் உடனே சிவந்தது.  
கண்கள் விரிந்தன.  
“என்ன… பேசுற? கதிர்… முடியாது.”

அவள் திரும்பிப் போக முயன்றாள்.  
கதிர் அவள் கையைப் பிடித்தான்...

வசந்தி அவனைப் பார்த்தாள்.  
அவன் கண்களில் ஆசை தெரிந்தது.  
அவள் மூச்சு வேகமானது.  
முகம் இன்னும் சிவந்திருந்தது.

சில நொடிகள் தயங்கினாள்.  
பிறகு மெதுவாக கப்பை நெருங்கினாள்.  
கண்களைச் சற்று மூடியபடி, வாயைத் திறந்து…
 
எச்சிலை காப்பியில் விட்டாள்....



உதட்டில் இருந்து நூல் போல வழிந்து விழுந்தது...

வெள்ளை நிற எச்சில் துளிகள் காப்பியின் மேல் மிதந்தன.

வசந்தி உடனே முகத்தைத் திருப்பினாள்...  
வெட்கத்தில் கண்களை மூடினாள்..

கதிர் அந்தக் காப்பியைப் பார்த்தான்....

அவன் அவளைப் பார்த்தபடி எடுத்து அருந்தினான்...

முழுவதும் குடித்துவிட்டு கப்பைக் கீழே வைத்தான்...

“இப்போ சர்க்கரை சரியாக இருக்கு,” என்று மெல்லிய புன்னகையுடன் சொன்னான்.

வசந்தி முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.
காதுகள் வரை சிவந்திருந்தன.

“நீ… ரொம்பத் தப்பா பேசுற‌‌. நான் போறேன். எனக்கு வேலை இருக்கு.”

அவள் திரும்பி நடக்க முயன்றாள்.
கதிர் அவள் கையை மீண்டும் பிடித்தான்....

“போகாத. இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் இங்கேயே இரு.”

வசந்தி அவனைப் பார்த்தாள்.
“என்ன வேணும் இப்போ?”

கதிர் அவளை மெதுவாகத் தன் பக்கத்தில் இழுத்தான்.
படுக்கையின் ஓரத்தில் உட்கார வைத்தான்...

கதிர் அவள் கன்னத்தைத் தொட்டான்...

“நேத்து இரவு நீ என்னை முத்தமிட்ட பிறகு… தூங்க முடியல.... உன் உதடு ஈரம் இன்னும் ..என் உதடுல இருக்கு.”

வசந்தி மெல்லிய குரலில்,
“அது…  மறுபடியும் நடக்கக் கூடாது.”

கதிர் அவள் கையைத் தன் கையில் எடுத்து வருடினான்.

“நடக்கும்... ஏன்னா நீயும் விரும்புற...”

வசந்தி ஒன்றும் பதில் சொல்லவில்லை...


கதிர் அவளை இன்னும் விடவில்லை.  ..
மெல்லிய புன்னகையுடன் கேட்டான்.

“இப்போ… கொஞ்சம் சர்க்கரை குடு.”

வசந்தி முகம் உடனே சிவந்தது.  
“என்ன… மறுபடியும்?”

கதிர் தலையை ஆட்டினான்.  
“ஆமா...கொஞ்சம்.”

வசந்தி சில நொடிகள் தயங்கினாள்.  
கண்களைத் தாழ்த்தினாள்.  
பிறகு மெதுவாக முன்னால் வந்தாள்.

ஒரு நொடி மட்டும். ..

அவள் உதடுகள் அவன் உதடுகளின் மேல் பட்டன.  
மென்மையான, லேசான முத்தம். .


russian characters

உடனே அவள் பின்வாங்கினாள்.  
முகம் முழுவதும் சிவந்திருந்தது.

“போதும்… இதுக்கு மேல முடியாது,” என்று சொல்லிவிட்டு  
அவள் எழுந்து ஓடினாள்.  

சமையலறைக்குள் சென்று கதவை மூடிக்கொண்டாள்.

கதிர் படுக்கையில் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தான்.  ..

உதடுகளில் இன்னும் அவள் முத்தத்தின் உணர்வு இருந்தது...

மெல்லிய புன்னகை அவன் முகத்தில் தோன்றியது...

சமையலறைக்குள் வசந்தி சுவரைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றாள்...

நெஞ்சு வேகமாக அடித்துக்கொண்டிருந்தது.
முகம் இன்னும் சிவந்தபடி இருந்தது.
“நான் என்ன பண்ணிட்டேன்…” என்று தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தாள்.

சிறிது நேரம் கழித்து கதிர் எழுந்து சமையலறைக் கதவைத் தட்டினான்.

“அம்மா… கதவைத் திற.”
வசந்தி பதில் சொல்லவில்லை...

சிறிது நேரம் அமைதி.
பிறகு கதவு மெதுவாகத் திறந்தது.

வசந்தி உள்ளே நின்றாள்...
கண்களைத் தாழ்த்தியபடி.
கதிர் உள்ளே வந்து அவளைப் பார்த்தான்....

"வயல்ல வேல‌ கிடக்கு கதிர்..."

அவன் ஒன்றும் பேசவில்லை...

நேராகச் சென்று அவள் இடுப்பைப் பிடித்தான்...
சுவரில் அழுத்தினான்.

உதடுகள் உதடுகளைத் தேடின.
இந்த முறை மென்மை இல்லை...

கடுமையான முத்தம்.
நாக்குகள் உடனே சந்தித்தன...
பற்கள் உதடுகளைக் கடித்தன...

வசந்தி முதலில் தள்ள முயன்றாள்.
ஆனால் சில நொடிகளில் அவள் கைகள் அவன் முதுகை இறுகப் பிடித்தன..
அவனும் விடவில்லை.

இருவரும் மூச்சு விடாமல் முத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.
எச்சில் கலந்தது...

கதிர் அவள் தலைமுடியைப் பிடித்து, தலையை சற்று சாய்த்து இன்னும் ஆழமாக முத்தமிட்டான்....

வசந்தி அவன் சட்டையை நெரித்தாள்.
ஒரு நிமிடம்…
இரண்டு நிமிடம்…

இருவரும் விலகவில்லை.
மிருகத்தனமான ஆசை கலந்த முத்தம் நீண்டது..

கதிர் வசந்தியை சுவரில் அழுத்தியபடி, அவள் கீழ் உதட்டைப் பல்லைக் கொண்டு கடித்து இழுத்தான்...

வசந்தி ஒரு மெல்லிய குரல் எழுப்பினாள்.
ஆனால் அவன் வாயை விடவில்லை.

அவள் கைகள் அவன் தலைமுடியைப் பிடித்தன....

அவனை இன்னும் அருகில் இழுத்தாள்.
கதிர் ஒரு கையால் அவள் இடுப்பை இறுகப் பிடித்தான்...

மற்றொரு கை அவள் முதுகுக்குப் பின்னால் சென்று, புடவையின் முடிச்சைத் தொட்டது...

வசந்தி திடீரென முத்தத்தை உடைத்தாள்..

மூச்சு வாங்கியபடி அவன் நெற்றியில் தன் நெற்றியை ஒட்டினாள்.

“போதும் கதிர்… யாராவது வந்துட்டா…”

கதிர் அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டபடி,
“இங்க யாரு அம்மா வர போராங்க.... எல்லாரும் வயல்ல வேலை பார்த்துட்டு இருப்பாங்க”

அவன் மீண்டும் அவள் உதடுகளைத் கடித்தான்...

இந்த முறை இன்னும் பசியுடன்.
வசந்தி எதிர்க்கவில்லை...

மாறாக அவன் நாக்கைத் தன் வாயில் ஏற்றுக்கொண்டாள்...

இருவரும் மீண்டும் ஆழமாக முத்தமிடத் தொடங்கினார்கள்...

கதிர் அவளை சிறிது தூக்கி, சமையலறை மேஜை ஓரத்தில் உட்கார வைத்தான்.

அவள் கால்களுக்கு இடையே நின்று, மீண்டும் அவள் உதடுகளைக் கவ்வினான்...

வசந்தி அவன் முதுகை நகங்களால் கீறினாள்...

மூச்சு வாங்கும் ஓசைகளுடன் முத்தம் தொடர்ந்தது....



முத்தம் தொடர்ந்தபடி இருக்கும்போது கதிர் திடீரென அவள் காதில் மெல்லிய குரலில் கேட்டான்....

“எனக்கு பால் வேணும் அம்மா…”

வசந்தி குழம்பினாள்.  
“இப்போ… பால் வேணுமா?”

“ஆமா அம்மா. வேணும்.”

கதிர் அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டு, லேசாகக் கடித்தான்.  
“இந்தப் பால் வேணும்...”

திடீரென அவன் ஒரு கையால் அவள் ஒரு முலையை அழுத்தினான்.

வசந்தி அதிர்ச்சியுடன் உடலை இழுத்தாள்.  
“ச்ச்ச்சி போடா...பொறுக்கி..!”

ஆனால் கதிர் மீண்டும் முலையை அழுத்தினான்...

இந்த முறை இன்னும் இறுக்கி பிடித்தான்...இறுகி கல் போல் இருந்தது

வசந்தியின் கண்கள் அரைகுறையாக மூடின..

அந்த பிடி அவளுக்குள் வினோதமான உணர்வை ஏற்படுத்தியது....

திடீரென அவள் அவன் தலையைப் பிடித்து, தன் முலை மேட்டின் மேல் அழுத்தினாள்.

“வா கதிர்… இது உன்னோடது..... குடி… உன் அம்மாவோட‌ பால்... இனி எல்லாம் உனக்குத்தான்.”

அவள் முழுவதுமாக உடன்பட்டாள்...

கதிர் அவள் புடவையை கீழே இறக்கினான்.  
இப்போது அவள் மேலே பிளவுஸ் மட்டும் அணிந்திருந்தாள்...

முலை பிளவுஸுக்குள் இறுக்கமாகத் தெரிந்தன. ....

முழுமையான, கனத்த வடிவம்....

கதிர் பிளவுஸின் மேலேயே முலை ‌நுனியில் வாயை வைத்துக் கடித்தான்.

வசந்தி உரக்கக் குரல் எழுப்பினாள்.  
“ஹாாா…”


கதிர் பிளவுஸின் மேலேயே அவள் மார்பகத்தை வாயில் வைத்துக் கடித்தபடி இருந்தான்....

வசந்தி தலையை பின்னால் சாய்த்து, வாயைத் திறந்து மூச்சு வாங்கினாள்.

“ஹாா… கதிர்… லேசா… லேசா கடி…டா”




அவன் கேட்கவில்லை.  ...

மாறாக இன்னும்‌ இரக்கமின்றி கடித்து உறிஞ்சினான்....

நாக்கால் Blouse ன்‌ மேல் சுழற்றினான்.

வசந்தி அவன் தலையை இரு கைகளாலும் பிடித்தாள்....

அவனை இன்னும் அழுத்தினாள்.

“ஆமா… அப்படித்தான்… கடி கதிர்… எல்லாம் உனக்குத்தான்…”

கதிர் ஒரு கையால் அவள் மற்ற முலையைப் பிடித்து அழுத்தினான்....

வசந்தி உடல் நெளிந்தது.  

மேஜை ஓரத்தில் அவள் கால்கள் தானாகவே விரிந்தன.

கதிர் முகத்தை சிறிது உயர்த்தினான்...
 
பிளவுஸின் மேல் ஈரமான பல் அச்சு தெரிந்தது.  
அவன் மூச்சு வேகமாக இருந்தது...

“பிளவுஸ் கழட்டு அம்மா… உன் முலை வேணும்.”

வசந்தி கண்களை அரைகுறையாகத் திறந்தாள். ...

சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்தாள்.  
பிறகு தன் கைகளால் பிளவுஸின் முதல் பொத்தானை அவிழ்த்தாள்.

ஒரு பொத்தான்.....

இரண்டு.....

முலைகளின் மேற்பகுதி தெளிவாகத் தெரிந்தது.  ...

கனத்த முலை ..20 வருடங்கள் கை‌படாமல் இறுகி கல் போல்... ஜாக்கெட்டை கிழித்துக் கொண்டு நிமிர்ந்து நின்றது...


கதிர் பொறுமை இழந்தான். ...

மீதமுள்ள பொத்தான்களைத் தானே அவிழ்த்தான்.  
பிளவுஸ் இருபுறமும் விலகியது.

இப்போது அவள் இரு முலைகளும் முழு பரிணாமத்துடன் ..அவன் முன் நின்றன....



கதிர் அவள் மார்பகங்களை முதல் முறையாக முழுவதுமாகப் பார்த்தான்.
மனசுல ஒரு வலி எழுந்தது....

“நான் சின்ன வயசுல பால் குடிக்காம போயிட்டேன் அம்மா…
அந்த வாய்ப்பு எனக்கு கிடைக்கல.”
வசந்தி கண்களில் நீர் வந்தது.

“இப்போ குடுக்குறேன் கதிர்.....வா”
அவள் மெதுவாக பிளவுஸை கழற்றினாள்.
உள்ளே பிரா இல்லை...



வியர்வையில் நனைந்த முலைகள்...

வெளியே வந்தன....

நாற்பது வயதுக்காரி முலைகள்...

பெரியவை.... கனத்தவை...

மேலே உயர்ந்து, கீழே சதை தொய்ந்து தொங்கும்.  

ஒரு கைகூட முழுசா அடங்காத அளவுக்கு நிறைந்திருக்கும்.

தோல் மென்மையாக, வியர்வையால் பளபளத்தது...
அடிப்பகுதியில் சதை மடிந்து, கனத்த எடை தெரிந்தது...

நுனிகள்…  காம்புகள்
கருப்பாக, பெரிதாக, தடித்து நிமிர்ந்து நின்றது...

சுற்றிலும் அடர்ந்த கரும்பழுப்பு வளையம்.  
தொட்டாலே இன்னும் உப்பும்....

பிழிஞ்சா கைக்குள் நசுங்கி, மீண்டும் நிமிரும்.

கதிர் கையால் தூக்கும்போது எடை முழுசா உள்ளங்கையில் பரவும்...

மென்மையான சதை விரல்களுக்கு இடையே பிதுங்கும்.  
காம்பை சுண்டி இழுத்தாலும், கடித்தாலும் உடனே கடினமாகிவிடும்.

இவை வெறும் முலைகள் இல்லை....

ஒரு மகனின் வாயில் அடங்க வேண்டிய, கடித்து உறிஞ்ச வேண்டிய, விந்துவால் நனைக்க வேண்டிய முலைகள்...



அவள் கைகளை மேலே உயர்த்தி தலைமுடியைக் கட்டினாள்.....

அக்குள்கள் தெரிந்தன...

சுத்தமாக இருந்தாலும், வியர்வையால் ஈரமாகப் பளபளத்தன....

கதிர் பார்வை அங்கே சென்றது...

நாக்கு நமநமத்தது..



ஆனால் இப்போது அதைக் கட்டுப்படுத்தினான்.

அவன் தேவை வேறு.

மேலே ஒன்றும் அணியாமல்.
பாதி நிர்வாணமாக அவன் முன்..

“வா …
இனிமேல் இது முழுசா உனக்குத்தான்....
என்ன வேணும்னாலும் செய்.”

கதிர் அருகில் சென்றான்.
மெதுவாக ஒரு முலை காம்பை தொட்டான்...

“அம்மா… உன் காம்பு ரொம்பப் பெருசா இருக்கு...
கருப்பா, இறுகி நிக்குது...
நான் தொடும்போதே இன்னும் கடினமாகுது.”

வசந்தி பெருமையுடன் சிறிது புன்னகைத்தாள்.

“உனக்காக தான்‌‌ கதிர்.”

கதிர் ஒரு காம்பை மெதுவாக இரண்டு விரல்களால்... பிடித்தான்

வசந்தி அவன் தலைமுடியை மென்மையாக வருடினாள்...

பிறகு மெதுவாக அவன் தலையைத் தன் மார்பகத்தின் மேல் அழுத்தினாள்.
“வா… குடி …”

கதிர் வாயை வைத்து மெதுவாக உறிஞ்சினான்....

ஒரு மெல்லிய முனகல் அவன் தொண்டையில் இருந்து வந்தது...

அதே நேரம் வசந்தியின் வாயும் திறந்தது.
தலையை பின்னால் சாய்த்தாள்.
“ஆஹ்…”
கண்கள் மூடியன.

உணர்ச்சிகளால் நெஞ்சு நிறைந்தது.

கதிர் இனி எந்த கருணையும் காட்ட‌ கூடாது ‌என‌ முடிவு செய்தான்...

அவன் ஒரு முலையை வாயில் திணித்து, பலமாக கடித்தான். ..

காம்பை பற்களால் கடித்து, இழுத்து விட்டான்...



நாக்கால் வேகமாக அடித்து நக்கினான்.

வசந்தி உடல் துடித்தது.  
“ஆஹ்… கதிர்… வலிக்குது… ஆஹ்…”

“வலிக்கட்டும் மா…  தாங்கிக்கோ...
குழந்தை கடிச்சா அம்மா தாங்கமாட்டாளா.."

அவன் இன்னொரு முலையையும் கையால் பலமாக பிசைந்தான்....

விரல்களால் காம்பை இறுக்கிப் பிழிந்து திருகினான்..

பிறகு வாயை மாற்றி, அதையும் கடுமையாக உறிஞ்சி கடித்தான்.

வசந்தி தலையை அப்படியே சுவரில் சாய்த்தாள்....  

“ஆஹ்… ஆஹ்… கதிர்… மெதுவா டா ....என்ன‌ கொல்லாத… ஆஹ்…”

“இனிமே உன் முலை எனக்கு சொந்தம்.....”

அவன் இரு முலைகளையும் மாறி மாறி....  
கடித்து… உறிஞ்சி… நக்கி… பிழிந்து…  சாறு எடுத்தான்..

வசந்தியின் முலைகள் சிவந்து, உப்பி, ஈரமாக, வீங்கின....  

காம்பின் நுனிகள் வீங்கி, தடித்து, அவன் வாய்க்குள் துடித்தது...

“ஆஹ்… போதும் கதிர்… ஆஹ்… இல்ல… இன்னும் செய்…  … அம்மாவோட முலை முழுசா உனக்கு‌தான்‌டா…”

கதிர் ஒரு முலையை வாயில் போட்டு இன்னும் பலமாக உறிஞ்சியபடி,  
மற்றொன்றைக் கையால் இழுத்து இழுத்து பிழிந்தான்.  




வசந்தி உரத்த குரலில் முனகினாள்.  
கால்கள் நடுங்கி, மேஜையை இறுகப் பிடித்தாள்...


முலைகளையே கடித்து… உறிஞ்சி… நசுக்கிக் கொண்டிருந்தான்.

வசந்தியின் உடல் முழுவதும் நடுங்கத் தொடங்கியது....

தொடைகள் தானாகவே இறுகின.  
மூச்சு வாங்க முடியாமல் போனது.

“கதிர்…… ஆஹ்… ஆஹ்…”

கதிர் முலையை இன்னும் பலமாக உறிஞ்சினான்...

நுனியைப் பற்களால் இழுத்துக் கடித்தான்.  
நாக்கால் வேகமாக அடித்தான்.

வசந்தியின் உடல் திடீரென உறைந்தது.  
பிறகு கடுமையாக துடித்தது.

“ஆஹ்… ஆஹ்… கதிர்… நான்… ஆஹ்…”

அவள் தொடைகளுக்கு இடையே இருந்து வெதுவெதுப்பான காம நீர் வேகமாக வெளியேறியது....

புடவை முழுவதும் நனைந்தது.  
மேஜை ஓரத்திலும் வழிந்தது.

கதிர் முலையை வாயிலிருந்து விடவில்லை..
.  
அவள் முனகலைக் கேட்டபடி, இன்னும் உறிஞ்சிக்கொண்டிருந்தான்.

வசந்தி தலையை பின்னால் சாய்த்து, வாயைத் திறந்து உரக்கக் குரல் எழுப்பினாள்...  

உடல் முழுவதும் துடிதுடித்தது.  
சிறிது நேரம் அவள் அப்படியே நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

கதிர் மெதுவாக முலையை விடுவித்தான்.  
ஈரமான உதடுகளுடன் அவளைப் பார்த்தான்.

வசந்தி மூச்சு வாங்கியபடி, கண்களை மூடியபடி மேஜையில் சாய்ந்தாள்...

உடல் இன்னும் சிறிய அதிர்வுகளுடன் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.  ...

கதிர் மெதுவாக ஒரு அடி பின்வாங்கி எழுந்து நின்றான்...

வசந்தி மேஜை ஓரத்தில் அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள்...
மேலே ஒன்றும் இல்லாமல்...

முலைகள் சிவந்தும், உப்பியும், ஈரமாகவும் தெரிந்தன.

நுனிகள் இன்னும் இறுகி நிமிர்ந்திருந்தன..
வியர்வை உடலில் வழிந்தது.

கதிர் அவளை மேலிருந்து கீழாகப் பார்த்தான்.
ஒன்றும் பேசவில்லை.
வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
வசந்தியும் அவனைப் பார்த்தாள்.
பார்வை மெதுவாக கீழே இறங்கியது.
அவன் பேண்ட்...
முன் பக்கம் இறுக்கமாக புடைத்து கொண்டு நின்றது.
தெளிவாகத் தெரிந்தது...

வசந்தியின் உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகை தோன்றியது.
கண்களை மீண்டும் அவன் முகத்துக்கு உயர்த்தினாள்.

கதிர் அந்தப் புன்னகையைப் பார்த்தான்.
ஒன்றும் சொல்லவில்லை.
ஆனால் அவன் மூச்சு கொஞ்சம் வேகமானது...


கதிர் சில நொடிகள் அப்படியே நின்று அவளைப் பார்த்தான். ..

அவன் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தினான்.  

“நான்… வயலுக்குப் போறேன் அம்மா,” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னான்.  

“கொஞ்ச நேரத்துல சாப்பாடு எடுத்துக்கிட்டு வா.”

வசந்தி தலையை ஆட்டினாள்.  
“சரி… .”

கதிர் அவளை இன்னும் ஒரு முறை பார்த்தான்.  
பிறகு திரும்பினான்.  .

சமையலறையை விட்டு வெளியேறினான்.  
வீட்டை விட்டு வயலை நோக்கி நடந்தான்.

வசந்தி அப்படியே மேஜை ஓரத்தில் உட்கார்ந்திருந்தாள்.  
சிறிது நேரம் கழித்து மெதுவாக எழுந்தாள்.  

பிளவுஸை எடுத்து அணிந்தாள்.  
புடவையை சரியாகச் சுற்றினாள்.  

பொத்தான்களை மாட்டும்போது, மார்பகங்களில் பல்லினால் கடித்த அடையாளங்கள் தெரிந்தன.  ..

சிவந்திருந்தன.  
சில இடங்களில் லேசான கீரல்கள்.

வசந்தி அந்த அடையாளங்களைப் பார்த்தாள்.  ...

மெல்லிய புன்னகை ஒன்று உதடுகளில் தோன்றியது.  

கதிர் ஏற்கனவே போய்விட்டிருந்தான்.  

அவள் புன்னகையுடன் சமையலறை வேலையைத் தொடங்கினாள்.