[Kathir anbu]

வயலில் வேலை நடந்துகொண்டிருந்தது....

திடீரென வானம் கருத்து... கன மழை பெய்ய ஆரம்பித்தது...

இருவரும் ஓடி ஒரு‌ மரத்தின் கீழ் நின்றார்கள்...

உடல்கள் முழுவதும் நனைந்தன.
வசந்தியின் புடவை மழைநீரில் ஊறி
உடலோடு ஒட்டிக்கொண்டது. ...

நாற்பது வயதின் முழுமையான நிறைவு....
முலைகள் பெரிதும், கனத்தும், இயற்கையான எடையுடன்.... ஈரப் புடவை அவைகளை இறுக்கிப் பிடித்து, வடிவத்தை ஒளிந்துகொள்ளாமல் காட்டியது...

நுனிகள் சிறிது இறுகி, துணியைக் குத்திக்கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொரு மூச்சிலும் அவை மெதுவாக உயர்ந்து இறங்கின...

மழைத்துளிகள் அவைகளின் மேல் உருண்டோடி, கீழே விழுந்தது...

தொப்புள் முழுவதும் தெரிந்தது.... ஆழமான குழி. ஒரு மழைத்துளி அங்கே சிக்கி இருந்தது....

இடுப்புக் கோடுகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. மேலே மார்பகங்களின் கனமும், கீழே இடுப்பின் மென்மையான சுருக்கமும் சேர்ந்து ஒரு அழகான கவிதை போல் இருந்தது...

அவள் குண்டியை பற்றி சொல்லவே வேண்டாம்......உருண்ட, முழுமையான, இறுக்கமான சதை. ஈரப் புடவை அதனோடு ஒட்டி, ஒவ்வொரு வளைவையும், மென்மையான பிளவையும் காட்டியது...

அவள் சிறிது நகர்ந்தாலும் அது மெதுவாக அசைந்தது. ..

இறுக்கமும், மென்மையும் கலந்த அழகு. மழைநீர் அதன் மேல் வழிந்து, சதையின் உருண்ட தன்மையை இன்னும் தெளிவாக்கியது....



மழை மெல்ல தூரி கொன்டு இருந்தது...

வசந்தி தன் ஈரப் புடவையைச் சரி செய்ய முயன்றாள்....அப்போது கதிரின் பார்வையை உணர்ந்தாள்.

அவன் கண்கள் அவள் முலை‌ மேல் நின்றன....பிறகு இடுப்பில். பிறகு பின்புறத்தில்.....

கண்களில் பசி...

வசந்தி முகம் சிவந்தது....சிறிது தலைகுனிந்தாள்....விரல்களால் புடவையை இழுத்து மூட முயன்றாள்....ஆனால் ஈரத் துணி ஒட்டிக்கொண்டே இருந்தது.

மெல்லிய குரலில், வெட்கத்துடன் கேட்டாள்…

“என்ன…அப்படி‌‌ பார்க்கிறாய்?”

கதிர் பார்வையை விலக்கவில்லை.  
“ஒண்ணும் இல்ல.”

வசந்தி இன்னும் சிறிது குரலைத் தாழ்த்தினாள்.  
“பொய் சொல்லாதே…"

அவள் ஒரு கையால் மார்பை மூட முயன்றாள்.... மற்றொரு கையால் இடுப்பை. ஆனால் வெட்கம் அவளை இன்னும் அழகாக்கியது.

“சொல்லு கதிர்… என்ன பார்க்கிறாய்?”



**********

வசந்தி வெட்கத்துடன் கேட்டாள்.
“சொல்லு கதிர்… என்ன பார்க்கிறாய்?”

கதிர் சில நொடிகள் அமைதியாக அவளைப் பார்த்தான்.... மழைத்துளிகள் இன்னும் அவள் உடலில் வழிந்துகொண்டிருந்தன. பிறகு மெல்லிய, ஆனால் தெளிவான குரலில் சொன்னான்.

“நீ… ரொம்ப அழகா இருக்க. அம்மா.”

அந்த ஒரு சொல் – “அம்மா”.

உண்மை தெரிந்த பிறகு முதல் முறையாக அவன் அவளை அப்படி அழைத்திருந்தான். வசந்தி உடல் சிலிர்த்தது. கண்கள் விரிந்தன. மூச்சு நின்றது. இடி முழங்காவிட்டாலும், அவள் நெஞ்சில் ஏதோ முழங்கியது...

கதிர் தொடர்ந்தான்.
“நான் அதிர்ஷ்டசாலி. உன்னை மாதிரி ஒரு அம்மா எனக்கு கிடைக்க..."

வாசந்தி தலைகுனிந்தாள். கண்களில் நீர் வந்தது. வெட்கமும், மகிழ்ச்சியும், வலியும் கலந்தன....

கதிர் மெதுவாகச் சொன்னான்.
“அழகா இருக்கிற. அம்மா.”

அந்த இரண்டாவது “அம்மா” அவள் உயிரை நெகிழ வைத்தது....


வசந்தி கதிரின் முகத்தைப் பார்த்தாள். கண்களில் நீர் நிரம்பி வழிந்தது.... குரல் உடைந்தது.

“நான்… உன்னைக் கைவிட்டுட்டுப் போனேன் கதிர்.... சின்ன வயசுல… என் மகனைத் தனியா விட்டுட்டேன்..... எவ்வளவு வருஷம் நான் தூங்காம அழுதேன் தெரியுமா? ஒவ்வொரு நாளும்… உன் முகம் கண்ணுல வந்து சுத்தும். நான் தான் தவறு.... நான் தான்…”

அவள் அழுகை பெருகியது....தோள்கள் நடுங்கின. ஈரப் புடவை அவள் மார்பகங்களோடு ஒட்டி, ஒவ்வொரு அழுகை மூச்சிலும் அவை உயர்ந்து இறங்கின...

மழைத்துளிகளும் கண்ணீரும் கலந்து அவள் நெஞ்சில் வழிந்தன.

கதிர் அவளைப் பார்த்தபடி நின்றான்.

அவள் அழுகை அவன் நெஞ்சைப் பிழிந்தது. ஆனால் அதே நேரம்… அவன் கண்கள் தாழ்ந்தன....ஈரத் துணியின் வழியே தெரியும் அவள் மார்பகங்களின் கனத்த வடிவம், நுனிகளின் இறுக்கம், ஒவ்வொரு மூச்சிலும் ஏற்படும் அசைவு… அவனை இழுத்தது. ...

உள்ளே ஏதோ கொதித்தது. ஆசை எழுந்தது. ஆனால் அவன் அதை அடக்கினான்.

வசந்தி மேலும் அழுதாள்.  
“மன்னிச்சுக்கோ கதிர்… என்னை வெறுக்காதே....”

கதிர் முன்னால் வந்தான். அவள் இரு கன்னங்களையும் கைகளால் பிடித்தான். கண்ணீரை விரல்களால் துடைத்தான்...

அவள் மார்பகங்கள் அவன் மார்புக்கு மிக அருகில் இருந்தன. ஈரத் துணியின் வழியே அவற்றின் சூடு தெரிந்தது. அவன் பார்வை ஒரு கணம் அங்கே நின்றது. பிறகு அவள் கண்களுக்குத் திரும்பியது.

“நிறுத்து மா… அழுவதை நிறுத்து.”

அவன் குரல் கரகரப்பாக வந்தது.  
“நான் உன்னை மன்னிச்சுட்டேன்... மன்னிக்கிறேன். ...உன் சூழ்நிலையை நான் புரிஞ்சுக்கிறேன்.... நீ வேண்டுமென்றே என்னை விடல....

இனிமேல் என்னை விட்டுட்டுப் போகாதே. எந்த சூழ்நிலையில என்னைத் தனியா விடாதே. நான் உன்னை விட மாட்டேன். நீயும் என்னை விடாதே.”

வசந்தி அழுதபடி அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்தாள்....

அவன் அவளை இறுக அணைத்தான். ஈர உடல்கள் ஒட்டின.... அவள் மார்பகங்கள் அவன் மார்பில் அழுந்தின. ..

கதிர் கண்களை மூடினான். அவள் அழுகையின் அதிர்வு அவன் உடலில் பரவியது. ஆசையும், வலியும், அன்பும் ஒரே நேரத்தில் அவனைச் சுற்றிலும் நிரப்பின.

“நான் உன்னை மன்னிச்சுட்டேன் மா… இப்போ அழுவதை நிறுத்து."

வசந்தி இன்னும் அழுதபடி அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்திருந்தாள்....கதிர் அவள் முதுகை மெதுவாக வருடினான்... ஈரத் துணியின் வழியே அவள் உடலின் சூடு அவனுக்குள் பரவியது.

சிறிது நேரம் இருவரும் அப்படியே நின்றார்கள். அழுகை மெல்ல குறைந்தது...



வசந்தி முகத்தை உயர்த்தினாள். கண்கள் வீங்கியிருந்தன. உதடுகள் நடுங்கின.

“உண்மையா… மன்னிச்சுட்டியா?”
கதிர் தலையை ஆட்டினான்.

“ஆமா. முழுசா. இனிமேல் அதைப் பத்தி பேச வேண்டாம். முடிஞ்சுடுச்சு.”

அவன் கை இன்னும் அவள் இடுப்பில் இருந்தது. விரல்கள் மெதுவாக அசைந்தன.

வசந்தி அதை உணர்ந்தாள். வெட்கத்தில் பார்வையைத் தாழ்த்தினாள். ஆனால் விலகவில்லை.

கதிர் மெல்லிய குரலில்,
“மழை நின்னுடுச்சு. வீட்டுக்குப் போகலாம். உன் புடவை முழுசா நனைஞ்சிருக்கு. சளி பிடிக்கும்.”

வசந்தி தலையை ஆட்டினாள். ஆனால் அவன் மார்பிலிருந்து விலகவில்லை...

மெதுவாக அவளைத் தன் பக்கத்தில் இழுத்தான்.... ஒரு கையால் அவள் இடுப்பைச் சுற்றினான். ...

அவன் கையைப் பிடித்தபடி நடந்தாள்.....

»««»«»

வீட்டிற்குள் வந்ததும் கதிர் Sofa வில் அமர்ந்தான். ...வசந்தி துண்டை எடுத்து வந்தாள். அவன் முன்னால் நின்று, மெதுவாக அவன் தலைமுடியைத் துடைக்கத் தொடங்கினாள்...

அவள் நின்ற நிலை… கதிரின் கண்களுக்கு நேராக அவள் இடுப்பு வந்தது... ஈரப் புடவை இன்னும் முழுவதும் உலரவில்லை...

தொப்புள் தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஆழமான குழி...

மெல்லிய இடுப்புக் கோடுகள்.

ஒவ்வொரு முறையும் அவள் கைகளை மேலே உயர்த்தி தலைமுடியைத் துடைக்கும்போது, தொப்புள் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

கதிர் பார்வையை உயர்த்தவில்லை. அங்கேயே நிறுத்தினான்....ரசித்தான். அவள் உடலின் அந்தப் பகுதி அவனை அமைதியாக இழுத்தது....

வசந்தி அவன் தலைமுடியைத் துடைத்தபடி கேட்டாள்.  
“இன்னும் ஈரம் இருக்கா டா?”

“இல்ல… போதும்.”




அவள் துண்டை மடித்து வைத்தாள்.  
“நான் போய் காப்பி போடறேன். நீ உக்காரு.”

கதிர் தலையை ஆட்டினான். அவள் சமையலறைக்குள் சென்றாள். அவள் நடையைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தான். பிறகு கண்களை மூடினான்.

மனசு இலகுவாக இருந்தது.  

நீண்ட நாள்களாக சுமந்த வலி, கோபம், தனிமை… எல்லாம் இப்போது மெல்ல இறங்கிவிட்டது போல. ..

எல்லா பிரச்சனைகளும் முடிந்துவிட்டன போலத் தோன்றியது.  


கதிர் மெல்லிய புன்னகையுடன் கண்களைத் திறந்தான். சமையலறையிலிருந்து காப்பியின் மணம் வரத் தொடங்கியது...