Incest கதிரின் - தாயாக வந்தவள் ♥️

[Kathir anbu]

வசந்தி அன்று காலையில் சமைத்த உணவை ஒரு கூடையில் வைத்துக்கொண்டு கதிரின் விவசாய நிலத்திற்கு நடந்தாள். 

 வயல்களில் பசுமை அலையடித்துக் கொண்டிருந்தது. 

தூரத்தில் கதிர் தனியாக நின்று வேலை செய்துகொண்டிருந்தான்...

அவன் தோற்றம்... அகன்ற தோள்கள், வியர்வையால் ஈரமான உடல், கையில் மண்வெட்டி.... வசந்திக்கு உள்ளே ஏதோ ஒன்று நடுங்கியது.

 அவள் அவனைக் கைவிட்டபோது அவன் ஒரு சிறு குழந்தை. இப்போது ஒரு ஆண்.
அவள் அருகில் சென்றாள்.

"வாடா சாப்பிடலாம்.."

வசந்தி மெதுவாக திரும்பி வந்தாள். 

கூடையை எடுத்து மரத்தின் அடியில் வைத்தாள்.

“சாப்பிடு கதிர்....” என்று மெல்லச் சொன்னாள். 

அவள் அமர்ந்தாள். 

சேலையின் முந்தானை சற்று நழுவியது. மார்பின் வடிவம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. 

அவள் அதை சரிசெய்யவில்லை. மாறாக, கையால் முடியைப் பின்னால் எடுத்து, உடலை சற்று முன்நோக்கி வளைத்தாள்.

கதிர் அவளைப் பார்த்தான். அவன் கண்கள் ஒரு கணம் அவள் மார்பில் நின்றன. உள்ளே ஏதோ இறுகியது. குற்ற உணர்வு எரிந்தது. 

"இவள் உன் தாய்... நீ இப்படிப் பார்க்கக் கூடாது..."

ஆனால் கண்கள் கட்டுப்படுத்தவில்லை.

“நீ ஏன் தினமும் இங்கே வர ஆரம்பிச்சுட்ட?” 

நானே சாப்பிட வருவேன்" என்று அவன் கேட்டான். 

குரல் அமைதியாக இருந்தாலும் உள்ளே அலை அடித்தது.

“உனக்கு யாரும் உணவு கொண்டு வர மாட்டாங்களே... அதனால.” அவள் சிரித்தாள். 

சிரிக்கும்போது மார்பு சற்று அசைந்தது. கதிரின் தொண்டை உலர்ந்தது.

“நான் தனியா சாப்பிட்டுக்கிறேன்.” என்று அவன் சொன்னான். ஆனால் பார்வை மீண்டும் அவள் உடலைத் தேடியது. 

அவன் தலையை அசைத்துக்கொண்டான். குற்ற உணர்வு அதிகரித்தது.

வசந்தி எழுந்து அவன் அருகில் வந்தாள்."என்னாச்சு டா...முகம் சோர்வா இருக்கு...” அவள் கையை நீட்டி அவன் கன்னத்தைத் தொட்டாள். 

அப்போது அவள் மார்பு அவன் தோளைத் தொட்டது. மென்மையான அழுத்தம்.

கதிர் உடலை இறுக்கினான். போதும்... இனிமேல் தாங்க முடியாது. அவன் பின்வாங்கினான்.

அவள் தலையை சாய்த்தாள். சேலை இன்னும் நழுவியது. 

முலையின் மேற்பகுதி இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவள் அதை வேண்டுமென்றே விட்டாள் போல...

கதிரின் மூச்சு வேகமானது. அவன் சுன்னி விறைத்தது... 

உள்ளே குற்ற உணர்வும், ஆசையும், கோபமும் கலந்தன. 

இவள் உன் தாய்... நீ இப்படி உணரக்கூடாது... ஆனால் அவள் உடலைப் பார்த்தால்...

“போதும்!” என்று அவன் திடீரென்று உரக்கச் சொன்னான். “இனிமேல் இப்படி வரக்கூடாது!”

வசந்தி திடுக்கிட்டாள். “என்ன ஆச்சு?”
கதிர் அவளை நேருக்கு நேர் பார்த்தான். கண்களில் கோபம்.

“நான் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன்... நீ என் அம்மா.”
வசந்தியின் முகம் வெளுத்தது. அவள் பின்வாங்கினாள்.

“நீ... எப்படி...”

“தெரிஞ்சுடுச்சு... .” அவன் குரல் உடைந்தது. 

“ஏன் என்னை விட்டுட்ட? ஏன் கைவிட்ட? குழந்தையா இருக்கும்போதே ஏன் என்னை தனியா விட்டுட்டு போன?”

வசந்தியின் கண்களில் நீர் வந்தது. அவள் தலைகுனிந்தாள். கைகள் நடுங்கின.

“நான்... நான்...” அவள் பேச முடியவில்லை. கண்ணீர் வழிந்தது.

“சொல்லு டி ....ஏன் விட்டுட்ட?” கதிர் இன்னும் ஒரு அடி முன்வந்தான்.

 “நான் என்ன தப்பு பண்ணினேன்? நீ ஏன் என்னை தனியா விட்டுட்டு போன?”

வசந்தி அழுதாள். தோள்கள் நடுங்கின. அவள் முகத்தை கைகளால் மூடிக்கொண்டாள்.

“என்னால முடியல... அப்போ என்னால வளர்க்க முடியல...” அவள் குரல் அழுகையில் உடைந்தது.

 “நான் பயந்துட்டேன்... உன்னை விட்டுட்டேன்... இப்போ உன்னைப் பார்க்கும்போது... என் உள்ளம் வெடிக்கிற மாதிரி இருக்கு...”

கதிர் எழுந்து நின்றான்... கோபம் இன்னும் இருந்தது. ஆனால் அவள் அழுகை அவன் நெஞ்சில் ஏதோ ஒன்றைத் தொட்டது.

வயலின் காற்று அமைதியாக வீசியது.

உணவு கூடை கீழே கிடந்தது.

இருவரும் பேசாமல் நின்றனர்.

ஒரு ரகசியம் இப்போது வெளியே வந்துவிட்டது

தாய் மகன் என்ற உண்மை இப்போது வெளியே வந்துவிட்டது.

**************


இருவரும் மரத்தடியில் நின்றனர். பேச்சு நின்றது. காற்று மட்டும் வீசியது. உணவு கூடை இன்னும் கீழே கிடந்தது.

வசந்தி முதலில் நடந்தாள். கதிர் பின்னால் நடந்தான். வீட்டை நோக்கி....

வழியெங்கும் அமைதி. யாரும் பேசவில்லை. 

தாய் மகன் என்ற உண்மை இப்போது இருவருக்கும் தெரிந்திருந்தது. ஆனால் அந்த உண்மை அவர்களை இன்னும் தூரமாக்கியது.

வீட்டு வாசலை அடைந்ததும் வசந்தி நின்றாள். திரும்பி அவனைப் பார்த்தாள். கண்கள் இன்னும் சிவந்திருந்தன.

“மன்னிச்சுடு கதிர்...” என்று அவள் மெல்லச் சொன்னாள். குரல் உடைந்தது. “நான் உன்னை விட்டுட்டது தப்பு. என் வாழ்க்கை முழுக்க அந்தத் தப்பைச் சுமந்துகிட்டு இருக்கேன்.”

கதிர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. வெறுமனே பார்த்தான்.

வசந்தி அழுகை மீண்டும் வந்தது. அவள் சுவரில் சாய்ந்து நின்றாள்.

“நான் அப்போ சின்ன வயசு... பதினாறு கூட ஆகல. ஒருத்தன் என்னை ஏமாத்தினான். நான் கர்ப்பமானேன். குடும்பத்துக்குத் தெரிஞ்சா என்னைக் கொல்லுவாங்க... அல்லது ஊரை விட்டுத் துரத்துவாங்க. பயந்துட்டேன். உன்னை பெத்தவுடனே... இரவு நேரத்துல... ஒரு கோவில்ல விட்டுட்டு வந்துட்டேன். நான் திரும்பிப் பார்க்கவே இல்ல. என் மனசு அன்னக்கே இறந்துடுச்சு...”

அவள் முகத்தை கைகளால் மூடிக்கொண்டு அழுதாள். தோள்கள் நடுங்கின...

அழுகையில் அவள் உடல் சற்று முன்நோக்கி வளைந்தது...

சேலை நழுவியது. மார்பின் வடிவம் தெரிந்தது. கதிரின் கண்கள் ஒரு கணம் அங்கே நின்றன. உள்ளே ஏதோ இறுகியது. குற்ற உணர்வு மீண்டும் எரிந்தது.

அவன் தலையைத் திருப்பினான்.
வசந்தி தொடர்ந்தாள். “நான் உன்னைத் தேடினேன்... பல வருஷம். கிடைக்கல. இப்போ தான் உன்னை கண்டு பிடிச்சேன்... 

உன்னைப் பார்த்ததும்... என் மனசு உடைஞ்சுடுச்சு..."

கதிர் அமைதியாகக் கேட்டான். ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவள் வார்த்தைகள் அவன் உள்ளே போய்ச் சேர்ந்தன. வலி, கோபம், பரிதாபம் எல்லாம் ஒன்றாகக் கலந்தன.

வசந்தி இன்னும் அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவள் உடல் நடுங்கியது. சேலை மேலும் நழுவியது. 

கதிரின் பார்வை மீண்டும் அவள் உடலைத் தேடியது. ..

அவன் தொண்டை உலர்ந்தது. இவள் உன் தாய்... அவள் அழுதுகொண்டிருக்கிறாள்... நீ இப்படிப் பார்க்கக் கூடாது.

அவன் தாங்க முடியாமல் பின்வாங்கினான்.

“நான்... கொஞ்ச நேரம் வெளியே போறேன்.” என்று மட்டும் சொன்னான். குரல் கரகரத்தது.

வசந்தி தலைதூக்கினாள். “கதிர்...”
அவன் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை...வாசலைத் தாண்டி வெளியே நடந்தான். இருட்டு நோக்கி.
வசந்தி தனியாக நின்றாள். அழுகை தொடர்ந்தது.

கதிர் தூரம் நடந்தான். மனசுக்குள் அவள் வார்த்தைகள் ஒலித்தன. பதினாறு வயசு. ஏமாற்றம்... பயம்... சர்ச்சில் விட்டது.

அவன் நின்றான். வானத்தைப் பார்த்தான்.
பிறகு மெதுவாகத் திரும்பினான். வீட்டை நோக்கி. ஆனால் இன்னும் நேரம் எடுத்துக்கொண்டான். உள்ளே இருக்கும் குழப்பத்தை சமாளிக்க....


தாய் மகன் என்ற உறவு இப்போது தெளிவாகிவிட்டது.

ஆனால் அந்த உறவின் எடை இன்னும் இருவரையும் அழுத்தியது.

*********

கதிர் நிறைய நேரம் வெளியே நடந்தான். வயல் வழியா, வாய்க்கால் பக்கமா, மரத்தடிகளில உக்காந்து... அவள் சொன்னதெல்லாம் மனசுக்குள்ளே சுத்திச்சுத்தி வந்தது.
பதினாறு வயசு.

ஏமாற்றம்.

பயம்.

அவன் கோபத்தை முழுசா விட முடியல. ஆனா வெறுப்பையும் முழுசா வளர்க்க முடியல.

***************


இரவு ஆனதும் தான் வீட்டுக்குத் திரும்பினான்.

வீட்டுக்குள்ள விளக்கு எரிஞ்சுட்டு இருந்தது. வசந்தி சோஃபா மேல உக்காந்திருந்தாள்...

கண்கள் இன்னும் வீங்கியிருந்தன. அவன் வந்ததும் தலைதூக்கினாள்.

“வந்துட்டயா...” என்று மெல்லச் சொன்னாள்.

கதிர் வாசல்ல நின்றான். உள்ளே வரல.

“சாப்பாடு இருக்கா?” என்று கேட்டான்.

“இருக்கு..."

அவன் உள்ளே வந்தான். சாப்பாட்டை எடுத்து உக்காந்து சாப்பிட ஆரம்பிச்சான்...

அமைதி....யாரும் பேசல.

வசந்தி அவனைப் பார்த்தபடி உக்காந்திருந்தாள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து பேசினாள்.

“நீ என்னை வெறுக்கிறயா?”
கதிர் தலைதூக்கல. சாப்பாட்டை மென்றுகொண்டே சொன்னான்.

“வெறுக்கல... ஆனா புரியல. என்னை ஏன் அப்படியே விட்டுட்ட?”

“நான் சொன்னேனே... பயந்துட்டேன். என் அப்பா மோசமானவர்.... தெரிஞ்சா என்னைத் தொலைச்சுருவார்...உன்னையும். அதனால...”

“நான் அம்மா‌ பாசம் இல்லாம வளர்ந்தேன். யாரும் என்னைத் தனியா விடல.... ஆனா ஒருத்தரும் என்னைத் தன் பிள்ளையா நினைக்கல.” 

அவன் குரல் அமைதியா இருந்தாலும் உள்ளே வலி தெரிஞ்சது.

வசந்தி கண்ணீர் மீண்டும் வந்தது. ஆனா இத்தடவ அடக்கினாள்.

“நான் திரும்பி வந்துட்டேன்... இப்போதாவது... உன்னோட இருக்கட்டுமா?”
கதிர் சாப்பாட்டை வச்சுட்டு அவளைப் பார்த்தான்.

“தாய் மகன் மாதிரிதானே?”
அவள் பதில் சொல்லல. தலைகுனிந்தாள்.
கதிர் எழுந்து நின்றான்.

“நான் தூங்கப் போறேன். நீயும் தூங்கு. நாளைக்குப் பேசலாம்.”

அவன் உள்ளே போனான். கதவை மூடல.

வசந்தி தனியா உக்காந்தாள். விளக்கு மெதுவா வெளிச்சம் கொடுத்தது. அவள் மனசுக்குள்ளே பல கேள்விகள்.
அவன் மனசுக்குள்ளேயும்.
தாய் மகன் என்ற உறவு இப்போது தெளிவாயிடுச்சு...

ஆனா அந்த உறவுக்குள்ளே இன்னும் ஏதோ ஒன்று நிற்குது.

இருவரும் அதைத் தொடர பயப்படுறாங்க.

இருவரும் அதை மறக்க முடியல.
இரவு நீண்டது.

*******

இரவு இன்னும் ஆழமாக இருந்தது. கதிர் படுக்கையில் படுத்தான். கண்கள் மூடவில்லை. அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் மனசுக்குள்ளே சுற்றின.
வெளியே வசந்தி இன்னும் உட்கார்ந்திருந்தாள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து அவன் அறைக்கு வந்தாள். கதவு திறந்தே இருந்தது.

“கதிர்...” என்று மெல்ல அழைத்தாள்.
அவன் திரும்பினான். ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

வசந்தி உள்ளே வந்து அவன் படுக்கை அருகில் நின்றாள். கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டாள்.
“மன்னிச்சுடு கதிர்... உண்மையா மன்னிச்சுடு. நான் உன்னை விட்டுட்டது பெரிய தப்பு. என் வாழ்க்கை முழுக்க அந்த வலி தான். உன்னைப் பார்த்ததும் என் நெஞ்சு வெடிக்கிற மாதிரி இருக்கு. மன்னிச்சுடு...”

கதிர் எழுந்து உட்கார்ந்தான். அவளை நேருக்கு நேர் பார்த்தான். கண்களில் இன்னும் கோபம் இருந்தது.

“மன்னிப்புனு சொன்னா போதுமா? நான் சின்ன வயசுல எத்தனை முறை அழுதேன் தெரியுமா? யாரும் என்னைத் தனியா விடல... ஆனா ஒருத்தரும் என்னைத் தன் பிள்ளையா நினைக்கல. நீ சொல்ற மன்னிப்பு எனக்கு வேணாம்.”

வசந்தியின் கண்களில் நீர் வந்தது. ஆனா அவள் பின்வாங்கவில்லை.

“நான் தெரிஞ்சுக்கிறேன்... என் மன்னிப்பு போதாது. ஆனா நான் இப்போ இங்கே இருக்கேன். உனக்கு சின்ன வயசுல கிடைக்காத எல்லாத்தையும் நான் தரேன். நீ தனியா அழுத நாட்கள்... யாரும் உன்னை அணைக்காத இரவுகள்... யாரும் உனக்கு சொல்லாத ஆறுதல்... எல்லாத்தையும் நான் தரேன்... என் மீதி வாழ்க்கை முழுக்க உனக்காக... நீ என்ன சொன்னாலும் கேட்பேன்... நீ என்ன கேட்டாலும் தரேன். உனக்கு தாய் இல்லாம போன எல்லா வலியையும் நான் போக்கறேன்... வாக்கு தரேன்.”

கதிர் பார்வையைத் திருப்பினான். குரல் கரகரத்தது.

“வாக்கு தந்தா என்ன? கடந்த காலம் திரும்பி வராது. நான் சின்ன வயசுல தேடின தாய் இப்போ வந்துட்டாலும்... அந்தக் காலம் மாறாது.”

வசந்தி மெதுவாக அவன் கை அருகில் அமர்ந்தாள். தொடவில்லை. தூரத்திலேயே.

“மாறாதுனு தெரியும். ஆனா இனிமேல் நீ தனியா இருக்க மாட்ட. நான் இருக்கேன். உன் பக்கம். ...நீ என்னை வெறுத்தாலும் நான் போக மாட்டேன். ...நீ என்னை ஏற்கனும்னு நான் கேக்கல. நான் தரணும்னு சொல்றேன். சின்ன வயசுல நீ இழந்த எல்லாத்தையும்... இப்போ நான் தரேன்.”

கதிர் அமைதியாக இருந்தான். கோபம் இன்னும் இருந்தது. ஆனா அவள் வார்த்தைகள் அவன் உள்ளே ஏதோ ஒன்றைத் தொட்டன....

பதில் சொல்லவில்லை. மீண்டும் படுக்கையில் சாய்ந்தான்.

“போய் தூங்கு...” என்று மட்டும் சொன்னான்.
வசந்தி எழுந்து நின்றாள். தலைகுனிந்து வெளியே போனாள். கதவை மூடவில்லை.
வெளியே உட்கார்ந்து மீண்டும் அழுதாள். ஆனா இத்தடவ அமைதியாக.
கதிர் உள்ளே கண்களை மூடிக்கொண்டான். 

அவள் வாக்கு மனசுக்குள்ளே ஒலித்தது.
“சின்ன வயசுல நீ இழந்த எல்லாத்தையும்... இப்போ நான் தரேன்.”
அவன் அதை நம்பவில்லை.

ஆனா முழுசா நிராகரிக்கவும் முடியவில்லை.
இரவு நீண்டது.

********

காலை.
கதிர் மெதுவாக கண்களைத் திறந்தான். உடல் சோர்வாக இருந்தது. நேற்று இரவு நன்றாகத் தூங்கவில்லை. பக்கத்தில் யாரோ இருக்கிற மாதிரி உணர்ந்தான்.
திரும்பிப் பார்த்தான்...

வசந்தி அறையின் மூலையில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.... குளித்துவிட்டு வந்திருந்தாள். 

துண்டை கையில் பிடித்தபடி, உடை மாற்றிக்கொண்டிருந்தாள். காலை வெளிச்சம் அவள் முகத்தில் விழுந்தது.
கதிர் அதிர்ச்சியில் எழுந்து உட்கார்ந்தான்.
“என்ன இது?!” என்று சத்தமிட்டான். “நீ என்ன இங்கே?”
வசந்தி அமைதியாகத் திரும்பினாள். குரல் மென்மையாக இருந்தது.


“என் அறைக்குள்ள நீ எப்படி வரலாம்? வெளியே போ!” கதிர் சத்தம் போட்டான். 

ஆனால் குரலில் கோபத்துடன் சற்று அதிர்ச்சியும் கலந்திருந்தது.
வசந்தி பயப்படவில்லை. மெதுவாக அவனைப் பார்த்தாள்.

“நான் நேத்து சொன்னேன்ல... உனக்கு சின்ன வயசுல கிடைக்காத எல்லாத்தையும் தரேன்னு. அதனால தான் இங்கே வந்தேன். நான் இனிமேல் உன் அறையில தான் இருப்பேன்.”

“நான் சம்மதிக்கல. வெளியே போ!” கதிர் படுக்கையில் இருந்து எழுந்தான். ஆனால் அவன் கால்கள் முன்னால் செல்லவில்லை.
வசந்தி ஒரு அடி அருகில் வந்தாள். குரல் இன்னும் மென்மையாக.

“நீ கோபப்படு பரவால....ஆனா நான் போக மாட்டேன். ...நீ சின்ன வயசுல தனியா தூங்கின. ...யாரும் பக்கத்துல இல்லாம. இனிமேல் நான் இருக்கேன்... உன் பக்கத்துல....இரவு நீ தனியா இருக்கும்போது... நான் இருக்கேன். அது தான் என் வாக்கு.”

கதிர் பற்களை இறுக்கினான்.

வசந்தி அவன் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள்.
“ நான் உனக்குத் தர வேண்டியதை தரேன். ..அன்பை. கவனத்தை. நீ சின்ன வயசுல இழந்த எல்லாத்தையும். நீ என்னைத் தள்ளினாலும்... நான் இங்கே தான் இருப்பேன். உன் பக்கம்.”

கதிர் மூச்சு வேகமாக இருந்தது. உள்ளே கோபமும், வலியும், ஏதோ மென்மையான உணர்வும் கலந்தன. அவன் பார்வை அவள் முகத்தில் நின்றது.

“நான் இதை ஏற்கல...” என்று சொன்னான். ஆனால் குரல் முதல் சத்தம் போல் இல்லை.

வசந்தி மெதுவாக அவன் கை அருகில் வந்தாள். தொடவில்லை. தூரத்திலேயே நின்றாள்.

“நீ இன்னும் கோபத்துல இருக்க. . ஆனா நான் உன்னை விட்டுப் போக மாட்டேன். என் அன்பைத் தவிர வேற ஒண்ணும் என்னிடம் இல்ல. அதை வச்சு தான் உன்னை அமைதிப்படுத்த முடியும்னு நினைக்கிறேன். நீ என்னை ஏற்கனும்னு நான் கட்டாயப்படுத்தல. நான் இங்கே இருக்கேன்... அவ்வளவு தான்.”

கதிர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவன் பார்வை தரையில் விழுந்தது. உள்ளே ஏதோ ஒன்று இளகியது. கோபம் இன்னும் இருந்தாலும், அவள் வார்த்தைகள் அவன் நெஞ்சில் மெதுவாகப் படிந்தன.
வசந்தி அறையை விட்டு வெளியே போகவில்லை. அமைதியாக அங்கேயே நின்றாள்.

“நீ சொன்னா மட்டும் வெளியே போவேன். இல்லன்னா இங்கேயே இருப்பேன். உன் அறையில. உன் பக்கத்துல.”
கதிர் தலைதூக்கினான். அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். காலை வெளிச்சம் இருவரையும் மென்மையாகத் தொட்டது.

ஒருவன் கோபத்துடன்.

ஒருத்தி அமைதியுடன்.

ஆனால் இரண்டு பேர் மனசுக்குள்ளேயும்... ஏதோ ஒரு மென்மையான இழை இணைக்கத் தொடங்கியது.

வசந்தி தன்னைத் தாய் என்று அறிந்திருக்கிறாள். ...

ஆனால் கதிரைப் பார்க்கும்போது தாய்மை உணர்வு மட்டும் வரவில்லை. அவன் வளர்ந்த உடல், அவன் பார்வை, அவன் அருகாமை — இவை அவளுக்குள் வேறு ஒரு உணர்வை எழுப்புகின்றன. இந்த உணர்வை அவள் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை...

அதனால் அவள் அதை “உனக்குக் கிடைக்காத அன்பைத் தருகிறேன்” என்ற பெயரில் மறைக்க முயல்கிறாள். அவள் உடலைக் காட்டுவதும், அறையில் தங்குவதும், இந்தக் குழப்பமான ஆசையின் வெளிப்பாடு. அதே நேரம் அதைத் தாய்மையின் பரிகாரமாகவும் நியாயப்படுத்துகிறாள்....


********

நாட்கள் வேகமாக ஓடின...

வயலில் வேலை தொடங்கியது... வசந்தி அன்றாடம் உணவு கொண்டு வந்துகொண்டிருந்தாள்...அறையில் தங்குவது, பேச்சு, அமைதி — எல்லாம் மெல்ல ஒரு வழக்கமாகிவிட்டது...கோபம் குறையவில்லை. ஆனால் முன்பு போல் சத்தம் போடவும் இல்லை.

ஒரு நாள் காலை.
கதிரின் தந்தை முழுவதும் குணமானார். முகத்தில் அமைதி. கையில் ஒரு சிறிய பை.
“கதிர்...” என்று அழைத்தார்.
கதிர் ஓடி வந்தான். வசந்தியும் வாசலில் நின்றாள்.

தந்தை இருவரையும் பார்த்தார். நீண்ட நேரம் ஒன்றும் பேசவில்லை. பிறகு மெதுவாகத் தொடங்கினார்.

“நான் முழுசா சரியாகிட்டேன். டாக்டரும் சொல்லிட்டார். இனிமேல் எனக்கு ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல.”

கதிர் மௌனமாக நின்றான்.
“நான் காசிக்குப் போறேன். என் கடைசி காலத்தை அங்கே தான் கழிக்கணும்னு நினைக்கிறேன். பல வருஷமா நினைச்சுக்கிட்டிருந்தேன். இப்போ தான் முடிவு செய்தேன்.”

கதிரின் முகம் சற்று மாறியது. “நீங்க தனியா போறீங்களா?”
“ஆமா. நீ இங்கேயே இரு. வயல், வீடு... எல்லாம் உன் பொறுப்பு.” தந்தை வசந்தியைப் பார்த்தார். “இவளைப் பாத்துக்கோ. அவளும் உன்னைப் பாத்துப்பா. நான் போன பிறகு... நீ தனியா இருக்கக்கூடாது.”

வசந்தி தலைகுனிந்தாள். ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

தந்தை கதிரின் தோளில் கைவைத்தார். “நீ நல்லா இரு. உன் அம்மா... உன்னைப் பாத்துப்பா. நான் நிம்மதியா போறேன்.”

கதிர் பதில் சொல்லவில்லை. உள்ளே ஏதோ இறுகியது. அவர் சொன்ன “உன் அம்மா” என்ற வார்த்தை அவன் காதில் விழுந்தது.

அன்று மாலையில் தந்தை புறப்பட்டார். கதிர் வழியனுப்பினான். வசந்தி கொஞ்சம் தூரத்தில் நின்றாள்.

தந்தை போன பிறகு வீடு அமைதியாயிற்று.
கதிர் உள்ளே வந்தான். வசந்தியைப் பார்த்தான்.

“இப்போ நீ தான்... என் பொறுப்பு.” என்று சொன்னான். குரல் அமைதியாக. ஆனால் எடை இருந்தது.

வசந்தி தலைதூக்கினாள். கண்களில் ஏதோ ஒன்று துடித்தது.

“நான் இருக்கேன் கதிர். நீ சொன்ன மாதிரி... உனக்குக் கிடைக்காத எல்லாத்தையும் தரேன். இப்போ முழுசா.”
கதிர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

தந்தை போய்விட்டார்.

வீட்டில் இப்போது இருவர் மட்டும்.

தாய்.....மகன்.
அவர்கள் இடையே இன்னும் தூரம் இருந்தது.

ஆனால் அந்தத் தூரம் மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது.