Incest கதிரின் - தாயாக வந்தவள் ♥️

[Kathir anbu]

கண்ணும் கருத்துமாக வேகவேகமாய் கதிரின் பூலை குலுக்கி கொண்டிருந்த வசந்தி...நிமிர்ந்து கதிரைப் பார்த்தால் கதிர் கண்கள் சொக்கியவாறு வசந்தியைப் பார்த்து முனங்கிக் கொண்டிருந்தான்..


" ம்ம்ம் ஹா ஹா ஹா அப்படித்தான் அப்படித்தான்..."

நன்றாக எண்ணெயை வழித்து வழித்து மேலிருந்து கீழாக உருவி கொண்டிருந்தாள்...

இரண்டு கைகளாலும் குலுக்கியதால் அவளது சேலை நன்றாக விலகி..அவளது இரு முலைகளுக்கு இடையில் சென்று ஒரு கயிறு போல் ஆனது....

இரண்டு முலைப்பந்துகளும் தெள்ளத்தெளிவாக அவன் கண்களுக்கு விருந்தானது...

 ஏற்கனவே விறைத்து துடித்துக் கொண்டிருந்த கதிரின் சுன்னி இப்பொழுது
இரத்தம் சூடாகப் பாய்ந்து மேலும் இறுகிவிட்டது....

கிட்டத்தட்ட 15 நிமிடங்கள் கடந்து அவன் பூளை உருவி கொண்டு இருந்தாள்...

 கதிரால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
கால்கள் நடுங்கின. அவனது முகம் இறுகியது...

" ஆ "என்ற அரற்றியவாரே...

எதிரே அமர்ந்திருந்த வசந்தியின் முகத்திலேயே சீத் சீத் என்று தனது
கன்னி விந்தை பாச்சினான்....

 ((கதிர் இதற்கு முன்பு கல்லூரி நாட்களில் கையடித்தது உண்டு, ஆனால் இதுபோல் நரம்புகள் முறுக்கேற, முழு காமத்துடன் 
அடிக்கவில்லை ...))

 ஏழு எட்டு முறை கதிரின் கருநாக பாம்பு விந்தை வசந்தியின் முகத்திலே அடித்தது...

 ஆனால் வசந்தி முகத்தை திருப்பவோ எழுந்து ஓடவோ எதுவுமே செய்யவில்லை..

 சிறிதும் கூச்சம் தயக்கம் இன்றி மேலும் மேலும் வேகமாக குலுக்க ஆரம்பித்தாள்...

பால் அபிஷேகம் செய்ததுபோல் ஆனது...அவள் முகம்...

நெற்றி..மூக்கு வாய்...என் முகம் முழுவதும் கதிரின் கஞ்சி வழிந்தது...

மிகவும் சூடான கஞ்சி...

"எவ்வளவு தான்டா ஸ்டாக் வச்சிருக்கேன்னு" மனதில் நினைத்துக் கொண்டால்...

"எவ்வளவு சூடு.... எல்லாம் போய்டுச்சு"

அவன் கஞ்சி வாசத்தை நன்றாக உள்ளிழுத்து கொண்டாள்.. வசந்தி..


கால்கள் நடுங்கியவாறு மெதுவாகக் கீழே சரிந்தான் கதிர்...

 கீழே மெதுவாக அமர வைத்தான். ஆனால் அவன் பூலையைப் பிடித்திருந்த கையை எடுக்கவே இல்லை...

கீழே உட்கார விட்டு மீண்டும் தனது சேவையை தொடர்ந்தால் வசந்தி..

 மீண்டும் அடிக்க ஆரம்பித்தாள்..

 மிச்சமீதி இருந்த விந்துக்களும் வெளியே வந்தன..

"அவ்வளவுதான் அவ்வளவுதான் முடிந்துவிட்டது..". என்று முகத்தில் வழிந்த விந்தை துடைத்தவாறு அவனை பார்த்தாள்... 

எழுந்து முகத்தைக் கழுவினாள். சுடுதண்ணீரை எடுத்து அருகில் வைத்து அவனை அமர வைத்து...

அவனே குளிப்பதற்குத் தயாரானான். இப்பொழுது காமம் அடங்கியதால் சற்று கூச்சம் வந்தது கதிரிக்கு.

 கூச்சத்துடன் வசந்தியைப் பார்த்து, "நானே குளித்து விடுகிறேன் விடு" என்றான்.
சரியென முகத்தை கழுவி விட்டு திரும்பி கதிரின் ஒரு பார்வையும் கதிரின் கருநாகத்தை ஒரு பார்வையும் பார்த்துவிட்டு

 வெளியேறினால் அந்தத் தாய்...

கதிர் ஒரு வழியாக குளித்து முடித்துவிட்டு, வெறும் துண்டுடன் வீட்டிற்குள் வந்தான்... 

அவனைப் பார்த்து வெட்க புன்னகையோடு வசந்தி குளிக்கச் சென்றாள். ..அவளும் குளித்து முடித்துவிட்டு வந்து,..

புது உடை அணிந்து சாமி கும்பிட்டனர்..

அப்போது..

"நான் வாங்கி கொடுத்த பிராவா இது.." என்று வசந்தியின் காதில் கிசுகிசுத்தான்... 

"ச்ச்சீ ....சாமி கும்பிடும்போது.... வாய் மூடிக்கிட்டு சாமி கும்பிடு.." 

பின்பு வசந்தி சமையல் வேலைகளை ஆரம்பித்து அனைவரும் சாப்பிட்டு விட்டு, மாணிக்கம் ஓய்வெடுக்கச் சென்றார்.

 வசந்தியும் கதிரும்...
ஹாலில் உட்கார்ந்திருந்தனர்...

 கதிர் வசந்தியின் கையை பிடித்து 

"தோட்டத்து பக்கம் போகலாமா?"

" இந்த நேரத்திலையா? அங்க போய் நம்ம என்ன பண்ணப் போறோம்? இங்கே இருந்து டி.வி பார்ப்போம்... இரு..."

" போரடிக்குது வசந்தி. வா போவோம். கொஞ்ச நேரம் சுத்திட்டு வருவோம்..."

"சரிவா,.."

 இருவரும் தோட்டத்து பக்கம் சென்றனர்.


கதிர் பெரிய விவசாய குடும்பம் என்பதால் அவர்களுக்கு நிறைய தோட்டம் இருந்தது....

அங்க வசந்தியும் கதிரும் கைபிடித்தவாறு நடந்து சென்று,
ஓர் மாமரத்தின் அடியில் அமர்ந்தனர். அருகில் மோட்டார் கிணற்றில் மோட்டார் நீர் இறைத்து கொண்டிருந்தது.

"டேய் எனக்கு கொஞ்சம் மாங்காய் பறிச்சு தரியா?" என்று மேலே இருந்த மாம்பழங்களை பார்த்தவாறு கேட்டாள்...

"இந்த மரத்திலெல்லாம் என்னால் ஏற முடியாது... பக்கத்துல பெரிய கம்பு எதாச்சும் இருந்தா போய் பார்த்து எடுத்துட்டு வரேன்... இங்கேயே இரு" என்று கூறிவிட்டு
கதிர், வசந்தியை விட்டு கொஞ்சம் தூரம் சென்றான்... 

அப்போது வசந்தி அங்கு ஒன்றை கவனித்தாள்.

அங்கு சில ஆடுகள் மேய்ந்து கொண்டிருந்தன....

அது கதிர்க்கு சொந்தமானவை.

அதில் ஒரு ஆடு சினை சேருவதற்காக இன்னொரு ஆட்டின் பின்பகுதியை முகர்ந்து முகர்ந்து அதனை
தயார்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. ...

பின்பு, இரண்டு கால்களை தூக்கி அந்த ஆட்டின் மேல் போடுவதும் அந்த ஆடு ஓடுவதுமாக இருந்தது....

சில நாட்களுக்கு முன்புதான் கதிர் வசந்தியும் தோட்டத்தில் இருந்த பொழுது,.. அவன் ஆடு, மாடுகளைப் பற்றி கூறியது இவள் நினைவுக்கு வந்தன...

அது தாய் ஆடு மற்றும் அதன் குட்டி (மகன்) ஆடு....

இப்பொழுது வசந்தி திரும்பி பார்த்தால் கதிர் தொலைவில் கம்புகளை எடுத்துக்கொண்டு நின்று நின்றுகொண்டிருந்தான்....

இப்பொழுது வசந்தி திரும்பி அந்த ஆடுகளைப் பார்த்தாள்...

 அந்த குட்டி ஆடு தாயாட்டின் மீது ரொம்ப நேரமாக போராடிப் போராடி இரண்டு கால்களைத் தூக்கிப் போட்டு ஒருவழியாக தாயாட்டை சம்மதிக்க வைத்துவிட்டது போல் தோன்றியது.... 

வசந்திக்கு மேல்மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்கியது, அடுத்து என்ன நடக்கப்போகுமென்று அவள் மனது துடித்தது..


ஒரு வழியாக எப்படியோ, இரண்டு கால்களையும் தாயாட்டின் மீது போட்டது...

பின் சில நிமிடங்களிலேயே அந்த குட்டி ஆட்டின்
உறுப்பு நீண்டு கொண்டு வெளியே வந்தது... 

வசந்திக்கு இதய துடிப்பு வேகமானது...

 அந்த மாமரத்தைப் பிடித்தவாறு கீழே அமர்ந்துவிட்டாள்...

 அங்கு நடப்பது இரண்டு ஆடுகள் போல் அவள் கண்களுக்குத் தெரியவில்லை. 

வசந்தி நின்று கொண்டிருப்பது போலவும் அவள் மேல் கதிர்
இரண்டு கைகளையும் போட்டு பின்புறத்திலிருந்து ஓக்க‌ தயாரவது போல் அவளுக்கு தோன்றியது...

 மயக்கம் வருவது போலானது கண்களை மூடிக்கொண்டு தரையில் சரிந்தாள்...

 மூச்சு வேகவேகமாக வாங்கியது அடுத்து நடப்பதை அவளால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை ..

எழுந்து ஓட நினைத்தாள்.
பின்பு அங்கிருந்து எழுந்து வேக வேகமாக செல்வதற்காக இரண்டடியை எடுத்து ...வைத்தால் 

அவள் கால்களை ஏதோ தடுத்தது...

" திரும்பி பார் திரும்பி பார் "என்று மனதில் குரல் ஒன்று கேட்டது...திரும்பி பார்த்தாள்...

பார்த்தால்  அந்த குட்டி ஆடு, (மகன் ஆடு, ) தன் தாயை கிட்டத்தட்ட புணர்ந்து கொண்டிருந்தது....

அதன் உறுப்பு தாயாட்டின்
பின்புறத்தில் மிக வேகமாக சென்றுகொண்டு வந்திருந்தது...

 அந்த தாயாடு எந்த வித எந்தவித எதிர்ப்பும் இன்றி அமைதியாக தனது பிள்ளைக்கு உறுப்பை காட்டியவாறு அமைதியாக நின்றது.... 

மிகவும் மூர்க்கமான
இனப்பெருக்க நிகழ்வு அந்த இரு விலங்குகளிடையே நடந்து கொண்டிருந்தது....

 இப்பொழுது அந்த குட்டியாடு உரக்க
கத்தியவாரு தனது வெள்ளை நிற விந்துக்களை தாயாட்டிற்கு வயிற்றுக்குள் செலுத்தியது தெளிவாகத் தெரிந்தது...

வசந்தி கண்கள் கலங்கியது...

இது தவறு என்று முனங்கினாள்...

 அப்படியே ஓய்ந்து போய் இறங்கியது குட்டி ஆடு...

சொட்டு சொட்டாக தாய் ஆட்டின் பின்பகுதியில் ஏது இருந்தது....அவளால் நடப்பதை நம்ப முடிய வில்லை....

வசந்தி அங்க நடந்தவை கண்டு துவண்டு போனாள்....

 "ஏன் எனக்கு இந்த எண்ணமெல்லாம் வருகிறது?...  நானும் என் மகனிடம் இந்தவாறு நடந்துகொள்வேனா? நான் இதற்காகவா இங்கு வந்தேன்?"

என்று அவள் மீது அவளே கோபம் கொண்டு, மேல் முச்சும், கீழ் முச்சும் வாங்கியவாறு மரத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு நின்றாள்...

 கதிர் இப்பொழுது வந்துவிட்டான்.

"கொஞ்சம் நில்லு.. நான் பறிச்சு தாரேன்" என்றான்.

 வசந்தி அமைதியாக அவனைப் பார்த்துக் கொண்டு,..

"சரி எனக்கு ஒரு காய் போதும். ஒன்னு மட்டும் பறிச்சு கொடு என்றாள்."
[silence]


வசந்தி மனதிற்குள் ஒரு முடிவெடுத்தால் இனி இது தொடரக்கூடாது தன் மகனிடம்
தாம் இதுபோல் நடக்க நடந்து கொள்ளக்கூடாது கட்டுப்பாடாக இருக்க வேண்டும். அவனையும் கட்டுப்படுத்தி நல்வழிக்கு கொண்டு வரவேண்டும் என்று ஒரு தாயாக நினைத்து தோட்டத்தை விட்டு இருவரும் மாங்காய்களோடு வெளியேறினர்.


******************************


சில நாட்கள் இப்படியே சென்றது.
ஒருநாள் வசந்தி துணி துவைத்து கொண்டிருந்தாள்....

கதிர் தனது அறையில் சட்டைகளை அயர்ன் செய்து கொண்டிருந்தான்.... அப்பொழுது வசந்தியின் தொலைபேசி ஒலித்தது. 

வெளியே இருந்த வசந்திக்கு கேட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை.

 இவன் உள்ளே இருந்து "வசந்தி வசந்தி" என கத்தி பார்த்தான். 

அவள் காதுகளிலே விழவில்லை. 

எனவே, அலைபேசியை எடுத்து எடுக்கலாம் என முடிவு செய்து சென்றான்.

 அங்கு வசந்தியின் மொபைல் டிஸ்பிளேயில் ... தேன்மொழி ♥️ என்று
ஒரு ஹார்ட் எமோஜி போட்ட படி ஒரு நம்பரில் இருந்து அழைப்பு வந்து கொண்டிருந்தது...

 யார் இந்த தேன்மொழி எனும் குழப்பத்துடன் மொபைலை நோக்கிக் கொண்டிருந்தான்... சட்டென அந்த போன் கட்டானது...

"இவளுக்கு தான் யாரும் இல்லை என்று சொன்னாலே பிறகு யாராக இருக்கும் "என்று என்ற ஆர்வம் வந்தது கதிர்க்கு..

 சட்டென்று வேகமாக ஓடிச் சென்று வசந்தையின்
பேக்கை எடுத்து பெட்டில் வைத்து உள்ளே என்னென்னவெல்லாம் இருக்கிறது என்று நோண்டத் தொடங்கினான்... 

உள்ளே மணிப்பர்ஸ், சில போட்டோக்கள்
பணங்கள் கொஞ்சம் இருந்தது அதில் ஓர் கவர் ஒன்றிருந்தது ...

அந்த கவரை பிரித்து உள்ளே பார்த்தால் அதில் ஓர் பெண்ணின் புகைப்படம் இருந்தது அந்த பெண்ணிற்கு கண்டிப்பாக 
18 வயது இருக்கும் என்னை விட இரண்டு வயது சிறியவளாக தோன்றியது...

 யாராக இருக்கும் இவள்
மீண்டும் அதை கவருக்குள் உள்ளே வைத்துவிட்டான்...

 கதிர்க்கு ஆர்வம் தொற்றிக் கொண்டது முன்பு எழுந்த சந்தேகங்கள் இப்பொழுது மீண்டும் அவன் மனதை கிளறத் தொடங்கின...

 "யார் இந்த வசந்தி எதற்காக வந்தாள்
என் என் மீது இவ்வளவு அக்கறை... நான் எது செய்தாலும் சகித்துக்கொள்கிறாள்...".

 எண்ணங்கள் மாறி மாறி அவன் மூளையைத் தாக்கியது...

இதற்கு மேலும் இந்த சந்தேகத்தை வலுக்க விடக்கூடாது. நாமே கண்டுபிடித்தாக வேண்டும் ...

ஒரு முடிவுக்கு வந்தவனாய்.

அடுத்த நாள் காலையிலேயே வசந்தியிடம் தான் கொஞ்சம் வெளியில் வேலை இருப்பதாக கூறிவிட்டு,

அவன் சென்றது அவன் உடல்நிலை சரியில்லாத போது அட்மிட் ஆகி இருந்த மருத்துவமனைக்கு. 

 நேராக சென்று வசந்தியின் தோழியை சந்தித்தான். .

எப்படியோ பேசி ஒரு வழியாக வசந்தியின் முகவரியை கண்டுபிடித்துவிட்டான்.

வசந்தி, சேலம் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவள் அல்ல.
வசந்தின் ஊர் தருமபுரி.... எனவே சற்றும் தாமதிக்காமல்  தருமபுரி நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

ஒரு வழியா அவன் தருமபுரி சென்றடைந்து தான் கையில் வைத்திருந்த முகவரியை அலைந்து தேடி ஒருவழியாக கண்டுபிடித்தான். 

அப்பொழுது கதிருக்கு அழைப்பு வந்தது வசந்திடமிருந்து...

" எங்கடா இருக்க? எங்கையோ வெளில போறேன்னு சொன்னியே வேலை முடிஞ்சதா?"

" இன்னும் முடியல இப்பதான் வந்துருக்கேன் இனிமே தான் என்னன்னு பாக்கணும்."

"அப்போ இன்னைக்கு நைட் வீட்டுக்கு வருவியா மாட்டியா?"

"எனக்கு தெரியல என்னன்னு நான் பார்த்துட்டு சொல்றேன். நீ சாப்பிட்டு ரெஸ்ட் எடு. அப்பாவை பார்த்துக்கோ, டயத்துக்கு மருந்து கொடுத்துரு. "

"அதெல்லாம் நான் பார்த்துக்குறேன் நீ நேரத்துக்கு சாப்பிட்டு ரெஸ்ட் எடு. "

அழைப்புத் துண்டிக்கப்பட்டது. 

கையில் வைத்திருந்த முகவரியை ஒரு வழியாக அடைந்து அங்கு சென்றான். அது ஒரு பழங்காலத்து பெரிய வீடு.
சில வேலையாட்கள் வேலை செய்து கொண்டிருந்தனர். பெரிய கேட் ஒன்று இருந்தது. கேட்டை திறந்து கொண்டு உள்ளே சென்றான்.

அங்கிருந்து வேலை செய்து வந்த வேலையாட்கள் கதிரை ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு பின்பு அவரவர் அவரவர் வேலைகளைச் செய்யத் தொடங்கினர். 

யாரும் அவனை கண்டுகொள்ளவில்லை. கதிர் நேராக வீட்டின் வாசல் முன்பு சென்று நின்றான்.
வீட்டில் யாருமே இல்லாமல் மிகவும் அமைதியாக இருந்தது. வேலையாட்கள் வேலை செய்யும் சத்தம் மட்டுமே கேட்டு கொண்டிருந்தது.

"வீட்ல யாராச்சும் இருக்கீங்களா? ஹலோ "என்று கூப்பிட்டுப் பார்த்தான்.

"சுத்தி இத்தனை பேர் இருக்காங்க வீட்ல யாராவது இருக்கீங்களான்னு கேட்கிறீங்க... யாருங்க நீங்க.." என்றவாறு   18 வயது
பைங்கிளி ஒருத்தி,  பாவாடை சட்டையுடன்
வெளியே வந்தாள்... மிகவும் கலையான முகம், வசந்தியின் முகச்சாயல் அப்படியே அவளுக்கும் ஒட்டிப் பொருந்திருந்தது.

கதிற்கு ஏதோ விலங்குவது போல் இருந்தது.

" ஒரு வேளை இவள் வசந்தியின் மகளாகத்தான் இருக்க வேண்டும்."

ஃபோட்டோவில் இருந்த அதே பெண்..

வைத்தக் கண் வைத்தக் கண் வாங்காமல் அந்த பெண்ணையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் இவனிடம் கேட்டுக்கொண்டு இவளை நோக்கிக் கொண்டிருந்தால். 

"யாரு நீங்க? உங்களுக்கு என்ன வேணும்?"
என்ன செல்வது என்று புரியாமல் விக்கித்து போய் நின்றான்.

"நான் வோட்டுக்கு கணக்கெடுப்பவன்., உங்கள் வீட்டில் எத்தனை ஓட்டுகள் உள்ளன, யார் யார் உள்ளீர்கள் என்பதை பற்றி விவரங்களை சேகரிக்க வந்தேன்" என்று பொய் சொன்னான்.

" ஓ அப்படியா சரி உட்காருங்க. தண்ணி கொண்டு வரேன்"... என்றவாறு
அந்தப் பைங்கிளி உள்ளே சென்றது. 

உள்ளே சென்றவுடன் அவளது முகம், உடல் அனைத்தையும் மனதில் பதிய வைத்துக்கொண்டு
"யாரு இவள்? கண்டிப்பாக வசந்தியின் மகளாகத்தான் இருக்கும். வசந்திக்கு இன்னொரு குடும்பம் இருந்தும், தன்னிடம் ஏன் தான் ஒரு அனாதை என்று கூறிக்கொண்டு என் வீட்டில் வந்து தங்கியிருக்கிறாள்?" 

பிறகு அவள் தண்ணீர் கொண்டு வந்து கதிரின் அருகே குனிந்து கொடுத்த பொழுது மேலே துண்டு எதுவும் போடாததால் அவளது முலைக்கோடுகள் நன்றாகத் தெரிந்தது ...

அதில் ஒரு செயின்... வசந்தி அணிந்திருந்த அதே செயின் இவளும் போட்டிருந்தாள்.... 

செயினைப் பார்ப்பது போல் பார்த்தவன் அவளது முலைக்கோடுகளைப் ப பார்த்தான். பின்பு வெடுக்கென தலையைத் தாழ்த்திக்கொண்டு அந்தத் தண்ணீரை குடித்து முடித்து வைத்துவிட்டான்...

பிறகு ஒரு பேப்பர் எடுத்து, உங்கள் பெயர் என்ன என்று கேட்டால் அவள் "தேன்மொழி".

"இந்த வீட்டுல யாரெல்லாம் இருக்கீங்க? "

"நான், அம்மா, பாட்டி மூணு பேரு மட்டும்தான்."

" உங்களோட அப்பா? அப்பா நான் பொறந்த கொஞ்ச நாளையே தவறிட்டாரு."

"உங்களோட அம்மாவை கூப்பிடுங்க."

" அம்மா இப்ப இங்க இல்ல, வெளியில ஒரு வேலையா போயிருக்காங்க". 

"உங்க பாட்டி?" " பாட்டி தோட்டத்து தோட்டத்து பக்கம் வேலையா போயிருக்காங்க."

"உங்க வயசு என்ன?"

" எனக்கு 18 ஆகுது. "

"உங்க அம்மாவோட வயசு"

" அவங்களுக்கு 40."

"உங்க பாட்டிக்கு"

" எனக்கு சரியா தெரியல. அறுவதுக்கு மேல தான் இருக்கும்."

 சில விவரங்களை சேகரித்துக் கொண்டு, "உங்கள் அம்மாவின் பெயர் என்ன?"

" என் அம்மா பெயர் வசந்தி."

இப்பொழுது மனது ஒரு மாதிரியான பதற்றத்தை அடைந்தது கதிர்க்கு.

 "சரி, உங்கள் தொலைபேசி எண்ணை கூறுங்கள்," என்று கேட்டான்.
தேன்மொழி அவளது மொபைல் நம்பரை கூறினாள்...

 பிறகு வசந்தியின் போனில் இருந்து எடுத்த தேன்மொழி நம்பரை எடுத்து இரண்டையும் ஒப்பிட்டு பார்த்தால் இரண்டும் அதே நம்பர் தான்...

கதிர்க்கு புரிந்து போனது இவள் வசந்தியின் மகள் தான். வசந்தி அங்கே தன் வீட்டில் வந்து ஒரு வேடமிட்டு தங்கியிருக்கிறாள். என்ன காரணமாக இருக்கும் என்று சிந்தித்தவாறு இருந்தான். 

"ஹலோ. நான் டீடைல்ஸ் சொல்லிட்டு இருக்கேன் நீங்க என்ன யோசிச்சிட்டு இருக்கீங்க." 

"ஆ அது வந்து ஒன்னுமில்லை.
அவ்வளவுதான். இதான் கேட்கனும்னு வந்தேன். சரி நான் கிளம்புறேன். "என்றுவாறு எழுந்தான்.

தேன்மொழி அவனை குறு குறுவென்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். 

"உங்க பேர் என்ன" என்று கேட்டாள்.

 அவன்  கதிர் என்று கூறினான்.

"உங்க அம்மா என்ன வேலை செய்றாங்க எங்கே இருக்காங்க என்று தெரியுமா?" என்று எழுந்து செல்லும் முன் ஒரு கேள்வி எழுப்பினான்.

" அம்மா ஒரு நர்ஸ்ஸா வேலை பார்க்கிறாங்க. அவங்க இப்போ இங்கே இந்த ஊர்ல இல்ல வேறொரு ஊர்ல ஒரு எமர்ஜென்சிக்காக போயிருக்காங்க. எப்போ வருவாங்கன்னு எனக்கும் தெரியாது. அப்பப்போ கால் மட்டும் பண்ணுவாங்க."
என்று கூறினாள். ..

அவளை நோட்டமிட்டான்

 உடலால் ஒல்லியே தவிர, அவளது
முளைகள் இரண்டும் பருத்துப் பெருத்து
தொங்கிக்கொண்டிருந்தது... இரண்டு பெரிய சைஸ் சாத்துக்குடி பழங்களை சேர்த்து வைத்தால் எப்படி இருக்குமோ,.. அப்படி அவளது உடலை விட்டு வெளியே வந்து விடுவது போல் இருந்தது.

எச்சி முழுகினான் கதிர். .

உள்ளே பிரா அணியவில்லை ஆனால் சிம்மிஸ் போன்ற ஏதோ போட்டிருக்க வேண்டும். ..

அவளது காம்புகள் சட்டையை மீறி நன்றாக தெரிந்தன.

எச்சிலை மீண்டும் முழங்கினான்...

 மிகவும் அழகான நேர்த்தியான உடல் அமைப்பை கொண்ட ஒரு அழகான பெண்.
வசந்தியின் ஜெராக்ஸ் காப்பீ அல்லவா அப்படித்தான் இருப்பாள் 

சரியென அவளிடம் தலையாட்டி விட்டு, விடை பெற்றான்.

 மொபைல் நம்பர் தன்னிடம் உள்ளது. வேறு ஏதேனும் விவரங்கள் தேவைப்பட்டால் கால் பண்ணி பேசிக்கொள்ளலாம் என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்டு, 

"நான் வேறு ஏதும் தகவல் தேவைப்பட்டால் உங்களுக்கு உங்களை தொடர்பு கொள்கிறேன்" என்று விடைபெற்றான். 

மனதில் ஒரு சந்தேகம் நீங்கினாலும் அடுத்தடுத்த சந்தேகங்கள் வலுத்தன.

ஏன் அனாதை என்று கூறிக்கொண்டு தன் வீட்டில் இவள் இருக்க வேண்டும் என்று கதிருக்கு குழப்பம் ஆகியது....



***********************



நேராக தருமபுரியில் இருந்து வீட்டை நோக்கி புறப்பட்டான்...

நேராக சேலம் வந்தடைந்தவன், நேராக வீட்டுக்குச் செல்லாமல், தனது பைக்கை எடுத்து,
நேராக சர்ச்சிற்கு சென்றான். சென்று பாதரை சந்தித்தான்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் அங்கு பாதருக்கும் கதிர்க்கும் உரையாடல்கள் நிகழ்ந்தன...

 சட்டென தனது மொபைலில் இருந்த வசந்தியின் போட்டோவை காண்பித்து 

"இவர் தான் அன்று என்னைப் பற்றி விசாரித்தவரா பாதர் "என்று கேட்டான். 

கதிரின் கண்கள் கலங்கி இருந்தன.

" ஆம் இவர்தான் என்று உன்னை பற்றி விசாரித்தார், உன் முகவரியை பெற்றுக்கொண்டார் "என்று உண்மைகளை உடைத்தார். 

கதிர்ருக்கு
99% புரிந்து போனது. வசந்தி வேற யாரும் இல்லை தன்னை சிறுவயதில் சர்ச்சில் விட்டுச் சென்ற அவன் தாய்...

வெளியே வரும்பொழுது அழுதுகொண்டே வந்தான். 

ஏன் இப்படி செய்தார்கள் என்று இப்பொழுது கதிரின் மனம் இரண்டாக உடைந்தது...

"ஒரு பக்கம் தன் தாய் கிடைத்துவிட்டால் மற்றொரு பக்கம் தன் தாயிடமே தவறாக நடந்து கொண்டிருக்கிறோம். "

இரண்டு இரண்டு மனதும் அவனை போட்டு கொல்லச் செய்தது.

நேராகச் சென்று ஒரு கோவிலின் அருகே அமர்ந்து படுத்துக்கொண்டான். நேரம் 6:00 ஐத் தொட்டது.

மனது வலித்தது, உண்மையை தெரிந்து கொண்டான். 

இருப்பினும் வசந்தியின் வாயால் கேட்டால்தான் அது 100% ஆகும்.

மேலும் இன்னொரு உண்மையும் புரிந்தது. 

அங்கு அவன் பார்த்த பெண் அவனது தங்கை ...தனக்கு ஒரு குடும்பம் இருக்கிறது.

 வசந்தியை பற்றி தன் தந்தை மாணிக்கத்திற்கு எதுவும் தெரியவில்லையோ ஆம் சிறுவயதில் என்னை தூக்கிப்போட்டு சென்றவர் தானே 

எடுத்து வளர்த்தவர் தான் இவர்...இருவருக்கும் எந்த பந்தமும் இருக்காது என்று நம்பினான்...

பிறகு மனதை மாற்றிக்கொண்டு வசந்தி வந்த உள்நோக்கம் என்னவென்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். 

அவ்வளவாகவே வாயால் சொல்லட்டும். 

அதுவரை தானும் இந்த நாடகத்தை நடத்துகிறேன் என்று முடிவெடுத்து நேராக வீட்டுக்குச் சென்றான். ..

வசந்தி குளித்து முடித்து குளித்து முடித்து புது நைட்டி அணிந்துகொண்டு
மகன்... வந்துவிடுவான் என காபி போட்டு தயாராக இருந்தாள்...