[Ram_Rao]

కాలనేత్రం — ఎపిసోడ్ 16
"అడవిలోని మొదటి పరీక్ష"
రాత్రి...
అడవి దారి మరింత చీకటిగా మారుతోంది.
చరణ్ ఒక చేతిలో పటాన్ని పట్టుకుని నడుస్తున్నాడు.
అతని పక్కనే తల్లి భారతి.
ఆమె చేతిలో చిన్న దీపం.
కొన్ని క్షణాల క్రితం వరకు పటంపై ఉన్న మూసిన కన్ను గుర్తు...
ఇప్పుడు నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
"అమ్మా... చూశావా?"
భారతి పటం వైపు చూసింది.
ఆమె ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"చరణ్... దాన్ని వెంటనే మూసేయ్."
"ఎలా?"
"నీ చేతితో ఆ గుర్తును తాకు."
చరణ్ అలా చేశాడు.
కానీ...
అతని వేలు పటాన్ని తాకగానే...
ఒక కొత్త దారి కనిపించింది.
ముందు ఉన్న పాత దారి రెండు భాగాలుగా విడిపోయింది.
ఎడమ వైపు దట్టమైన చెట్లు.
కుడివైపు పొడవైన రాతి మార్గం.
పటంలో మాత్రం...
ఎడమ దారి నల్లగా ఉంది.
కుడి దారిపై ఒక చిన్న కాంతి కనిపిస్తోంది.
భారతి వెంటనే చెప్పింది.
"కుడివైపు వెళ్దాం."
చరణ్ మాత్రం ఎడమ వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
"అమ్మా... నాన్న అక్కడ ఉన్నట్టు ఎందుకో అనిపిస్తోంది."
భారతి ఒక్కసారిగా అతని వైపు చూసింది.
"అనిపించిందని ప్రతి దారిలోకి వెళ్లకూడదు."
"కానీ—"
"చరణ్!"
ఆమె స్వరం గట్టిగా మారింది.
"నీకు గుర్తుందా?"
చరణ్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
"నిన్ను చిన్నప్పటి నుంచి నేను ఏం నేర్పాను?"
చరణ్ నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"మొదట మనసును అదుపులో పెట్టుకోవాలి."
భారతి తల ఊపింది.
"అవును. నీలో వచ్చే ప్రతి భావం నిజం కాదు."
చరణ్ పటాన్ని గట్టిగా మడిచాడు.
"సరే అమ్మా."
ఇద్దరూ కుడివైపు నడవడం ప్రారంభించారు.

---

వారికి తెలియకుండా...
కొద్దిదూరంలో ముగ్గురు వ్యక్తులు వారిని గమనిస్తున్నారు.
వారిలో ఒకడు మెల్లగా అన్నాడు...
"ఆమె ఇంకా అతన్ని నియంత్రిస్తోంది."
మరొకడు నవ్వాడు.
"ఎంతకాలం?"
మూడో వ్యక్తి మాత్రం చరణ్ వైపు చూస్తూ అన్నాడు...
"అతను తన తండ్రిని చూసే వరకు."

---

చరణ్, భారతి కొద్దిదూరం వెళ్లిన తర్వాత...
అడవి అంతా ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారింది.
కీచురాళ్ల శబ్దం లేదు.
ఆకుల కదలిక లేదు.
చరణ్ ఆగిపోయాడు.
"అమ్మా..."
"ఏమైంది?"
"ఇక్కడ ఏదో తేడాగా ఉంది."
భారతి కూడా చుట్టూ చూసింది.
అప్పుడే...
ముందు ఉన్న ఒక చెట్టు వెనుక నుంచి ఎవరో బయటకు వచ్చారు.
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
అతను తన తల్లి వైపు చూశాడు.
ఆమె కూడా కదలకుండా నిలిచిపోయింది.
ఎందుకంటే...
వారి ముందు నిలబడి ఉన్నది...
భారతి!
చరణ్ వెంటనే తన పక్కన ఉన్న తల్లివైపు చూశాడు.
తర్వాత ఎదురుగా ఉన్న స్త్రీవైపు చూశాడు.
ఇద్దరూ ఒకేలా ఉన్నారు.
అదే ముఖం.
అదే దుస్తులు.
అదే స్వరం.
ఎదురుగా ఉన్న భారతి చేయి చాచింది.
"చరణ్..."
అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
"నువ్వెవరు?"
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు కనిపించాయి.
"నేనే నీ నిజమైన తల్లి."
చరణ్ పక్కన ఉన్న భారతి వెంటనే అన్నది...
"చరణ్! ఆమె మాట వినకు."
అప్పుడే...
ఆమె కూడా అదే మాట చెప్పింది.
"ఆమె మాట వినకు."
చరణ్ అయోమయంలో పడ్డాడు.

---

"ఎవరు నిజం?"
అతను గట్టిగా అడిగాడు.
ఇద్దరూ ఒకేసారి అన్నారు.
"నేనే!"
చరణ్ తల పట్టుకున్నాడు.
అతని నుదుటిపై పాత ముద్ర వేడెక్కింది.
భారతి అతని వైపు పరుగెత్తింది.
"చరణ్... శాంతించు!"
ఎదురుగా ఉన్న మరో భారతి చిరునవ్వు నవ్వింది.
"చూశావా?"
"నువ్వు నిజం తెలుసుకోకుండా అతన్ని ఎప్పటికీ కాపాడలేవు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు చూశాడు.
"నువ్వు ఎవరు?"
ఆమె ముఖం నెమ్మదిగా మారడం ప్రారంభించింది.
కళ్ళు నల్లగా మారాయి.
చరణ్ పటంపై ఉన్న మూసిన కన్ను గుర్తు మళ్లీ కనిపించింది.
అప్పుడు చరణ్‌కు అర్థమైంది.
ఇది శత్రువు కాదు.
ఒక పరీక్ష.
అతను కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
తల్లి తనకు చెప్పిన మాట గుర్తుకు వచ్చింది.

"నిజాన్ని కళ్ళు చూడవు చరణ్... మనసు చెబుతుంది."

చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
అతను తన తల్లి దగ్గరకు వెళ్లాడు.
కానీ...
ఆమెను తాకలేదు.
కేవలం ఆమె చేతిలో ఉన్న దీపాన్ని చూశాడు.
ఆ దీపం వెలుగు...
గాలికి వ్యతిరేకంగా కదులుతోంది.
చరణ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నువ్వు నా అమ్మవి."
భారతి ఆశ్చర్యపోయింది.
"ఎలా చెప్పగలిగావు?"
చరణ్ సమాధానం చెప్పేలోపే...
మరో భారతి గట్టిగా నవ్వింది.
ఆమె రూపం పొగలా మారిపోయింది.
అడవి మళ్లీ నిశ్శబ్దంగా మారింది.
కానీ...
చరణ్ మాత్రం ఆగలేదు.
అతను పటాన్ని చూశాడు.
ఇప్పుడు దానిపై ఒక కొత్త వాక్యం కనిపిస్తోంది.
"మొదటి పరీక్ష పూర్తయింది."
దాని కింద...
"నిజాన్ని గుర్తించినవాడు... ఇప్పుడు అబద్ధాన్ని ఎదుర్కోవాలి."
అప్పుడే...
వెనుక నుంచి ఒక చప్పట్ల శబ్దం వినిపించింది.
చప్... చప్... చప్...
చరణ్, భారతి ఇద్దరూ వెనక్కి తిరిగారు.
చీకటిలో నుంచి ఒక వ్యక్తి బయటకు వచ్చాడు.
అతని ముఖం స్పష్టంగా కనిపించింది.
చరణ్ అతన్ని వెంటనే గుర్తుపట్టాడు.
అదే వ్యక్తి...
తన ఇంటికి వచ్చి...
తన తండ్రి గురించి మాట్లాడిన అపరిచితుడు.
అతను చిరునవ్వుతో అన్నాడు...
"అభినందనలు చరణ్..."
చరణ్ కోపంగా అడిగాడు.
"నువ్వెవరు?"
ఆ వ్యక్తి అతని వైపు రెండు అడుగులు వేశాడు.
"నేను నీ శత్రువును కాదు."
చరణ్ తల్లి ఒక్కసారిగా వెనక్కి అడుగు వేసింది.
ఆమె ముఖంలో భయం.
ఆ వ్యక్తి మెల్లగా అన్నాడు...
"కానీ నీ తల్లి మాత్రం నన్ను బాగా గుర్తుపడుతుంది."
చరణ్ భారతి వైపు చూశాడు.
ఆమె పెదవులు వణికాయి.
అతను నెమ్మదిగా అడిగాడు...
"అమ్మా... ఇతను ఎవరు?"
భారతి కళ్ళ నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.
ఆమె చివరకు ఆ వ్యక్తి పేరు పలికింది...
"దేవదత్త..."
ఆ పేరు విన్న వెంటనే...
అడవి మధ్యలో ఉన్న పాత దేవాలయం గంట...
ఘణ్...!!!
అని ఒక్కసారిగా మోగింది.
దేవదత్త చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"అవును, భారతి..."
"ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత..."
అతని చూపు చరణ్‌పై పడింది.
"మన కథ మళ్లీ మొదలైంది."
కొనసాగుతుంది...