Misc. Erotica ஷாரதா - குறு நாவல்

[budbed]

காலை ஒளி மெதுவாக ஜன்னல் திரைகளின் இடைவெளியில் ஊடுருவியது.

ஷாரதா கண்களைத் திறந்தபோது, சில நொடிகள் அவள் எங்கே இருக்கிறாள் என்பதே புரியவில்லை. முந்தைய இரவின் நினைவுகள் துண்டு துண்டாக மனதில் வந்து விழுந்தன. விஸ்கியின் வாசனை. ராமின் கோபமான குரல். அவனுடைய மாறிப்போன முகம்.
அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.
“இல்லை...”
மெல்ல எழுந்து படுக்கையின் விளிம்பில் அமர்ந்தாள். அறை அமைதியாக இருந்தது. வெளியே பறவைகளின் சத்தம் கேட்டது. சமையலறையில் ஏதோ பாத்திரம் உரசும் ஓசையும் கேட்டது.

ராம் எழுந்துவிட்டானா?

அவளுடைய மனதில் முதல் எண்ணம் பயமாக இல்லை.

அவன் என் மகன்.

அந்த எண்ணத்தை அவள் தன்னிடமே மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டாள்.
“எங்கோ அவன் மனசு மாறிப்போயிருக்கும். அப்பா பக்கத்தில் இல்லாமல் வளர்ந்தது, ஹாஸ்டல்ல தனியா இருந்தது... படிப்பு, அழுத்தம், தனிமை... எல்லாமே அவனை கடினமாக்கியிருக்கலாம்.”

அது முழுமையான விளக்கம் இல்லை என்பதை அவள் மனதின் ஒரு மூலை அறிந்திருந்தது.
இவ்வளவு நாளுக்குப் பிறகு அவன் வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறான். நேற்றிரவு அவனுக்குள் என்ன நடந்ததோ, அவள் இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. ஆனால் அவனைத் தள்ளிவிடுவது மட்டும் தீர்வாக இருக்காது என்று அவளுக்குத் தோன்றியது.
“அவனிடம் பேசணும்.” 

அவசரமாக குளித்து முடித்து சமையல்  அறைக்கு வந்தாள்.
குளித்துவிட்டு அவசரமாக அணிந்திருந்த மெல்லிய நைட்டியில், மேலே இருந்த இரண்டு பட்டன்கள் இன்னும் போடப்படாமல் இருந்தன. கழுத்துப்பகுதி சற்றுத் திறந்திருந்ததால், அவளுடைய கழுத்திலிருந்து மார்பின் மேற்பகுதி வரை இயல்பாகத் தெரிந்தது. அவள் வீட்டுக்குள் இருப்பதால் அதைப் பற்றி பெரிதாக யோசிக்கவில்லை.

ராம் டைனிங் டேபிள்'இல் உட்கார்ந்திருந்தான். கையில் காபி கோப்பை.
அவள் உள்ளே வந்ததும் அவன் பார்வை அவளை நோக்கி திரும்பியது. ஒரு கணம் அவளுடைய முகத்தில் நின்ற பார்வை, முகத்திலிருந்து கீழே இறங்கி அவளுடைய திறந்திருந்த நைட்டியின் மதர்ப்பான மார்பு பகுதியில் தேங்கியது.

ஷாரதா அதை கவனித்தாள்.
தன் நைட்டியின் பட்டன்கள் போடப்படாமல் இருப்பதையும், அது சற்றே அதிகமாகவே தன் மார்புகளை வெளிப்படுத்துவதையும்  அவள் அப்போதுதான் உணர்ந்தாள். ஒரு கணம் அவள் கையை அந்தப் பக்கம் கொண்டு செல்ல நினைத்தாள்.
பிறகு நிறுத்திக்கொண்டாள். இப்போது அதைச் சரிசெய்து, அவனைத் தயக்கப்பட வைக்க வேண்டாம்.
அவன் பார்த்தால் பார்த்துக்கொள்ளட்டும். அவன் அம்மாவின் மார்புகள் தானே...! என்று நினைத்துக்கொண்டாள்.

இப்போது அவளுக்கு முக்கியமானது வேறு.
நேற்றிரவு அவர்களுக்குள் உருவான தூரத்தை எப்படியாவது குறைக்க வேண்டும். அவன் மனதைத் திறக்க வேண்டும். இந்த சிறிய சங்கடத்தை முன்னிறுத்தினால், இப்போதுதான் திறக்க ஆரம்பித்திருக்கக்கூடிய உரையாடல் மீண்டும் மூடிக்கொள்ளலாம்.
அதனால் அவள் ஒன்றும் நடக்காதது போல அவனுக்கு எதிரில் வந்து அமர்ந்தாள்.
 
ஷாரதா ஒரு கணம் தயங்கினாள்.
பிறகு இயல்பாக நடக்க முயன்று,
“coffee machine’ல  காபி போட்டியா? காபி நல்லா இருக்கா?” என்றாள்.
ராம் அவளைப் பார்த்தான்.
“ம்.”
ஒரே வார்த்தை.
ஷாரதா அவனுக்கு எதிரில் அமர்ந்தாள்.
“நேத்து ரொம்ப டென்ஷனா இருந்தியா?”
ராம் பதில் சொல்லவில்லை.
அவள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“நீ ஹாஸ்டல்ல இருந்தப்போ எப்படி இருந்திருப்பேன்னு எனக்குத் தெரியல, ராம். தனியா இருந்திருக்க. படிப்பு... போட்டி... எல்லாம் சேர்ந்து உன்னை ரொம்ப மாற்றியிருக்கலாம்.”
ராம் கோப்பையை மேசையில் வைத்தான்.
சற்றே எரிச்சலாக,
“என்னம்மா இப்போ இதெல்லாம்?”
“ஒன்னுமில்லை.”
அவள் சிறிய புன்னகை செய்தாள்.
“நான் உன்னோட பேசணும்னு தோணிச்சு.”
அவன் அமைதியாக இருந்தான்.
ஷாரதா அந்த அமைதியை உடைக்கவில்லை.
“நீ என் பையன். உன்னிடம் எனக்கு கோபம் வரலாம். நீ என்னை கோபப்படுத்தலாம். ஆனா... நம்ம இருவருக்கும் நடுவில் இவ்வளவு தூரம் இருக்கக் கூடாது.”
ராம் அவளைப் பார்த்தான்.
அவள் அவனுடைய கண்களில் ஏதோ தேடினாள்.
“நீ என்னை வெறுக்கிற மாதிரி சில நேரம் பேசுற,” என்றாள் அவள் மெதுவாக.
“அப்படி ஒன்றுமில்லை.”
“அப்படின்னா நல்லது.”
அவள் மூச்சை விட்டாள்.

“இன்று மாலை உன்னை ஒரு இடத்துக்கு கூட்டிட்டு போகலாம்னு நினைக்கிறேன்.”
ராம் புருவத்தை உயர்த்தினான்.
“எங்கே?”
“என்னோட மாணவி ஒருத்தி வீட்டில் கொலு வச்சிருக்காங்க. மாலை அழைப்பு இருக்கு.”
“நீ மட்டும் போயிட்டு வா.”
“இல்ல.”
அவள் உடனே மறுத்தாள்.
“நீயும் என்னோட வரணும்.”
ராம் சற்றே சலிப்புடன் நாற்காலியில் சாய்ந்தான்.
“எனக்கு இந்த மாதிரி function-ல எல்லாம் interest இல்லம்மா.”
“அது ஒரு பெரிய function இல்லை. நெருக்கமான குடும்பம். இசை தெரிஞ்சவங்க. என் மாணவிகள் சிலரும் இருப்பாங்க.”
அவன் எதுவும் சொல்லவில்லை.
ஷாரதா தொடர்ந்து பேசினாள்.
“நீயும் அவங்களைப் பார்த்திருக்கலாம். சில பேர் உன்னிடம் பேசணும்னு சொல்லியிருக்காங்க.”
“என்னிடம்?”
“ஆமாம். நீ ஹாஸ்டல்ல இருந்தப்போ படிப்பு எப்படி இருந்தது, என்ன படிக்கிறாய், அடுத்தது என்ன செய்யப் போறேன்னு எல்லாம் கேட்கணுமாம்.”
ராமின் முகத்தில் இருந்த சலிப்பு சற்றே குறைந்தது.
“அவங்க எல்லாரும் வருவாங்களா?”
“சில பேர் வருவாங்க.”
அவள் புன்னகைத்தாள்.
“மேலும், கொலு நல்லா இருக்கும். உனக்கு பிடிக்கும்.”
“எனக்கு கொலு பிடிக்கும்னு உனக்கு எப்படித் தெரியும்?”
ஷாரதா சிரித்தாள்.
“நீ சின்னவனாக இருந்தப்போ, ஒவ்வொரு பொம்மையையும் எடுத்துப் பார்த்து கேள்வி கேட்பே. ‘இது யாரு? இது ஏன் இப்படி இருக்கு?’ன்னு.”
ராமின் முகத்தில் எதிர்பாராதவிதமாக ஒரு சிறிய புன்னகை தோன்றியது.
“அதை இன்னும் ஞாபகம் வச்சிருக்கியா?”
“அம்மாவுக்கு எல்லாம் ஞாபகம் இருக்கும்.”

அந்த வார்த்தைக்குப் பிறகு இருவருக்கும் இடையில் சில விநாடிகள் அமைதி நிலவியது.
இந்த முறை அந்த அமைதி கனமாக இல்லை.
அவள் மனதில் ஒரு சிறிய நம்பிக்கை முளைத்திருந்தது.
நேற்றைய இரவு எவ்வளவு இருண்டிருந்தாலும், இன்று காலை இன்னொரு வாய்ப்பைக் கொடுத்திருக்கலாம்.
ராமை மீண்டும் தன்னிடம் நெருக்கமாகக் கொண்டு வர வேண்டும்.
அவனைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
அவனுக்குள் ஏதோ உடைந்திருந்தால், அதை மெதுவாக சரிசெய்ய வேண்டும்.
அது எளிதாக இருக்காது என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள்.

ஆனால் ராம் பகலில் எப்படி நடந்து கொள்கிறான், ராத்திரியில் எப்படி நடந்து கொள்வான் என்பது ராமுக்கு மட்டுமே தெரியும்!

ஷாரதா மனதிற்குள், ‘எப்படி இருந்தாலும், ராமிடம் கொஞ்சம் விட்டு கொடுத்து தான் போக வேண்டும்’!