Misc. Erotica ஷாரதா - குறு நாவல்

[budbed]

‘ஷாரதா – குறு நாவல்’
கதை ஆசிரியர்: budbed
அத்தியாயம் – 1 : ஒரு விமர்சனப் பார்வை
முதல்ல தலைப்பைப் பார்த்தவுடனே இது ஒரு சாதாரண குடும்பக் கதைன்னு நினைச்சா… “ஆற்றில் இறங்கினவனுக்கு ஆழம் தெரியாம இருக்கலாம்; படிச்சவனுக்கு அடுத்த பக்கம் என்னன்னு தெரிஞ்சிடும்!”
சென்னையின் இசை மேடை, கச்சேரி முடிந்த சூழல், 38 வயது பிரபல பாடகி ஷாரதா, அவளுடைய 20 வயது மகன் ராம்—இந்த இரண்டு கதாபாத்திரங்களையும் அறிமுகப்படுத்திய விதமே கதைக்கு ஆரம்பத்திலேயே ஒரு அசாதாரணமான மனநிலை கொடுக்கிறது.
ஷாரதா — மேடையில் கலைஞர், வீட்டுக்குள் வேறொரு போராட்டம்
ஷாரதாவை ஆசிரியர் முதலில் ஒரு கலைஞராக அறிமுகப்படுத்துகிறார். கச்சேரியின் வெற்றி, ரசிகர்களின் பாராட்டு, அவளுடைய மேடைத் தோற்றம்—இவை எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு “வெளியில் வெளிச்சம்; உள்ளே இருட்டு” என்ற முரண்பாட்டை உருவாக்குகிறது.
இங்கே எழுத்தாளரின் கவனம் கதாபாத்திரத்தின் அழகைச் சொல்வதில் கொஞ்சம் அதிகமாகப் போயிருக்கிறது.
“அளவுக்கு மீறினால் அமிர்தமும் நஞ்சு” என்பார்கள் அல்லவா?
ஒரே அழகை வெவ்வேறு கோணங்களில் மீண்டும் மீண்டும் விவரிப்பதற்குப் பதிலாக, ஷாரதாவின் கலைஞர் மனம், தாய்மை, தனிமை, சமூக அழுத்தம் ஆகியவற்றுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் இடம் கொடுத்திருந்தால் கதாபாத்திரம் இன்னும் ஆழமாகியிருக்கும்.
ராம் — இந்தக் கதையின் உண்மையான ‘திருப்புமுனை’
ராம் கதைக்குள் வந்தவுடனே சூழ்நிலை மாறுகிறது.
அவன் பேசும் ஒவ்வொரு வசனத்திலும் ஒரு குத்தல், ஒரு சந்தேகம், ஒரு மன அழுத்தம் இருக்கிறது.
அதுதான் இந்தக் கதையின் சுவாரசியமான பகுதி.
ராம் சாதாரணமாக பேசுவதில்லை; அவன் பேசும் வார்த்தைகள் ஷாரதாவுடைய மனதில் ஏற்கனவே இருக்கும் பயத்தையும் சங்கடத்தையும் கிளறிக்கொண்டே செல்கின்றன.
“நாக்கு இருக்கிறதாலே எல்லாத்தையும் பேச வேண்டிய அவசியம் இல்லை; சில வார்த்தைகள் கத்தியை விட கூர்மையானவை.”
அந்த வகையில் ராமின் வசனங்கள் கதைக்கு ஒரு psychological-thriller சாயலைக் கொடுக்கின்றன.

கதையின் பெரிய பலம் — ‘என்ன நடக்கப் போகிறது?’ என்ற கேள்வி
இந்த அத்தியாயத்தைப் படிக்கும்போது அடுத்த காட்சியை முன்கூட்டியே கணிக்க முடியாத நிலை உருவாகிறது.
அதுதான் எழுத்தாளரின் நல்ல முயற்சி.
கதை முழுக்க “அடுத்து என்ன?” என்ற கேள்வியை உயிரோடு வைத்திருக்கிறார்.
“கயிறு எங்கே முடிகிறது என்று பார்த்தால் தான் முடிச்சு எங்கே இருக்கிறது என்று தெரியும்.”
அந்த மாதிரி ஒவ்வொரு காட்சியும் அடுத்த காட்சிக்கான பதற்றத்தை உருவாக்குகிறது.
மதுக்காட்சி — கதையின் மனநிலையை மாற்றும் இடம்
விஸ்கி வரும் காட்சி வெறும் ஒரு பொருளை அறிமுகப்படுத்துவதற்காக இல்லை.
அங்கே ஷாரதாவின் கலைஞர் அடையாளம், அவளுடைய தாய்மை, அவளுடைய மனஅழுத்தம்—மூன்றும் ஒன்றுக்கொன்று மோதுகின்றன.
குறிப்பாக அவளுடைய குரலைப் பற்றிய பயத்தை எழுத்தாளர் பயன்படுத்தியிருப்பது கவனிக்கத்தக்கது.
ஒரு இசைக்கலைஞருக்கு குரல் என்பது சாதாரண விஷயம் இல்லை.
“குயிலுக்கு குரல் போனால், காட்டில் பாடல் யாரிடம்?”
அந்த ஒரு கோணத்தை இன்னும் ஆழமாக எடுத்துச் சென்றிருந்தால், இந்தக் காட்சி கதையின் மிகச்சிறந்த பகுதிகளில் ஒன்றாக மாறியிருக்கும்.
ஷாரதாவின் மனநிலை — இங்குதான் கதை கொஞ்சம் சுவாரசியமாகிறது
கதையின் மிக முக்கியமான பகுதி வெளியில் நடப்பது அல்ல.
ஷாரதாவின் மனதுக்குள் நடப்பதுதான்.
அவமானம், பயம், குழப்பம், தாய்மை, தனிமை—இவை எல்லாம் ஒன்றாக கலக்கின்றன.
ஆசிரியர் அந்த மனநிலையைப் பிடிக்க முயற்சி செய்திருக்கிறார்.
ஆனால் சில இடங்களில் உணர்ச்சியைச் சொல்லுவதற்கு பதிலாக, அதையே மீண்டும் மீண்டும் விவரித்திருக்கிறார்.
“ஒரே கல்லை எத்தனை முறை உருட்டினாலும் அது சிலை ஆகாது; செதுக்கினால்தான் சிலை.”
அதேபோல சில இடங்களில் விவரிப்பைக் கொஞ்சம் குறைத்து, அந்த உணர்ச்சியை வாசகரே உணரும்படி விட்டிருந்தால் தாக்கம் இன்னும் அதிகமாக இருந்திருக்கும்.

வசனங்கள் — சில இடங்களில் பஞ்ச், சில இடங்களில் ஓவர்
ராமின் வசனங்களில் சில நன்றாக வேலை செய்கின்றன.
அவனுடைய குத்தல் பேச்சு, தன்னம்பிக்கை, மற்றவரின் மனநிலையைப் புரிந்துகொண்டு அதையே ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துவது—இவை கதாபாத்திரத்துக்கு தனி அடையாளம் கொடுக்கின்றன.
ஆனால் சில வசனங்கள் “பஞ்ச் அடிக்கணும்” என்ற அவசரத்தில் கொஞ்சம் அதிகமாக நீள்கின்றன.
“வில்லுக்கு நாண் வேண்டும்; வார்த்தைக்கு அளவு வேண்டும்.”
ஒரு வசனம் இரண்டு வரியில் செய்ய வேண்டிய வேலையை பத்து வரியில் செய்துவிட்டால், பஞ்ச் கொஞ்சம் தளர்ந்துவிடும்.
சில இடங்களில் ஆசிரியர் கொஞ்சம் கத்தரிக்கோல் வேலை செய்திருந்தால், வசனங்கள் இன்னும் கூர்மையாக இருந்திருக்கும்.
காட்சியமைப்பு — சினிமா கண் இருக்கிறது
இந்தக் கதையின் இன்னொரு நல்ல அம்சம் visual writing.
Music Academy, backstage, கார் பயணம், வீடு, சோபா, பால்கனி, இரவு—ஒவ்வொரு இடமும் வாசிக்கும்போது கண்ணுக்கு ஒரு காட்சி மாதிரி வருகிறது.
குறிப்பாக கடைசியில் பால்கனியில் நின்று நகரத்தைப் பார்ப்பது, பின்னர் அறைக்குள் சென்று தனிமையில் உடைந்து போவது—
அந்த இடத்தில் கதை சத்தத்திலிருந்து அமைதிக்குள் செல்கிறது.
அது நல்ல transition.
“புயல் முடிந்ததும் கடல் அமைதியாகிவிடும்; ஆனால் அலைகளின் சத்தம் மனதில் இருக்கும்.”
அந்த உணர்வு கடைசி பகுதிகளில் நன்றாக வருகிறது.
மொத்த விமர்சனம்
‘ஷாரதா – குறு நாவல்’ முதல் அத்தியாயமாகப் பார்த்தால், இது சாதாரணமாக சம்பவங்களை மட்டும் வரிசைப்படுத்தும் கதை இல்லை.
இதில் முக்கியமாக முயற்சி செய்யப்பட்டுள்ளது:
கதாபாத்திரங்களின் மனநிலை
அதிகாரம் மற்றும் கட்டுப்பாடு
சமூக பார்வை
கலைஞரின் வெளிப்புற முகம் vs தனிப்பட்ட வாழ்க்கை
தாய்–மகன் உறவுக்குள் உருவாக்கப்படும் அசாதாரணமான பதற்றம்
அடுத்த அத்தியாயத்துக்கான எதிர்பார்ப்பு
இவையெல்லாம்.
ஆனால் அழகை விவரிப்பது சில இடங்களில் மீள்மீள வருகிறது; சில வசனங்கள் தேவைக்கு அதிகமாக நீள்கின்றன; மனவியல் பகுதியை இன்னும் ஆழப்படுத்தியிருந்தால் கதை இன்னும் வலுவாகியிருக்கும்.
அதுவும் ஆசிரியர் budbed அவர்களை குறை சொல்லும் விதத்தில் அல்ல—எழுத்தை இன்னும் செதுக்கலாம் என்ற கோணத்தில் பார்த்தால், இந்தக் கதைக்கு நல்ல வாய்ப்பு இருக்கிறது.

“கதை இங்கே முடிந்துவிட்டதா என்று நினைத்தால் அது வாசகரின் அவசரம்; ‘அத்தியாயம்–1 நிறைவு’ என்று ஆசிரியர் போட்டிருப்பது அடுத்த பக்கத்துக்கான அழைப்பு!
முதல் அத்தியாயத்தில் கதையை விட மனநிலையே அதிகமாக பேசுகிறது… அடுத்த அத்தியாயத்தில் அந்த மனநிலை கதையை எங்கே கொண்டு போகிறது என்பதுதான் உண்மையான சோதனை.
‘முதல் கோணல் முற்றும் கோணல்’ என்பார்கள்; இங்கே முதல் கோணல் ஏற்கனவே போடப்பட்டுவிட்டது… இனி ஆசிரியர் அதை எப்படி நேர்த்தியாகக் கொண்டு செல்கிறார் என்பதில்தான் ஆட்டம் இருக்கிறது!.

ம்ம்ம்....!! இவ்வளவு விரிவான விமர்சனத்தை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.! இப்படி ஒரு கலை நயமான விமர்சனத்தை நானும் வேறெங்கும் பார்த்த ஞாபகம் இல்லை. வெறும் ஒரு அத்தியாயமாக பார்க்காமல், நாவல்இன் பல்வேறு psychological விழுமியங்களை தொட்டு அதை quote செய்திருக்கிறீர்கள்!  உங்கள் நேரத்தை செலவு செய்து இதை போன்ற ஒரு விமர்சனத்தை எழுத தூண்டியதே இந்த நாவல் முயற்சியின் ஒரு வெற்றி தான் என்று எண்ண வைத்துவிடீர்கள்.! உங்கள் பதிவிற்கு நன்றி.