[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 11
"ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత..."
ఇరవై సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి.
రుద్రగిరి గ్రామంలో జరిగిన ఆ రాత్రి గురించి ఇప్పుడు ఎవరికీ పూర్తిగా గుర్తు లేదు.
కొంతమంది దాన్ని ఒక పాత కథ అంటారు.
మరికొందరు...
అది కేవలం ఒక భయంకరమైన కల అని నమ్ముతారు.
కానీ...
నల్లమల అడవుల మధ్య ఉన్న ఒక చిన్న గ్రామంలో మాత్రం...
ఆ కథ ఇంకా బతికే ఉంది.
అక్కడే...
ఒక యువకుడు తన తల్లితో కలిసి జీవిస్తున్నాడు.
అతని పేరు...
చరణ్.
వయసు...
20 సంవత్సరాలు.

---

ఉదయం.
చిన్న మట్టి ఇల్లు.
ఇంటి ముందు కట్టెల పొయ్యి దగ్గర చరణ్ తల్లి వంట చేస్తోంది.
చరణ్ మాత్రం ఇంటి వెనుక ఉన్న చెట్ల మధ్య కూర్చుని పుస్తకం చదువుతున్నాడు.
చూడటానికి అతను సాధారణ యువకుడిలానే ఉంటాడు.
ప్రశాంతంగా...
తక్కువగా మాట్లాడే స్వభావం.
కానీ...
అతని తల్లి మాత్రం ఒక విషయం ఎప్పుడూ గమనిస్తుంది.
చరణ్ కోపంగా ఉన్నప్పుడు...
అతని కళ్ళలో ఒక విచిత్రమైన మార్పు వస్తుంది.
అందుకే ఆమె చిన్నప్పటి నుంచి అతనికి ఒక మాట చెబుతూనే ఉంది.
"ఎంత కోపం వచ్చినా... నీ మనసును అదుపులో పెట్టుకో."

---

"చరణ్!"
తల్లి పిలిచింది.
"వస్తున్నా అమ్మా."
చరణ్ పుస్తకం మూసి ఇంట్లోకి వచ్చాడు.
ఆమె అతని ముందు అన్నం పెట్టింది.
"ఈరోజు మళ్లీ అడవిలోకి వెళ్లావా?"
చరణ్ నవ్వాడు.
"కట్టెల కోసం వెళ్లాను."
"అబద్ధం చెప్పకు."
చరణ్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
తల్లి అతని ముఖాన్ని చూసింది.
"నిన్న రాత్రి కూడా నిద్రలో మాట్లాడావు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు చూశాడు.
"ఏం మాట్లాడాను?"
ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు.
కొన్ని క్షణాలు అతన్ని చూస్తూ...
"ఒక పేరు అన్నావు."
చరణ్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
"ఏ పేరు?"
ఆమె మెల్లగా చెప్పింది.
"కాలనేత్రం."
చరణ్ చేతిలో ఉన్న గ్లాస్ నేలపై పడిపోయింది.

---

కొన్ని క్షణాలు...
ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు.
చరణ్ తల పట్టుకున్నాడు.
"అమ్మా..."
"నాకు ఆ పేరు ఎందుకు తెలుసో నాకు తెలియదు."
తల్లి ముఖం మాత్రం మారిపోయింది.
ఆమె వెంటనే మాట మార్చింది.
"అది వదిలేయ్."
"కాదు."
చరణ్ ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా నన్ను ఒక ప్రశ్న అడగకుండా పెంచావు."
"ఈరోజు మాత్రం నాకు సమాధానం కావాలి."
తల్లి అతని కళ్ళలోకి చూడలేకపోయింది.
"నీకు తెలుసుకోవాల్సిన సమయం ఇంకా రాలేదు."
చరణ్ మెల్లగా నవ్వాడు.
కానీ ఆ నవ్వులో బాధ ఉంది.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా అదే మాట చెబుతున్నావు అమ్మా."

---

అతను బయటకు వెళ్లిపోయాడు.
తల్లి ఒంటరిగా నిలబడిపోయింది.
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
ఇంటి మూలలో ఉన్న పాత పెట్టె దగ్గరకు వెళ్లింది.
తాళం తీసింది.
పెట్టె తెరిచింది.
అందులో...
ఒక పాత రుద్రాక్షమాల.
ఒక చిన్న రాతి ముద్ర.
మరియు...
చరణ్ పుట్టిన రాత్రి నుంచి దాచుకున్న ఒక పాత వస్త్రం.
ఆమె ఆ వస్త్రాన్ని చేతిలోకి తీసుకుంది.
"ఇంకెంతకాలం దాచగలను?"
అని తనలో తాను అనుకుంది.

---

అడవిలో...
చరణ్ ఒంటరిగా నడుస్తున్నాడు.
అతని మనసులో ఒకటే ప్రశ్న.
"నా గురించి అమ్మ ఎందుకు నిజం చెప్పడం లేదు?"
అప్పుడే...
అతని వెనుక ఆకులు కదిలాయి.
చరణ్ ఆగిపోయాడు.
తిరిగి చూశాడు.
ఎవరూ లేరు.
మళ్లీ ముందుకు నడిచాడు.
కొన్ని అడుగుల తర్వాత...
అతని ముందున్న చెట్టుపై ఒక గుర్తు కనిపించింది.
ఎర్రటి కన్ను.
చరణ్ దాన్ని చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
అతని నుదుటిపై చెమట పట్టింది.
ఆ గుర్తును చూసిన వెంటనే...
అతని మనసులో ఒక పాత దృశ్యం మెరిపించింది.
ఒక తల్లి...
ఒక చిన్న బిడ్డ...
ఒక చీకటి గది...
మరియు ఒక స్వరం.

"నీ శక్తిని నువ్వే నియంత్రించాలి..."

చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తగ్గాడు.
దృశ్యం మాయమైంది.
అతను చెట్టును తాకాడు.
ఏమీ జరగలేదు.
కానీ...
అతని చేతి కింద ఉన్న చెక్కలో...
ఒక చిన్న చీలిక ఏర్పడింది.
చరణ్ వెంటనే చేయి వెనక్కి తీసుకున్నాడు.
అతను తన చేతిని చూస్తూ గుసగుసలాడాడు...
"మళ్లీ అదే..."

---

దూరంగా...
ఎవరో అతన్ని గమనిస్తున్నారు.
చరణ్‌కు తెలియకుండా...
ఒక వ్యక్తి చెట్ల మధ్య నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని చేతిలో ఎలాంటి ఆయుధం లేదు.
అతని ముఖంలో భయం కూడా లేదు.
కేవలం...
ఒక చిన్న చిరునవ్వు.
అతను ఫోన్‌లో ఎవరికో మాట్లాడాడు.
"అతను శక్తిని ఉపయోగించలేదు."
అవతలి వ్యక్తి ఏదో అడిగాడు.
అతను సమాధానం ఇచ్చాడు.
"లేదు... అతనికి ఇంకా తన గురించి ఏమీ తెలియదు."
కొన్ని క్షణాలు మౌనం.
తర్వాత అతను చిరునవ్వుతో అన్నాడు...
"అందుకే మన ఆట ఇంకా మొదలు కాలేదు."

---

అదే సమయంలో...
ఇంట్లో చరణ్ తల్లి పాత పెట్టెను మూసేస్తోంది.
కానీ పెట్టె అడుగున...
ఆమె ఎప్పుడూ చూడని ఒక చిన్న రాతి పలక కనిపించింది.
దానిపై ఒక వాక్యం చెక్కబడి ఉంది.

"చరణ్‌కు నిజం చెప్పిన రోజు... అతని శక్తి కాదు, అతని శత్రువులు మేల్కొంటారు."

ఆమె చేతులు వణికాయి.
ఆమె రాతిపలకను గుండెలకు హత్తుకుంది.
అప్పుడు...
ఇంటి తలుపు దగ్గర మూడు సార్లు శబ్దం వినిపించింది.
టక్...
టక్...
టక్...
ఆమె తలెత్తి చూసింది.
తలుపు బయట...
ఎవరో నిలబడి ఉన్నారు.
ఒక స్వరం వినిపించింది.
"అమ్మా..."
ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టైంది.
ఎందుకంటే...
అది చరణ్ స్వరం కాదు.
కొనసాగుతుంది...