[Vimala Dayalan]

Chapter - 5 

அப்போது அங்கே கூட இருந்த அந்தப் பண்ணை ஆட்கள் பார்த்த பார்வையும், அந்த பெரிய வீட்டில் இருந்த குடும்பத்தினர்களின் ஏளனப் பேச்சும், இனி நம்மை இந்த வீட்டில் இந்த ஊரில் ஒரு நாளும் நிம்மதியாக இருக்க விடாது என தெரிந்து போனது.

ஒன்று  நான் அவர்களுக்கு அடங்கி போக வேண்டும். அல்லது நான் ஊரைவிட்டு ஓட வேண்டும். அதுதான் அவர்களது நோக்கம் அதற்கு நாம் இரையாக விடக்கூடாது என நினைத்தாலும்,  இனிமேல் இந்த மாதிரி புருஷனோடு சேர்ந்து  வாழ்வதில் அர்த்தமே இல்லை எனக்கு தோன்றியது .

இந்த வீட்டில் தானே இருக்கக் கூடாது?  நான் உடனே எனது பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு பக்கத்து தெருவில் இருந்த ஒரு கோயில் வீட்டில் உட்கார. அந்த தர்மகர்த்தா அந்த வீட்டின் ஒரு அறையை ஒதுக்கி கொடுத்தார் .

"அந்த குடும்பம் இங்க சொத்து பத்து காடு கழனி கடைங்க உள்ள குடும்பம். ஆனா  வீட்டாளுங்க சரியில்ல., என்ன பண்றது?. கொஞ்ச நாளைக்கு வேணா, இங்க தங்கிக்கம்மா., ஆனா சொல்றேன்னு தப்ப  நினைச்சிக்காதம்மா,. நீ சென்னை போற வழியை பாரும்மா"

'இல்ல குழந்தை பொறக்காம நான் இந்த ஊரை விட்டு போறதா இல்ல"

 நான் ஏண் சொல்கிறேன்  என்பது அந்த வயசாளிக்கு புரிந்தது. சாவி கொடுத்தார்.

அதற்குக் கூட அந்த தர்மகர்த்தாவிடம் எனது கணவரும் கணவனின் அண்ணன்களும் சண்டையிட்டார்கள் . அவரும் கூட ,இதுக்கப்புறம் ஏம்மா,  இங்க இருக்க?  ஒன்னு   நீ   டவுனுக்கு போயிடு இல்லன்னா சென்னைக்கு போயிடு., அவங்க வாய்ல டெய்லி நிக்காத.,  உங்க அப்பா அம்மா வந்து அழைச்சிட்டு போக சொல்லும்மா" என்றார்

"  இல்லங்கைய்யா . இப்ப நான் போயிட்டேன் அப்படின்னா எனக்கு பொறந்தது அந்த முனியனுக்குனு சொல்லிடுவாங்க""

"..................."

 "நான் இங்கே இருந்து குழந்தை பெத்துட்டு அதுக்கப்புறம் தான் போவேன்... " என்று நான் வீம்பாக அதே ஊரில் இருக்கவே , கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அந்த ஊரார் என்னை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஏற்றுக் கொள்ள ஆரம்பித்தார்கள் .

' இதுதான் சாக்குனு அவ ஒன்னும் ஊர விட்டு போயிடலையே. இங்கே இருந்து தான் பரிசுத்தமானவ அப்படின்னு காட்டுறதுக்கு இருக்காளே' அப்பந்னா அவ மேல ஒரு தப்பும் இல்லையே. அதுவும் இல்லாம அந்த முனியன் ஒரு அப்பாவி. அவனை இத்தனை வருஷமா நம்ப பார்த்துட்டு இருக்கோம்.  இப்படி ஒரு தப்பை அவன் செய்வானா?' என்றெல்லாம் மக்கள் பேச ஆரம்பித்தார்கள்.

எனக்கு ஏழு மாதம் ஆக, நான் பார்த்து வந்த  டவுன் வேலையை நான் விட,. அப்பாவும், அம்மாவும் கூட வந்து இருந்தார்கள்.

 எல்லோரும் எதிர்பார்த்த அந்த பிரசவம் வந்தது. உள்ளூர் ஹாஸ்பிடலிலே அழகான பெண் குழந்தை பிறந்தது.  குழந்தை எனது கணவரின் அம்மா, இறந்து போன மாமியாரின் ஜாடையாக  இருப்பதாக ஊரார்  சொல்ல  வந்து பாருங்க ஒரு நிம்மதி.

அன்று முழுக்க அழுகையை துடைத்து கொண்டே இருந்தேன். போதும் அழுதது. இனி எதற்கும் அழக்கூடாது  என்றும் தெளிந்தேன்.

என் மீது சுமத்தப்பட்ட அந்த வீண்பழி  அன்றோடு தொலைந்தது . மொத்த ஊராரும் ஒன்றுகூடி அந்த பெரிய வீட்டை திட்டி கரித்துக் கொட்டினார்கள்.

 ஆனால், நான் அதற்குப் பிறகு அந்த ஊரில் இருக்க தேவையில்லை தான். ஆனால் இன்னும் கொஞ்ச காலம் இருந்து குழந்தைக்கு  பால் மணம் மாறினால் பயணம் செய்ய ஈஸி' என்பதால் இன்னும் ஆறுமாதகாலம் அங்கேயே இருந்தேன் .

இந்த இடைபட்ட ஒரு ஆண்டில் ஒருமுறை கூட அவனின் அண்ணந்களும் அவர்களுக்கு வாய்த்த இல்லத்தரசி சிகாமணிகளும் கூட பக்கத்து தெருவில் இருக்கும் என்னையும் என குழந்தையும்  வந்து பார்க்கவே இல்லை. அவர்கள் பார்க்காவிட்டால் போயிற்று,  நான் எவன் கூட படுத்து புள்ளை பெற்றோனோ அந்த நாயே கூட வரவில்லை.

நான் டவுனில் ஒரு சூப்பர் மார்கெட்டில் வேலைக்கு போய் கொஞ்ச நாள் சம்பாதித்தேன். அங்கிருந்தபடியே கல்லூரி படிப்பை தபாலில் தொடர்ந்தேண். கடைசி ஒரு  ஆண்டு தேர்வு  எழுதினால் டிகிரி கிடைக்கும்.

கடைசி தேர்வு எழுதுகிற சமயத்தில் நான் எனது குழந்தை எடுத்துக் கொண்டு நான் கிளம்பி விட்டேன் .

அதுவரை என்னை வந்து பார்க்காத அந்த நாய் பஸ் ஸ்டாண்டில் வந்து வந்து எனது காலைப் பிடித்து அழுதது. எனது கணவர் அழுத போதும் அவனை எட்டி உதைத்து விட்டு வந்தேன். அதன்பின் நடந்தேல்லாம் இந்த விமலாவின் போராட்ட வரலாறு.

 இதெல்லாம் நடந்து 20 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது 

 எப்பவோ நடந்து முடிந்து போன எனது வாழ்க்கையின் கருப்பு பக்கமான அந்த ஓராண்டு இல்லற வாழ்க்கையை  இப்போது, அதுவும் இன்று ஏன் நினைவு கூற வேண்டும்? அவசியம்  இருக்கிறது.

இந்த கதையை இப்போது  நான் சொல்ல வேண்டும்? உங்களிடம்  இதை நான் சொல்லி என்ன ஆகப்போகிறது?.  நான் பரிசுத்தமானவள் என்பதை உங்களிடம் நிரூபிக்கவா?

 விமலா ராணி,. விமலா  தயாளன் ஆகி., சே  இந்த விமலா தயாளன்  பெயரைப் பாருங்கள்.

இந்த 20 ஆண்டுகளாக எப்போது சொன்னாலும் நான் எனது கணவரின் பெயரை சொல்லாமல் சொன்னதில்லை.

கணவனை தான் அப்போதே ஒதுக்கி விட்டு வந்து விட்டேன். பஸ் ஸ்டாண்டில்  எல்லாரும் பார்க்க எட்டி உதைத்து விட்டு வந்தேன். ஆனால் அவனது பெயரை சுமந்து கொண்டு தான் இருக்கிறேன். 

இந்த விமலா  தயாளன் 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அந்த பேர் சொல்ல விரும்பாத ஊரில் இருந்து கிளம்பி,  சென்னைக்கு வந்து சொந்தம் பந்தம் எதையும் தேடி பார்க்காமல்  ஒரு வுமன் ஹாஸ்டலில் தங்கி சொந்தமாக வேலை தேடிக்கொண்டு  மேற்கொண்டு படிக்கவும் ஆரம்பித்தேன். 

கையில் குழந்தையை வைத்துக் கொண்டே நான் சகல கஷ்டங்களையும் பட்டேன். மகள் ப்ரீத்தியை கிரஷ்ஷில், பால்வாடி  ஸ்கூலில் சேர்த்து அவளை பார்க்க ஆளை நியமித்து..

அப்ப்பப்பா.  நான் பிறந்த இதே சென்னையில் ரொம்பவும் கஷ்டப்பட்டேன்.  இளநிலை டிகிரி முடித்தேன் .அதற்குப் பிறகு பி.ஜி அதற்கு பிறகு ஸ்பெஷலிஸ்ட் டாப் கோர்ஸ் .

இது மட்டும் இல்லாமல் குழந்தையை கூட்டிக்கொண்டு நியூசிலாந்து வரை சென்றேன்.  அங்கும் ஒரு உயர் படிப்பை படித்தேன் . திரும்ப இங்கே வந்து  ஆண்டிற்கு ஒரு நிறுவனம் என பல நிறுவனங்களைத் தாண்டி இன்று நீங்கள் எல்லாம் வியக்கிற ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் ஒட்டுமொத்த கன்ட்ரி  ஹெட்டாக நியமிக்கப்பட்டு இருக்கிறேன்.  

இன்று எனக்கு கீழே இந்தியாவில் மட்டும், 19 கிளைகள்,  500 பேர் பணிபுரிகிறார்கள்.

அந்த  கார்ப்பரேட் நிறுவனத்தின் இந்திய வர்த்தகம் முழுதும் நான் தான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். 

கல்விதான் என்னை உயர்த்தியது.  நான் கொண்ட வைரக்கியம்தான் என்னை இந்த அளவிற்கு கொண்டு வந்தது .

எனது கல்வி ஸ்டேட்டஸ் கூடவே எனது மகளும் வளர்ந்தாள்.

இன்று முன்னணி பில்டரின் மிகப்பெரிய 5 ஸ்டார் நட்சத்திர அப்பார்ட்மெண்டை சொந்தமாக வாங்கி  நாங்கள் வசிக்கிறோம்.  நாங்கள் என்றால் நானும் எனது மகளும்.

 அதெல்லாம் போகட்டும் .

இதென்ன விமலா ராணியின் வீர வரலாறா? இலை சுய தம்பட்டமா? எதற்கு 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அந்த கதையை நான் சொல்கிறேன் . இப்போது செழித்தோங்கி நிற்கும் எனது செல்வ நிலையை பறை சாற்றுகிறேண். வீண் பெருமைக்கா? இல்லை, உங்கள் யாருக்காவது மோட்டிவேஷன் கிளாஸ் எடுக்க போகிறேனா? எதுவும் இல்லை.

இந்த விமலா  தயாளன் என்பது யார்? என்பதையும் எத்தனை வைராக்கியமானவள்? என்பதையும் நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

கணவன் சரியில்லை என்ற உடனே இன்னொரு ஆணை தேடுவது இன்னொரு துணையை தேடுவது, வறுமைக்கும்  தினவெடுக்கும் இளமைக்கும் இரையாகிப் போவது என்கிற ஒரு தவறை நான் எப்போதுமே செய்யவில்லை .   நான் சராசரியும் இல்லை.

எனது இத்தனை ஆண்டுகால பயணத்தில் நான் எப்படி முன்னேற வேண்டும்? எனது மகளை எப்படி வளர்க்க வேண்டும்? என்று நினைத்தேனே தவிர, எனது இளமையின் பசியை எப்படி தீர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என ஒருபோதும்  நினைத்ததே இல்லை.

வெளி நாடுகளில் விமான பயணங்களில்   நான் சக ஆண்களுடன் பயணம் செய்திருக்கிறேண். பார்ட்டி, கான்ப்ரண்ஸ், பஃபே , எல்லாம் உண்டு. ஆனாலும் எவனும் என் நுனி விரலையும் தொட்டதில்லை. தொட விட்டதில்லை.

நான் கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் செய்திருந்தால் நான் இப்பொழுது பெற்றிருக்கும் உன்னதமான நிலையை இன்னும்  கூட பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக நான் பெற்றிருக்க முடியும் .

ஆனால் நான் அதை ஒருபோதும் செய்யவில்லை. 

எனக்கு கணவன் கூட இருக்கிறானா ? இல்லையோ அவன் கட்டிய தாலிக்கு நான் ஒழுக்கமாக இருக்க வேண்டும் என்று தான் இத்தனை ஆண்டு காலமாக இருந்தேன் வாழ்ந்தேன். வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

ஆனால் ஆனால் .,....

ஆனால்., இந்த ஒரு வார காலமாக எனக்கு நடந்த பிரச்சனைகளும் எனது கற்புக்கு நேரடியாக விடப்பட்ட சவால்களும் என்னால் முறியடிக்கவில்லை .

அழுகையாக இருக்கிறது.  அவமானமாக இருக்கிறது.

போயும் போயும் இந்த வயதில் எனக்கு தோற்றுப் போய் விடுவேனோ என்கிற பயம்  என் நெஞ்சை அடைக்கிறது. உடல் உஷ்ணமாகிறது. காரணம் எனது மகள் ப்ரீத்தி.

அவளது வருங்கால கணவன் , அவளது காதலன் ஷாம். 

அட இது வழக்கமான கில்மா கதை' என நினைத்து விடாதீர்கள் . ஒரு இல்லத்தரசி தனது இல்லற ஒழுக்கத்தை வைராக்கியமாக கடைபிடித்து வரும் சூழ்நிலையில் அவளுக்கு எதிராக தொடுக்கப்பட்ட சவால்களை அவள் முறியடித்தாளா ? இல்லையா அவலது பக்கம் என்ன நியாயம்? என்ன அநியாயம்? அவள் எப்படியெல்லாம் வஞ்சிக்கப்பட்டாள்  என்பதை குறைந்தபட்ச உணர்வோடு  இந்த கதையை   அல்லது  எனது இந்த வாழ்க்கையை நீங்கள் விமர்சிக்கலாம். 

யோசித்துப் பாருங்கள்.  கணவன் இல்லாத ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் அதுவும் கை குழந்தைடன் இருக்கும் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் எத்தனை ஆண்கள் பல்லை இளித்துக் கொண்டு வருவார்கள் ?

அவர்களுக்கெல்லாம் என மடியில், என் படுக்கையில்  இடம் கொடுத்தேனா? 'தோழி, நண்பி, உடன்பிறவா சகோதரி என பசப்பு வார்த்தைகளை பேசிக்கொண்டு மார்புகளைப் பார்த்துக் கொண்டே பேசுவார்கள்.

' நீ உம்ம்.. சொல்லு நான் ராணி மாதிரி வைத்துக் கொள்கிறேன் '  என சொல்பவர்கள் எத்தனை பேர் ?

இந்த பசப்பு வார்த்தைகள் என்னிடம் யாரும் சொல்லி இருக்க மாட்டார்களா? சாதாரண பெண்களுக்கே அத்தனை ஆபர் வரும்போது ஒரு சினிமா நடிகையை விட மிஞ்சிய அழகும்,  இளமை பூரிப்பிலும் இருக்கின்ற எனக்கு எத்தனை ஆபர்கள் வந்திருக்கும்?

 அதை எல்லாம் மீறி கட்டுகோப்பாக வாழ்ந்து தானே நான் நினைத்த உயரத்தை இலக்கை அடைந்திருக்கிறேன் 

அப்படிப்பட்ட பரிசுத்தமானவளை எவனோ ஒரு சின்ன பையன் வந்து அசைத்து விட முடியுமா ? என்ன?