[Vimala Dayalan]

CHAPTER 4

குடி ஒரு பக்கம், அன்றாட பிரச்சனைகள் ஒரு பக்கம் இருந்து கொண்டு இருக்கம் மறுபக்கம் தாம்பத்ய வாழ்க்கையும் சுமராக போய்க் கொண்டு தான் இருந்தது.

கணவர் தினமும் இல்லை என்றாலும் வாரத்துக்கு ஒன்று இரண்டு முறை அவரையே கட்டுப்படுத்த முடியாமல் என்னை துகிலுரித்து அனுபவிக்க தான் செய்கிறார் . நானும் எவ்வளவோ இந்த திருமண வாழ்க்கையில் ஏமாற்றம், வெறுப்பு இருந்தால் கூட அவர்க்கு இணங்கி தான் போகிறேன்,. ஆனால் நிலம் நன்றாக இருந்து என்ன பலன்?  விதை  வீரியமாக இருக்க வேண்டும் அல்லவா? பெரிய விளைச்சல் இல்லை.

 அவர் காலம் காலமாக உட்கொண்ட ஆல்கஹால், சிகரெட் போதை வஸ்துக்கள் அவரது விந்தணுக்களை பலம் இழக்க செய்ததோ என்னவோ தெரியவில்லை.  எனது கர்ப்பம் தாமதித்து கொண்டே போய் ஆறு மாதத்திற்கு பிறகு தான் நல்ல செய்தியே வந்தது. 

' பரவால்லடா லேட் ஆனா கூட பரவால்ல ஒரே வருஷத்துல வயிறு வீங்கி வச்சிட்டியே"  அவனது அண்ணன்களே  என்னை அருகில் வைத்து கொண்டே  அவரை ஒரு மாதிரியாக பேசினார்கள்.

 ஒரு தம்பியின் மனைவி நேரில் இப்படி பேசுகிறோம் என்ற வெட்கமே இல்லாமல் அவர்கள் பேசினார்கள். 

அது இந்தாளுக்கு உறைக்க கூட இல்லை. அசடு வழிய சிரித்துக் கொண்டே நின்றார்.  எனக்கு பற்றிக் கொண்டுதான் வந்தது.

அதுவுமில்லாமல், "இவன் குடிச்ச குடிக்கு இவனுக்கு எல்லாம் புள்ள பொறக்குதே பெரிய விஷயம் தான் " என கணவனின் அண்ணிமார்கள் ஜாடை மாடையாக  சொன்னது தான் எனக்கு எரிச்சலும் கோவமாக வந்தது.

 நான் அதற்கு எந்த எதிர்வினையும் காட்டாமல் இருந்ததால், அந்த நாய்கள் வேறு ஒரு பழியை தூக்கி போட்டார்கள் .

" எனக்கு என்னமோ அந்த முனியன் வேலையா தான் இருக்கும்"  என  அந்த வீட்டின் மூத்த அண்ணி சொல்லவே எனக்கு தூக்கி வரி போட்டது. அவன் தானே அவ புருஷனை விட அந்த ஓட்டு வீட்டுல  ஜாஸ்தி புழங்கறான். ஒத்தாசைக்கு அவனை விட்டா அவளுக்கு யார் இந்த வூட்டுல? முனியன் கை வெச்சி தான் இவ பூத்து குலுங்குனாளோ? என்னமோ?" என் தலையில் இடி விழாத குறைதான்.

முனியன் என்பவன் அந்த பண்ணைகளில் வீட்டு வேலை செய்யக்கூடியவன் நான். சிறு வயதுக்காரன்,  கல்யாணம்  ஆகாத பையன். அவனை  நான் ஆத்திர அவசரத்திற்கு ஏதேனும் ஒரு வேலையை கொடுத்து அனுப்புவேன். பெரும்பாலும் அவன் வீட்டு வாசலுக்கு வெளியே தான் குழைந்து நிற்பான்.

போயும் போயும் அந்த பையன் கூடவா என்னை வைத்து பேசுவது? இவர்களின் அக்கிரமத்துக்கு அளவே இல்லையா?

 அவனை நான் எனது சொந்த தம்பியாக நினைத்தேன் . அவனும் என்னை அம்மா இல்லை அக்கா என்று கூப்பிடுவான்.

'சீ  இந்த மானங்கெட்ட ஜென்மங்கள் என்னென்ன பழி எல்லாம் போடுகிறது?. இனி பொறுத்துக் கொள்ளக் கடாது'  என்று புள்ளத்தாச்சியாக இருந்தும்,  அந்த பெரிய வீட்டு படி ஏறி  அந்த குடும்பத்துக்கே சாபமிட்டு வந்தேன்.

 அது மட்டும் இல்லை, அந்த வீட்டு ஆண்கள் ஜொல்லு வழிய என்னிடம் என்னவெல்லாம் பேசினார்கள் என்பதையும் சப்ஜாடாக புட்டு புட்டு வைத்து திட்டினேன். ஒட்டு மொத்த பண்ணை ஜனங்களும் வேடிக்கை பார்த்தது.

 நான் திட்டிய திட்டில் அவர்கள்  கூனி குறுகிப் போய் மன்னிப்பு கேட்பார்கள் எனப் பார்த்தால், அதுதான் இல்லை.

 சுற்றிலும் அத்தனை பண்ணை ஆட்கள் எதிரில் நான் இப்படி திட்டவே அவர்கள் வேறு விதமாக உபாயம் செய்தார்கள்.

 அந்த கொடுமைக்கார சிறுக்கிகள் அவரவர் புருஷங்களிடம் வாய்க்கு வந்தபடி ஒப்பிக்க., மூன்று அண்ணனும் சேர்ந்து எனது கணவனை சாராயக்கடைக்கு அழைத்து போய் வயிறு முட்ட சாராயம் கொடுத்து விட்டு

" தம்பி டேய்ய் சொல்றேன்னு தப்பா நினைச்சுக்காத,  எனக்கு என்னமோ உன் பொண்டாட்டிக்கும் முனியனுக்கும் ஏதோ பழக்கம் இருக்குன்னு நினைக்கிறேன் "

'என்னண்ணா சொல்றே?"

"அவன் தான் அவ வயித்துல புள்ள கொடுத்து இருப்பான்னு ஊரெல்லாம் பேசிக்கிறாங்கடா. அவமானமா இருக்குடா '

" அண்ணா"

" ஒருவேளை அந்த கொழந்தை பிறந்து அது முனியன் ஜாடையா இருந்தா,  நம்ம ஊர்ல யாருமே நம்ம வீட்ல யாருமே நிம்மதியா வாழ முடியாது.  குடும்பமே தூக்கு போட்டு தான்டா சாகணும் " என சொல்ல அந்த விருந்தாளிக்கு பொறந்த ஈன மகன் அதை உண்மையென நம்பி,

 அதே குடிபோதையில் வந்து வீட்டுக்குள் நுழைந்து என்னை அடித்த அடியும்,  திட்டிய வசவும் என்னால் காலத்துக்கும் மறக்கவே முடியாது. இப்போது நினைத்தால் கூட உடல் நடுங்குகிறது. எப்படி அதெல்லாம் தாங்கினேண்?

கணவனின் அண்ணனகளும், அண்ணியும் கைக்கட்டி வேடிக்கை பார்த்து நமுட்டு சிரிப்பு சிரிக்க  நான் தூள் தூளாக நொறுங்கி விட்டேன்.