[Vimala Dayalan]

CHAPTER 3

அந்த அறையின் வாசலிலேயே என் பொருட்கள் குவிக்கப்ப்ட்டிருந்தன.
'வாம்மா மகராணி. இப்ப தான் விடிஞ்சதா? அவரது அண்ணிகள்.
" இன்னையலிருந்து நீ உங்க வீட்டுக்கு போலாம்"
"எ..என்வீட்டுக்கா?"
"ஏன் ன் சொல்லலியா?'
"இவ சொல்ல விட்டிருக்கா மாட்டா போலியே?' அவர்களின் விட்டேத்தியான பேச்சு என்ன சூடாக்க.,
என் சம்பந்தப்பட்ட பொருட்கள் சிலவற்றை மட்டும் கொடுத்து அந்த பெரிய வீட்டுக்கு எதிரில் இருக்கக்கூடிய சிறிய ஓட்டு வீட்டில் என்னை தங்க சொன்னார்கள். அவர்களின் மூன்று அண்ணிகள்.
அதாவது இனிமேல் நான் அங்கதான் இருக்க வேண்டுமாம். இந்த பெரிய வீட்டிற்குள் வரக்கூடாதாம். ஏன்? என்று கேட்டதற்கு அவனுக்கு பாகமாக கொடுத்த எல்லா பணத்தையும், அதாவது எனது கணவருக்கு கொடுத்த எல்லா பணத்தையும் அவர் குடித்து சீரழைத்து விட்டாராம்.
அவருக்கு இந்த வீட்டில் சொத்தில் எதிலும் பங்கு இல்லையாம்
'அய்யோ அப்ப அஞ்சு கடை இருக்குது என்று சொன்னார்களே "
'அஞ்சு கடை இல்லடி. ஆறு கடை டவுனில் இருக்கு. என்ன இப்போ? ஆனா அது எல்லாம் எங்களுக்கு தான் . உன் புருஷன் அந்த கடையில் வேலை செய்றான். மாசம் நாலாயிரம் ரூபா சம்பளம். தரோம் அவனுக்கு, இப்ப நீ வந்துட்டே. இனிமே அஞ்சாயியரம் தரோம்.' என்றதும் எனக்கு தூக்கி வாரி போட்டது.
" ஒரு நாளைக்கு ஒரு வீட்டுல சாப்பிடுவான்., இனி நீயே பொங்கி போட்டுக்க" வெடுக்கென பேசி வெட்டி விட்டார்கள்.
என் நிலைமையை கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள்/ வெறும் 10 சவரன் பதினஞ்சு சவரன் போட்டவர்கள் எல்லாம் அந்த பெரிய வீட்டில் உட்கார்ந்து நாட்டாமை செய்வார்களாம். நான் 100 சவரன் போட்டுக் கொண்டு வந்து அந்த சின்ன ஓட்டு வீட்டில் இருக்க வேண்டுமாம்.
அதுவும் இல்லாமல் எனக்கு போட்ட 100 சவரனில் தாலி தவிர, மீதி எல்லா நகைகளும் வாங்கிக் கொண்டார்கள்.
கேட்டால் உன் வீட்டுக்காரன் ' எனக்கு கல்யாணமாகி வர பொண்ணு கிட்ட நகையை வாங்கி ஈடு கட்டுறேன்' னு சொல்லி தான் எக்கச்சக்கமான கடன் வாங்கி இருக்கான். அவன் சூதாட்டத்திலயும், குடியிலும் பட்ட கடன் இந்த 90 சவரன் நகையால, ஒரு வழியா அடைஞ்சாச்சு ' என்றார்கள் அவரின் அண்ணிகள்.
என் தலை சுற்றி வேர்த்து முகம் இருண்டு அதிர்ச்சி ஆக, எனக்கு என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை . கல்யாணம் என ஒரு விஷயம் நடந்த சந்தோஷமே போய் விட்டது.
முதலிரவு நடந்த பொண்ணாச்சே., பாவம் எடுத்த உடனேயே முத நாளே வெளியே குடி வைக்கக் கூடாது.ன்னு தான் உன்னை இங்க பெரிய வீட்டுக்குள்ள வர விட்டு முதலிரவை இந்த வீட்டுல பெருந்தன்மையா நடக்க வச்சோம் ' என அவர்களது தியாகத்தை உரக்கச் சொன்னார்கள்.
ஒரே நாளில் எனது எதிர்காலமே இருண்டு போனது போல ஒரு உணர்வு. என்னுடைய பணம், சீர்செனத்தி, தங்க நகைகள் போனது கூட பிரச்சனை இல்லை. அதை எல்லாமே நாம் எதிர்காலத்தில் சம்பாதித்துக் கொள்ளலாம்.
ஆனால், ஆசை ஆசையாக ஒரு வீட்டில் வாழ வந்த பெண்ணை ஒரே நாளில் 'நீ இந்த வீட்டில் இருக்கக் கூடாது வெளியே போ' என சொன்னால் இப்படி வக்கிரமம் கேவலமும் பிடித்த கணவன் வீட்டு ஜனத்தில் நான் எப்படி காலமெல்லாம் வாழ முடியும்?
நாளை பின்னே எனக்கு பணம் காசு சேர்ந்தால் கூட, இந்த சொந்தங்கள் நடுவே என்னால் எப்படி சேர்ந்திருக்க முடியும் . ஒரே நாளில் இந்த கண்ணாடி குடுவை உடைந்து விட்டதே.
ஒரு பக்கம் ஆத்திரம் இன்னொரு பக்கம் அவமானம் எல்லாம் சேர்ந்து என்னை அழுகையாக வெடித்தது. ஆனால் அவர்கள் இரக்கம் காட்டவில்லை.
'ஏய்ய் முனியா' என ஒரு பையனை அழைத்தார்கள். அவன் வேலைக்கார பையன்.
"டேய்ய்ய் . முனியா .இந்த பாய் படுக்கையெல்லாம் அங்க ஓட்டு வீட்டுல போடு., இனிமே தயாளு அங்க தான் இருப்பான் " என உத்தரவிட்டார்கள்.
அந்த பாழாப்போன தயாளன் பக்கத்தில் இல்லை . அவ்வளவு காலையில் எங்கே போனான்? என்று கூட தெரியவில்லை . கடை திறக்க போய்விட்டானா? இவனுக்கெல்லாம் எதுக்கு பொண்டாட்டி?
என்னை கேட்காமலேயே என் பொருட்களை எல்லாம் அந்த ஓட்டு வீட்டில் போட்டு விட்டார்கள் .
காலையில் எனக்கு ஒரு காப்பி இல்லை. டிபன் இல்லை.
எழுந்தவுடனே பல்லை கூட துலக்காமல் அம்மாவிடம் காப்பி கேட்டதும், 'காபி வர கொஞ்சம் லேட்' ஆனால் ஆ ஊ என கத்தியதும் எனக்கு நினைவுக்கு வந்து அழுகையாக பொங்கியது.
அந்த வீட்டிலிருந்த ஒரு குட்டிப் பெண் தான். என் கணவரின் அண்ணன் மகள் அவள் பெயர் ராஜி. அவள் தான் எனக்கு ஒரு டிபன் பாக்ஸில் இரண்டு இட்லியை போட்டு எடுத்து வந்தாள். எனக்கு அதை சாப்பிடக் கூட பிடிக்கவில்லை . நான் வைராக்கியமாக எதுவும் சாப்பிடாமல் இருந்தேன்.
இந்த நாய் சாயங்காலம் தான் வந்தான். பெரிய வீட்டில் போய் என்னை தேடி பார்த்து விட்டு இந்த ஓட்டு வீட்டிற்கு வந்தான் . எனது கால்களை பிடித்து அழுதான்.
' எல்லாம் என் தப்புதான் மன்னிச்சிடு. உங்க அப்பா கிட்ட எதுவும் சொல்லாதே " என்றான் யோசித்துப் பாருங்கள். அது ஒரு நகரம் இல்லாத கிராமம் . எந்த அடிப்படை வசதிகளும் இல்லை. என்னிடம் எனது அப்பா கொடுத்து விட்டுப் போன ஆயிரம் ரூபாய் மட்டும் தான் இருந்தது. இந்த நாயை நம்பி தான் என்னை விட்டுப் போய் இருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்த நாயோ காலையிலேயே போய் எங்கெங்கெல்லாம் சுற்றி திரிந்துவிட்டு, கடையில் வேலை செய்துவிட்டு, சாய்னதிரமாய் வயிறு முட்ட குடித்துவிட்டு வந்திருக்கிறது. காலை பிடித்து கோழை போல அழுகிறது. பொண்ட்டாட்டி என்ன செய்தாள்? என்ன சாப்பிட்டாள் என்ற அக்கறை கூட இல்லை.
எவனை நம்பியும் கழுத்தை நீட்டலாம். ஆனால் குடிகார நாய்களை நம்பி கழுத்தை நீட்ட முடியாது . 'இவன் குடிக்க காசு கேட்டால், உன் பொண்டாட்டியை அனுப்பு தருகிறேன் ' என்று யாராவது சொன்னால் நம்மை சீவி சிங்காரித்து அவனுக்கு அனுப்பி விடுவான். அது தான் மூச்சு முட்ட குடிக்கும் குடிகாரனின் மனநிலை. அவனுக்கு குடிக்க சாராயம் வேண்டும். அது தான் அவன் இலக்கு. இப்படிபட்டா குடிகாரன் கிட்ட போய் என்னை மாட்டிவிட்டார்களே? அய்யோ..! எனக்கு என்ன செய்வது? என தெரியவில்லை.
இப்படி வந்து இவனிடம் மாட்டிக் கொண்டேமே?
அங்கே பண்ணை வேலை செய்து கொண்டிருந்த அந்த முனியனை கூப்பிட்டு 200 ரூபாய்க்கு மளிகை சாமான்களை வாங்கி வர சொன்னேண்.
அரிசி, உட்பட மளிகை பொருட்களை வாங்கி வரச் சொல்லி அன்று உணவு செய்து பொங்கி போட்டேன்.
ஒரு வாரம் கஷ்டப்பட்டு கழிந்தது. கண்ணக் கசக்கி கொண்டு வீட்டுக்கு போய் நிற்க முடியாது. உறவுகள் மத்தியில் அசிங்கப்பட்டு போய் விடுவோம். தயாள் எனும் எனது கணவனை எப்படியாவது மாற்ற வேண்டும் என்பதுதான் எனது வைராக்கியமாக இருந்தது.
அந்த மூன்று அண்ணனுக்கும் சொந்தமான ஆறு கடைகளில் மாறி மாறி எனது கணவன் வேலை செய்தான். என்னையும் ஒரு கடையில் வந்து வேலை செய்ய சொன்னார்கள். எனது தன்மானம் அதற்கு இடம் கொடுக்கவில்லை.
அங்கிருந்து டவுனுக்கு போய் வீம்புக்காக ஒரு துணிக்கடையில் சேல்ஸ் கேர்ளாக வேலை செய்தேன். எனது அப்பா, அம்மாவிடம் எதையும் சொல்லவில்லை. நாட்கள் ஓடின. இந்த கொஞ்ச நாளிலேயே என்னையும் எனது கணவரை பற்றியும் தெரிந்து கொண்ட எத்தனையோ ஆண்கள் என்னை எப்படியாவது அபகரித்து விட துடித்தார்கள்.
அந்த கிராமத்திலேயே யாரும் இல்லாத அழகிலும், நிறத்திலும் இளமை பூரிப்பிலும் இருந்த என்னை எனது கணவனின் கையாலாகாத தனத்தினால் எப்படியாவது என்னை அனுபவித்து விட பல ஆண்கள் துடித்தார்கள் .
ஏன்? எனது துணிக்கடை முதலாளியும் சரி, முதலாளி மகனும் சரி என்னை சுற்றி வந்தார்கள். எப்படியாவது என்னை வசியப்படுத்தி ஏமாற்றி ஆசை வார்த்தைகளை சொல்லி பால் குடித்து விட முடியுமா? என்ற நினைப்பில் பல பூனைகள் என்னை சுற்றி வந்தன .
வெளியே இருக்கும் பூனைகள் மட்டுமல்ல, வீட்டிலிருந்த பூனைகளும் தப்பவில்லை. எனது கணவனின் மூன்று அண்ணன்களும் அவரவர் மனைவிமார்களுக்கு தெரியாமல் எனக்கு பலவிதமாக உதவ முன் வந்தார்கள்.
ஆனால், அவர்கள் அப்படி உதவுவதற்கு காரணம் எனது உடம்பு தான் என்பது எனக்கு தெரிந்ததுமே அவர்களது உதவிகளை நான் புறக்கணித்து விட்டேன்.
அதில் பெரிய அண்ணன் வா உன்னை டவுன்ல வீடு பாத்து வெக்கறென். என வெட்கமில்லாமல் கூப்பிட்டான். நான் செருப்பைக் கழட்டி காட்டினேன்.
என்னை சுற்றி இருந்த எந்த ஒரு ஆண்களையும் நான் ஏறெடுத்து பார்க்காமல் எனது கணவனே கண்கண்ட தெய்வமாய் இருந்தேன் . நடுவில் ஒரு நாள் எனது அப்பா வந்து பார்த்துவிட்டுப் போனார். எனது நிலையைக் கண்டு அழுதார். அவரால் அதை மட்டும் தான் செய்ய முடியும்.
'வேண்டுமென்றால் ஒரு அஞ்சு லட்சம் ரெடி பண்ணி கொடுக்கிறேன்' மாப்பிள்ளையை சென்னைல வந்து கடை போடச் சொல்லலாம். நீயும் வந்துடும்மா' என்றார்.
" வேண்டாம்பா, அந்தக் காசு இருந்தால் அதையும் இந்த படுபாவி குடித்து தீக்கத்தான் போகிறான் , மொதல்ல இவன் மாறனும். இவனுக்கு சுரணை வரனும். குடியை விடனும்., "
"சரிம்மா"
"எனக்கு நீ உதவி செய்றதா இருந்தா தயவுசெஞ்சி பணத்தை மட்டும் கொடுக்காத" என சொல்லி அவரை அனுப்பி விட்டேன். கை செல்வௌகு மட்டும் காசு தந்து விட்டு போனார்.
'கூட வந்த அம்மா மட்டும் ஏதாச்சும் விசேஷமா?" என கேட்டாள். என்னவென்று சொல்வது?