[Vimala Dayalan]

CHAPTER 1

ஹலோ!
இது என் சுய சரிதை கதை இல்லை.
இல்லத்தரசியாகிய நான். என் சுயமாகிய கற்பு ஒரு இக்கட்டான நெருக்கடியில் சரிந்த கதை.
நான் விமலா. வயசு? அது என்னாத்துக்கு இப்போ?.
எனது கணவர் தயாளன்.

எனது திருமண வாழ்க்கை ஒன்றும் அத்தனை சிறப்பானதாக இல்லை. தென் தமிழ் நாட்டில் ஒரு ஊரில் தான் என்னை கல்யாணம் செய்து கொடுத்தார்கள் . அந்த ஊரின் பெயரை சொல்ல வேண்டாம் என நினைக்கிறேன். இந்த கதையை படித்தாலோ அல்லது அந்த ஊர் இந்த கதையில் அந்த ஊர் பெயரை சொன்னாலும் இன்னமும் அங்கிருக்கும் பேருக்கு என் மீது ஆத்திரம் ஒருவேளை இன்னும் பகை நெருப்பாகி விடும் ஆபத்து உள்ளது.

அது தவிர என்னை அறிந்தோர்க்கு, அட இவள் இது மாதிரியா? என்றும் நினைக்க கூடும். இது நாள் வரையிலான அவைகளின் கட்டமைக்கப்பட்ட பிம்பம் மாறி விடும்.

சோ.. ஊர், சரியான பேர் வேண்டாம். ஆனால் சம்பவங்கள் மட்டும் உண்மை தான்.
என் 19 வயதில் கல்லூரி படிப்பை கூட முடியாமல் பாதியிலே நிறுத்திவிட்டு அந்த தாயளனுக்கு என்னை கட்டிக் கொடுத்தார்கள். எனது அப்பா சென்னைக்காரர் தான்.

ஆனால் இபி டிபார்ட்மென்டில் ஏ.இ யாக இருந்தவர். அவர் வாங்கிய கணக்கில்லாத லஞ்சத்தின் காரணமாக சென்னைக்கு வெளியே ஸ்ரீபெரும்புதூரில் பல ஏக்கரில் நிலங்கள் சொந்தமாக இருந்தன. ஒரு பெரிய அரசியல் தலைவர் அங்கே இறந்த பின், நிலத்தின் விலை தாறு மாறாக உயர எங்கப்பாவை கையிலேயே பிடிக்க முடியவில்லை. அந்த அளவுக்கு சொத்து மதிப்பு உச்சத்துக்கு போனது.

நான் எனது அப்பாவுக்கு ஒரே மகள் தான். ஆனால் என் கூட இரண்டு உதவாக்கரை தம்பிகள் இருந்தார்கள். ஒருவன் செந்தில் இன்னொருவன் லஷ்மணன்.

ஏன் அவர்களை உதவாக்கரை என்கிறேன் என்றால், எனது வாழ்க்கையில் எவ்வளவு கஷ்டங்கள் வந்த போதும் ஒரு போதும் அவர்கள் எந்த உதவி எனக்கு செய்யவில்லை .

எனது அப்பா என் கனவன் தாயளானை என்னமோ ' பெரிய பணக்காரன் நன்றாக சம்பாதிக்கிறான் நான்கு ஐந்து மளிகைக் கடைகளை டவுனில் வைத்து சம்பாதிக்கிறான். எங்க ஜாதிக்காரனிலேயே நல்ல வசதி' என கேள்விப்பட்டு இந்த ஸ்ரீபெரும்புதூர் நிலங்களில் பாதியை விற்று அதை தங்கமாக்கி பெரும் செலவு செய்து அவனுக்கு கட்டி கொடுத்தார்கள்.
எல்லா பெண்களையும் போலவே ஆசையாக போனேன். கணவர் கருப்புதான். ஆனாலும் லட்சணமாக இருந்தார். அவருடன் உடன் பிறந்தான்கள் மூன்று அண்னண்கள். இவர் கடைக்குட்டி.

அந்த ஊரில் பெரிய கோயில் ஒன்றில் எங்கள் திருமணம் நடந்தது.
முதல் இரவுக்கு அவரது வீட்டிற்கு போனோம் . கிராமத்தின் பிரம்மாண்டமான வீடு. அந்த வீட்டின் அவருக்கு மூன்று அண்ணன்கள். சகோதரிகள் யாரும் கிடையாது. எல்லாமே வந்தேறிகள். அண்ணிகள்.
ரிஷப்சன் என்கிற மண்ணாங்கட்டியெல்லாம் இல்லை. காசு வீணாக்க்கும் சமாச்சாரம் எல்லாம் அங்கே மிஸ்ஸிங்,. சோ, கல்யாணம் முடிந்த அந்த இரவே முதலிரவு.

எங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறையில் முதலிரவு நடந்தது அதற்கு முன்பு இல்லற தாமத்தியம் பற்றி எதுவும் நான் பெரிதாக அறிந்திருக்கவில்லை.
கொஞ்ச நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அவர் பி.காம் என கல்யாண பத்திரிகையில் போட்டிருந்தார். ஆனால் அப்படி ஒரு வாசனையே அவரிடமிருந்து வரவில்லை. கேட்டதற்கு 'டிஸ் கண்ட்டினியூ' என்றார். என்னை போலத்தான் என நினைத்து கொண்டேன்.
நான் சென்னை அடையாரில் அந்த பிரபல பெண்கள் கல்லூரியில் மூன்றாம் ஆண்டு படித்த போது தானே இந்த திருமணக் கூத்து நடந்தது.
நாங்கள் தொடர்ந்து பேசினோம். ஆனால் அவர் பேச விருப்பப்பட வில்லை. என்னை தொட்டுக் கொண்டே இருந்தார்.
எனது அழகோ எனது இளமையோ அல்லது என் வாசமோ, பொங்கி வழியும் பூரிப்போ எது தெரியவில்லை அவரை என்பாற் இழுத்தது. ஆடைகளை களைந்து என் நிர்வாண மேனியை கான அவர் விழைந்தார். நான் அவர் பற்றியும் ஒரு முழு ஆணை பற்றியும் புரிதல் கொள்வதற்கு முன்பே அவர் என்னை ஆக்கிரமித்தார். நானும் அவரை ஏற்றுக் கொன்டேன்.