Misc. Erotica ஷாரதா - குறு நாவல்

[budbed]

விஸ்கியின் வாசனையும், கண்ணீரின் உவர்ப்பும் அந்த அறையின் காற்றை கனமாக்கியிருந்தன. ஷாரதா இன்னும் அந்தத் தரையிலேயே ஒரு உடைந்த சிலையைப் போல அமர்ந்திருந்தாள். அவளது தோள்கள் விம்மி விம்மி அதிர்ந்தன, ஆனால் சத்தமில்லாத அழுகை அவளை மெல்லக் கரைத்துக்கொண்டிருந்தது.

ராம் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கண்களில் இருந்த அந்த வேட்டையாடும் மிருகத்தின் மின்னல் சற்று மங்கியது; அதற்குப் பதிலாக ஒரு விசித்திரமான, வக்கிரமான அன்பு அங்கு வந்து குடிகொண்டது. அவன் மெதுவாகக் குனிந்து, அவளது கன்னத்தில் வழிந்திருந்த கண்ணீர்த்துளியை தன் விரலால் வருடினான். இந்த முறை அவன் கையை விலக்கவில்லை; அந்தத் தொடுதலில் ஒருவிதமான ஆக்கிரமிப்பு இருந்தது.

"போதும் நிறுத்து," அவனது குரல் ஒரு மெல்லிய அதிர்வாக அவளது காதுகளில் விழுந்தது. "உன் கண்கள் சிவந்து போயிருக்கிறது. இந்த அழுகை உன்னை இன்னும் பலவீனமாக்குகிறது."

ஷாரதா அவன் தொடுதலில் திடுக்கிட்டாள், ஆனால் நகரவில்லை. மங்கலான பார்வையின் வழியே அவனை ஏங்கிக் கேட்டாள். தான் பெற்றெடுத்த மகனுக்குள் எப்போதோ மறைந்து போன அந்த பழைய ராம் எங்காவது இருக்கிறானா என்று தேடினாள்.

"உனக்கு... உனக்கு இன்னும் மனசாட்சி இல்லையா ராம்?" அவளது குரல் ஒரு உடைந்து போன கண்ணாடித் துண்டைப் போலக் கீச்சாக ஒலித்தது.

ராம் ஒரு கசப்பான சிரிப்பை உதிர்த்தான். அது நகைப்பு அல்ல, ஒருவிதமான ஏளனம். அவன் மெதுவாக எழுந்து நின்றான்; அவனது நீண்ட நிழல் ஷாரதாவின் சிறிய உருவத்தை முழுவதுமாக மூடிக்கொண்டது.

"மனசாட்சி என்பது பலவீனமானவர்களுக்குத் தேவைப்படும் ஒரு கவசம், அம்மா. நான் உன்னை பலவீனமாக்கவில்லை. உன்னுடைய உண்மையான அழகை உனக்குக் காட்டினேன்."

சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தவன், மீண்டும் அவளது நடுக்கத்தைப் பார்த்தான்.

"தூங்கணுமா அம்மா?"

ஷாரதா பதில் சொல்லவில்லை. அவனது பார்வையைத் தவிர்த்து, மேஜையின் மீது சிந்தியிருந்த விஸ்கித் துளிகளை வெறித்துப் பார்த்தாள்.

"கேட்டதிற்கு பதில் சொல்லு. உன்னை இந்த நிலையிலேயே விட்டுவிட வேண்டுமா, அல்லது ஓய்வெடுக்க அனுமதிக்க வேண்டுமா?"

"எனக்கு... எனக்கு கொஞ்சம் காற்று வேண்டும்," என்று விம்மிக்கொண்டே சொன்னாள்.

ராம் மெல்ல விலகி, அவளுக்கு வழிவிட்டான். அவன் அவளுக்குக் கை கொடுக்கவில்லை; அவள் அங்கிருந்து நகரும்போது, அந்த மெல்லிய பாவாடை அவளது இடுப்பின் வளைவுகளைக் காட்டிய விதத்தை அவன் கண்களால் ரசித்துக் கொண்டே இருந்தான்.


பால்கனியின் நள்ளிரவு காற்று ஷாரதாவின் மீது ஒரு குளிர்ந்த போர்வையைப் போலப் படர்ந்தது. துருப்பிடித்த இரும்புத் தண்டுகளை அவள் இறுக்கப் பற்றிக் கொண்டாள். கீழே சென்னை நகரம், மஞ்சள் நிறத் தெருவிளக்குகளின் ஒளியில் ஒரு மங்கலான ஓவியமாகத் தெரிந்தது.

அவளது கூந்தலில் இருந்த மல்லிகைப்பூக்கள் வாடிப் போயிருந்தன. அந்த வாசம், இரவின் உலோக மணத்துடன் கலந்து ஒருவிதமான சோகத்தைத் தந்தது. அவள் கண்களை மூடி மூச்சை இழுத்தாள், ஆனால் காற்று கனமாக இருந்தது. ராமின் இருப்பு இன்னும் அவளது சருமத்தில் ஒட்டியிருப்பதாக அவளுக்குத் தோன்றியது.

தன் ரவிக்கையின் துணியை மார்பின் மீது இறுக்கிக் கொண்டாள். அவனது கால் விரல்கள் கொடுத்த அந்த அழுத்தம், அந்த வெப்பம்... இப்போதும் அவளது நினைவில் மின்னி மின்னி எரிந்தது. ஒரு நடுக்கம் அவளது உடல் முழுவதும் பரவியது. அது குளிரால் வந்த நடுக்கம் அல்ல; தன்னை முழுமையாக இழந்துவிட்ட ஒரு பெண்ணின் பயம். அந்தப் பரந்த வானத்தின் கீழ் நின்றபோதும், ராமின் பார்வை தன்னை ஆக்கிரமித்திருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

வீட்டின் உள்ளே நிலவிய அந்தப் பயங்கரமான மௌனத்தைக் கேட்டுக்கொண்டே, அவள் நீண்ட நேரம் அங்கேயே நின்றாள்.

தன் படுக்கையறைக்குள் நுழைந்தபோது அறை இருட்டாக இருந்தது. ஜன்னல் திரைச்சீலைகளின் வழியே நுழைந்த நிலவொளி ஒரு மெல்லிய கோடாகத் தரையில் விழுந்திருந்தது. ஷாரதா விளக்கை ஏற்றவில்லை. கண்ணாடியைப் பார்க்க அவளுக்குத் தைரியமில்லை. தரையில் வெறும் ரவிக்கையிலும் பாவாடையிலும் நின்ற அந்தப் பெண்ணை மீண்டும் பார்க்க அவள் விரும்பவில்லை.

அவள் மெதுவாகப் படுக்கையில் விழுந்தாள். ஆடைகளை மாற்றும் தெம்பு கூட அவளுக்கு இல்லை.

தன் உடலை ஒரு கருவில் இருப்பதைப் போலச் சுருட்டிக் கொண்டு, பக்கவாட்டில் படுத்துக்கொண்டாள். பட்டுப் பாவாடை படுக்கை விரிப்பில் உரசும் சத்தம் அந்த அறையின் நிசப்தத்தில் கேட்டது.

இருட்டு அவளை முழுமையாக விழுங்கியபோது, அவளது மனதிலிருந்த அணைகுலைந்தது. தொண்டையிலிருந்து ஒரு நீண்ட, வலி நிறைந்த முனகல் வெளிப்பட்டது. அவள் தன் முகத்தைப் தலையணையில் புதைத்துக் கொண்டாள்.

கண்ணீர் தலையணையை நனைத்தது.


அத்தியாயம் - 1 நிறைவு.