18-07-2026, 11:56 PM
(This post was last modified: 19-07-2026, 02:31 AM by budbed. Edited 1 time in total. Edited 1 time in total.)
தொடர்கிறது.. !
ஷாரதா கையில் விஸ்கி கிளாஸுடன், வெறும் ரவிக்கை பாவாடையுடன் சோபா அருகில் தரையில் உட்கார்ந்திருக்க, அவள் மகன் ராம் சோபாவில் கால் மேல் கால் போட்டு ஷாரதாவை குரூரமாக ரசித்துக்கொண்டே விஸ்கியை சீப்பிக்க்கொண்டிருந்தான். தன்னை வெறும் ரவிக்கை பாவாடையுடன் மகன் தன்னை காலடியில்உட்காரவைத்து ரசிப்பதை ஷாரதா மனதில் வலியுடன் தாங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.
ராம் (அதிகாரத்துடன்)
"ம்ம்ம்... விஸ்கியை டேஸ்ட் பண்ணு அம்மா.."
வேறு வழியில்லாமல், ஷாரதா தன் கையில் இருந்த விஸ்கி கிளாஸை உதட்டோடு வைத்தாள். ஒரு மிடிரு குடிக்க , கசப்பும், எரிச்சலும் அவளது தொண்டையைச் சுட்டது. அவளது குரல் வளம், இவ்வளவு கால உழைப்பு, கச்சேரிகள்... எல்லாம் இந்த மதுவின் வீச்சில் சிதைந்துவிடுமோ என்ற பயம் அவளது கண்களில் தெரிந்தது.
![[Image: e750e5ca23f0cb0ee72f6e6d627cfba1.jpg]](https://i128.fastpic.org/big/2026/0719/a1/e750e5ca23f0cb0ee72f6e6d627cfba1.jpg)
ஷாரதா
(தொண்டையைத் தொட்டுக்கொண்டு, குரல் கரகரக்க)
இது... இது என் தொண்டையை எரிக்கிறது, ராம். என் குரல்... என் குரல் கெட்டுப்போய்விடும். இது என் உயிர்...
ராம் அவளது அச்சத்தைப் பார்த்து ஒரு கேலியான சிரிப்பைச் சிரித்தான். ஹ்ம்ம். தன் கையில் இருந்த கிளாஸை ஒரு மிடறு குடித்துவிட்டு, சோபாவில் சாய்ந்து …..
ராம்
(குரலில் அலட்சியம்)
குரலா? அதைப் பத்தி யாருமே இப்போ கவலைப்படல, அம்மா. உன் கச்சேரியை விட, இந்த உடல்தான் இப்போ பலபேருக்கு முக்கியம். உன் முகமும், உன் வனப்பும் தெய்வீகம்! உன் குரல்... ஹ்ம்ம்... அது வெறும் புல்லாங்குழல். இந்த உடல்தான் சங்கீதம்!
அந்த வார்த்தைகள் ஷாரதாவின் காதுகளில் விஷமாய் விழுந்தன. ஒரு தாயாகத் தன் மகன் அவளைப் பார்க்கும் பார்வையில் இருந்த வக்கிரத்திற்காக அவள் குமுறிக் குமுறி அழ வேண்டும். ஆனால், ஒரு பெண்ணாக, அவளது அழகு இன்றும் பேசப்படுகிறது என்ற அந்த அசிங்கமான பாராட்டு, அவளது இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய, வெட்கம் கலந்த புன்னகையை அறியாமலே வரவழைத்தது. அவள் வெட்கத்தில் தலைகுனிந்தாள், அதே சமயம் அவமானத்தில் கண்ணீர் வடித்தாள். அது ஒரு விசித்திரமான, நோயுற்ற வெட்கம், ஒரு முள் இதயம் குத்துவது போல்.
ஷாரதா கையில் விஸ்கி கிளாஸுடன், வெறும் ரவிக்கை பாவாடையுடன் சோபா அருகில் தரையில் உட்கார்ந்திருக்க, அவள் மகன் ராம் சோபாவில் கால் மேல் கால் போட்டு ஷாரதாவை குரூரமாக ரசித்துக்கொண்டே விஸ்கியை சீப்பிக்க்கொண்டிருந்தான். தன்னை வெறும் ரவிக்கை பாவாடையுடன் மகன் தன்னை காலடியில்உட்காரவைத்து ரசிப்பதை ஷாரதா மனதில் வலியுடன் தாங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.
ராம் (அதிகாரத்துடன்)
"ம்ம்ம்... விஸ்கியை டேஸ்ட் பண்ணு அம்மா.."
வேறு வழியில்லாமல், ஷாரதா தன் கையில் இருந்த விஸ்கி கிளாஸை உதட்டோடு வைத்தாள். ஒரு மிடிரு குடிக்க , கசப்பும், எரிச்சலும் அவளது தொண்டையைச் சுட்டது. அவளது குரல் வளம், இவ்வளவு கால உழைப்பு, கச்சேரிகள்... எல்லாம் இந்த மதுவின் வீச்சில் சிதைந்துவிடுமோ என்ற பயம் அவளது கண்களில் தெரிந்தது.
![[Image: e750e5ca23f0cb0ee72f6e6d627cfba1.jpg]](https://i128.fastpic.org/big/2026/0719/a1/e750e5ca23f0cb0ee72f6e6d627cfba1.jpg)
ஷாரதா
(தொண்டையைத் தொட்டுக்கொண்டு, குரல் கரகரக்க)
இது... இது என் தொண்டையை எரிக்கிறது, ராம். என் குரல்... என் குரல் கெட்டுப்போய்விடும். இது என் உயிர்...
ராம் அவளது அச்சத்தைப் பார்த்து ஒரு கேலியான சிரிப்பைச் சிரித்தான். ஹ்ம்ம். தன் கையில் இருந்த கிளாஸை ஒரு மிடறு குடித்துவிட்டு, சோபாவில் சாய்ந்து …..
ராம்
(குரலில் அலட்சியம்)
குரலா? அதைப் பத்தி யாருமே இப்போ கவலைப்படல, அம்மா. உன் கச்சேரியை விட, இந்த உடல்தான் இப்போ பலபேருக்கு முக்கியம். உன் முகமும், உன் வனப்பும் தெய்வீகம்! உன் குரல்... ஹ்ம்ம்... அது வெறும் புல்லாங்குழல். இந்த உடல்தான் சங்கீதம்!
அந்த வார்த்தைகள் ஷாரதாவின் காதுகளில் விஷமாய் விழுந்தன. ஒரு தாயாகத் தன் மகன் அவளைப் பார்க்கும் பார்வையில் இருந்த வக்கிரத்திற்காக அவள் குமுறிக் குமுறி அழ வேண்டும். ஆனால், ஒரு பெண்ணாக, அவளது அழகு இன்றும் பேசப்படுகிறது என்ற அந்த அசிங்கமான பாராட்டு, அவளது இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய, வெட்கம் கலந்த புன்னகையை அறியாமலே வரவழைத்தது. அவள் வெட்கத்தில் தலைகுனிந்தாள், அதே சமயம் அவமானத்தில் கண்ணீர் வடித்தாள். அது ஒரு விசித்திரமான, நோயுற்ற வெட்கம், ஒரு முள் இதயம் குத்துவது போல்.


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)