[SivaSai]

31

లారీ హెడ్‌లైట్ల వెలుగు, దట్టంగా కురుస్తున్న వర్షపు తెరను చీల్చుకుని పది అడుగుల కన్నా ముందుకు వెళ్ళలేకపోతోంది. సర్దార్జీ స్టీరింగ్‌ను రెండు చేతులతో ప్రాణపణంగా పట్టుకుని ఉన్నారు, ఆయన కండరాలు ఉబ్బిపోయాయి. లారీ కుడి, ఎడమలకు పాములా జారిపోతోంది. ప్రతి కుదుపు, లారీ వెనక టార్పాలిన్ కింద పడుకున్న అర్జున్ శరీరానికి ఒక్కో సుత్తి దెబ్బలా తగులుతోంది.

హఠాత్తుగా, అడవిని కంపింపజేస్తూ ఒక భయంకరమైన శబ్దం వచ్చింది—కీ...చ్... ఛ్... ధడాలున!

లారీ మొత్తం ఒక భయంకరమైన కుదుపుకు లోనై, ఎడమ వైపుకు దారుణంగా ఒరిగిపోయింది. లోపల ఉన్న వాళ్ళందరూ ఒకరి మీద ఒకరు పడిపోయారు. న్యాయమూర్తి రావు ఎలాగోలా లారీ ఇనప రాడ్‌ను పట్టుకుని నిలదొక్కుకున్నారు.

"ఏమైంది సర్దార్జీ?" అని విక్రమ్ గట్టిగా అరిచాడు.

సర్దార్జీ యాక్సిలరేటర్‌ను బలంగా నొక్కాడు. ఇంజన్ నుండి ఆకాశం బద్దలయ్యే గర్జన వినిపించింది—ఘో...ర్...ర్...ర్! కానీ లారీ ఒక్క అంగుళం కూడా ముందుకు కదలలేదు. వెనక ఉన్న పెద్ద చక్రాలు రెండు, ఒక లోతైన గొయ్యిలోని మెత్తటి బురదలో కూరుకుపోయాయి. చక్రాలు కేవలం గిరగిరా తిరుగుతూ, పాము విషంలా చిక్కటి బురదను నలువైపులా చిమ్ముతున్నాయి.

"చక్రం బురదలో కూరుకుపోయింది లాయర్ గారూ!" సర్దార్జీ స్వరంలో మొదటిసారిగా స్పష్టమైన భయం వినిపించింది. "బురదలో చక్రం దిగబడిపోయింది, యాక్సిల్ నేలకు అంటుకుపోయింది!"

ఆ మాట వినగానే, విక్రమ్ తల మీద ఎవరో సుత్తితో బాదినట్లు అనిపించింది. ఇక్కడా? ఈ దట్టమైన అడవిలో, ఈ అర్ధరాత్రి వేళ వాళ్ళ ప్రయాణం ముగిసిపోతుందా?

విక్రమ్ వెనక్కి తిరిగి అర్జున్ వైపు చూశాడు. మొబైల్ ఫ్లాష్‌లైట్ వెలుగులో అతను చూసిన దృశ్యానికి గుండెల్లో రక్తం గడ్డకట్టుకుపోయింది. అర్జున్ శ్వాస దాదాపు ఆగిపోయే స్థితిలో ఉంది. అతని ఛాతీ చాలా నెమ్మదిగా, అసాధారణమైన కష్టంతో పైకి కిందకి కదులుతోంది. నోటి నుండి నురగలు వస్తున్నాయి.

విక్రమ్ పిచ్చివాడిలా అర్జున్ పక్కన మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు. అతను అర్జున్ చెంప మీద మెల్లగా తడుతూ, "అర్జున్! కళ్ళు తెరు తమ్ముడా! కళ్ళు తెరు! దాదాపు వచ్చేసాం, ఇంకొంచెమే!" అన్నాడు.

అర్జున్ శరీరం జ్వరంతో కాలిపోతోంది. 106 డిగ్రీల జ్వరం, రక్తంలో వ్యాపించిన విషం అతని మెదడులోని నరాలను నిర్వీర్యం చేస్తున్నాయి. హఠాత్తుగా అర్జున్ కనురెప్పలు కంపించాయి. అతను నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచాడు.

ఆ చూపు మసకబారింది, అందులో దృష్టి లేదు. కనుగుడ్లు నిశ్చలంగా ఉన్నాయి. అర్జున్ తన వణుకుతున్న, రక్తంతో తడిసిన కుడి చేతిని గాలిలోకి లేపాడు. ఎవరో కోసం వెతుకుతున్నట్టు. విక్రమ్ వెంటనే తన రెండు చేతులతో అర్జున్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.

అర్జున్ చేతి పట్టులో హఠాత్తుగా ఒక అసాధారణమైన, రాక్షస బలం వచ్చింది. అతను విక్రమ్ చేతిని ఎంత బలంగా పట్టుకున్నాడంటే, విక్రమ్ గోళ్ళు అర్జున్ చర్మంలోకి దిగబడ్డాయి.

"నాన్నా..." అర్జున్ గొంతులోంచి అణచుకున్న, పగిలిన స్వరం బయటకు వచ్చింది.

విక్రమ్ ఉలిక్కిపడ్డాడు. జ్వరం మత్తులో, మృత్యువు అంచున నిలబడి అర్జున్ భ్రాంతికి లోనవుతున్నాడు. అతను విక్రమ్‌ను తన కన్నతండ్రి అనుకుంటున్నాడు.

"అర్జున్... నేను విక్రమ్‌ను..." విక్రమ్ వణుకుతున్న గొంతుతో అన్నాడు.

కానీ అర్జున్ వినలేదు. అతని కళ్ళ నుండి ధారాపాతంగా కన్నీళ్లు కారడం మొదలైంది. అతను విక్రమ్ చేతిని తన నుదుటికి అద్దుకుని గుసగుసగా చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు, "నాన్నా... నన్ను క్షమించు... నేను మిమ్మల్ని కాపాడలేకపోయాను..."

అర్జున్ గొంతు దుఃఖంతో పూడుకుపోయింది, "నేను చాలా చెడ్డ కొడుకుని నాన్నా... మాయ అన్నీ లాగేసుకుంది... మన ఇల్లు, పరువు, మీ వృద్ధాప్యపు ప్రశాంతత... అన్నీ. నిప్పు... చాలా వేడిగా ఉంది నాన్నా... వాళ్ళు మిమ్మల్ని సజీవ దహనం చేయాలనుకున్నారు... నేను ఏమీ చేయలేకపోయాను..."

విక్రమ్ రెండు కళ్ళ నుండి ఆగకుండా నీరు కారుతోంది. అతను తనను తాను ఆపుకోలేకపోయాడు. పేరుమోసిన, భావరహితుడైన ఒక క్రిమినల్ లాయర్ ఈ రోజు ఒక చిన్న పిల్లాడిలా వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు. అతను అర్జున్ నుదుటిపై చేయి నిమురుతూ పగిలిన స్వరంతో అన్నాడు, "కాదురా... నువ్వు చాలా మంచివాడివి. నువ్వు ఏ తప్పూ చేయలేదు. నేనున్నాను నాయనా... అంతా సర్దుకుంటుంది."

అర్జున్ హఠాత్తుగా కళ్ళు పెద్దవి చేసి విక్రమ్‌కు చాలా దగ్గరగా వచ్చాడు. అతని స్వరం చాలా బలహీనంగా మారింది, "నాన్నా... వాళ్ళు నన్ను చంపేస్తారు... కానీ మాయను గెలవనివ్వద్దు. నా లాప్‌టాప్... బ్యాగ్‌లో ఉంది... మాస్టర్ పాస్‌వర్డ్... 'P-H-O-E-N-I-X-26'... ఫీనిక్స్... అన్ని సాక్ష్యాలూ ఉన్నాయి... అన్నీ బయటపెట్టు... నన్ను ఛాతీకి హత్తుకో నాన్నా... నాకు చాలా చలిగా ఉంది..."

ఆ మాటలు చెబుతూనే అర్జున్ తల విక్రమ్ ఒడిలోకి వాలిపోయింది. అతని చేతి పట్టు సడలిపోయింది. కళ్ళు సగం తెరిచే ఉన్నాయి, కానీ అతని శరీరం నిశ్చలంగా ఉంది.

"అర్జున్!" అని సుమిత్ గట్టిగా అరిచాడు.

విక్రమ్ కొన్ని క్షణాలు రాయిలా కూర్చుండిపోయాడు. తర్వాత అతను అర్జున్ తలను నెమ్మదిగా గోనె సంచి మీద ఉంచాడు. అతను నిటారుగా నిలబడ్డాడు. అతని కన్నీళ్లు ఆగిపోయాయి, వాటి స్థానంలో ఇప్పుడు ఒక భయంకరమైన పట్టుదల, నిప్పులు రగులుతున్నాయి.

"సుమిత్, రజత్, కిందకి దిగండి!" విక్రమ్ స్వరంలో ధిక్కరించడానికి సాహసించలేని ఆజ్ఞ ఉంది. "బండిని నెట్టాలి."

"ఈ బురదలోనా?" రజత్ భయంతో వణుకుతూ అన్నాడు.

"అవును, ఈ బురదలోనే! ఒకవేళ బండి కదలకపోతే, మనమందరం ఈ బురదలోనే సమాధి అవుతాం. కిందకి దిగండి!"

లారీ వెనుక తలుపు తెరుచుకుంది, ముగ్గురు మనుషులు కుండపోత వర్షంలో బురద నదిలోకి దూకారు.

బయట ఎముకలు కొరికే చలి, ప్రళయ భీకరమైన వర్షం. బురద వాళ్ళ మోకాళ్ల వరకు ముంచేసింది. నలువైపులా చిమ్మ చీకటి. సర్దార్జీ ఇంజన్ స్టార్ట్ చేసి కిటికీలోంచి తల బయటపెట్టాడు.

"నేను రేస్ చేస్తాను, మీరు ఒకటి, రెండు, మూడు అనగానే వెనుక వైపు ప్రాణపణంగా నెట్టండి! చక్రాల కింద రెండు పెద్ద రాళ్ళు పెట్టాను, జారితే మాత్రం నేరుగా మీ మీదకే వస్తుంది. జాగ్రత్త!"

విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ లారీ వెనుక ఇనప బాడీ మీద చేతులు పెట్టారు. బురద, వర్షానికి వాళ్ళ చేతులు జారిపోతున్నాయి.

"రెడీనా?" విక్రమ్ అరిచాడు. "ఒకటి... రెండు... మూడు... నెట్టండి!"

ఇంజన్ భయంకర శబ్దంతో గర్జించింది. ముగ్గురు మనుషులు తమ శరీరంలోని మొత్తం శక్తి, కోపం, నిరాశ, బతకాలనే ఆరాటంతో లారీ ఇనప భాగాన్ని నెట్టడం మొదలుపెట్టారు.

"ఆఆఆహ్హ్హ్!" విక్రమ్ జంతువులా గర్జించాడు. అతని కండరాలు తెగిపోయేలా ఉన్నాయి. లారీ చక్రాలు బురదను చిమ్మి వాళ్ళ తల నుండి కాలి వరకు ముంచెత్తాయి. రజత్ జారి పడిపోతుంటే, సుమిత్ ఒక చేత్తో అతన్ని పైకి లాగి మళ్ళీ నెట్టడం మొదలుపెట్టాడు.

లారీ ఒక అంగుళం పైకి లేచి, మళ్ళీ గొయ్యిలో పడిపోయింది.

"కావట్లేదు విక్రమ్ అన్న!" సుమిత్ ఏడుస్తూ అన్నాడు.

"అవ్వాలి! అవ్వాల్సిందే!" విక్రమ్ ముఖమంతా బురద, అతను మళ్ళీ లారీ బాడీని భుజంతో నెట్టడం మొదలుపెట్టాడు. అతని మనసులో అర్జున్ చివరి మాటలు మెదులుతున్నాయి—మాయను గెలవనివ్వద్దు. లేదు, మాయను, శేఖర్ చౌదరిని అతను అంత సులభంగా గెలవనివ్వడు.

"మరోసారి! ప్రాణం పెట్టి నెట్టండి! ఒకటి... రెండు... మూడు... నెట్టండి!"

సర్దార్జీ యాక్సిలరేటర్‌ను పూర్తిగా నొక్కేశాడు. చక్రాలు రెండు రాళ్ల మీద రాపిడికి నిప్పురవ్వలు చెలరేగాయి, తర్వాత ఒక భయంకరమైన కుదుపుతో ఆ పెద్ద లారీ బురద గొయ్యిలోంచి ఒక్క ఉదుటున సమతలానికి వచ్చేసింది.

విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ ముగ్గురూ బురద మీద బోర్లా పడిపోయారు. వాళ్ళు వర్షంలో బురద మీద పడుకుని ఆయాసపడుతున్నారు. వాళ్ళ ఛాతీ బద్దలవుతోంది, కానీ వాళ్ళు గెలిచారు.

"పైకి లేవండి! తొందరగా!" న్యాయమూర్తి రావు లోపలి నుండి చేయి అందించారు.

వాళ్ళు ముగ్గురూ బురదతో నిండిన శరీరాలతో మళ్ళీ లారీ లోపలికి ఎక్కారు. సర్దార్జీ ఒక్క క్షణం కూడా ఆగలేదు. లారీ అడవిలో మరింత లోపలికి దూసుకుపోయింది.

పది నిమిషాల తర్వాత వర్షపు జోరు కొంచెం తగ్గింది. అడవి హఠాత్తుగా పలచబడింది.

లారీ ముందు అద్దంలోంచి సర్దార్జీకి దూరంగా ఒక మినుకుమినుకుమంటున్న పసుపు రంగు వెలుగు కనిపించింది.

"వచ్చేసాం లాయర్ గారూ!" సర్దార్జీ గట్టిగా అరిచాడు.

లారీ ఒక పెద్ద, తుప్పు పట్టిన ఇనప గేటు ముందు బ్రేకులు వేసింది. గేటు అవతల శిథిలావస్థలో ఉన్న ఒక బ్రిటీష్ కాలం నాటి కాఫీ ఎస్టేట్ బంగ్లా ఉంది. గోడల పెచ్చులు ఊడిపోయి ఉన్నాయి, చుట్టూ కలుపు మొక్కలు. ఆ వెలుగు వరండాలో వేలాడుతున్న ఒక పాత లాంతరు నుండి వస్తోంది. ఆ వాతావరణం ఒళ్లు గగుర్పొడిచేలా, ఏదో దెయ్యం సినిమా దృశ్యంలా ఉంది.

అందరూ ఊపిరి పీల్చుకుందామనుకుంటున్న సమయంలో, ఒక భయంకరమైన శబ్దంతో అడవి నిశ్శబ్దం బద్దలైంది.

భౌ! భౌ! ఘుర్...ర్...ర్!

లారీ ఆగగానే, చీకటిని చీల్చుకుంటూ మూడు నాలుగు భారీ కాపలా కుక్కలు బయటకు వచ్చాయి. జర్మన్ షెపర్డ్, రాట్‌వీలర్ క్రాస్ బ్రీడ్ కుక్కలు. వాటి కళ్ళు హెడ్‌లైట్ల వెలుగులో మెరుస్తున్నాయి. పళ్ళు బయటపెట్టి అవి లారీ టైర్ల మీద, తలుపుల మీద భయంకరమైన ఆవేశంతో దూకడం మొదలుపెట్టాయి. వాటి భయంకరమైన అరుపులు వింటుంటే, లారీ తలుపులు తెరిస్తే మాంసాన్ని పీక్కు తింటాయేమో అనిపిస్తోంది.

విక్రమ్ వాళ్ళు లోపల బిగుసుకుపోయారు. న్యాయమూర్తి రావు గట్టిగా ఇనప రాడ్‌ను పట్టుకున్నారు.

కుక్కల గర్జనల మధ్య, వరండా చీకటిలోంచి ఒక పొడవైన, సన్నని నీడ నెమ్మదిగా ముందుకు రావడం మొదలైంది. ఆ నీడ చేతిలో పొడవుగా ఏదో ఉంది.

లాంతరు వెలుగులో ముఖం స్పష్టంగా కనిపించలేదు, కేవలం ఒక లోహపు వస్తువు మీద వెలుగు పడి తళుక్కున మెరిసింది. ఒక డబుల్ బ్యారెల్ షాట్‌గన్.

తుపాకి గొట్టం నేరుగా లారీ వైపు గురిపెట్టి ఉంది. కుక్కలు మరింత భయంకరంగా అరుస్తున్నాయి.

ఎవరీ నీడ? ఈమె ఆ నర్సా, ఎవరి మీద నమ్మకంతో వాళ్ళు పది శాతం అవకాశం అనే పందెం కాశారు? లేక శేఖర్ చౌదరి పంపిన రహస్య హంతకుడు ఎవరైనా ఈ శిథిల బంగ్లాను ఆక్రమించి వాళ్ళ కోసమే ఎదురుచూస్తున్నాడా?

అర్జున్ నాడి దాదాపు ఆగిపోయింది. తుపాకి ట్రిగ్గర్‌పై ఉన్నది ఒక అపరిచిత వేలు. జీవన్మరణాల మధ్య ఇప్పుడు ఒకే ఒక్క తెర—చీకటి.