[SivaSai]

6.

ప్రభుత్వాసుపత్రి నుంచి నాన్నను తీసుకుని అర్జున్ వర్మ బయటకు వచ్చేసరికి, అతని జేబులో మిగిలింది కేవలం పదిహేడు రూపాయలు. నగర శివార్లలో, మురికి కాలువలు, చెత్తకుప్పల పక్కన వారికి ఒక చిన్న రేకుల షెడ్డు దొరికింది. నెల అద్దె ఎనిమిది వందల రూపాయలు.

ఆ గది చీకటిగా ఉంది. అర్జున్, నాన్నను విరిగిన మంచం మీద పడుకోబెట్టి, జేబులోంచి నలిగిపోయిన కాగితం ఒకటి తీశాడు. ఆ కాగితం తడిసి ముద్దయినా, దాని మీద ఉన్న ప్రభుత్వ ముద్ర మాత్రం ఇంకా స్పష్టంగానే ఉంది. అది అతని 'సస్పెన్షన్ ఆర్డర్'.

అర్జున్ ఆ కాగితం వైపు చూసి నిర్లిప్తంగా నవ్వాడు. ప్రభుత్వ ఉద్యోగం అంత తేలిగ్గా పోదని అతనికి తెలుసు. సెక్యూరిటీ అధికారి కస్టడీలో 48 గంటలు ఉంటే నిబంధనల ప్రకారం 'డీమ్డ్ సస్పెన్షన్' అవుతుంది కానీ, బెయిల్ వచ్చాక లేదా కేసు తేలిపోయాక మళ్ళీ ఉద్యోగంలో చేరవచ్చు. మహా అయితే డిపార్ట్‌మెంటల్ ఎంక్వైరీ జరుగుతుంది, కానీ ఉద్యోగం పోదు. అర్జున్ అదే నమ్మకంతో ఉన్నాడు. జైలు నుంచి బయటకి వచ్చాక, సస్పెన్షన్ సమయంలో వచ్చే సగం జీతంతో (సబ్సిస్టెన్స్ అలవెన్స్) అయినా అమ్మానాన్నల వైద్యం చేయించవచ్చని అనుకున్నాడు.

కానీ ఆ కాగితంలోని రెండో పేరా చదివాక అతని కాళ్ళ కింద భూమి కంపించినట్టయింది.

అందులో ఇలా స్పష్టంగా రాసి ఉంది— "మిస్టర్ అర్జున్ వర్మ మీద భారతీయ శిక్షాస్మృతి సెక్షన్ 409 (నమ్మకద్రోహం) మరియు అవినీతి నిరోధక చట్టం కింద కేసు నమోదు చేయబడింది. ఆరోపణ: గత నెల ప్రాజెక్టుకు సంబంధించిన పది లక్షల రూపాయల టెండర్‌ను ఆయన చట్టవిరుద్ధంగా 'రోహన్ ఎంటర్‌ప్రైజెస్'కు కట్టబెట్టి, దానికి ప్రతిఫలంగా లంచం తీసుకున్నారు. విజిలెన్స్ డిపార్ట్‌మెంట్ ఆయన డ్రాయర్ నుండి (మాయ ముందుగానే ప్లాన్ చేసి పెట్టిన) రెండు లక్షల రూపాయల నగదును స్వాధీనం చేసుకుంది."

అర్జున్ గోడకు తల బాదుకున్నాడు. ఎంత పక్కా ప్లాన్! మాయ అతనికి విడాకులు ఇచ్చి, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు పట్టించడంతోనే ఆగలేదు. రోహన్, అర్జున్ సంతకాన్ని ఫోర్జరీ చేసి ఆఫీస్ ఫైళ్లలో మోసం చేసి, ఆ తర్వాత విజిలెన్స్ రైడ్ చేయించి అతడిని 'అవినీతిపరుడైన అధికారి'గా నిలబెట్టాడు. ప్రభుత్వ ఉద్యోగంలో హత్య కేసు నిందితుడైనా పోరాడవచ్చు, కానీ అవినీతి మరక అంటితే ఇక రక్షణ ఉండదు. అందుకే అతని జీతం, పెన్షన్, ఫండ్—అన్నీ ఇప్పుడు స్తంభించిపోయాయి.

"నాయనా..." మంచం మీద నుంచి నాన్న బలహీనమైన గొంతు వినిపించింది.

అర్జున్ వెంటనే ఆ కాగితాన్ని దాచేశాడు. తన కొడుకు మీద 'పెళ్ళాన్ని కొట్టేవాడు' అనే నిందే కాదు, 'దొంగ' అనే ముద్ర కూడా పడిందన్న కఠోర నిజాన్ని ఆయనకు చెప్పాలనిపించలేదు.

"ఏం లేదు నాన్న, మీరు పడుకోండి," అన్నాడు అర్జున్. కానీ ఈ రాత్రి నుంచి తనకు నిద్రపోయే హక్కు లేదని అతనికి తెలుసు. రేపటి నుంచి తను రోడ్డు మీద పడాలి. టై-కోటు వేసుకున్న 'అర్జున్ సార్' చచ్చిపోవాలి, ఒక కొత్త కూలీ పుట్టాలి.

తెల్లవారకముందే అతను లారీ నుంచి యాభై కేజీల బియ్యం బస్తాలను వీపు మీద మోయడం మొదలుపెట్టాడు. అతని తెల్లటి వీపు మీద చర్మం ఊడిపోయి ఎర్రగా కందిపోయింది, మెడ నరాలు ఉబ్బిపోయాయి, కానీ అతను ఆగలేదు.

పగలు అతను కూలీ, రాత్రిపూట తన పాత ల్యాప్‌టాప్‌తో కూర్చుంటాడు. మాయ లాక్కోలేకపోయిన ఏకైక ఆస్తి అదే. ఒంటి బలంతో మాయ డబ్బు కొండలను పగలగొట్టలేమని అర్జున్‌కు తెలుసు. ఆమెను బుద్ధి బలంతోనే దెబ్బకొట్టాలి.

బయట ఆకాశానికి చిల్లు పడినట్టు వర్షం కురుస్తోంది. రేకుల షెడ్డులోని కంతల నుంచి కారుతున్న నీటిని ఆపడానికి అమ్మ ఒక పగిలిన అల్యూమినియం గిన్నె పట్టుకుని నాన్న మంచం పక్కన నిలబడి ఉంది. నాన్నకు 103 జ్వరం, జ్వరంలో ఏదేదో కలవరిస్తున్నారు. ల్యాప్‌టాప్ వెలుతురులో అమ్మ చిరిగిన చీరను, దిగులు నిండిన ముఖాన్ని చూస్తూ అర్జున్ ఆలోచిస్తున్నాడు—ఈ వయసులో అమ్మను మహారాణిలా చూసుకోవాల్సింది పోయి, ఈ రోజు ఆవిడ కారే పైకప్పు కింద గిన్నె పట్టుకుని నిలబడింది.

అదే సమయంలో తలుపు మీద ఎవరో తట్టారు. పెద్ద శబ్దం కాదు, కానీ ఆ ప్రళయంలో తలుపు చప్పుడు చాలా అపశకునంలా వినిపించింది.

తలుపు తీయగానే చల్లటి గాలి, వర్షపు తుంపరలు లోపలికి దూసుకొచ్చాయి. ఎదురుగా ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు, చేతిలో వెలుగుతున్న సిగరెట్‌తో నిలబడి ఉన్నాడు. అతని వెనుక ఇద్దరు కానిస్టేబుల్స్, ఇంటి యజమాని కరీం బాబాయ్.

"లోపలికి రావచ్చా, మిస్టర్ ఎక్స్-ఆఫీసర్?" నాయుడు వెటకారంగా అన్నాడు.

అర్జున్ తలుపుకు అడ్డంగా నిలబడ్డాడు. అమ్మ పరుగెత్తుకుంటూ అర్జున్ వెనక్కి వచ్చింది. "ఎవరయ్యా? ఇంత రాత్రిపూట?"

నాయుడు నెమ్మదిగా లోపలికి అడుగుపెట్టి, సిగరెట్ బూడిదను నేల మీదే దులిపాడు. తర్వాత కరీం బాబాయ్ వైపు తిరిగి, "చెప్పు కరీం, చెప్పాల్సింది నువ్వే," అన్నాడు.

కరీం బాబాయ్ వణికిపోతున్నాడు. ఆయన అర్జున్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని, "అర్జున్ బాబూ... తల్లీ... మీరిద్దరూ ఇప్పుడే ఈ గది ఖాళీ చేసేయండి. నాకు వేరే దారి లేదు," అన్నాడు.

అమ్మ ఆశ్చర్యంగా, "బాబాయ్, ఈ తుఫానులోనా? ఆయన ఒంట్లో అస్సలు బాగాలేదు, మేం ఎక్కడికి వెళ్తాం?" అని అడిగింది.

కరీం బాబాయ్ ఏడ్చేశాడు. "అర్జున్ క్రిమినల్ అట, మీకు ఆశ్రయం ఇస్తే నా కొట్టు, ఇల్లు రెండూ సీజ్ చేస్తామని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు బెదిరించారు. నా చిన్న కూతురి పెళ్లి ముందుంది... నేను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల గొడవలు పడలేను తల్లీ."

అర్జున్ ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు వైపు చూశాడు. కోపంతో అతని శరీరం వణికిపోతోంది. "ఇదంతా మాయ పనే కదా? ఏం కావాలి దానికి? నా కుటుంబం మొత్తం నాశనమవ్వాలా?"

నాయుడు జేబులోంచి నోటీసు తీసి, "మేడంకి సేఫ్టీ కావాలి. నువ్వు జైలు నుంచి తిరిగొచ్చిన నిందితుడివి, ఈ బస్తీలో పబ్లిక్ న్యూసెన్స్ చేస్తున్నావని సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌లో కంప్లైంట్ వచ్చింది. ఆదేశం ఆదేశమే. ఇంకో విషయం విను, ఈ నగరంలో ఏ లాడ్జిలో, హోటల్లో కూడా మీకు చోటు దొరకదు. మీ ఐడీ ఫ్లాగ్ చేశారు."

అమ్మ ఇప్పుడు పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి నాయుడు కాళ్ల మీద పడబోయింది. ఆమె తెల్లచీర చెంగు బురదలో తడిసిపోయింది. "నాయనా, నువ్వు నా కొడుకు వయసు వాడివి. కొంచెం దయ చూపించు. నా భర్త హార్ట్ పేషెంట్, ఈ వర్షంలో బయటికి తీసుకెళ్తే ఆయన బతకరు. రేపు ఉదయం వరకు సమయం ఇయ్యి నాయనా..."

నాయుడు నిర్దాక్షిణ్యంగా కాలు వెనక్కి తీసుకున్నాడు. "క్షమించండి అమ్మా, నేను డ్యూటీ చేస్తున్నా. మానవత్వం కడుపు నింపదు. లే!"

కానిస్టేబుల్స్ ఇద్దరూ ముందుకు వచ్చి నాన్న మంచాన్ని పట్టుకుని లాగారు. "వద్దు! దయచేసి! నాన్నను కాదు!" అని అర్జున్ అరిచాడు.

కానీ వాళ్ళు వినలేదు. మంచాన్ని తిరగెయ్యడంతో నాన్న నేల మీద పడిపోయారు. అమ్మ పెద్దగా అరుస్తూ నాన్నను వాటేసుకుంది. కానిస్టేబుల్స్ గదిలోని కొద్దిపాటి సామాన్లను—అమ్మ వంట కుండ, బియ్యం డబ్బా—అన్నిటినీ తన్ని బయట బురదలోకి విసిరేశారు. బియ్యం వర్షపు నీటిలో కలిసి బురదగా మారిపోయాయి.

"మా బియ్యం..." అని అమ్మ గుండెలు బాదుకుంది. రేపటికి తినడానికి ఉన్నది అదొక్కటే.

వీధిలో మోకాళ్ళ లోతు నీళ్లు. ఆ బురద నీళ్లలో అర్జున్ నాన్నను భుజాల మీద ఎత్తుకున్నాడు. నాన్న కృశించిపోయిన శరీరం కొడుకు వీపు మీద వేలాడుతోంది. అమ్మ వణుకుతూ అర్జున్ ఒక చేతిని పట్టుకుంది, మరో చేత్తో నాన్న మందుల ప్యాకెట్‌ను గుండెలకు హత్తుకుంది—ఇప్పుడు అదే తమ ఏకైక ఆస్తి అన్నట్టుగా.

ఆ రాత్రి అమ్మానాన్నలను తీసుకుని అర్జున్ రైల్వే స్టేషన్ ప్లాట్‌ఫాం మీద గడపాల్సి వచ్చింది. తెల్లవారుజామున మొదటి రైలుకే అమ్మానాన్నలను సొంత ఊరికి పంపించేయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. ఊరిలో పాత ఇల్లు శిథిలావస్థలో ఉంది, బహుశా ఉండటానికి అంత అనువుగా లేకపోవచ్చు, కానీ కనీసం అక్కడకు మాయ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వచ్చి వేధించరు. అక్కడ అన్నదమ్ములు ఉన్నారు, వాళ్ళు కనీసం ఒక ముద్ద అన్నం పెడతారు.

రైలు కదిలేటప్పుడు కిటికీలోంచి అమ్మ అర్జున్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆమె కళ్ళలో నీళ్లు, కానీ గొంతు మాత్రం గట్టిగానే ఉంది.

"నాయనా..." అమ్మ గొంతు పూడుకుపోయింది, "నువ్వు ఒంటరిగా ఉంటావు... తిండి తిప్పలు సరిగ్గా చూసుకో. ఇంకో మాట విను..." అమ్మ గొంతు సవరించుకుని, కొడుకు కళ్ళలోకి సూటిగా చూసింది, "నిప్పుతో చెలగాటం ఆడకు నాయనా. మాయ మీద కోపంతో నీ జీవితాన్ని బూడిద చేసుకోకు. మేము పస్తులుంటాం, కానీ నిన్ను క్షేమంగా చూడాలనుకుంటున్నాం."

నాన్న కిటికీ పక్కన రాతి విగ్రహంలా కూర్చుని ఉన్నారు. ఆయన ఒక్కసారి కూడా కొడుకు వైపు చూడలేదు. చూడలేకపోయారు. ఒక తండ్రిగా కొడుకును కాపాడుకోలేకపోయానన్న ఆత్మన్యూనత, ఈ ముసలి వయసులో కొడుకు నెత్తిన భారం అయ్యానన్న సిగ్గు ఆయన్ను లోలోపలే చంపేస్తున్నాయి. రైలు కదలడం మొదలవగానే, అర్జున్ చూశాడు—నాన్న చాలా రహస్యంగా కళ్ళజోడు తీసి చేతి వెనక భాగంతో కళ్ళు తుడుచుకున్నారు. ఆ ఒక్క కన్నీటి చుక్క అర్జున్ గుండెల్లో బాణంలా గుచ్చుకుంది.

రైలు వేగం పుంజుకుంది. అమ్మ చేతిని వదలడానికి ఇష్టపడలేదు, రైలు వేగానికి అర్జున్ వేళ్ళు అమ్మ వేళ్ళ నుంచి జారిపోయాయి. చక్రాల శబ్దంతో పాటు అమ్మానాన్నల ముఖాలు అస్పష్టంగా మారి చీకటిలో కలిసిపోయాయి.

అర్జున్ అక్కడే స్థాణువులా నిలబడిపోయాడు. ప్లాట్‌ఫాం మీద జనం, కూలీల అరుపులు—అన్నీ ఒక్కసారిగా మూగబోయినట్టు అనిపించాయి. అతని గుండె ఖాళీ అయిపోయింది…

_______________

ప్లాట్‌ఫాం నుంచి బయటకు వెళ్తుండగా, అతని చూపు అవతలి ప్లాట్‌ఫాం మీద ఉన్న పెద్ద డిజిటల్ బిల్ బోర్డ్ మీద పడింది.

అక్కడ బ్రేకింగ్ న్యూస్ వస్తోంది. స్క్రీన్ నిండా మాయ విజయగర్వంతో నవ్వుతున్న ముఖం. పక్కనే రోహన్ అహంకారంగా నిలబడి ఉన్నాడు. కింద పెద్ద అక్షరాలతో ఇలా రాసి ఉంది: "నగరంలోని అతిపెద్ద హౌసింగ్ ప్రాజెక్ట్ టెండర్‌ను దక్కించుకున్న రోహన్ ఎంటర్‌ప్రైజెస్. సామాజిక సేవకురాలు మాయా దేశాయ్ ఖాతాలో మరో విజయం."

స్టేషన్‌లోని దుమ్ము, బొగ్గు మసితో ఉన్న అర్జున్, ఆ మిలమిలలాడే స్క్రీన్ వైపు రెప్పవాల్చకుండా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. అతని అమ్మానాన్నలు శిథిలమైన రైల్లో ఒక అనిశ్చిత భవిష్యత్తు వైపు వెళ్తుంటే, మాయ నగరం నడిబొడ్డున తన సామ్రాజ్యాన్ని నిర్మించుకుంటోంది. అర్జున్ జేబులో మిగిలింది పదిహేడు రూపాయలు, అతని కళ్ళ ముందు వేలాడుతోంది పదిహేడు వందల కోట్ల ప్రాజెక్ట్ ప్రకటన.

అర్జున్‌కు ఈ ప్రపంచం చాలా వింతగా అనిపించింది. ఒక చక్కని కాపురాన్ని పేకమేడలా కూల్చేసిన అమ్మాయి, భర్తను దొంగగా చిత్రీకరించి రోడ్డు మీదకు ఈడ్చిన అమ్మాయి, అత్తమామలను ఇంట్లోంచి గెంటేసిన అమ్మాయి—ఈ నగరం ఆమెను 'సామాజిక సేవకురాలు'గా గుర్తిస్తోంది. మౌనంగా అన్నీ భరించినవాడు, కుటుంబ పరువు కోసం విడాకుల సమయంలో బురద చల్లుకోనివాడు, ఈ రోజు పరారీలో ఉన్న నిందితుడు.

ఇదేనా ఈ కాలంలో మగాళ్ళ తలరాత?