[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్... (ముగింపు)

ఆ క్షణం రూహి ముందు రెండే దారులు ఉన్నాయి. ఒకటి జిన్ పింగ్ చెప్పినట్టు అమ్మ కోసం దేశం మీద జరిగే దాడి కి తలవంచడం...
రెండు... దేశం కోసం అమ్మను వదులుకోవడం...
ఆ రెండిటిలో ఏది జరిగినా రూహి తనని తాను ఈ జీవితం లో క్షమించుకోలేదు.

గుండెల్లో చెప్పలేని బాధ మొదలయింది. ప్రాణం పోయినట్టు అనిపించింది. తట్టుకోలేక గట్టిగా అరుస్తూ పిడికిలి బిగించి పక్కనే ఉన్న గోడను గుద్దింది. తన చేతి నుండి రక్తం కారింది. అయాన్ కంగారుగా తన దగ్గరకు వచ్చి తన చేతిని చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.

రూహి కళ్ళ నిండా కన్నీళ్లు...
ఓ వైపు అమ్మ.. మరో వైపు దేశం...
ఎటు తేల్చుకోలేకపోతుంది.

తనని అలా చూసి జిన్ పింగ్ పగలబడి నవ్వాడు. మరోవైపు ఫోన్ లో అదంతా వింటున్న జలంధర్ కూడా నవ్వాడు.

"జలంధర్... ఆ సుజిత ను బట్టలు లేకుండా నిలబెట్టు..." అని జిన్ పింగ్ ఆదేశించాడు.

ఆ మాట కోసమే ఎదురుచూస్తున్న జలంధర్ ఓ అడుగు ముందుకు వేసి సుజిత జుట్టు పట్టుకున్నాడు. ఇక్కడ రూహి రక్తం మరిగిపోయింది. అగ్ని పర్వతం పేలడానికి సిద్ధంగా ఉంది. తన కళ్ళు ఎర్రగా మారిపోయాయి. పిడికిలి బిగిసింది. ఏం చేయలేని తన నిస్సహాయత చూసి తన మీద తనకే కోపం వచ్చింది.

ఇంతలో జలంధర్ సుజిత జుట్టు పట్టుకొని లాక్కొని అందరి మధ్యలో తీసుకొని వచ్చాడు. అందరి ముందు తన జాకెట్ చింపాలని వీపు మీద చెయ్యి వేసాడు. ఇక ఆ దృశ్యం చూడలేక రూహి కళ్ళు మూసుకుంది. సుజిత కూడా బాధతో ఆకాశం వంక చూస్తూ రోదించింది

సరిగ్గా అప్పుడే...
"డంకు టకర... టకర టకర... డంకు టకర టకర టకర...." అంటూ ఓ డప్పు శబ్దం వినిపించింది.

ఆ శబ్దం వినగానే జలంధర్ తో పాటు అతని మనుషులు కూడా ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యారు. అందరూ తల తిప్పి ఆ శబ్దం వచ్చిన వైపు చూసారు. అక్కడంతా పొగ ఉంది.

వెళ్లి ఎవరో చూసిరా... అని ఒక అనచరుడిని అటు వైపు పంపించాడు. వాడు కత్తి చేత పట్టుకొని పరిగెత్తుకుంటూ ఆ పొగలోకి వెళ్ళాడు. అక్కడ ఎవరో ఎవరినో కొడుతున్న శబ్దం వచ్చింది. అందరూ ఏం జరుగుతుందో అర్థం కాక అటే చూస్తున్నారు. కొన్ని క్షణాలకు జలంధర్ అనుచరుడు రక్తం కక్కుకుంటూ ఎగిరి వాడి కాళ్ళ ముందు పడ్డాడు.

జలంధర్ భయపడిపోయి సుజిత మీద వేసిన చెయ్యి వదిలేసాడు. అక్కడున్న వాడి మనుషుల అందరిలో భయం మొదలైంది. గుటకలు మింగుతూ ఆ పొగ వైపే చూస్తూ నిలబడ్డారు.

మెల్లగా ఆ పొగ లో నుంచి ఒక రూపం బయటకు వచ్చింది.
ఆరు అడుగుల ఎత్తు తో నీలం రంగు ప్యాంట్, తెల్ల చొక్కా వేసుకొని, నల్ల రంగు కళ్లద్దాలు పెట్టుకొని ఒక కుర్రాడు అక్కడికి వచ్చాడు.
అతని నడక లో ధైర్యం...
కళ్లలో పొగరు...
పెదాల మీద చిరునవ్వు...
చేతల్లో చురుకుదనం కొట్టొచ్చినట్టు కనిపించింది.

తనని చూడగానే...
"కాలేజ్ కుర్రాడిలా ఉన్నావ్. నీకు ఇక్కడ ఏం పని రా..." అంటూ జలంధర్ కోపంగా అరిచాడు.

ఆ కుర్రాడు మాత్రం సమాధానం చెప్పకుండా కింద పెదవిని కొరుకుతూ కోపంగా చూపుడు వేలిని చూపించాడు.

"మా అన్నకే వేలు చుపిస్తావా. ఎంత ధైర్యం రా నీకు " అంటూ ఒక రౌడీ పరిగెత్తుకుంటూ ఆ కుర్రాడి మీదకు వెళ్లి కత్తి దూసాడు. ఆ కుర్రాడు రెప్ప పాటులో తప్పించుకొని పిడికిలి బిగించి ఒకే ఒక గుద్దు గుద్దాడు. ఆ రౌడీ కడుపు పట్టుకొని అలాగే నేల కరుచుకున్నాడు.

అది చూసి అక్కడున్న రౌడీలు అందరూ భయం తో ఒక అడుగు వెనక్కి వేశారు. వారి గుండెల్లో వణుకు పుట్టింది.
ఆ కుర్రాడు అలాగే ముందుకు వచ్చి అక్కడున్న చీర తీసి సుజితకు ఇచ్చాడు. సుజిత దాన్ని కట్టుకుంది.

ముందుగా జలంధర్ తేరుకొని...
"ఇంకా మూతి మీద మీసాలు కూడా సరిగా రాలేదు. ఏం చూసుకొని రా నీకు అంత పొగరు..." అని ఆవేశంగా అరిచాడు.

ఆ కుర్రాడు జలంధర్ కళ్ళలోకి కళ్ళు పెట్టి చూస్తూ...
"ఎవరో నా వెనుక ఉన్నారని నేను ముందడుగు వేయను.
నా అడుగు చూసే చాలా మంది నా వెనుక నిలబడతారు.
అయినా ఈ పొగరు నా రక్తం లోనే ఉంది."

"అసలు ఎవడ్రా నువ్వు..." అని ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.

ఆ కుర్రాడు స్టైల్ గా తన కళ్ళజోడు తీసి...
"నా పేరు... విక్రమ్... విక్రమ్ వాసుదేవ్..." అని అన్నాడు.

ఆ పేరు వినగానే జలంధర్ ఒళ్ళంతా చల్లగా అయ్యింది. గుండెల్లో వణుకు పుట్టింది. అసలు ఇదెలా సాధ్యం అని బిత్తర పోతూ అయోమయంగా చూసాడు.

"అందరూ అనుకుంటూ ఉంటారు. నా భర్త దేశం కోసం మమ్మల్ని ఒంటరి చేసి పోయాడు అని...
కాని తను వెళ్తూ మాకోసం ఓ ఆరడుగుల ఆయుదాన్ని వదిలి వెళ్ళాడు.
ఇంకా అర్థం కాలేదా...  నీ ఎదురుగా ఉన్నది ఏజెంట్ విక్రమ్ వాసుదేవ్ రక్తం..
నా కొడుకు రా నా కొడకా..." అని సుజిత ఆవేశంగా అంది.

"విక్రమ్ వాసుదేవ్ కొడుకా..." అని జలంధర్ అలా నోరు తెరిచి ఉండిపోయాడు. జలంధర్ మాత్రమే కాదు. అది చూస్తున్న జిన్ పింగ్ కూడా భయం తో వణికిపోయాడు.

ఇంతలో విక్రమ్ మెల్లగా నడుస్తూ అక్కడ జరుగుతున్నది వీడియో కాల్ లో జిన్ పింగ్ కి చూపిస్తున్న రౌడీ దగ్గరకు వచ్చాడు. చెయ్యి చాపాడు. వాడు భయపడిపోయి ఫోన్ ఇచ్చేసాడు. ఫోన్ లో రూహి కనిపించింది.

"అక్క... ఈరోజు ఉదయమే హైదరాబాద్ వచ్చాను. అమ్మ కు ఫోన్ చేస్తే స్విచ్ ఆఫ్ వచ్చింది. ఫోన్ చివరి సిగ్నల్ ట్రాక్ చేసి ఇక్కడి దాకా వచ్చాను. ఇక అమ్మ సంగతి నాకు వదిలేయ్. నేను చూసుకుంటాను. నువ్వు అక్కడ పని పూర్తి చేసి త్వరగా వచ్చేయ్." అని అన్నాడు.

రూహి ధైర్యంగా నిట్టూరుస్తూ...
"రేయ్ జలంధర్...
నా తండ్రి ఆలోచించి కొడతాడు.
నేను కొట్టిన తరువాత ఆలోచిస్తాను.
నా తమ్ముడు మాత్రం అలా కాదు..
కొట్టడం ఆపాలి అనే ఆలోచన లేకుండా కొడతాడు. ఎటు మొదలుపెట్టి ఎటు ఆపుతాడో వాడికే తెలీదు.
కాని ఒక్కసారి వాడి దెబ్బ తిన్నవాడు మాత్రం మళ్ళీ లేవడు. అది మాత్రం కంఫర్మ్.
వాడొక నడిచే డైనమేట్...
నా అనుకున్న వాళ్ళని తాకితేనే తట్టుకోలేడు. ఇక మా అమ్మను ముట్టుకున్నావు, ఈ రోజు నిన్ను ఏం చేస్తాడో నీ ఊహకే వదిలేస్తున్నా." అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసింది.

రూహి నుంచి ఆ మాటలు వినగానే జలంధర్ గొంతులో తడి ఆరిపోయింది. వెన్నులో వణుకు పుట్టింది.

కాసేపటికి తేరుకొని...
"నేనెవరో మర్చిపోయారా..." అని అరిచాడు.

"రేయ్ లుచ్చా... ఇప్పుడు పరిచయాలు చేసుకునేంత సమయం లేదు. త్వరగా పని పూర్తి చేయాలి. నాకసలే ఆకలిగా ఉంది. అమ్మ చేతి వంట తిని చాలా రోజులైంది." అంటూ విక్రమ్ పొగరుగా సమాధానం ఇచ్చాడు.

ఆ మాటకు జలంధర్ కోపంగా...
"ఈ బచ్చా గాడిని కూడా వీడి యబ్బ దగ్గరకు పంపించండి." అని తన మనుషులకు ఆదేశించాడు.

"నా యబ్బ మీద ఒట్టు... ఈరోజు మీ అందరికీ మీ యబ్బలు గుర్తురాకపోతే నేనసలు విక్రమ్ వాసుదేవే కాదు.. రారా చూసుకుందాం.." అని విక్రమ్ ముందుకు దూకాడు.

అది చూసి సుజిత...
"నువ్వెప్పుడైనా ఆకలితో ఉన్న సింహం జూలూ విదిల్చి వేటడం చూసావా... అయితే ఇప్పుడు చూడు." అని అంది.

ఆ మాటకు జలంధర్ కళ్ళు పెద్దవి చేసి చూసాడు. సుజిత చెప్పినట్టుగానే విక్రమ్ మీసం మెలేసి రౌడీల మీదకు దూకాడు. విక్రమ్ చిన్నప్పటి నుంచే మార్షల్ ఆర్ట్స్, కరాటే, బాక్సింగ్ లాంటివి నేర్చుకున్నాడు. చూడటానికి కాలేజ్ కుర్రాడిలా ఉంటాడు కాని దెబ్బ మాత్రం సాలిడ్ గా ఉంటుంది.

ఒక్కొక్కడికి చుక్కలు చూపించడం మొదలుపెట్టడు. విక్రమ్ తెగింపు చూసి ఆ రౌడీలు అందరూ బిత్తర పోయారు.
ఆ క్షణం విక్రమ్ అచ్చం అడవిలో వేటకు బయలుదేరిన సింహం లాగానే ఉన్నాడు.


----------------------------------------------------------

సరిగ్గా అదే సమయంలో...

రూహి సిస్టమ్ లో ఆ బాంబు ఆపడానికి తన శాయ శక్తుల ప్రయత్నిస్తుంది. మరో వైపు అది పేలడానికి ఎక్కువ సమయం కూడా లేదు. చివరి ఐదు నిమిషాలు మాత్రమే మిగిలి ఉన్నాయి.

రూహి గుండె వేగం వంద దాటింది. ఎలాగైనా ఇండియా ను కాపాడాలి అని ప్రయత్నిస్తుంది కాని ఆ బాంబు పేలకుండా ఆపడం తన వల్ల కావడం లేదు.

తనని అలా చూసి
"నీ వల్ల కాదు రూహి... దాన్ని ఆపాలని నేను అనుకున్నా సరే ఆపలేను. ఎవరు వచ్చినా సరే ఆ బాంబు పేలకుండా ఆపలేని విధంగా ఆ సాఫ్ట్వేర్ ని తయారు చేసాము.
నువ్వేం చేసినా సరే,  మరో 5 నిమిషాల్లో బాంబు పేలడం,  మీ ఇండియా నాశనం అవ్వడం ఒకేసారి జరుగుతాయి." అని జిన్ పింగ్ పెద్దగా నవ్వాడు.

తన మాటలు వింటుంటే రూహి లో కోపం అమాంతం పెరిగిపోయింది. ఏమి చేయలేక పక్కనే ఉన్న బల్ల మీద గట్టిగా కొట్టింది.

"చెప్పా కదా రూహి... మా చైనా ముందు మీ దేశం ఎప్పటికీ తక్కువే. జనాభా పరంగా, ఆర్థికంగా, సైనికంగా ఆఖరికి ప్రపంచ దేశాల్లో బలమైన దేశాల లిస్ట్ లో అయినా సరే మీ ఇండియా ఎప్పటికీ మా వెనుకే ఉంటుంది.
మీ పురాణాల గురించి నేను కూడా విన్నాను. మహాభారతం లో వంద మంది కౌరువుల మీద ఐదుగురు పాండవులు గెలిచారు అంట కదా.. ఇప్పుడు మేము ప్రయోగిస్తున్న ఆ ఐదు బాంబులు కూడా అలాంటివే...
చివరకు విజయం మాదే..."

ఆ మాటలు రూహిలో ఆవేశం మరింత పెంచాయి. కాని అప్పుడే తన తండ్రి తరుచుగా చెప్పే మాట గుర్తొచ్చింది.

చుట్టూ చీకటి కమ్మిన వేళ...
ఓటమి అంచున నిలబడిన సమయంలో...
న్యాయం మన వైపు ఉంటే...
శత్రువే తన ఆధిపత్యం మత్తులో మనకో దారి చూపిస్తాడు.

ఆ మాటలు గుర్తురాగానే రూహి లో ఆవేశం తగ్గి ఆలోచన పెరిగింది. ఇందాక జిన్ పింగ్ మాటలు మరోసారి గుర్తు చేసుకుంది.

కురుక్షేత్రం లో పాండవులు గెలిచారు. కాని ధర్మంగా గెలిచారు.
మరి ఈ జిన్ పింగ్ చెప్పినట్టు జరిగితే... వారు అధర్మం వైపు నిలబడినట్టు కదా...
పాండవులు కేవలం ఆయుధాలు మాత్రమే... మరి వారి వెనుక ఉండి నడిపినది ఎవరు? శ్రీ కృష్ణుడు...
శ్రీ కృష్ణుడు జరిగే యుద్దాన్ని ఆపలేదు. కాని ధర్మం వైపు నిలబడ్డాడు. అంటే పాండవులకు సరైన మార్గం చూపించాడు.

ఆ చివరి మాటలు మరోసారి మననం చేసుకుంది. రూహి పెదాల మీద ఓ చిరునవ్వు విరిసింది. వెంటనే మరోసారి సిస్టమ్ ముందు కూర్చుంది. ఈసారి తన చేతి వేళ్ళు మరింత వేగంగా కదిలాయి. ఆ చోటు మొత్తం నిశ్శబ్దంగా మారింది.

మరో వైపు కాలం దేని కోసం ఆగకుండా ముందుకు కదిలింది. సమయం గడిచే కొద్ది అక్కడే నిలబడిన అయాన్ లో ఆందోళన మరింతగా పెరిగిపోయింది.

ఇంతలో సమయం బాంబు పేలడానికి చివరి ముప్పై సెకండ్లకు చేరుకుంది. తను అనుకున్నట్టు జరగనుంది అని జిన్ పింగ్ మోహం లో ఆనందం పొంగి పోరులుతుంది. రూహి మాత్రం అదురుతున్న గుండెను ఆపుకుంటూ తన పని తను చేస్తూ వెళ్తుంది.

3...
2...
1...

బూమ్... బూమ్... అంటూ ఆ ఫ్యాక్టరి లో నుంచి ఐదు బాంబులు ఆకాశం లోకి దూసుకొని వెళ్లాయి.

వారు కూర్చున్న గదిలో ఉన్న స్క్రీన్ ల మీద ఆ బాంబులు దూసుకొని వెళ్లడం స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. అది చూసి జిన్ పింగ్ సంతోషం తో పెద్దగా అరిచాడు.

కాని ఆ సంతోషం ఎక్కువ సేపు నిలువ లేదు. ఎందుకంటే ఆ బాంబులు ఇండియా వైపు వెళ్లడం లేదు. చైనా, నార్త్ కొరియా వైపే వెళ్తున్నాయి. అది చూసి నమ్మలేకపోతునట్టు నోరు తెరిచి ఉండిపోయాడు. తన గుండె షాక్ తో కాసేపు కదలడం మర్చిపోయింది.

"అసలు ఇదెలా సాధ్యం..." అని తన నుదుటి మీద నుంచి పడుతున్న చమట ను తుడుచుకుంటూ అడిగాడు.

అది చూసి రూహి పెదాల మీదకు నవ్వు చేరింది.
"పూర్వం ఓ కథ ఉంటుంది. శత్రువులు చంపుతారేమో అనే భయం తో ఓ రాజు తన చుట్టు వందల మంది సైన్యాన్ని కాపలా పెట్టుకున్నాడంట. కాని చివరకు మాంసం ముక్క గొంతుకు అడ్డం పడి చనిపోయాడంట...
మీరు ఈ సాఫ్ట్వేర్ ని ఈ బాంబులు ఆపడానికి వీలు లేకుండా తయారు చేసారు. కాని అవి పేలే చోటును మార్చే అవకాశం మాత్రం అలాగే ఉంచారు. అది ఎందుకు అలాగే ఉంచారో నేను చెప్పనా..
ఎందుకంటే ఈ ప్రపంచానికి మీ మీద అనుమానం రాకుండా ఉండటం కోసం మీ చైనా అధ్యక్షుడు ప్రస్తుతం భారతదేశ పర్యటన కు వచ్చాడు. అతను ఎప్పుడు ఎక్కడుంటాడో తెలీదు కాబట్టి... ఎందుకైనా మంచిదని ఆ ఆప్షన్ అలాగే ఉంచారు. అదే ఇప్పుడు మాకు ఓ వరమైంది.
బాంబు పేలే కో ఆర్డినేట్స్ మార్చేసాను. ఆ ఐదు భాంబులలో మూడు మీ దేశంలో రెండు నార్త్ కొరియా లో పేలేలా సెట్ చేసాను.
నేను మీలాగా దుర్మార్గులము కాదు. అందుకే ఆ బాంబులు వెళ్లే వేగం తగ్గించాను. అవి మీ నగరాలను చేరడానికి కచ్చితంగా 90 నిమిషాల సమయం పడుతుంది. ఈలోగా బాంబు గురించి మొత్తం వివరాలు మీ మీడియా కు లీక్ చేసి అక్కడి ప్రజలను సురక్షితమైన మరో చోటు కు వెళ్లిపొమ్మని చెప్పాను. అమాయక ప్రజల ప్రాణాలు పోకుండా జాగ్రత్త పడ్డాను. కాని ఆ నగరాల్లో మీ రాజధాని కూడా ఉండి. దెబ్బకు మీ ఆర్థిక వ్యవస్థ మొత్తం అతలాకుతలం అవుతుంది. మీకు సహాయం చేసినందుకు నార్త్ కొరియాకు కూడా సరైన శిక్ష పడింది. ఎవరు తీసిన గోతిలో వాళ్లే పడటం అంటే ఇదేనేమో... "

రూహి చెప్పింది విన్న తరువాత జిన్ పింగ్ మోహం మాడిపోయింది. ఓటమి భారం తో తల దించుకున్నాడు.

"ఇందాక ఏమన్నవ్ రా...
ఎప్పటికీ నా భారతదేశం నీ చైనా వెనుక నిలబడాలా...
ఎదురు తిరిగితే అణగ దొక్కే నీ దేశం ఎక్కడా? ప్రతి ఒక్కరికీ స్వేచ్ఛ నిచ్చే అతి పెద్ద ప్రజాస్వామ్య నా దేశమెక్కడా?
మీ దేశం లో చాలా మంది పవిత్రంగా పాటించే బుద్ధిజం నేర్పింది ఎవరు?  నా దేశం..
వైద్య రంగం లో ఎన్నో అద్భుతమైన మందులు, మూలికలు గురించి నా దేశం లో పూర్వికులు ఎన్నో వేల సంవత్సరాల క్రితమే రాసారు. పాఠాలు నేర్చుకుంటామని వచ్చి దొంగతనంగా మోస పూరిత యుద్ధం చేసి వాటిని కొల్లగొట్టి నేడు వాటితో వేల కోట్లు సంపాదించావు.
అలాంటి నువ్వు మా దేశం గురించి మాట్లాడుతున్నావా..
నిజమే.. బలమైన దేశాల వరుసలో మేము వెనుకే ఉన్నాం.
కాని ఆ లెక్కలు చేతిలో ఉండే ఆయుధాలను బట్టి వేసినవి.
ఒక్కసారి ఆ ఆయుధం పట్టే గుండె ధైర్యం బట్టి వేయండి.
ఈ ప్రపంచమే నా దేశం వెనుక నిలబడుతుంది.
కులాలు, మతాలు, ప్రాంతాలు... అంటూ మాలో మాకు ఎన్నో విబేధాలు..
కాని దేశం జోలికి వస్తే మాత్రం మేమంతా ఒక్కటే...
వందేమాతరం..." అంటూ రూహి తన చేతిలో ఉన్న తుపాకీ తో జిన్ పింగ్ గుండెల్లో కాల్చింది. దెబ్బకు వాడు గిల గిలా తన్నుకుంటూ చచ్చిపోయాడు.

సరిగ్గా అప్పుడే...
వంశీ, పార్వతి, అమిర్ కూడా అక్కడికి వచ్చారు. ముందు అయాన్ ని చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. అయాన్ వారికి అక్కడ జరిగింది మొత్తం చెప్పాడు. మన దేశం సురక్షితంగా ఉంది అని తెలిసి వారంతా ఆనందించారు. రూహి గుండెల్లో కూడా ఓ భారం తగ్గింది.

ఇంతలో... వంశీ చూపు అక్కడున్న మానిటర్ మీద పడింది. మేడం అని గట్టిగా అరిచాడు. అందరూ వంశీ చూస్తున్న వైపు చూసారు. అక్కడ కొన్ని వందల మంది చైనా సైనికులు వీరు ఉన్న సర్వర్ గది వైపే దూసుకొని వస్తున్నారు. అది చూసి అందరూ షాక్ అయ్యారు.

"మన దగ్గర సరైన ఆయుధాలు కూడా లేవు. అంత మందిని దాటి మనం ఇక్కడి నుంచి బయటపడలేము మేడం" అని పార్వతి భయంగా అంది.

"ఆయుధాలు లేకపోయినా మనలో గుండె ధైర్యం ఉంది కదా.. ఊపిరి ఉన్నంత వరకు పోరాడుదాం." అని రూహి తన చేతిలో ఉన్న తుపాకీ లోడ్ చేసింది. ఆ మాటతో మిగతా బృందం కూడా తుపాకీ లు చేతిలోకి తీసుకున్నారు.

రూహి ఆ గది తలుపు తెరిచింది.
తన బృందం 5 మంది...
ఎదురుగా వందల మంది శత్రువులు...
లెక్క సరిపోవడం లేదు.
ఆ క్షణం వారు మృత్యువు కే ఎదురు వెళ్తున్నారు.
కాని వారిలో కొంచెం కూడా భయం కనిపించడం లేదు.

మరి ఈ పోరాటం లో విజయం ఎవరి వైపు...?

------------------------------------------------------------

విక్రమ్ చిరుతపులి మాదిరి ఆ రౌడీ ల మీదకు దూకాడు. అందరికీ చుక్కలు చూపిస్తున్నాడు. దెబ్బకు వారంతా బిత్తర పోయారు.

ఇంతలో వెనుక నుంచి వచ్చి జలంధర్ విక్రమ్ ని కాలితో తన్నాడు. విక్రమ్ అలాగే ముందుకు వెళ్లి ఒక ఇనుప చువ్వ మీద పడ్డాడు. అది తన కడుపులోకి కొంచెం దిగింది.

విక్రమ్ వెనక్కి తిరిగి జలంధర్ వైపు కోపంగా చూసాడు. చిరిగిన తన చొక్కా విప్పేసాడు. అతని ఎనిమిది పలకల దృడమైన దేహం కనిపించింది. రక్తం తో తడిచిన అతని రూపం మరింత గంభీరంగా ఉంది.

"మొన్ననే పుట్టినరోజు కు ఎంతో ఇష్టంగా కొన్న కొత్త చొక్కా రా... అనవసరంగా చింపేశావ్ కదా..."

ఓ వైపు కడుపులో రక్తం కారుతున్నా సరే, కొత్త చొక్కా గురించి ఆలోచిస్తున్న విక్రమ్ తెగింపును జలంధర్ ఆశ్చర్యంగా చూసాడు.

ఈలోగా విక్రమ్ ఎగిరి జలంధర్ గుండెల మీద తన్నాడు. వాడు దూరంగా పడ్డాడు. తన గుండెల మీద ఓ వెయ్యి టన్నుల బరువు పడినట్టు అనిపించింది. తేరుకోడానికి సమయం పట్టింది.

ఈలోగా విక్రమ్ పక్కనే ఉన్న రాడ్ తీసుకొని మిగిలిన రౌడీలను కూడా తరిమి తరిమి కొట్టాడు. పూర్తిగా మీసాలు కూడా మొలవని ఆ కుర్రాడు పెద్ద పెద్ద రౌడీలను పరిగెత్తించి కొడుతుంటే సుజిత తన కొడుకు వంక గర్వంగా చూసింది.

జలంధర్ కాసేపటికి లేచి నుంచున్నాడు. కళ్ళు తెరిచి చూస్తే తన ముందు విక్రమ్ నిలబడ్డాడు.

"మా అమ్మ నే ఎత్తుకొస్తారా రా..." అంటూ కడుపులో గుద్దాడు.

జలంధర్ కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి. నొప్పికి కడుపు పట్టుకొని పెద్దగా అరిచాడు.

విక్రమ్ ఈ సారి వాడి చేతులను పట్టుకున్నాడు.

"ఈ చేతులతోనే కదా.. మా అమ్మ చీర పట్టుకున్నావ్.." అంటూ ఆ రెండు చేతులను విరిచేసాడు.

జలంధర్ ప్రాణం పోతున్నట్టు విల విల లాడిపోయాడు.

విక్రమ్ వాడి కుడి కాళ్ళు పట్టుకున్నాడు.
"నా తల్లి నడిచే ఈ నేల మీద నీకు నడిచే హక్కు లేదు. " అంటూ తన కాలిని విరిచేసాడు.

జలంధర్ నరకం అంటే ఏంటో మొదటిసారి చూస్తున్నాడు. నొప్పికి తట్టుకోలేక చేతులతో నేల మీద గుద్దుతున్నాడు. గొంతు చించుకొని అరుస్తున్నాడు.

విక్రమ్ కోపం చల్లారడం లేదు. పక్కనే ఉన్న కత్తి ని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. ఆవేశంగా వాడి గుండెల్లో పొడవడానికి వెళ్ళాడు. సరిగ్గా అప్పుడే సుజిత వచ్చి తనని ఆపింది.

"వద్దు విక్రమ్... వీడి పరిస్థితి చూసి మిగతా రౌడీలు కూడా సైనికుల కుటుంబాల జోలికి రావాలన్న భయపడాలి. వాడిని వదిలేయ్." అని అంది.

ఆ మాటకు విక్రమ్ శాంతించి తన చేతిలోని కత్తి విసిరేసాడు.

"రేయ్ జలంధర్... ఒక్క విషయం గుర్తుంచుకో...
బయట నుంచి వచ్చే శత్రువుల కోసం మా అక్క సరిహద్దు దగ్గర నిలబడి ఉంది.
దేశం లోపల తిరిగే నీలాంటి లుచ్చా గాళ్ళ కోసం నేను ఉన్నాను.
పేరు గుర్తుంది గా... విక్రమ్ వాసుదేవ్..."

విక్రమ్ తన తల్లి సుజిత ను తీసుకొని అక్కడి నుంచి కదిలాడు. ఆ క్షణం ఆ కుర్రాడి ధైర్యం, తెగింపు చూసి ఆ దేవతలు కూడా తమ సృష్టిని తలచి మురిసిపోయారు.

----------------------------------------------------------

సరిగ్గా అదే సమయంలో...

రూహి బరిలో దిగింది. ఎదురుగా వందల మంది శత్రు సైనికులు.. అయినా సరే తన కళ్లలో భయం కలగలేదు.
తనకు తెలుసు ఆ పోరాటం లో వారికి ఓటమి తప్పదని, అయినా సరే తనలో కొంచెం కూడా ధైర్యం తగ్గలేదు.

శత్రువులకు వారికి మధ్య దూరం తగ్గింది. రూహి గుండెల నిండా శ్వాస తీసుకొని పిడికిలి బిగించింది.

సరిగ్గా అప్పుడే... చైనా సైనికుల మీద ఆకాశం లో నుంచి బుల్లెట్ల వర్షం కురిసింది. రూహి బృందం ఆశ్చర్యపోతు పైకి చూసారు.

అక్కడ ఆకాశం లో నాలుగు హెలికాఫ్టర్ లు... చైనా సైనికుల మీద దాడికి తెగబడ్డాయి. ఊహించని ఆ దాడి కి చైనా సైనికులు అందరూ బిత్తర పోయి ఎక్కడివారు అక్కడే దాక్కున్నారు.

సరిగ్గా అదే సమయంలో ఆ నాలుగు హెలికాప్టర్ లలో ఒకటి రూహి బృందం దగ్గర ఆగి, పై నుంచి తాడు కిందకు వేశారు. ఆలస్యం చేయకుండా అందరూ ఆ తాడు పట్టుకొని పైకి ప్రాకారు. ఆ హెలికాఫ్టర్ లో ఉన్న వ్యక్తిని చూసి అందరూ ఆశ్చర్యం తో కాసేపు అలాగే ఉండిపోయారు.
అందులో మన భారత దేశ ప్రధాన మంత్రి ఉన్నారు.

"సార్.. మీరు ఇక్కడ..."

"దేశం కోసం ప్రాణాలు పణంగా పెట్టి మీరంతా పోరాడుతుంటే... మీకోసం నేను ఇక్కడిదాకా రాలేనా అని అనిపించింది. అందుకే నేనే నేరుగా వచ్చాను."

ఆ క్షణం ఆయన మీద అందరికీ గౌరవం పెరిగిపోయింది. థాంక్స్ సార్ అని చెప్పారు. ఇంతలో హెలికాఫ్టర్లు అన్ని అక్కడి నుంచి భారతదేశం వైపు కదిలాయి.

రూహి చేతిని అయాన్ తన చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. రూహి తన వంక ప్రేమగా చూసింది. అప్పుడే తన చూపు తనకు ఎదురుగా కూర్చున్న అమిర్ మీద పడింది.

అమిర్ మనసులో కూడా రూహి నే ఉంది. కాని రూహి అయాన్ ని ప్రేమిస్తుంది అని అర్థమైంది. ఒకరిని ప్రేమించడం అన్నది మన మనసు మీద ఆధారపడి ఉంటుంది. మనం ప్రేమించిన అందరూ మనల్ని తిరిగి ప్రేమించాలని కోరుకోకూడదు. అలా కోరుకుంటే ఆ ప్రేమలో స్వార్థమే మిగులుతుంది అని తనకు తాను నచ్చజెప్పుకున్నాడు.
నువ్వు నన్ను ప్రేమించకపోయినా సరే నా చివరి శ్వాస దాకా నీకు తోడుగా ఉంటా రూహి అని మనస్ఫూర్తిగా అనుకున్నాడు. తన గుండెల్లో నుంచి ఉబికివస్తున్న కన్నీళ్లను ఆపుకుంటూ నవ్వుతూ వారిని దీవించాడు. రూహి కూడా చిరునవ్వుతో తనకు బదులిచ్చింది.

భారతదేశం మొత్తం గర్వించదగ్గ ఓ ఆపరేషన్ విజయవంతంగా చేసి రూహి బృందం భారతదేశం చేరుకుంది. ప్రజలు వారికి ఘన స్వాగతం పలికారు. రూహి పోరాటం తెలిసి అందరి గుండెలు గర్వంతో ఉప్పొంగాయి.
సుజిత, విక్రమ్ లను చూసి రూహి కాసేపు ఆనందం తో బాధపడింది. వారు తనని ప్రేమగా గుండెలకు హత్తుకున్నారు.

ప్రపంచ దేశాలు ముందు చైనా చేయాలి అనుకున్న దూరాగతాలను రూహి సాక్ష్యాల తో సహా చూపడం తో చైనా తప్పు ఒప్పుకొని తల దించుకుంది.

ఆ స్వాతంత్ర దినోత్సవం రోజున...
ఎర్ర కోట పై మన జెండా ని రూహి బృందం, సుజిత, విక్రమ్ కలిసి ఎగరేశారు.
మన మువ్వన్నెల జెండా మరోసారి స్వేచ్ఛగా రెప రెప లాడింది.

ఆ దృశ్యం చూసి ప్రతి భరతీయుడి గుండె సంతోషం తో నిండిపోయింది.
ఆ క్షణం ఆకాశం లో నుంచి ఏజెంట్ విక్రమ్ వాసుదేవ్ కూడా తన కుటుంబాన్ని చూసి ఆనంద పడుతూ కన్నీళ్లతో దీవించాడు.

అలా అందరూ సంతోషంగా మునిగిపోయి ఉండగా...
రూహి ఫోన్ రింగ్ అయ్యింది. ఎవరా అని చూస్తే అక్కడ నంబర్ కనిపించలేదు. అందరి నుంచి కాస్త దూరంగా వచ్చి ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసింది.

"గెలిచాను అని సంబరాలు చేసుకుంటున్నావా రూహి.. ఇది అంతం కాదు. ఆరంభం మాత్రమే. ఇక ముందు ఇలాంటివి ఇంకా చాలా జరుగుతాయి. ఈసారి మేము కొట్టబోయే దెబ్బకు మీ దేశం మొత్తం ఉలిక్కిపడుతుంది." అంటూ అటు వైపు నుంచి ఓ గొంతు వినిపించింది.

"నువ్వెవరో నాకు తెలీదు. కాని ఒక్క విషయం గుర్తుంచుకో..
నీలాంటి శత్రువులు ఎంత మంది ఎదురువచ్చినా సరే... మీకు, నా దేశానికి మధ్యలో ఓ అణుబాంబు అడ్డుగా ఉంటుంది.
దాని పేరు ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్..."

ఆ మాట వినగానే అవతలి వైపు నుంచి ఫోన్ కట్ చేసారు. రూహి నవ్వుతూ ముందుకు కదిలిపోయింది.
తనని చూస్తూ ఆ త్రివర్ణ పతాకం కూడా గర్వంతో పులకించిపోయింది.

                     ....భారత్ మతా కి జై...


-----------------------------------------------------------

భారతదేశం కోసం అహర్నిశలు పాటు పడే ప్రతి సైనికుడికి వందనాలు. మీరు లేనిదే మేము లేము..
ఇండియా... ఇదో పేరు కాదు.. కొన్ని కోట్ల హృదయాల చప్పుడు...
వీలైతే మన దేశాన్ని మరింతగా ప్రేమించి ఈ నేల రుణం కొంచెమైనా తీర్చుకుందాం..

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్ లో ఓ అధ్యాయం ముగిసింది. మరో ఆపరేషన్ లో మళ్ళీ కలుసుకుందాం..
అప్పటిదాకా సెలవు.

ఇట్లు,

సదా మీ రామ్

- Ram Prakash "Ram"

" ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్... (ముగింపు) ?? " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి