[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...25

రూహి బృందం ఎడారిలో ప్రయాణం మొదలుపెట్టింది. కాని కాసేపటికే ఆకలి దప్పికలకు తాలలేక వంశీ, పార్వతి స్పృహ కోల్పోయారు. అయినా సరే రూహి పట్టు వదలకుండా గమ్యం చేరాలని నిర్ణయించుకుంది.

ఒక వైపు మోస్తున్న బ్యాగ్ బరువుకు భుజాల నుండి రక్తం కారుతుంది. మరోవైపు వారిని లాగలేక చేతులు రెండు శరీరం నుంచి వేరవుతాయా అన్నంత నొప్పిని కలిగిస్తున్నాయి. పైనేమో దహించే ఎండ, భరించలేని దాహం, వీరి మృత్యువు కోసం ఆకాశంలో విహారిస్తూ ఎదురుచూస్తున్న రాబందులు... ఇలా తన చుట్టూ ప్రతికూల పరిస్థితులే కనిపిస్తున్నాయి. కాని దేశం కోసం చివరి శ్వాస దాకా పోరాడుతాను అని తన తండ్రికి ఇచ్చిన మాట ముందు అవేవి రూహి ని ఆపలేక పోయాయి.

సరిగ్గా అప్పుడే... ఓ శబ్దం తన చెవులకు చేరింది. రూహి టక్కున వెనక్కి తిరిగి చూసింది. ఎదురుగా రెండు ఎడారి తోడేళ్ళు... వాటిని చూడగానే రూహి గుండె వేగం పెరిగింది. అవి రూహి కళ్ళలోకి కళ్ళు పెట్టి చూస్తున్నాయి. రూహి తెరిచిన వాటి నోటి వంక చూసింది. పదునుగా కత్తుల వలె ఉన్న వాటి పళ్ళు చూస్తుంటే తనలో మొదలైన దడ మరింత పెరిగింది.

తన భుజాన వున్న బ్యాగ్ లో తుపాకీ ఉంది. కాని తను వాటిని తీసే లోగా ఆ తోడేళ్ళు తన మీదకు దూకుతాయని అనుమానం వచ్చింది. మెల్లగా వాటి కళ్ళలోకి చూస్తూ ఒక అడుగు వెనక్కి వేసింది. ఆ తోడేళ్ళు ఒక అడుగు ముందుకు వేసాయి. వాటి పక్కనే వంశీ పార్వతి స్పృహ తప్పి పడిపోయి ఉన్నారు. ఆ తోడేళ్ళు వారిని పట్టించుకోకుండా రూహి నే గమనిస్తున్నాయి.

బహుశా తనని కూడా చంపేస్తే ముగ్గురిని కలిపి తినేయచ్చు అని వాటి పథకం ఏమో అని రూహి మనసులోనే అనుకుంది. అలా అనుకుంటూనే తన భుజాన ఉన్న బ్యాగ్ ని కిందకు దింపింది. అంతే తను ఊహించినట్టుగానే ఆ తోడేళ్ళు రెండు ఒకేసారి తన మీదకు దూకాయి. రూహి కి తేరుకునే సమయం కూడా లేదు. ఒక తోడేలు రూహి చేతిని కరుచుకుంటే, మరొకటి తన గొంతు కొరకాలని చూస్తుంది. రూహి తన రెండో చేత్తో దాన్ని ఆపుతుంది. వాటి బలం ముందు రూహి నిలువలేకపోతుంది. కొన్ని క్షణాలు ఆగితే తన ప్రాణం పోవడం ఖాయం..

సరిగ్గా అప్పుడే రూహి తన రెండో చేత్తో తన గొంతు పట్టుకోవాలని చూస్తున్న తోడేలు కళ్ళలోకి ఇసుక కొట్టింది. దానికి కళ్ళు కనపడక బిత్తర పోతుంటే... అదే అదునుగా కుడి కాలు లేపి ఒక్క తన్ను తన్నింది. అది కొంచెం దూరంగా పడింది. ఈలోగా పక్కనే ఉన్న ఒక రాయి తీసుకొని తన చెయ్యి కరుచుకున్న రెండో తోడేలు తల మీద బలంగా కొట్టింది. దెబ్బకు అది కుయ్యి మంటూ రూహి చేతిని వదిలేసింది.

రూహి లేచి నిలబడింది. తన చేతి నుంచి రక్తం కారుతుంది. ఆ రక్తం తో తన శరీరం మొత్తం తడిచిపోయింది. నెత్తుటి స్నానం చేసిన అమ్మవారి లాగా నిలబడి ఉంది. తుపాకీ ఉన్న బ్యాగ్ ఆ తోడేళ్ల వెనకాల ఉంది. దాంతో ఏం చేయాలో తెలియక ఒక్కసారి తన వంక చూసుకుంది. సరిగ్గా అప్పుడే తను వేసుకున్న బెల్ట్ గుర్తొచ్చింది. వెంటనే దాన్ని చేతిలోకి తీసుకుంది.

ఈలోగా తన చేతిలో దెబ్బ తిన్న తోడేలు తేరుకొని రూహి వంక కోపంగా చూసింది. మరో తోడేలు ఇంకా దాని కళ్ళలో పడిన ఇసుక మూలంగా సరిగా కనపడక కిందా మీద పడుతుంది. ఎదురుగా తోడేళ్లను చూసినా సరే రూహి కళ్ళలో ఇసుమంతైనా భయం కనిపించలేదు. పైగా దమ్ముంటే రా అని సవాల్ విసిరినట్టు అనిపించింది. అది చూసి ఆ తోడేలు కు కోపం నషాలానికి ఎక్కింది.

కోపంగా రూహి మీదకు దూకింది. దానికోసమే ఎదురుచూస్తున్న రూహి సరిగ్గా తనని చేరే సమయానికి పక్కకు జరిగి దాని గొంతును తన చేతిలో ఉన్న బెల్ట్ తో పట్టుకుంది.

ఊహించని ఆ చర్యకు ఆ తోడేలు బిత్తరపోయింది. కాని అప్పటికే ఆలస్యం అయ్యింది. దాని గొంతుకు బెల్టు బిగుసుకుంది. తప్పించుకోవాలని గిల గిల లాడుతుంది. కాని రూహి దానికి ఆ అవకాశం ఇవ్వలేదు. బలమంతా ఉపయోగించి పట్టు బిగించింది. కొన్ని క్షణాలకు ఆ తోడేలు అలాగే అచేతనంగా పడిపోయింది.

రూహి కళ్ళు తెరిచి చూసింది. ఈలోగా ఎదురుగా రెండో తోడేలు పూర్తిగా తేరుకుంది. రూహి మీదకు దూకడానికి సిద్ధంగా ఉంది. రూహి ఒంట్లో కొంచెం కూడా ఓపిక లేదు. కళ్ళు మూతలు పడుతున్నాయి. రక్తం కారడం ఎక్కువైంది. కాళ్ళు నిలబడలేక తడబడుతున్నాయి. ఓటమి నిశ్చయమైనా సరే పోరాటం మాత్రం ఆపకూడదు అని అనుకుంది. అందుకే తోడేలు వైపే అడుగు వేసింది. ఆ తోడేలు కూడా కోపంగా రూహి వంక చూస్తూ అడుగు ముందుకు వేసింది. ఒక్కసారి బిగ్గరగా ఊళ వేసింది. ఆ ఊళ కు చెవులు చిల్లులు పడతాయేమో అని భయమేసింది.

రూహి మాత్రం జడవకుండా నిలబడింది. ఇంతలో ఆ తోడేలు రూహి మీదకు ఎగిరింది. రూహి దాన్ని ఎదుర్కొడానికి సిద్ధంగా ఉంది. సరిగ్గా అప్పుడే.... గాల్లోకి ఎగిరిన తోడేలు తలలో నుంచి ఓ బుల్లెట్ దూసుకెళ్లింది. అది అలాగే కిందపడిపోయింది. రూహి ఆశ్చర్యంగా తల తిప్పి చూసింది. వంశీ చేతిలో తుపాకీ ఉంది. రూహి తన వంక కృతజ్ఞతగా చెప్పింది. వంశీ ఓ నవ్వు నవ్వి అలాగే మరోసారి స్పృహ తప్పి పడిపోయాడు.

రూహి కూడా నిలబడలేక కింద పడిపోయింది. తన కళ్ళు ఆకాశం వంక చూస్తున్నాయి. సూర్యుడు నిప్పులు కురిపిస్తున్నాడు. అప్పటిదాకా మొండిగా పోరాడిన ప్రాణం అలిసిందేమో... మెల్లగా కళ్ళు మూతలు పడుతున్నాయి. తనకర్థమైంది. లేచి అడుగు వేయడం తన వల్ల కాదని. విజయం సాధించలేక పోయాను అనే బాధ అణువణువు లో నిండింది. వెచ్చని తన కన్నీరు చెంప మీద జారింది.

ఇదే చివరి క్షణం, ఇక మళ్ళీ కళ్ళు తెరవలేనేమో అని అనిపించింది. ఒక్కసారి గుండెల నిండా శ్వాస తీసుకొని, తన జేబులో ఉన్న మువ్వన్నెల జాతియ పతాకం తీసి తన మీద కప్పుకుంది. ఓ సైనికుడికి అంతకంటే గొప్ప గౌరవం ఏముంటుంది అని మనసులోనే మురిసిపోయింది. ఆ మూడు రంగులను చూస్తూ అలాగే స్పృహ తప్పి కళ్ళు మూసుకుంది.

అలా రూహి బృందం మొత్తం స్పృహ తప్పి పడిపోయారు. వారి పక్కనే చనిపోయిన తోడేళ్ళు... వాటిని తినడం కోసం రాబందులు కూడా వచ్చాయి.

రూహి కళ్ళు మూసే క్షణం లో వారి ప్రయాణం అర్దాంతరంగా ముగిసిపోయిందని అనుకుంది. కాని కాలం వారి కథను మరోలా రాసింది...

--------------------------------------------------------------

కొన్ని గంటల తరువాత....

రూహి కి మెల్లగా మెలుకువ వచ్చింది. కళ్ళు తెరిచి చూసి కాసేపు షాక్ లో ఉండిపోయింది. తనకెదురుగా ఆకాశం కనిపించడం లేదు. తను ఒక మంచం మీద పడుకున్నాను అని అర్థమై టక్కున లేచి కూర్చుంది. ఒక్కసారి చుట్టూ చూడగానే ఒక టెంట్ లో ఉన్నాను అని అర్థమైంది. అ టెంట్ లో తను తప్ప ఇంకెవరూ లేరు. తన గాయాలకు కట్టు కట్టి ఉంది. అలాగే చేతికి సెలైన్ కూడా పెట్టారు.

వెంటనే తన మిగతా బృందం ఏమైందో, అసలు తను ఎక్కడ ఉందో తెలుసుకోవాలని రూహి మంచం మీద నుంచి ఒక అడుగు కిందకు వేసింది. కాని ఒంట్లో ఓపిక లేక, ఒక్క అడుగు కూడా వేయలేక అలాగే కింద పడింది. అ చప్పుడుకు బయట నుంచి ఓ వ్యక్తి పరుగున వచ్చి తనను పైకి లేపాడు. రూహి తన వంక ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

"అక్క... మీకు కాసేపు విశ్రాంతి చాలా అవసరం." అని తనని తిరిగి మంచం మీద పడుకోబెట్టాడు.

రూహి తన వంక ఆశ్చర్యంగా చూసింది. ఈ ఎడారిలో తెలుగు మాట్లాడే వ్యక్తి ని చూసి కాసేపు షాక్ అయ్యింది.

"అక్క మీకేం ప్రమాదం లేదు. మీ బృందం కూడా పక్కనే ఉన్న టెంట్ లో విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నారు. మీరేం దిగులు పడకండి. మీరు ఇక్కడ చాలా సురక్షితంగా ఉన్నారు." అని అతను నవ్వుతూ చెప్పాడు. ఆ మాట విన్నాక రూహి మనసు కొంచెం కుదుటపడింది. అలాగే మరోసారి నిద్రలోకి జారుకుంది.

నాలుగు గంటల తరువాత రూహికి మరోసారి మెలుకువ వచ్చింది. ఈసారి తన గాయాలు పెద్ద నొప్పిగా అనిపించలేదు. ముందు కంటే ఇప్పుడు కొంచెం శక్తి వచ్చినట్టు అనిపించింది. మంచం దిగి నిలబడింది.
బయట అప్పటికే సాయంత్రం అయినట్టుంది. ఎండ లేదు. మెల్లగా చీకటి ముసురుకుంటున్నాయి. ఆ టెంట్ లో నుంచి బయటకు వచ్చింది.

ఇందాక తనని పలకరించిన అబ్బాయి తనని చూసి పరుగున తన దగ్గరకు వచ్చాడు.

"ఏంటి అక్క అప్పుడే లేచారు. ఇంకాసేపు విశ్రాంతి తీసుకోకపోయారా " అని ఆప్యాయంగా అడిగాడు.

"ఇప్పుడు పర్లేదు.." అని రూహి సమాధానం ఇచ్చింది.

"మీ అందరి కోసమే ఆహారం వండుతున్నాను.  కాసేపట్లో వేడి వేడి గా తిందురు.." అని నవ్వుతూ చెప్పాడు.

"ఇంతకీ మమ్మల్ని ఇక్కడికి ఎవరు తీసుకొని వచ్చారు. మేము ఎక్కడ ఉన్నాం." అని రూహి ఆశ్చర్యంగా అడిగింది.

"నేనే అక్క... నేను ఇక్కడ నివసించే ధనికులు ఇంట్లో పని చేస్తాను. ఇక్కడ ధనికులు అందరూ కలిసి ఓ గ్రూపు లాగా ఏర్పడి అప్పుడప్పుడు ఇలా ఎడారిలో సఫారి కి రావడం, ఇక్కడ కనిపించే జంతువులను వేటడం... రాత్రి క్యాంపు వేయడం అలవాటే.. వారితో పాటు మాలాంటి పని వాళ్ళను కూడా తీసుకొస్తారు. ఇక్కడ వారికి వండి పెట్టి సవర్యలు చేయడానికి..

అలా ఈ రోజు ఎడారిలో తిరుగుతుండగా మాకు ఓ నక్క ఊళ వినిపించింది. దానికోసమని ఆ అరుపు వినిపించిన వైపు వచ్చాం. అప్పుడే అక్కడ స్పృహ తప్పి పడి ఉన్న మిమ్మల్ని చూసాం. వెంటనే మా ఒంటెల మీద మిమ్మల్ని తీసుకొని మా క్యాంపింగ్ దగ్గరకు తీసుకొని వచ్చాం. మాతో పాటు ఓ డాక్టర్ కూడా ఉండటం తో ఆయనే మీ గాయాలకు చికిత్స చేశాడు. కడుపు నిండా భోజనం తింటే మొత్తం సెట్ అయిపోతారు." అంటూ ఆ కుర్రాడు జరిగింది మొత్తం చెప్పాడు.

"చాలా థాంక్స్.. ఈరోజు మీరు లేకపోయి ఉంటే మా ప్రాణాలు దక్కెవి కాదు.. అయినా ముక్కు మోహం తెలియని మమ్మల్ని ఎందుకు కాపాడాలని అనిపించింది." అని రూహి అడిగింది.

దానికి ఆ కుర్రాడు నవ్వుతూ ఓ వైపు చూపించాడు. రూహి తల తిప్పి చూసింది. అక్కడ ఓ కర్రకు స్వేచ్ఛగా రెప రెప లాడుతున్న భారత జాతియ జెండా కనిపించింది.

"నేను కూడా భారతీయున్నే అక్క..."

ఆ మాటకు రూహి గుండె గర్వం తో ఉప్పొంగింది. సరిహద్దులు దాటినా మన దేశ భక్తి కి సరిహద్దులు లేవని మరోసారి రుజువైంది.

అప్పుడే రూహి
"ఇక్కడి నుంచి చైనా ఎంత దూరం..." అని అడిగింది.

"ఒక అరగంట నడిస్తే బోర్డర్ చేరుకోవచ్చు అక్క..." అని సమాధానం ఇచ్చాడు.

ఆ మాట వినగానే రూహి మనసు కు తన కర్తవ్యం గుర్తొచ్చింది. లేచి నిలబడింది. తన దేశం తనకు మరో అవకాశం ఇచ్చింది. ఈసారి పోరాటం లో గెలుపు నాదే.. అని గుండెల నిండా శ్వాస తీసుకొని పిడికిలి బిగించింది.