[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...21

రూహి బృందం ఆ అడవిలో నర మాంస భక్షకులకు దొరికారు. వారి నాయకుడు అత్యంత క్రూరుడు మరియు నీచుడు. చిన్న పిల్లలను కూడా వదలని కామ పిశాచి. వాడు రూహి ని ముద్దు పెట్టుకోవాలని చూసాడు. దాంతో రూహి మరుగుతున్న తన రక్తాన్ని ఆపుకోలేకపోయింది. అందుకే తన బలమంతా ఉపయోగించి వాడి రెండు కాళ్ళ మధ్యలో కొట్టింది. దెబ్బకు వాడి కి దిమ్మ తిరిగిపోయింది.

కాసేపటికి తేరుకొని రూహి ని బ్రతికుండగానే మంటల్లో కాల్చమని ఆదేశించాడు. అది విని మిగతా వారు మైదానం మధ్యలో పెద్దగా మంటను సిద్ధం చేసారు. రూహి ని కర్రకు కట్టి ఆ మంటల్లో వేయడానికి తీసుకొని వెళ్లారు.

ఇంకొన్ని క్షణాల్లో తన ప్రాణం పోతుంది అని అందరూ అనుకున్నారు. రూహి గుండెల్లో దేశాన్ని కాపాడలేక పోయాను అనే బాధ కనిపించింది. సరిగ్గా అప్పుడే...

తన తెగింపు, ధైర్యం... మరణంలో కూడా మాతృ భూమి కోసమే ఆలోచించే తన త్యాగం చూసి ఆ ప్రకృతి కూడా కరిగి మేఘాలను చిలికి వర్షంగా మారి తనని అభిషేకించింది. ఆ వర్షానికి తనను కాల్చడానికి వేసిన మంట ఆరిపోయింది. అది చూసి అయాన్, పార్వతి, వంశీ మనసులోనే ఆ దేవుడికి ఎన్నో నమస్కారాలు పెట్టుకున్నారు. రూహి కృతజ్ఞతగా ఆకాశం వంక చూసింది. అక్కడ విక్రమ్ వాసుదేవ్ నవ్వుతూ చూస్తున్నట్టు అనిపించింది. తన తండ్రి తనతోనే ఉన్నాడని తృప్తిగా సంతోషించింది.

వేసిన మంట ఆరిపోవడం తో ఏం చేయాలో తెలియక ఆ జాతి ప్రజలు అందరూ వర్షం లో తడుస్తూనే దిక్కులు చూసారు.

ఇంతలో వారి నాయకుడు..
"కిలారో కింకో చా... కీర్ కోట్ కమరో... జాల్చ భి..." అని అరిచాడు.

రూహి బృందానికి ఆ మాట ఏంటో అస్సలు అర్థం కాలేదు. అయోమయంగా దిక్కులు చూసారు. అక్కడ తమని తినడం కోసం గుమి గూడిన ప్రజలు అందరూ ఒక్కొక్కరుగా తమ ఇళ్లలోకి వెళ్తున్నారు. రూహి కి ఏం జరుగుతుందో అర్థం కాలేదు. వారు అలా చూస్తూ ఉండగానే కర్రకు కట్టిన రూహి ని కిందకు దింపారు. తరువాత రూహి బృందం అందరినీ నడిపించుకుంటూ ఆ మైదానం పక్కనే ఉన్న గుడిసె దగ్గరకు తీసుకొని వెళ్లారు. అందరినీ అందులోకి తోసి కాళ్ళు చేతులు కట్టేసి తలుపు వేశారు.

వాళ్ళు వెళ్ళగానే...
"మేడమ్ మీకేమైనా అవుతుందేమో అని చాలా భయపడ్డాను." అని అయాన్ కళ్ల నీళ్లతో అన్నాడు.

"నాకేం కాదులే అయాన్. మన గమ్యం మంచి వైపు అయితే ఆ పంచ భూతలే తోడుగా ఉంటాయని విన్నాము, నేడు చూసాము." అని రూహి సమాధానం ఇచ్చింది.

"మేడమ్, ఇందాక వాళ్ళ నాయకుడు వాళ్ళతో ఏమని చెప్పాడు." అంటూ పార్వతి సందేహంగా అడిగింది.

"నాకు కూడా తెలీదు. బహుశా వర్షం పడుతుంది కాబట్టి, మనల్ని కాల్చుకొని తినడం కుదరదు కదా.. అందుకని ఈ రాత్రికి ఇక్కడ బంధించి ఉదయం వీరి సంగతి చూద్దామని చెప్పాడేమో అనిపిస్తుంది..."

"అంటే ఉదయం మనల్ని చంపుతారా..." భయంగా అడిగింది.

"అప్పటిదాకా మనం ఇక్కడ ఉండాలి కదా..  ఈలోగానే మనం ఇక్కడి నుంచి బయటపడాలి." అని రూహి ఆలోచనలో పడింది.

ఎవరు తప్పించుకోకుండా ఉండడానికి కాళ్ళను, చేతులు వెనక్కి విరిచి బలంగా ఆ అడవిలో దొరికే ఒక చెట్టు తీగలతో కట్టేసారు. రూహి తన బలమంతా ఉపయోగించి వాటిని తెంపుకోడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ తన వల్ల కాలేదు.

మిగతా బృందం కూడ ప్రయత్నించింది. కానీ ఎవరి వల్ల కాలేదు.

"ఈ తీగ చాలా బలంగా ఉంది మేడమ్. దీన్ని తెంపడం మన వల్ల కావడం లేదు. ఇక్కడి నుంచి బయటపడటం కష్టమే.." అని పార్వతి బాధగా అంది.

"కష్టమని ఆపేస్తే మనిషి బ్రతుకు అమ్మ కడుపులోనే ఆగిపోయేదేమో... చివరిదాకా పోరాడుదాం." అంటూ రూహి ఒక్కసారి కాగడాల వెలుతురులో చుట్టు చూసింది.

వాళ్ళని బంధించింది ఒక పాత గుడిసె లో..  వర్షపు చినుకులు అక్కడక్కడా బొట్లు బొట్లుగా రాలుతూనే ఉన్నాయి. ఆ గుడిసె లో తమకు ఉపయోగ పడేలా ఎలాంటివి కనిపించలేదు. సరిగ్గా అప్పుడే తన చూపు ఆ గుడిసె కు ఒక మూలన ఉన్న కలుగు మీద పడింది.

అందులో నుంచి ఒక మూడు, నాలుగు ఎలుకలు ఆహారం కోసం బయటకు రావడం... అలికిడి విని వెనక్కి వెళ్లడం గమనించింది. అవి అడవిలో తిరిగే bandicoot (బండీకూట్ ) జాతికి చెందినవి అని అర్థమైంది. వాటి పళ్ళు చాలా పదునుగా ఉంటాయి. ఎలాంటి బలమైన వస్తువునైనా చాలా సులభంగా క్షణాల్లోనే కొరికేస్తాయి. అందుకే రూహి పాకుతూ వెళ్లి ఆ కన్నం ముందు తన చేతులను పెట్టి కదలకుండా కూర్చుంది. ఆ ఎలుకలు వచ్చి ఆ తీగను కోరుకుతాయేమో అని ఎదురుచూసింది. కానీ ఆ ఎలుకలు భయపడి బయటకు రావడమే ఆపేసాయి.

రూహి కి ఏం చేయాలో అర్థం కాలేదు. తమ ముందున్న చివరి అవకాశం కూడా నీరుగారి పోవడం తో రూహి ఆలోచనలో పడింది. సరిగ్గా అప్పుడే తనకు ఒక విషయం గుర్తొచ్చింది. ఈ బండీకూట్ ఎలుకల జాతి కి రక్తమంటే చాలా ప్రీతి... ఆ వాసన తమ దగ్గరలో ఎక్కడున్నా సరే వెంటనే గుర్తుపడతాయి.

రూహి వెంటనే మోకాళ్ళ మీద లేచి కూర్చుంది. తన ముందు రాతి గోడ ఉంది. అందరూ తను ఏం చేస్తుందా అని ఆసక్తిగా చూస్తూ ఉన్నారు. ఇంతలో రూహి తన తలను బలంగా గోడకేసి కొట్టుకుంది.

"మేడమ్ మీరేం చేస్తున్నారు. " అంటూ అయాన్ పెద్దగా అరిచాడు.

"అయాన్.. అరవకు... నేనేం చేస్తున్నానో నాకు బాగా తెలుసు. కాసేపు మౌనంగా ఉండు.." అని రూహి అంది.

ఆ మాటతో మిగతా అందరూ మౌనంగా ఉండిపోయారు. రూహి మాత్రం తన తలను మరోసారి బలంగా గోడ కు కొట్టింది. ఈసారి తన తల నుంచి రక్తం జారింది. ఆ రక్తం గోడకు అంటుకొని కిందకు జారింది. రూహి వెంటనే ఇటు తిరిగి కూర్చుంది. ఆ రక్తం గోడ వెంబడి జారి తన చేతికి కట్టిన తీగ మీద పడింది.

రూహి తల నుంచి రక్తం కారుతూనే ఉంది. తన తల తిరిగినట్టు అనిపిస్తుంది. కానీ అవేవి లెక్కచేయకుండా కదలకుండా కూర్చుంది. ఆ క్షణం తను నెత్తుటి స్నానం చేసిన అపర భద్ర కాళీ లాగా కనిపించింది.

ఇంతలి తన ఊహను నిజం చేస్తూ ఆ ఎలుకలు మెల్లగా కలుగు లో నుంచి బయటకు వచ్చాయి. రూహి శ్వాస, గుండె చప్పుడు తప్ప ఇంకేమి వినిపించకుండా శిల్పం లాగా కూర్చుంది. ఆ ఎలుకులు ముందుగా ఆ గోడకు ఉన్న రక్తం తాగాయి. తరువాత రూహి చేతికి కట్టిన తీగ మీదకు పాకుతూ దాని మీద ఉన్న రక్తం తాగుతూ, దాన్ని కూడా కొరకడం మొదలుపెట్టాయి. వాటిలో కొన్ని ఎలుకలు మాత్రం రూహి చేతిని కొరుతున్నాయి. పదునైన వాటి పళ్ళు తన చేతిలోకి దిగుతుంటే రూహి కి పట్టరాని నొప్పి కలిగింది. కానీ కదిలితే ఎక్కడ అవి పారిపోతాయో అని అలాగే కూర్చుంది.

రక్తం జారుతున్నా, నొప్పి కలుగుతున్నా, ప్రాణం పోయేంత బాధ కలుగుతున్నా... రూహి అన్నిటిని పంటి బిగువున భరించింది. దేశాన్ని కాపాడటం కోసం తను చేస్తున్న త్యాగం, పడుతున్న కష్టం చూసి అక్కడున్న ప్రతి గుండె గర్వం తో ఉప్పొంగింది. కాసేపటికి రూహి చెప్పినట్టుగానే తన చేతికి ఉన్న తీగలు తెగిపోయాయి. పైకి లేచి ఆ ఎలుకలను దూరంగా తరిమి తన కాళ్లకు ఉన్న తీగలను కూడా విప్పేసుకుంది.

తరువాత ఆ గుడిసె లో వర్షం పడే దగ్గర నిలబడింది. వర్షపు చినుకులు తన తల మీద నుంచి రక్తం తో పాటు జారుతుంటే కొంచెం మత్తు వదిలింది. రక్తం తో తన చొక్కా మొత్తం తడిచిపోయింది. తరువాత అలాగే నొప్పిని ఓర్చుకుంటూ మిగతా బృందం కట్లు విప్పేసింది.

అయాన్ వేగంగా తన దగ్గర ఉన్న కర్చిఫ్ తో రూహి తల నుంచి రక్తం కారకుండా కట్టు కట్టేసాడు. కాసేపటి తరువాత రూహి పూర్తిగా కోలుకుంది.

"ఇక మనం ఏ మాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా ఇక్కడి నుంచి వెళ్దాం పదండి " అని అంది.

అందరూ కలిసి మెల్లగా ఆ గది తలుపు సందు లో నుంచి బయటకు చూసారు. గది బయట ఇద్దరు కాపలా గా ఉన్నారు. రూహి అందరికీ సైగ చేసి, తలుపు ను లోపల నుంచి దబా దబా మంటూ కొట్టింది. కొన్ని క్షణాల తరువాత తలుపు తెరుచుకుంది. ఆ కాపలా వాళ్లకు రూహి బృందం కట్లు విప్పుకున్నారని తెలీదు. తెలిసే లోగా రూహి బృందం ఆ ఇద్దరి మీదకు దూకి బందించారు. అరవకుండా నోట్లో గుడ్డలు కుక్కి, అదే తీగలతో కట్టేసారు. తరువాత గది తలుపులు వేసి మెల్లగా బయటకు నడిచారు.

ఆ గదికి ముందే మైదానం మధ్యలో ఉన్న చెట్టు దగ్గర వీరి లగేజ్ ఉంది. ఆ వర్షం లో నిదానంగా వెళ్లి లగేజ్ తీసుకున్నారు.

రూహి మిగతావారి వైపు తిరిగి...
"మీరు ఇక్కడే ఉండండి. ఈలోగా నాకొక చిన్న పని ఉంది. చూసుకొని వచ్చేస్తాను" అని అంది.

"ఏంటి మేడమ్ అది.." అని వంశీ అడిగాడు.

"రాక్షస సంహారం.." అని దృడంగా పలికింది.

రూహి అక్కడి ఆటవిక జాతి నాయకుడి గురించి మాట్లాడుతుంది అని అర్థమైంది.

"ఎందుకు మేడమ్ ఇప్పుడు అదంతా..."

"మన కళ్ళ ముందే ఒక చిన్న పిల్ల తో అంత రాక్షసంగా ప్రవర్తించాడు. ఇక మనం లేని సమయం లో ఇంకెన్ని ఆగాయిత్యాలు చేస్తున్నాడో ఒక్కసారి ఊహించండి."

"చేస్తే చేయని. అయినా ఇది మన దేశం కాదు, వీరు మన ప్రజలు కాదు. మరేందుకు మేడమ్ ఈ సాహసం.."

ఆ మాటకు రూహి నవ్వుతూ...
"నిజానికి ఈ ప్రపంచం మొత్తం నా దేశమే.. దాని పేరు మానవత్వం.
సరిహద్దులు నేలకు మాత్రమే. మంచి చేయాలి అనుకునే మనషుల మధ్య కాదు.
ఇప్పుడు వాడిని వదిలేస్తే జీవితాంతం ఈ బాధ నన్ను వేదిస్తుంది. కాబట్టి వాడిని వదిలే ప్రసక్తే లేదు.
మీరు నాకోసం సరిగ్గా పది నిమిషాలు ఎదురు చూడండి. ఆలోగా నేను రాకపోయినా, మిమ్మల్ని ఎవరైనా చూసినా... నాకోసం ఆగకుండా మీరు ఇక్కడి నుంచి తప్పించుకొని వెళ్లిపోండి." అని పలికింది.

ఆ మాటకు మిగతా బృందం మొత్తం కదలకుండా నిలబడిపోయారు.

రూహి మాత్రం తన లగేజ్ లో తనకు కావాల్సిన వాటిని తీసుకొని, ధైర్యంగా ఆ నాయకుడి ఇంటి వైపు అడుగులు వేసింది. వర్షం పడుతూ ఉండటం తనకు కలిసి వచ్చింది. బయట ఎవరూ లేరు. అది కాక తన అడుగుల శబ్దం కూడా ఎవరికీ వినిపించడం లేదు.

రూహి ఆ నాయకుడి ఇంటి ముందుకు చేరుకొని మెల్లగా గది తలుపులు తెరిచింది. లోపల వాడు మంచి నిద్రలో ఉన్నాడు. వాడి మోహం చూడగానే ఇందాక ఆ పాప తో చేసింది మొత్తం గుర్తొచ్చింది. రూహి రక్తం మొత్తం మరిగిపోయింది. చేతిలోని తుపాకీ తీసుకొని వాడి గుండెల్లో కాల్చాలని అనుకుంది. కానీ వాడికి మరణానికి మించిన పెద్ద శిక్ష వేయాలని అనుకుంది.

అందుకే ఇందాక తన బ్యాగ్ లో నుంచి బయటకు తీసిన ఇంజక్షన్ చేతిలోకి తీసుకుంది. మెల్లగా వాడి దగ్గరకు వెళ్లి వాడి తోడ లో దాన్ని గుచ్చింది.

ఆ దెబ్బకు వాడికి మెలుకువ వచ్చింది. ఎదురుగా రూహి ని చూసి ఆశ్చర్యం తో అలా నోరు తెరిచి ఉండిపోయాడు. తేరుకొని రూహి ని పట్టుకోడానికి చేతులు చాపాడు.
ఈలోగా రూహి తన బలమంతా పిడికిలి లో బిగించి వాడి ముక్కు మీద ఒక్క గుద్దు గుద్దింది. దెబ్బకు వాడికి కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి. రక్తం కారింది. కొద్ది సేపు అలాగే ఉండిపోయాడు.

లేచి మళ్ళీ రూహి మీదకు వచ్చాడు. రూహి ఎగిరి వాడి గుండెల మీద తన్నింది. దూరంగా ఎగిరి పడ్డాడు. ఆ క్షణం తను అడవి లో తిరిగే ఆడ పులి మాదిరి వాడి మీద విరుచుకుపడింది. రూహి బలం చూసి వాడి కి దిమ్మ తిరిగింది. తేరుకునే లోగా రూహి చేతి నుంచి పిడి గుద్దుల వర్షం కురిసింది.

కాసేపటికి తేరుకొని వాడు పైకి లేవాలని చూసాడు. కానీ కాళ్ళు సహకరించడం లేదు. ఎంత ప్రయత్నించినా తన రెండు కాళ్ళను కాస్త కూడా కదల్చ లేకపోయాడు.

"ఇక జీవితం లో నీ నడుము కింద భాగం పని చేయదు. కాసేపటికి నీ చేతులు కూడా చచ్చు బడి పోతాయి. ఎప్పటికీ ఇలాగే ఉండిపో... ఓ చిన్న పాప కన్నీటి చుక్క విసిరిన శాపం ఇదని జీవితాంతం కుమిలిపోతూ బ్రతుకు..." అని రూహి నవ్వుతూ అంది.

వాడికి తన మాటలు అర్థం కాక పోయినా అందులోని మర్మం అర్థమైంది ఏమో... భయం తో పెద్దగా అరవబోయాడు.

ఈలోగా రూహి వాడి నోటిని తన దగ్గర ఉన్న బట్ట తో కట్టేసింది. వచ్చిన పని అయిపోవడం తో రూహి మెల్లగా బయటకు నడిచింది.

అప్పటికే తన కోసం మిగతా బృందం ఎదురు చూస్తూ ఉన్నారు. రూహి క్షేమంగా రావడం తో ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. తరువాత అందరూ కలిసి వారి స్థావరం నుంచి బయట పడాలని అడవి వైపు అడుగులు వేసారు.

సరిగ్గా ఒక పది అడుగులు వేయగానే ఎదురుగా చూసి వారి కాళ్ళు ఆగిపోయాయి. షాక్ కొట్టిన వారి లాగా నిలబడిపోయారు. గుండె వేగం అమాంతం పెరిగింది.
వారికి ఎదురుగా పది మంది నర మాంస భక్షకులు ఆయుధాల తో నిలబడి ఉన్నారు.

ప్రాణాలకు తెగించి తప్పించుకున్న వారి సాహసం వృధా అవునుందా అనే భయం అందరిలో మొదలైంది.