[k3vv3]

కాంతారావుకి అవార్డు వచ్చిందండహో!

రచన: నల్లబాటి రాఘవేంద్ర రావు 
 
 
కాంతారావు బాగా పేరు ఉన్న రచయితల్లో ఒకడు. పైగా అతను హాస్య కథలు రాయడంలో పెట్టింది పేరు. అతను ఒక హాస్య కథ రాశాడు అంటే.. అది చదివినవాడు పడి పడి నవ్వడం కాదు.. నేల మీద పడి గిలగిలా కొట్టుకుంటాడు అన్నమాట. 


అతనికి గత 20 సంవత్సరాలలో చాలా అవార్డులు వచ్చాయి. హాస్య ఆవకాయమహారాజు.. గలగల గిలకల కాంతారావు.. పడి పడి నవ్వించే బేతాళం.. మొదలగు రెండు డజన్లకు పైగా బిరుదులు కూడా అతని కైవసం అయిపోయాయి. 


ఒకలా చెప్పాలి అంటే తెలుగు రాష్ట్రాలలో తిరుగులేని తరిగిపోని హాస్య రచయిత అన్నమాట. ఇంతలా అతని గురించి చెప్పుకోవలసిన విషయం ఏమిటంటే అతని గురించి ఎవరైనా మాట్లాడు కున్నా వాళ్ళు కూడా హాస్యనట చక్రవర్తులు అయిపోతారు. 


సరే మనం మాత్రం.. అతని హాస్య ఊబిలో చిక్కడిపోకుండా బయటకు వచ్చేసి కొంచెం ముందుకు వెళ్లే ప్రయత్నం చేద్దాం. 


ఏతావాత విషయం ఏమిటి అంటే ఆవకాయ పచ్చడి లో కాయేలేదు.. అన్నీ ముక్కలే అన్నట్లు, మైసూరు బజ్జీలో మైసూరు లేదు అన్నట్లు, సీతాకోకచిలుకలో సీత లేదు కోకా లేదు అన్నట్లు, ..
ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే చాలా ఉంటాయి అన్నట్టు అతనికి ఒక పెద్ద సమస్య వచ్చి పడింది. 
అదేమిటి అంటే అత్యంత ప్రతిష్టాత్మకమైన.. విజయవిహారం అనే వెబ్ పత్రిక వారు హాస్య కథల పోటీ ప్రకటించారు సంక్రాంతి పండుగ సందర్భంగా. ఆనందంతో పోటీకి సంబంధించిన నియమ నిబంధనలు చదవడం మొదలు పెట్టాడు కాంతారావు. 


హాస్య కథ అంటే హాస్య కథలా ఉండకూడదు. కథ చదివిన వాళ్లు నేల మీద పడి గిలగిలా ఫిట్స్ వచ్చిన వాడిలా కొట్టుకోవాల. అప్పుడు మీరు మాకు ఫోన్ చేస్తే మేమే వచ్చి దానికి తగిన వైద్యం చేయిస్తాం ఫ్రీగా.. అదిగది ఆదన్నమాట అట్లా ఉండాలి.. స్టోరీ. ఇక ముగింపు విషయానికి వస్తే మంచి కొసమెరుపుతో ఉండాలి. అంటే ముగింపు చదివేసరికి తల 14 మొక్కలైపోయే అంత బ్రహ్మాండంగా ఉండాలి అన్నమాట. అలా ముక్కలైపోయిన 14 ముక్కలు ఎవరికి వారే ఏరుకొని అరాల్ డైట్ తో అంటించుకునే ప్రయత్నం చేసుకోవాలన్న మాట. అంత గొప్పగా ఉండాలి. 


మొదటి బహుమతి 5000. మాకు నచ్చిన కథ రాకపోతే మొదటి బహుమతి క్యాన్సిల్ చేసి పడేస్తాం. 
మాకు బాగా కోపం కనక వస్తే దారిని పోయే వాడికి పిలిచి 5000 వాడికి ఇచ్చేస్తాం. లేదా 50 మందికి సమానంగా మనిషికి 100 రూపాయలు పంచి పడేస్తాం. అది మా ఇష్టం సర్వహక్కులు మావే. మీరు మమ్మల్ని పల్లెత్తు మాట అనడానికి వీలు లేదు. ఒకవేళ అడగదలుచుకుంటే మీరు మా ఊరు వచ్చి మా వీధిికి వచ్చి మా ఇంటికి వచ్చి అప్పుడు మాత్రమే అడగాలి. 


అర్థమైంది కదా వెంటనే మీ బంగారు కలల్ని నిజం చేసుకోవడం కోసం మీ బంగారు కలాల్ని పట్టుకుని కదలండి.. కాలంతో పోటీపడి వీర విహారం చేయండి, విజృంభించండి.. విజయం మీ సొంతం చేసు కోండి. 


అది ప్రకటన. 


ఒకటికి వందసార్లు చదివాడు కాంతారావు ఏకాగ్రతతో. సరే ఈ నియమ నిబంధనలు అన్ని మామూలే కానీ ఈసారి ఎలాగైనా అవార్డు పట్టేయాలి.. మొదటి బహుమతి 5000 కొట్టేయాలి అనుకున్నాడు మనసులో. 


మరి మంచి హాస్య కథ ఎలా వస్తుంది.. ఎలా పుడుతుంది దానిని వండడం ఎలా.. ? ఇది అన్నమాట అతనికి వచ్చిన సమస్య. 


మొట్టమొదటి ప్రయత్నంగా అతనికి అతని భార్య జ్ఞాపకం వచ్చింది. ఆమె పేరు ఐడియాల రాణి. 
అసలు పేరు అయినంపూడి దుర్గ లక్ష్మి రాణి.. వెరసి ఐడిఎల్ రాణి.. అది కాస్త నోరు తిరగని వాళ్ళు వల్ల ఐడియాలరాణిగా ఆమె చదువుకునే రోజులలోనే రూపాంతరం చెందింది. ఇదేదో బాగుంది అను కుని వాళ్ళ నాన్న కూడా ఆ పేరును అట్లాగే ఉంచేసి పెళ్లి చేశాడు.. సరే సరే ఇదేదో బహు బేషుగ్గా ఉంది అనుకుంటూ.. ఐడియాలరాణిని పెళ్లిచూపులు చూడటానికి వచ్చిన మన హీరో రచయిత కాంతారావు గారు కూడా ఎగిరి గంతేసి ఒప్పేసుకున్నాడు. ఇదేదో గమ్మత్తుగా అదేదో లాగే ఉంది అనుకుంటూ.. ఒక గొప్ప రచయిత తనకు భర్త కాబోతున్నందుకు, బోల్డన్ని కథలు ఆయన చెబు తుంటే మంచం మీద వింటూ హాయిగా పడుకుంటాను కదా.. అనే ఆనందంతో సంతోషిస్తూ ఎగిరి గంతు వెయ్య లేదు కానీ గుండ్రంగా గిరగిరా తిరిగి తిరిగి తను ఒప్పేసుకుని పెళ్లాడేసింది ఐడియాల రాణి. 


అయితే ఫస్ట్ నైట్ లోనే ఆమె తన కథలకు ఐడియాలు ఇవ్వడంలో అర్ధనా కాసంత కూడా ఉపయోగ పడదని తెలిసేసుకున్నాడు రచయిత కాంతారావు. పేజీల మీద కథలు రాసినంత ఈజీ కాదు పెళ్లి, పెళ్ళాం కలసి రావడం అంటే అన్నది అర్థమయిపోయింది. అప్పటినుండి సమర్ధించుకుని సర్దుకు పోతున్నాడు పుష్కరకాలం నుండి. 


ఆ పాత జ్ఞాపకం అంతా బుర్ర విదిలించేసి తుడిచేసుకుని భార్య దగ్గరికి వచ్చి కూర్చుని.. తన కష్టం గురించి విపులంగా యాకరువు పెట్టి ఏదైనా సలహా ఇవ్వమన్నాడు మంచి కామెడీ స్టోరీ పాయింట్ చెప్పమన్నాడు సదరు భార్యమణిని. 


ఆమె గారు మూకుడులో అప్పుడే వేయిస్తున్న నాలుగు గుమ్మడి వడియాలు స్టీలు పళ్లెంతో పట్టు కొచ్చి.. ఇవి తినండి.. ఐడియా వస్తుంది.. అంటూ గట్టిగా పళ్ళాన్ని నేల మీద కొట్టినట్టుగ పెట్టి.. చక్క మళ్లీ తన పనిలో నిమగ్నం అయిపోయింది. కాంతారావు స్టీలుపళ్లెంలో చూసుకునేసరికి అందులో ఒక గుమ్మడి వడియం కూడా లేదు. అవి పళ్ళెం చుట్టూ నేల మీద డాన్స్ కడుతున్నాయి.. కెలకలా కలకలా నవ్వేసుకున్న కాంతారావు మంచి ఆకలి మీద ఉండడంతో మాట్లాడకుండా ఏరుకొని తినేసి గ్లాసుడు మంచినీళ్లు తాగేసాడు. 


కాంతారావుకు అర్థం అయిపోయింది తన ఇంట్లో తన సమస్యకు పరిష్కారం దొరకదు అని. అయినా తన పిచ్చి గాని ఈ పుష్కర కాలం అంటే 12 సంవత్సరాలు, 144 నెలలు, 576 వారాలు.. ఆ తర్వాత గంటలు నిమిషాలు సెకండ్లు లెక్కపెట్టడం చాలా కష్టం కానీ అంత సుదీర్ఘకాలం ఉపయోగించని భార్యామణి ఇప్పుడు ఉపయోగిస్తుందని అనుకోవడం తన బుద్ధి తక్కువ.. అంటూ తన కుడి వేలుతో తన డిప్పకాయ మీద తుప్పుకున్న కొట్టుకొని తూ తూ అంటూ దగ్గు రాకపోయినా దగ్గుకుంటూ బయ టపడ్డాడు తన భార్యామణి వంట గదిలో నుండి ద గ్రేట్ రైటర్ కాంతారావు. 


చేసేదిలేక బయటకు వచ్చి తన పాత మోపెడ్ ఎక్కి తన స్నేహితుడు జంబుకేశ్వరరావు ఇంటికి వెళ్లి
తన అష్ట కష్టపు బాధ గురించి ప్రస్తుతం తన కామెడీ కథ సమస్య గురించి వివరంగా చెప్పి మంచి కామెడీ కథ రాయడానికి తగిన లైను చెప్పమని కాళ్ళు వేళ్ళు కాదు మిగిలిన ఇతర భాగాలు పట్టు కొని బ్రతిమలాడాడు. జంబుకేశ్వరరావు తల గోక్కుంటూ గ్లాసుడు మంచినీళ్లు తాగి తన చెల్లెలు కాపురంలో వచ్చిన కష్టాలు.. ఇంటి ఓనరుతో తను రోజు తగులాడుతున్న కథలు.. మొత్తం ఏకరవు పెట్టేసాడు. 'ఇందులో నీకు ఏదైనా కామెడీ పాయింట్ దొరికితే తీసుకో. ' అంటూ.. అక్కడున్న కాటన్ జేబుమారుతో కళ్ళు రెండు తుడుచుకుని సదరు జేబురుమాలు బాగా మెలిక పెట్టి చిరిగిపోయేంత గట్టిగా పిండాడు కాసిన్ని నీళ్లు కారాయి. 


''కామెడీ అన్న పదం ట్రాజెడీ అన్న పదంగా వినబడినట్టుంది ఈ మునక్కాడగాడికి.. ఈ మాత్రం ఏడుపు కథలు రాయడం మాకు వచ్చులేవో. '' అనుకుంటూ.. ఒక్కసారిగా పైకి లేచాడు కుర్చీలోంచి రచయిత కాంతారావు. అంతే తలపైన అడ్డంగా ఉన్న పుస్తకాల బీరువా నెత్తికి తగిలి బొప్పి కట్టింది. 


'అయ్యో పాపం అయ్యో బాబోయ్ దెబ్బ ఏమైనా తగిలిందా?' అన్నాడు జంబుకేశ్వరరావు.. పళ్ళు ఇకిలించి నవ్వుతూ. 


గట్టిగా నెత్తి బొప్పి కట్టే అంత దెబ్బ తగిలినప్పటికి.. తగిలింది.. అని అంటే బాగుండదని.. అబ్బే ఏం తగలలేదులే.. అనుకుంటూ బయటపడ్డాడు రచయిత కాంతారావు. అదిగో అప్పుడే అతనికి తన మిత్రుడు చర్యల వల్ల ఒక కామెడీ లైను దొరికింది. దాన్ని ఆధారం చేసుకుని బలమైన కథ రావటం లేదని ఆలోచించి ఆలోచించి.. పక్క ఊరిలోనే ఉన్న తన తమ్ముడు హాస్య ప్రియుడు హాస్యనటుడు
సరిగమపదనిసరావు ఇంటికి వెళ్ళాడు. 


కాంతారావు ఇంటి లోపలికి అడుగు పెట్టేసరికి సరిగమపదనిసరావు అనే శాల్తీ కనిపించలేదు. 
అదే గదిలో ఈశాన్యం మూలన శీర్షాసనం వేస్తున్న వ్యక్తి దగ్గరికి వెళ్లి.. మా ఓడు ఏడి? అంటూ అడిగాడు అతను సమాధానం చెప్పాడు కానీ వినబడలేదు. ఇది కాదు పని అని అతని పక్కనే కాంతారావు కూడా శీర్షాసనం వేసి అతని ముఖం దగ్గరగా తన ముఖం పెట్టి ఈసారి అడిగాడు. 
. ''మా సరిగమపదనిసరావు ఎక్కడకు వెళ్లాడు. '' అని. 


'' ఒరేయ్ అన్నయ్య నేనేరా సరిగమపదనిసరావుని శీర్షాసనం వేసేసాను కానీ మళ్లీ కాళ్లు కిందకు దించలేకపోతున్నాను.. కొంచెం నువ్వు హెల్ప్ చేయరా.. కిందకు దించరా '' అన్నాడు శీర్షాసనంలో ఉన్న సరిగమపదనిసరావు. 


''తర్వాత మన ఇద్దరం కలిసి దిగుదాము కానీ ముందు నాకు ఒక సమస్య వచ్చిందిరా''. అంటూ తన విషయం అంతా యాకరువు పెట్టాడు కాంతారావు.. తను కూడా అదే శీర్షాసనంలో ఉంటూ. 


''అంతే కదా నీ సమస్య.. ఏం భయపడకు మనిద్దరం కలిసి కొన్ని చోట్లకు తిరుగుదాం నేను చెప్తాగా అప్పుడు నీకు బ్రహ్మాండమైన కామెడీ స్క్రూలు దొరుకుతాయి. మంచి కామెడీ స్టోరీ రాసి అవార్డు కొట్టొచ్చు. '' అంటూ సరిగమపదనిసరావు చెప్పడంతో కాంతారావు కొంచెం ధైర్యం పడి తాను ముందు మామూలు పొజిషన్లోకి వచ్చి అతని తమ్ముడిని కూడా మామూలుగా దింపాడు.. శీర్షాసనం స్థితి నుండి. 


అంతే ఇద్దరూ కలిసి ముందుగా రద్దీగా ఉన్న బస్టాండ్ కి వెళ్లారు. అక్కడ నవ్వు వచ్చే చాలా సన్ని వేశాలు చూశారు. కానీ అవి కామెడీ కథ అవార్డుకు సరిపోయేంత పవర్ ఫుల్ పాయింట్లుగా అని పించలేదు కాంతారావుకి. ఆ తర్వాత ఆ పక్కనే ఉన్న పెద్ద సర్కస్ కి వెళ్లారు. భయంకర విన్యాసాలే కాదు బోల్డంత హాస్యము కూడా దొరికింది. అయినప్పటికీ.. అబ్బే.. అంటూ కాంతారావు బుర్ర విది లించాడు. 


''ఒరేయ్ ఇది కాదు పని.. రా. '' అంటూ సరిగమపదనిసరావు తన అన్నగారిని.. పార్కుకి తీసుకు వెళ్లాడు. అక్కడ పెద్దవాళ్లతో పిల్లలు సరదాగా ఆడడo చూసి కావలసినంత కామెడీ దొరికింది.. అనుకున్నాడు కానీ అది కూడా బలమైన హాస్య కథకు సరిపడినంత హాస్యం లేదు అనుకున్నాడు. 


''లాభం లేదురా తమ్ముడు.. నేను వెళ్ళిపోతాను ఇంకో మార్గం చూసుకుంటాను''.. అంటూ కాంతారావు తన ఇంటికి బయలుదేరాడు. 


చివరగా తన అన్నగారును ఒప్పించి సరిగమపదనిసరావు.. అతడిని హాస్య నాటకాలు వేసే రిహార్సిల్స్ దగ్గర తీసుకువెళ్లాడు. అవి చూస్తూ కడుపు ఉబ్బిపోయి బానలా తయారయ్యే అంత పరిస్థితికి వచ్చాడు కాంతారావు. 


''అబ్బే ఈ కామెడీ అంతా చూడ్డానికి బాగుంటుంది కానీ రాయడానికి ఏమాత్రం బాగుండదురా తమ్ముడు.. ''.. అంటూ స్పీడ్ గా తన మోపెడ్ ఎక్కి.. దారిలో తమ్ముడు సరిగమపదనిసరావుని మార్కెట్లో వదిలేసి.. తన ఇంటికి ఆలోచిస్తూ బయలుదేరాడు.. కాంతారావు. 


''చాలామంది రచయితలు చాలా హాస్య కథలు రాశారు. ఒకాయన తన కథ లో గోడను ఆవు తినే సిందని, ఇంకొక ఆయన తన హాస్య కథ లో హీరో గారు నెత్తిమీద ఆవకాయ జాడితో భరతనాట్యం చేశాడని.. మరొక ఆయన.. తన హాస్య కథ లో హీరోయిన్ వంకాయలతో బూరెలు వేసిందని
అబ్బా ఒకటా రెండా వేలాది హాస్య కథలు వచ్చాయి.. గడచిన కాలంలో.. వాటన్నిటికీ ప్రథమ బహుమతులు అవార్డులు రివార్డులు కూడా దక్కాయి. 


హాస్యం అజరామరం దానికి అంతులేదు అలా పుడుతూనే ఉంటుంది. అంతేకాదు హాస్యం ఆరోగ్యా నికి చాలా మంచిది. హాస్యంతో సంతోషంగా ఉండగలిగితే ఆయుర్దాయం కూడా పెరిగిపోతుంది. 
మరి అంత గొప్ప హాస్య కథలు రాసే తనకు ఇప్పుడు మాత్రం ఎందుకు ఐడియా తట్టడం లేదబ్బా.. ''
అనుకుంటూ మోపెడ్ వేగంగా తన ఇంటి వైపు పోనిస్తున్నాడు కాంతారావు. 


****


సరిగ్గా మిట్ట మధ్యాహ్నం అయింది.. ఇంటికి చేరే సరికి. 


ఆయాసంతో, ఆవేశంతో వచ్చి నీరసపడి నేల మీద కూర్చున్న కాంతారావు.. నిరాశకు వచ్చేసాడు. 
ఇక ఈ సంవత్సరం తను పోటీలకు హాస్య కథ పంపించలేనని తీర్మానం చేసుకున్నాడు. 


కాంతారావు కి అప్పుడే తనకు తెలుసున్న ఇద్దరు ముగ్గురు తోటి రచయితలు ఫోన్ చేశారు. 
వాటి సారాంశం.. ఏమిటంటే.. తమకు హాస్య కథలకు సంబంధించి మంచి స్క్రూపాయింట్లు తట్టి నట్లు దాంతో మంచి కథ రాసి పోస్ట్ చేసేసినట్టు తప్పకుండా అవార్డు తమకే వస్తుంది.. అన్నట్టు చెప్పారు. 


ఈసారి కాంతారావు వలవల ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. 


అంతే.. అప్పుడు పెద్ద విచిత్రం జరిగింది ఒక ఆశ్చర్యకరమైన సంఘటన జరిగింది అనవచ్చు. ఆకాశం ఆకాశం నుండి సడన్గా ఉల్కలు భూమ్మీద పడినట్టు అతని నుదురు మీద నాలుగు రాళ్లు లాంటి శాల్తీలు తపుక్కున తగిలినట్లు అనిపించింది. 


''ఏంటబ్బా ఇది. '' అనుకుంటూ నుదురు వదిలిపెట్టి నేల మీద చుట్టూ చేతితో తడిమాడు. చివరికి అలా తను ఏరుకున్నవి 4గుమ్మడి వడియాలు అని గ్రహించగలిగాడు.. రోజుకన్నా కాస్తంత పెద్ద సైజు చేతికి దొరికాయి.. కచ్చితంగా చెప్పాలంటే బోదురు కప్పలు అంటారే ఆ మాత్రం సైజన్నమాట. చూస్తే స్టీల్ ప్లేటు మాత్రం ఖాళీగా ఉంది.. ఎంత గొప్ప అనుభూతి.. తన భార్యామణి అందంగా.. అతిపెద్ద సైజు గుమ్మడి వడియాలు వేసి ప్రేమతో స్టీల్ ప్లేట్ లో తెచ్చి నేల మీద పెడితే అవి ఎగిరి తన నుదురు మీద పడి మళ్లీ అదే స్పీడులో స్టీలు పళ్లెం చుట్టూరా నేల మీద పడ్డాయి అన్నమాట. అవన్న మాట తను ఏరుకున్న నాలుగు వడియాలు. ఇలాంటి గొప్ప అనుభూతి, అనుభవం, ఆనందం ప్రపంచంలో ఏ గొప్ప మనిషి కీ సిద్ధించవు''


''అబ్బో.. ఎంత ఆశ్చర్యకరమైన హాస్య సంఘటన. ఇదే గుమ్మడి వడియాలు ఎగిరి గoతులేస్తున్న గొప్ప ఐడియాతో ఒక గొప్ప కామెడీ స్టోరీ రాసి పంపించేస్తే.. దెబ్బకు అవార్డు రివార్డు నాకు కాకపోతే ఇంకెవరికి?!''. అనుకుంటూ.. భలే సరదా, ఆనందం సంతోషం పడిపోయి నేల మీద దొర్లేశాడు కాంతారావు.. కాసేపటికి తన భార్యామణి ఐడియాలరాణి పరుగున వచ్చి అయ్యో పాపం పడిపో యారా.. అని బాధపడుతూ పైకి లేవదీస్తుంది ఏమో అని చూశాడు కాంతారావు. అతని ఆశ అడి యాస అయిపోయింది.. కోరిక కొండెక్కిపోయింది. 


''కాలు గాలిన పిల్లిలాగా ఆ డొక్కు మోపెడ్ వేసుకుని ఊరంతా బలాదూర్ తిరగడం దేనికి.. ఇంట్లో ఫ్యాన్ కింద కూర్చుని నాలుగు గుమ్మడి వడియాలు తింటూ ఉంటే ఆలోచన రాదా ఏమిటి?'' అన్న తన భార్యామణి ఐడియాలరాణి వంటింట్లో నుంచి కేకలు పెట్టినట్టు అంటున్న మాటలు కూడా అతని కర్ణభేరిని గట్టిగా తాకేశాయి.. అయితే ఆ మాటలు నిజంగా ఆవిడ అన్నదో లేకపోతే వంటిం ట్లో ఆవిడ మూకుట్లో వేస్తున్న గుమ్మడి వడియాలు చూయిచూయి మంటూ చేసిన శబ్దం బాపతు సౌండో అనవసరం. 


''హాస్య కథ రాయడానికి ఏదో బ్రహ్మాండమైన పాయింట్ అవసరం లేదు. చట్టాలు, చుట్టాలు గురించి తెలుసు కోనక్కర్లేదు. చరిత్రలు, పురాణాలు పఠించనక్కరలేదు. సైన్సు, రైమ్స్ అధ్యయనం చేయనక్క రలేదు. అనవసరంగా బుర్రకాయ పాడు చేసుకోకండి. మీ ఇంట్లోనే ప్రతి మనిషిలోనూ ప్రతి వస్తువు లోనూ ప్రతి విషయంలోనూ ప్రతి పద్ధతిలోనూ బోల్డంత హాస్యం దొరుకుతుంది. దాన్ని పట్టుకొని రెండు మూడు పేజీలు రాసి పడేయండి అదే పెద్ద హాస్య కథ అయిపోతుంది.. హాస్యం రాయాలంటే ఈ ప్రపంచమే ఒక హాస్యం. ''.. అన్న భావం వచ్చేలాగా వంటింట్లోంచి తన భార్యామణి అనకపోయినా.. కచ్చితంగా ఆవిడ అదే మాదిరిగా అన్నట్టు.. ఆమె వంటింట్లోంచి ఫేస్ టర్నింగ్ ఇచ్చుకొని తన వైపు చూస్తున్న చూపు భావం.. గా అర్థమైంది కాంతారావు కి. 


సరే.. ఏదైతేనో పెళ్లి అయిన పుష్కరకాలం తర్వాత తన చేష్టలు ద్వారా ఒక గొప్ప కామెడీ కథ రాయడానికి ఒక గొప్ప స్క్రూ లైన్ అందించిన తన భార్యకు మనసులోనే అభినందనలు తెలియ జేసుకుంటూ.. భవిష్యత్తులో కూడా తన ఇంటిలోనే తన వంటగదిలోనే తన భార్యామణి వల్లనే బోల్డన్ని బోల్డన్ని హాస్య కథలు దొరకబోతున్నాయి అన్న కృతనిశ్చయంతో, గట్టి నమ్మకంతో, భరోసాతో కామెడీ కథ రాయడానికి విజయం సాధించిన విక్రమార్కుడిలా సిద్ధమయ్యాడు ద గ్రేట్ హాస్య రైటర్.. కాంతారావు గారు. 


( ఈ కథ ఎవరిని ఉద్దేశించి రాసిన కథ కాదని సవినయంగా విన్నవించుకుంటూ ఇది కేవలం హాస్యం పండించడానికి మాత్రమే రాసిన హాస్య కథ అని తెలియజేస్తూ మీ కథారచయిత.. 
నల్లబాటి రాఘవేంద్రరావు)


*****