[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...11

"మేడమ్ మరోసారి ఆలోచించండి. ఇది మీ ప్రాణాలకే ప్రమాదం" పార్వతి ఆందోళనగా పలికింది.

"రాముడి బాణం, సైనికుడి పాదం... ముందుకు దూకాలే తప్ప వెనక్కి అడుగు వేయడం అంటూ ఉండదు." అంటూ రూహి దృడంగా సమాధానం ఇచ్చింది.

లీ జాంగ్ ద్వారా... ఇండియా మీద చైనా ఏదో పెద్ద ఉపద్రవం సృష్టించడానికి పథకం రచించింది అని బ్లాక్ కోబ్రా బృందానికి అర్థమైంది. దానికోసం చాలా మంది మేధావులను బలవంతంగా ప్రతి పది రోజులకు ఒకసారి వ్యాన్ లో ఎక్కించి ఎక్కడికో తీసుకొని వెళ్తున్నారు, తిరిగి వచ్చే సమయం లో వారి కళ్ళను, నాలుకను తీసేస్తున్నారు అని తెలుసుకున్నారు. అంతే కాకుండా అక్కడికి వెళ్లే చివరి బ్యాచ్ ఈరోజు రాత్రికే వెళ్తుందని కూడా తెలిసింది. అందుకే ఎలాగైనా సరే తను కూడా ఆ బ్యాచ్ లో కలిసిపోయి వారి స్థావరానికి చేరుకొని, అక్కడ ఏం జరుగుతుందో తెలుసుకోవాలని రూహి అనుకుంది.

కానీ అది చాలా ప్రమాదమని అందరికీ తెలుసు. ఎందుకంటే ఆ వ్యాన్ ఎక్కడికి వెళ్తుందో తెలీదు, అక్కడ ఎంతమంది శత్రువులు ఉంటారో తెలీదు.. అందులో ఏ ఒక్కరికి అనుమానం వచ్చినా అది రూహి ప్రాణాలకే ప్రమాదం. అయినా సరే రూహి ఏమాత్రం భయపడకుండా ముందుకు వెళ్ళడానికే సిద్దపడింది.

ఇంతలో...
"నేను కూడా మీతో పాటు వస్తాను మేడమ్..." అని అయాన్ అన్నాడు.

"వద్దు అయాన్. అది చాలా ప్రమాదకరం. ప్రాణాలు కూడా పోవచ్చు." రూహి హెచ్చరించింది.

"పర్లేదు మేడమ్. ఈ జన్మకు మీతో జతగా మన భారతదేశం కోసం ప్రాణాలు అర్పించడం కంటే మరో అదృష్టం ఉంటుందా..."

అయాన్ మాటలు వినగానే రూహి కళ్ళు కాసేపు ఆశ్చర్యపోయాయి. రూహి తనని వద్దని చెప్పలేకపోయింది.
తన మదిలో ఏదో తెలియని పులకింత... అది ప్రేమో, ఇష్టమో తెలియడం లేదు. కానీ ఈ భావన మాత్రం చాలా కొత్తగా అనిపించింది.

తను ఇలా ఆలోచనల్లో ఉండగానే...
"మేము కూడా మీతో పాటు వస్తాం." అని పార్వతి, వంశీ కూడా అన్నారు.

రూహి వారి వైపు తిరిగి...
"వద్దు. మీరు బయట ఉండటమే మన ఆపరేషన్ కి చాలా అవసరం. నేను ఎప్పటికప్పుడు లోపల ఏం జరుగుతుందో మీకు చేరవేస్తూ ఉంటాను. మీరు ఇక్కడ ఏదైనా అనుమానంగా కనిపించినా, ఏదైనా ముఖ్య విషయం తెలిసినా సరే వెంటనే నాకు సమాచారం ఇవ్వండి."
ఆ మాటకు వంశీ, పార్వతి సరే అన్నారు.

ఆ తరువాత బ్లాక్ కోబ్రా టీం మొత్తం తాము చేయబోయే పోరాటం గురించి చర్చించుకున్నారు. అలాగే ఎవరెవరు ఏమేమి చేయాలో కూడా రూహి అందరికీ అర్థమయ్యేలా చెప్పింది. ఇక రూహి, అయాన్ వారిని వదిలి వెళ్లాల్సిన సమయం వచ్చింది.

రూహి అందరి వంక చూస్తూ ఇలా చెప్పింది.
"ఒక్క విషయం గుర్తుపెట్టుకోండి. ఎంత పెద్ద అడవిని కాల్చే కార్చిచ్చు అయినా సరే, ఏదో ఒక సమయంలో ఆరిపోక తప్పదు.
కానీ దేశం కోసం సైనికుడు చేసే త్యాగం కొన్ని కోట్ల హృదయాలలో దేశ భక్తి అనే అగ్గిని రగుల్చుతుంది. అది ఎన్నటికీ ఆరనిది. ఆ జ్వాల నుంచి ఎంతో మంది వీర సైనికులు పుడతారు.
ఈ పోరాటం లో మన ప్రాణాలు పోయినా సరే, విజయం మాత్రం మన దేశానికే రావాలి.
వందేమాతరం..."

"వందేమాతరం..." అంటూ మిగతా వారు కూడా ఎగసిపడే గుండె తో అరిచారు. అక్కడున్న గాలిలో ప్రతి అణువునా దేశ భక్తి నిండిపోయింది.

ఆ తరువాత రూహి, వంశీ అక్కడి నుంచి కదిలారు. సిటీ సెంటర్ కి చేరుకున్నారు. అక్కడే ఎవరికీ కనిపించకుండా దాక్కున్నారు. అలా కొన్ని గంటలు గడిచాయి. మెల్లగా చీకటి ముసురుకుంది. వీధి దీపాలు పరుచుకున్నాయి. కాసేపటికి జనాలు కూడా పలచబడటం మొదలైంది. అలా అందరూ ఎవరు పనుల్లో వారు ఉండగా... లీ జాంగ్ చెప్పినట్టుగా ఒక వ్యాన్ వచ్చి సిటీ సెంటర్ కి కాస్త దూరంలో ఉన్న ఖాళీ ప్రదేశం లో ఆగింది.

చూడగానే అదే తాము ఎదురుచూస్తున్న వాహనం అని రూహి కి అర్థమైంది. ఎందుకంటే అందులో ఉన్న డ్రైవర్ కిందకు దిగే సమయం లో తన జేబులో తుపాకీ కనిపించింది, అలాగే ఆ వ్యాన్ మీద కూడా లీజా ఆటోమొబైల్స్ గుర్తు స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.

రూహి వెంటనే అయాన్ కి సైగ చేసింది. తను కూడా అన్ని గమనించాను అన్నట్టు కళ్ళతోనే చెప్పాడు. ఆ వ్యాన్ ముందు డ్రైవర్ తప్ప ఇంకెవరూ లేరు. ఎలాగైనా సరే వాడిని బురిడీ కొట్టించి వారిద్దరూ వ్యాన్ లోకి వెళ్ళాలి అనుకున్నారు.

రూహి తన ఫోన్ నుంచి పార్వతి కి ఒక సందేశం పంపింది. పార్వతి వెంటనే రంగం లోకి దిగింది. తను చాలా అందంగా తయారు అయ్యింది. వయ్యారంగా నడుస్తూ ఆ వ్యాన్ డ్రైవర్ వైపు వెళ్ళింది. తనని చూసి వాడు అలా నోరు తెరిచి ఉండిపోయాడు. ఇంతలో పార్వతి వాడిని చేరుకొని, ఏదో అడ్రస్ కావాలి అన్నట్టు ఒక కాగితం బయటకు తీసి అడిగింది. వాడు తనని తాను మైమరచి పోయి దారి చెప్పడం లో మునిగిపోయాడు. అదే అదునుగా, పార్వతి చాలా ఒడుపుగా వాడి కోటు జేబులో ఉన్న వ్యాన్ కీస్ సంపాదించింది. వచ్చిన పని అయిపోవడం తో బాయ్ చెప్పి మెల్లగా అక్కడి నుంచి జారుకుంది.

పార్వతి నేరుగా రూహి ని చేరుకొని, ఆ వ్యాన్ కీస్ తనకు ఇచ్చింది. ఆ తరువాత... రూహి, అయాన్ పైకి లేచి నిలబడ్డారు. మెల్లగా వారి అడుగులు వ్యాన్ వైపు పడ్డాయి. వారు అలా నడుస్తూ తమ వైపే వస్తుంటే, వ్యాన్ డ్రైవర్ కి ఎందుకో అనుమానం కలిగింది అని తన చూపులు చెప్పకనే చెప్తున్నాయి.

ఇంతలో... వాడికి అనుమానం రాకుండా ఉండటం కోసం అయాన్ వెంటనే రూహి చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. ఏదో కబుర్లు చెప్తూ నడుస్తున్నాడు. అలా అకస్మాతుగా తన చేతిని పట్టుకునేసరికి రూహి గుండె వేగం అమాంతం పెరిగింది. ఒక్క క్షణం మదిలో ఓ తీయని అలజడి రేగింది. తొలిసారి తన ఊపిరి భారంగా మారి, బుగ్గలు సిగ్గుతో ఎరుపు రంగు పులుముకుంటుంటే అణుచుకుంటూ అడుగులు వేసింది.

వారిని అలా చూసి ఆ డ్రైవర్ కూడా అనుమానం వదిలి ఫోన్ చూస్తూ ఉండిపోయాడు. సరిగ్గా రూహి, అయాన్ వ్యాన్ కి వంద మీటర్ల దూరం లో ఉన్నారు అనగా.... డు. డు. డు.. అంటూ ఓ బండి ఆ వీధిలోకి వచ్చింది. అందరూ తల తిప్పి అటు వైపు చూసారు. ఒక దోమలు కొట్టే బండి, పొగ వదులుతూ వస్తుంది. పొగ తో ఆ రోడ్డు మొత్తం నిండిపోయింది. ఆ బండి నడుపుతున్న వంశీ రూహి ని చూసి సైగ చేశాడు.

రూహి వెంటనే అలర్ట్ అయ్యింది. దట్టమైన పొగ కమ్ముకోవడం తో ఏమీ కనిపించడం లేదు. రూహి, అయాన్ అదే సరైన సమయం అని వారి దగ్గర ఉన్న anti fog గ్లాసెస్ పెట్టుకొని వేగంగా వ్యాన్ వెనుక వైపుకు చేరుకున్నారు. తమ దగ్గర ఉన్న కీస్ సాయం తో వెనుక వైపు తలుపు తెరిచారు. అక్కడ సుమారు ఒక ఎనిమిది మంది కళ్ళకు గంతలు, కాళ్ళు, చేతులను తాళ్లతో కట్టేసి బంధించి ఉంచారు.

సరిగ్గా అదే సమయం లో పార్వతి కూడా మరో వ్యాన్ వేసుకొని అక్కడికి చేరుకుంది. పొగ దట్టంగా ఉండటం తో ఆ వ్యాన్ డ్రైవర్ కి అంతగా ఏమీ తెలియడం లేదు. ఇంతలో రూహి, అయాన్ అందులో నుంచి ఇద్దరిని పార్వతి వ్యాన్ లోకి ఎక్కించారు. పార్వతి అక్కడి నుంచి వేగంగా వెళ్ళిపోయింది. తర్వాత రూహి, అయాన్ ఆ వెళ్ళిపోయిన వారి స్థానం లోకి ఎక్కి తమకు ఒకరికొకరు కట్లు కట్టుకున్నారు. ఆ తరువాత తన జేబులో ఉన్న వ్యాన్ కీస్ ని కిటికీ లో నుంచి బయటకు విసిరేసారు.

కొద్ది సేపు తరువాత... అలుముకున్న పొగ మొత్తం మెల్లగా తొలిగిపోయింది. వ్యాన్ డ్రైవర్ కీస్ కోసం తన జేబులో వెతికాడు. కానీ కనిపించలేదు. ఒక్కసారి చుట్టూ చూస్తే పక్కనే కింద పడి ఉండటం గమనించాడు. వెంటనే వాటిని తీసుకొని డోర్ తీసి లోపల అందరూ సరిగ్గా ఉన్నారా లేరా అని చెక్ చేసుకున్నాడు. మొత్తం ఎనిమిది లెక్క సరిపోవడం తో హమ్మయ్య అనుకున్నాడు. కానీ ఆ ఎనిమిదిలో రూహి, అయాన్ ఉన్నారు అని అస్సలు ఊహించలేకపోయాడు.

సరిగ్గా అప్పుడే...
ఒక నలుగురు చైనా వారు అక్కడికి చేరుకున్నారు. అందరూ నల్ల కళ్లద్దాలు పెట్టుకొని చూడటానికి చాలా బలిష్టంగా ఉన్నారు. వారు రాగానే వ్యాన్ డ్రైవర్ వారికి సెల్యూట్ చేసి, వ్యాన్ కీస్ వారికి అందించాడు. వారిలో ఒకడు వ్యాన్ ఎక్కి స్టార్ట్ చేశాడు. మిగతా వారు కారులో ఆ వ్యాన్ ని ఫాలో అవుతున్నారు.

రూహి, అయాన్ మెల్లగా తమ కళ్ళ గంతలు తీసి కిటికీ లో నుంచి తొంగి చూస్తున్నారు. వ్యాన్ నగరం దాటి బయటకు వెళ్తుంది. కానీ ఎక్కడికి వెళ్తుంది, ఎటు వెళ్తుంది అన్నది ఆ చీకట్లో వారికి అర్థం కావడం లేదు. అలా చాలా సేపు వారి ప్రయాణం జరిగింది. సుమారు ఒక రెండు గంటల తరువాత, వారి వ్యాన్ ఒక దగ్గర ఆగింది.

వ్యాన్ ఆగగానే రూహి, అయాన్ ఏమీ తెలియనట్టు మౌనంగా పడుకున్నారు. కాసేపటికి వ్యాన్ లో బందించిన అందరినీ కిందకు దించి, వారి జేబులు అన్ని వెతికి... ఫోన్లు తీసుకొని పగలకొట్టారు. తరువాత వరసగా నడిపించుకుంటూ ఎక్కడికో తీసుకొని వెళ్తున్నారు. అలా కొద్ది దూరం నడిచిన తరువాత అందరి కళ్ళకు కట్టిన గంతలు తీశారు.

రూహి ఒక్కసారి చుట్టూ చూసింది. అదొక ఫ్యాక్టరీ లాంటిది. అంత రాత్రి వేళ కూడా పగలు అనిపించేంతగా విద్యుత్ దీపాలు వేసి ఉన్నాయి. చుట్టూ చాలా మంది చైనా సైనికులు ఉన్నారు. ప్రతి ఒక్కరి చేతిలోనూ ఆదునాథనమైన ఆయుధాలు ఉన్నాయి. అందరి కళ్ళలోనూ క్రూరత్వం కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తుంది. ఆ ప్రదేశం మొత్తం కాపలా చాలా పక్కాగా ఉంది. వారి అందరినీ దాటి బయట నుంచి ఒక్కరు కూడా లోపలకు రాలేరు అని అర్థమైంది.

రూహి అలా చుట్టూ గమనిస్తూ ఉండగానే ఒకడు వచ్చి అందరికీ తలా ఒక కవర్ ఇచ్చాడు. దాన్ని తెరిచి చూస్తే ఒక తెల్లని గౌన్ లాంటి డ్రెస్ మరియు ప్యాంట్ ఉంది. అందరినీ పక్కనే ఉన్న గదిలోకి వెళ్లి బట్టలు మార్చుకోమని చెప్పాడు. అందరూ అలాగే చేసారు.

తరువాత ఒక చైనా సైనికుడు వచ్చి ఒక్కొక్కరిని వరుసగా మెటల్ డిటెక్టర్ తో బాడీ మొత్తం స్కాన్ చేయడం మొదలుపెట్టాడు. అలా చెక్ చేస్తున్నప్పుడు రూహి చేతికి ఉన్న ఉంగరం చూసి మెషిన్ బీప్ మని మోగింది. వెంటనే దాన్ని తీసి విసిరేయమని ఆదేశించాడు.

కానీ రూహి తీయను అని అంది. అది వినగానే ఆ సైనికుడు రూహి చెంప మీద బలంగా కొట్టాడు. రూహి చెంప ఎర్రగా కందింది. పెదవి చిట్లి రక్తం కూడా వచ్చింది. అది చూసి అయాన్ కళ్ళు ఎర్రబడ్డాయి. కానీ తనని ఆగమని రూహి కళ్ళతోనే సైగ చేసింది. ఆ సైనికుడు మరోసారి ఉంగరం తీసి విసిరేయమని అరిచాడు.

"ఇది నా ఎంగేజ్మెంట్ ఉంగరం. మా ఆయన చనిపోయాక తన గుర్తుగా మిగిలింది ఇది ఒక్కటే.. నా ప్రాణం పోయినా ఇది తీయను" అంటూ రూహి బదులు చెప్పింది

అది చూసి ఆ సైనికుడికి మరింత గా కోపం వచ్చింది. రూహి జుట్టు పట్టుకొని కింద పడేసాడు. కాలితో తన కడుపులో బలంగా తన్నాడు. కొంచెం కూడా జాలి లేకుండా బూటు కాలితో అలా తంటూనే ఉన్నాడు. రూహి శరీరం మొత్తం రక్తం వస్తుంది. అయినా కనికరం చూపించలేదు. రూహి ఆ నొప్పిని కూడా పంటి బిగువున భరించింది. అయాన్ కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతున్నాయి. బలవంతంగా ఆపుకుంటున్నాడు.

సరిగ్గా అప్పుడే...
ఒక వ్యక్తి అక్కడికి వచ్చాడు. తనని చూడగానే అక్కడున్న సైనికులు అందరూ నిటారుగా నిలబడి సెల్యూట్ చేసారు. తనే అక్కడున్న సైనికుల అందరికీ అధికారి అని అర్థమవుతుంది. అతను మాస్క్ ధరించి ఉండటం తో మోహం స్పష్టంగా కనిపించడం లేదు.

ఇంతలో అతను మెల్లగా రూహి ని కొడుతున్న సైనికుడి దగ్గరకు వచ్చాడు. ఏమైంది అన్నట్టు కళ్ళతోనే అడిగాడు. వాడు జరిగింది మొత్తం చెప్పాడు.

అది విన్న తరువాత...
"ఉంగరమే కదా.. వదిలేయండి. ఇలాంటి చిన్న వాటి కోసం సమయం వృధా చేయకు. మన ఆపరేషన్ మొదలుపెట్టడానికి టైమ్ దగ్గర పడుతుంది. త్వరగా రేపు ఉదయం నుంచే పని మొదలుపెట్టాలి." అని ఆదేశించి అక్కడి నుంచి ముందుకు కదిలాడు.

దాంతో వాడు రూహి ని వదిలేసి, అందరినీ పక్కనే ఉన్న గదిలోకి వెళ్ళమని సైగ చేశాడు. రూహి మెల్లగా పైకి లేచింది. తన ఒళ్ళంతా గాయాలు, రక్తం తో తడిచిపోయింది. అడుగు తీసి అడుగు వేయడం కూడా కష్టంగా అనిపించింది. భరించలేని నొప్పిని కూడా తట్టుకుంటూ నిదానంగా అడుగులు వేసింది.

ఆ సైనికులకు కాస్త దూరంగా వచ్చాక...
"మీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా మేడమ్. ఆ ఉంగరం కోసం ప్రాణాలు పోగొట్టుకుంటారా..." అని అయాన్ కళ్ళ నీళ్లతో అడిగాడు.

"ఇది మామూలు ఉంగరం కాదు అయాన్. మన ఫోన్లు అన్ని లాగేసుకుంటారు అని నాకు ముందే తెలుసు. అందుకే
ఆ రింగ్ లో లొకేషన్ ట్రాకింగ్ ఏర్పాటు చేశాను. దీని సాయం తో మనం ఎక్కడ ఉన్నాము అనేది ఎప్పటికప్పుడు బయట ఉన్న మన బృందానికి చేరుతుంది. మన ఆపరేషన్ విజయవంతం అవ్వడానికి అది చాలా ముఖ్యం." అని రూహి నవ్వుతూ చెప్పింది.

రూహి తెలివి ని చూసి అయాన్ అభినందించకుండా ఉండలేకపోయాడు.

"మేడమ్.. వాడు అంతలా కొడుతున్నాడు. అయినా మీకు నొప్పిగా లేదా. అలా నవ్వుతున్నారు "

"వీళ్ళు కొట్టే దెబ్బలు నన్ను ఏమీ చేయలేవు. అయినా మన మువ్వన్నెల జెండా కోసం రక్తం చిందించే అదృష్టం దొరికినందుకు చాలా గర్వంగా ఉంది." అంటూ రూహి తన నుదుటన జారే రక్తాన్ని తుడుచుకుంటూ ముందుకు నడిచింది.

దేశ భక్తి నరనరాల్లో నింపుకున్న ఓ గొప్ప సైనికురాలిని చూసి... అయాన్ గుండె ఉప్పొంగింది.
మన జాతీయ పతాకం కూడా మరింత గర్వంగా రెప రెప లాడింది.