[Piriya s]

“அம்மா.. பால்” என்று கையில் வைத்திருந்த பாத்திரத்தை அவளை நோக்கி நீட்டினாள் அந்தப் பெண்.

கதவுக்கு வெளியே வந்து வாங்கிக் கொண்டாள் பிரேமா.

அந்தப் பெண்ணை இப்போதுதான் முதன் முறையாகப் பார்த்தாள். 

இந்த குளிரிலும் பளிச்சென முகம் கழுவி தலைவாரியிருந்தாள். அவள் நெற்றிப் பொட்டு குட்டியாக இருந்தது.

 சுடிதாருக்கு மேலாக ஸ்வெட்டர் போட்டிருந்தாள்.

“நீதான் இங்க ரெகுலரா பால் ஊத்தறியா?” பால் பாத்திரத்தை வாங்கிக் கொண்டே கேட்டாள் பிரேமா.

“ஆமாங்கமா” அந்தப் பெண்ணின் சிரிப்பில் லேசான வெட்கம் தெரிந்தது. “எப்பவும் நான் வர மாட்டேன். என் பாட்டிதான் வருவாங்க. இப்ப ஒரு வாரமாத்தான் நான் கொண்டு வரேன்”

“அப்படியா? உன் பேரு?”

“சுகன்யா”

“ம்.. கல்யாணமாகிருச்சா உனக்கு?”

“ஒரு கொழந்தை இருக்குங்குமா?”

“அப்படியா? உன்னை பாத்தா அப்படி தெரியலையே. சின்னப் பொண்ணு மாதிரிதான் இருக்க”

“கல்யாணமாகி நாலு வருசம் ஆச்சு. கொழந்தைக்கு மூணு வயசு”

“நீயும் இங்கதான் வேலை செய்யறியா?”

“இல்லைங்கமா. மொத வேலை செஞ்சுட்டிருந்தேன். கல்யாணமாகி புருசன் ஊருக்கு போய்ட்டேன். எங்க தாத்தா பாட்டி இங்கதான் வேலை செய்யறாங்க. அப்பப்ப வருவேன்”

“எந்த ஊர்ல கல்யாணம் பண்ணியிருக்க?”

“பொள்ளாச்சி”

“பொள்ளாச்சியா? அங்க எங்க?”

அந்தப் பெண்ணுடன் பிரேமா பெண்களுக்கே உரிய குணத்துடன் இயல்பாக பேசத் தொடங்க அந்தப் பெண்ணும் இவள் கேட்கும் எல்லா கேள்விகளுக்கும் ஆர்வமாகவே பதில் சொன்னாள்.

கிட்டத்தட்ட அரை மணி நேரம் அந்தப் பெண்ணிடம் பேசி நட்பானாள் பிரேமா. 

அதன் பிறகு அந்தப் பெண் விடைபெற்றுப் போக இவளும் உள்ளே போய் சமையல் வேலையை கவனிக்க ஆரம்பித்தாள்.

ரஞ்சித் ரவுண்ட்ஸ் முடிந்து வந்து ஹீட்டர் போட்டு குளித்து உடை மாற்றிக் கொண்டு சாப்பிட உட்கார்ந்தான்.

பிரேமா அவனுக்குப் பக்கத்தில் ஒட்டி உட்கார்ந்து ஊட்டி விட்டாள்.

“நீ சாப்பிடலியா பிரேமா?”

“எனக்கு பசியில்லடா. அப்பறம் குளிச்சுட்டு சாப்பிட்டுக்கறேன். நீ சாப்பிட்டு போய் உன் வேலைய பாரு”

“ஏன்டி உனக்கு பசிக்கல?” அவள் இடுப்பில் கை போட்டு வளைத்துக் கொண்டு கேட்டான்.

“எனக்கென்ன வேலையா வெட்டியா? காலைல எந்திரிச்சா இங்க ஒரு வேலையும் இல்ல. குடிச்ச டீயே இன்னும் தொண்டைக்குள்ள அப்படியே நிக்குது”

“என்னாது தொண்டைக்குள்ள நிக்குதா? அப்ப குச்சி வெச்சுதான் குத்தனும்” சொல்லிவிட்டு அம்மாவின் தொண்டையில் கை வைத்து நீவி விட்டான்.

“குத்துவ குத்துவ” சிரித்தாள். “எருமை மாடே”

“இங்க நீ ஜாலியா சந்தோசமா இருக்கனும்டி பிரேமா.. அப்பதான் நானும் ரிலாக்ஸா என் வேலையை பாப்பேன்”

“நீ உன் வேலையை பார்டா. எனக்கு ஒரு கொறையும் இல்ல. ரொம்ப சந்தோசமாத்தான் இருக்கேன்”

“ஹேப்பிதான?”

“ஹேப்பிதான்”

“எனக்கு செம ஹேப்பி..” 

“ம்.. ஆ காட்டு”

“ஆ..” வாங்கி மென்று விழுங்கினான். “நீதான் என் அருமை பொண்டாட்டி” அவள் மூக்கைப் பிடித்து கொஞ்சினான்.

“நான் உன் பொண்டாட்டி இல்ல. லவ்வர்”

“இந்த தாலிய கழட்டி வீசிட்டு என் கையால தாலிய கட்டி எனக்கு பொண்டாட்டி ஆகிர்றி பிரேமா?”

“மாட்டேன். உனக்கு லவ்வரா.. அம்மாவாதான் இருப்பேன்”

என்கிட்ட நீ செமையா ஒதை வாங்கப் போற?”

“கொழந்தைல நீ என்னை ஒதைக்காத ஒதையா?”

“லவ் யூ டி”

“ம்”

“ம் இல்ல. லவ் யூ சொல்லு?”

“லவ் யூ”

“கிஸ் குடு”

அவன் உதட்டில் முத்தம் கொடுத்தாள்.

“அப்பறம் உனக்கு ஏதாவது வேணும்னா சொல்லு. வாங்கிக்கலாம்” அம்மாவின் முலையை ஒரு கையில் பிடித்து அமுக்கியபடி சொன்னான்.

“அப்படி ஒன்னும் இல்லையே?”

“இல்லேனா ஓகேதான். வேணும்னா சொன்னேன்” என்று சிரித்தான். 

“என்ன நெனப்புல இப்படி கேக்கற?” அவன் முகத்தை உற்றுப் பார்த்துக் கேட்டாள்.

“ஒரு நெனப்பும் இல்லடி என் செல்ல மூக்கழகி”

“எரும எரும.. கிண்டல் பண்ணுது”

“ஒரு டவுட் கேக்கனும்”

“இப்ப ஒன்னும் கேக்காத. மூடிட்டு குடுக்கறதை தின்னுட்டு போய் வேலைய பாரு” லேசான வெட்கப் புன்னகையுடன் சொன்னாள்.

“அப்பறம் வேலை பிஸில மறந்துருவேன்”

“அதனால ஒன்னும் குடி முழுகிறாது. வாயை மூடிட்டு சாப்பிடு”

“போடி.. இட்லி” என்று அவள் முலையை சற்று பலமாக அழுத்தினான்.

முகத்தை சுழித்தாலும் அவன் கையை தள்ளிவிடவில்லை.

அவன் சாப்பிடும் போதும் தன் தாயிடம் சின்ன சின்ன சில்மிஷங்கள் செய்தபடியேதான் சாப்பிட்டான்.

வேலை ஆட்கள் வந்து ஆபீஸ் ரூமில் காத்திருக்க அவன் சாவியை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பும்போது கேட்டாள் பிரேமா.

“ஆமா.. என்னடா டவுட்டு உனக்கு?”

“போ.. நான் கேக்க வந்தப்ப வேண்டாம்னு சொன்ன இல்ல? இப்ப எனக்கு மூடு இல்ல” என்று அம்மாவின் மூக்கின் மீது முத்தம் கொடுத்து விட்டு வெளியே போனான் ரஞ்சித். 

அவன் கேட்க வந்தது என்னவாக இருக்கும் என்கிற சிறிய கற்பனைகளுடன் கதவைச் சாத்தி விட்டு குளிக்கத் தயாரானாள் பிரேமா.