నేనొక...

[కుమార్]

  రెండు రోజుల తర్వాత ఏదో చిన్న పని దొరికితే చేస్తున్నాను. రోజులు సాగుతున్నాయి, కానీ మనసు ఇంకా ఆ బీరువా దగ్గర, సంధ్య ముఖం, మధు నైటీలో పడుకున్న దృశ్యం మీదే తిరుగుతోంది. 
‎
‎నా స్నేహితులు దుబాయ్ పోడానికి ట్రై చేస్తున్నారు — రాజు, సాయి లాంటి వాళ్లు పాస్‌పోర్ట్, ఏజెంట్లు చూట్టు బిజీగా ఉన్నారు. “నువ్వు కూడా రా, ఇక్కడ ఏముంది?” అని అడుగుతున్నారు. 
‎
‎
‎ఒక రోజు సాయంత్రం ఇంటికి వస్తూ పార్క్ బయట మధు తో ఎవరో మాట్లాడటం గమనించాను. ఆమె సల్వార్ లో ఉంది. వాడు ఆమెకు దగ్గరగా నిలబడి ఏదో గట్టిగా మాట్లాడుతున్నాడు. ఏదో వాదన లాగ ఉంది — ఆమె తల అడ్డంగా ఊపుతోంది.
‎
‎నన్ను చూసి మధు వెంటనే: “నన్ను ఇంటి వరకు దింపు” అంది, గొంతులో కాస్త ఆగ్రహం, కాస్త రిలీఫ్.
‎
‎వాడు నన్ను ఒక్కసారి చూసి, ముఖం ముడుచుకుని వెళ్లిపోయాడు. నేను ఆమెకి తోడుగా నడిచాను. ఆమె నడక వేగంగా ఉంది, కానీ నేను సరిపడా వెళ్లాను.
‎
‎కాస్త దూరం వచ్చాక ఆమె స్లో అయ్యింది. “అతనే నన్ను ప్రేమ, పెళ్లి అని విసిగించేది” అంది.
‎
‎“వార్నింగ్ ఇచ్చారు కదా” అన్నాను.
‎
‎ఆమె నవ్వి: “ఉ వాడికి ఏదో ఆశ... ఆగడం లేదు.”
‎
‎ నేను ఆమె వైపు చూశాను. ఆమె ఎద అందాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి — ఊపిరి పీల్చేటప్పుడు ఎగురుతున్నాయి. మనసులో ఆ కలలు మళ్లీ ఆన్ అయ్యాయి.
‎
‎ఇంటి ముందుకి వచ్చాక నేను ఆగి: “నీ అందం అలాంటిది” అన్నాను, స్ట్రెయిట్‌గా చూసి.
‎
‎మధు నన్ను అదోలా చూసింది — కళ్లలో ఆశ్చర్యం, కాస్త సిగ్గు, కాస్త ఏదో కొత్త ఫీలింగ్. ఆమె ఒక్క క్షణం నిలబడి, తల కాస్త వంచి లోపలికి వెళ్లిపోయింది. గేట్ మూసుకునే శబ్దం వచ్చింది.
‎
‎నేను అక్కడే నిలబడి ఉన్నాను. ఆమె చూపు, ఆమె నడక, ఆమె ఎద ఊగడం — అన్నీ మనసులో ముద్ర అయ్యాయి. రాత్రి ఇంటికి వెళ్లి పడుకున్నాను, కానీ నిద్ర పట్టలేదు. 
‎మధు ముఖం మళ్లీ మళ్లీ వస్తోంది. ఆమెకు నా మీద ఏదో ఫీలింగ్ వచ్చిందా? లేదా నేను ఎక్కువగా ఆలోచన చేస్తున్నానా?
‎