నేనొక...

[కుమార్]

 ‎ 
‎
‎
‎మర్నాడు ఉదయం మళ్లీ ఏదో చిన్న కూలీ పని దొరికింది — ఒక ట్రక్కు దిగడం, బాక్సులు ఎత్తడం. సాయంత్రం అయ్యాక చేతులు నొప్పిగా ఉన్నాయి కానీ డబ్బు వచ్చింది. నేను సైకిల్ దుకాణానికి వెళ్లాను. షాప్ దగ్గరికి చేరేసరికి నాన్న, మోహన్ రావు గారు ఇద్దరూ మాట్లాడుకుంటున్నారు. ఇద్దరి ముఖాలు కూడా సీరియస్‌గా ఉన్నాయి.
‎
‎మోహన్ రావు గారు నా వైపు చూసి, నాన్నతో చెప్పారు:  
‎“వాడెవడో నా కూతురికి లవ్ లెటర్ రాసాడు. ఒకసారి వార్నింగ్ ఇస్తాను. నువు నాతో రా.”
‎
‎నాన్న నన్ను ఒక్కసారి చూసి, షాప్ కీలు నా చేతికి ఇచ్చాడు.  
‎“నువు ఇక్కడే ఉండు. షాప్ చూసుకో. నేను వచ్చేస్తా” అని చెప్పి, మోహన్ రావు గారితో కలిసి వెళ్లిపోయాడు.
‎
‎నేను షాప్‌లో ఒంటరిగా కూర్చున్నాను. సైకిల్ టైర్లు పంప్ చేస్తూ, మనసు ఆ లవ్ లెటర్ మీదే తిరిగింది. ఎవడు రాసాడు? ఆ అమ్మాయి ఎలా రియాక్ట్ అయింది? నేను రాత్రి మేడ మీద చూసినప్పుడు ఆమె శాంతంగా చదువుకుంటోంది కదా... ఇప్పుడు ఏమైంది?
‎
‎రాత్రి ఆలస్యంగా నాన్న వచ్చాడు. బట్టలు మార్చుకునీ, చాప మీద పడుకుంటూ చెప్పాడు:  
‎“ఆ అమ్మాయిని పెళ్లి చేసుకుంటాడట. మేము తిట్టి వచ్చాము. వాడు కూడా అదే కాలేజీలో ఉన్నాడు.”
‎
‎నేను ఏమీ అడగలేదు. నాన్న కళ్లు మూసుకున్నాడు. ఇంట్లో నిశ్శబ్దం. 
‎ ఆ అమ్మాయి ముఖం మళ్లీ గుర్తొచ్చింది. ఆమెకు లవ్ లెటర్ వచ్చింది. ఎవరో ఒకడు ఆమెను ఇష్టపడ్డాడు. ఆమె ఏమనుకుంది? భయపడిందా? నవ్విందా? లేదా... నిర్లక్ష్యం చేసిందా?
‎
‎నేను బెడ్ మీద పడుకున్నాను. మందు బాటిల్ తీసుకోలేదు. ఇప్పుడు అవసరం లేదు అనిపించింది. బదులు మనసు ఆ టీవీఎస్ దగ్గర ఆగిపోయింది. ఆ ఇంటి ముందు. ఆ మేడ మీద. ఆ లైట్.
‎
‎రేపు ఏమవుతుందో తెలియదు. కానీ ఇప్పుడు నిద్ర పట్టడం లేదు.
‎
‎