Thriller ஒரு பத்தினியின் தனிமை இரு குற்றவாளிகளின் இனிமை

[Blacktail]

Part - 14

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு குளியல் அறையில், குளிர்ந்த நீர் என் உடலில் விழுந்தபோது நான் பெருமூச்சு விட்டேன். கண்களை மூடிக்கொண்டு சில நிமிடங்கள் ஷவரில் பொழியும் நீரில் நனைந்தேன். தண்ணீர் சொட்டச் சொட்ட என் தலைமுடியில் என் கைகளை செலுத்தினேன்.
 
என் தலைமுடியில் ஏதோ ஒட்டிக்கொண்டிருப்பதைப் போல தட்டுப்பட்டது. அதை என் கையில் எடுத்து என் விரல்களுக்கு இடையில் தேய்த்தபோது, அது விந்து என்பதை உணர்ந்தேன். நான் வெறுமையாகப் பார்த்துக்கொண்டே, என் எண்ணங்கள் அந்த தருணத்திற்குச் சென்றன.
 
அவர்களின் பல வருட அடக்கப்பட்ட காமபசி என் மீது கொடூரமாக தீர்த்து  கொண்டார்கள்.  அவர்கள் என்னுள் விந்து செலுத்தி சில நிமிடங்கள் கடந்தும், அவர்களின் பசி அடங்கவில்லை மீண்டும் மீண்டும் என் மீது வெறித்தனமாக பாய்ந்தார்கள், என்னை ஒரு மனிஷியாக இல்லாமல் ஒரு காம பொருளாக பார்த்தார்கள். சில நிமிடங்கள் கடந்தும் அந்த வெறி தணியவில்லை, மீண்டும் மீண்டும் நான்  இழுக்கப்பட்டேன். என் உடல் வலியால் உறைந்தது, மனம் வெறுமையாகிப் போனது. அந்த தருணங்களில் நான் என் சுயத்தை முழுமையாக இழந்தேன்.
 
ஃபஹிம் என் மீது குனிந்து, என் கால்களை மார்பு வரை வலுக்கட்டாயமாக மடக்கினான். தவமணி என் அருகில் மண்டியிட்டு எந்த இரக்கமும் இன்றி என் வாயில் தன் கருவியால் குத்தினான், ஃபாஹிம் தனது ஆண்குறியை என் புழை உள்ளேயும் வெளியேயும் செலுத்தினான்.
 
நான் நேற்றில் இருந்து இந்த கணம் வரை அம்மணமாகவே இருந்தேன். சிறிது நேர புணர்தலுக்கு பிறகு, அவர்கள் தங்கள் இடத்தை மாற்றிக்கொண்டனர். இவ்வளவு நேரம் மடக்கிய நிலையில் இருந்த என் முழங்கால்கள் வலிக்க ஆரம்பித்தன. தவமணி சத்தமாக முனகிக்கொணடு, தனது விந்தை என்னுள் பாய்ச்சி அருகில் சரிந்தான்.

தவமணி எங்கள் அருகில் குறட்டை விட்டு உறங்க, நான் ஃபாஹிமின் கால்களுக்கு இடையில் குப்புறப்படுத்துக்கொண்டு அவன் ஆண்குறியை உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தேன். அவனது கைகள் என் தலையைத் தடவி, அவ்வப்போது என் மார்பகங்களை பிழிந்து, என் பிட்டத்தை அறைந்தான்.
 
என்னை அறியாமலேயே நான் அவனின் ஆண்குறியின் வசியத்தில் மூழ்கியிருந்தேன், அந்த நேரத்தில் தவமணி குறட்டை சத்தம் நின்றதை கவனிக்க தவறிவிட்டேன். அவன் விழித்தெழுந்து என் பின்னால் மண்டியிட்டு  என் முழங்காலில் சாய்ந்தபோது தான் உணர்ந்தேன். அடுத்த சில நிமிடங்கள் இரண்டு முனைகளில், வாயிலும் மற்றொரு என் பெண்மையிலும் அவர்கள் தாக்குதல் நடத்தினர், என்னை முழுவதுமாகத் திணறடித்தது அவர்கள் தங்களின் விந்தை என்னுள் பாய்த்தனர்.

காலையிலிருந்து, இந்த இரண்டு குற்றவாளிகளும் என் வாயிலும் யோனியிலும் மாறி மாறி 3 முறை  உள்ளே விந்து செலுத்தினர்.

சூரியன் மறைந்திருந்தான், இருள் மெதுவாக நகரத்தை விழுங்கியது. என் வாழ்க்கையையும் இவர்கள் மூலம் இருள் சூழ்ந்திருந்தது. குளித்து முடித்து, குளியலறையிலிருந்து வெளியே வந்தேன்.
அவர்கள் கட்டிலில் ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் கிடந்தனர். இடுப்பில் கட்டியிருந்த துண்டுகள் தளர்ந்துருந்தன. இவர்கள் சென்ற பிறகு இந்த துண்டுகளை எரிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் என் மனதில் தீப்பொறியாகப் பதிந்தது. அந்த வெறுப்பே என்னை ஆத்திரமாக்கியது.

இரவின் நிசப்தத்தை கிழித்துக்கொண்டு திடீரென ஒரு அதிர்வு சத்தம் கேட்டது. ஒரு கணம் என் இதயம் துடிக்க மறந்தது. அது… என் கைபேசி.

எங்கே? என்று பார்வை சுற்றிலும் பாய்ந்தது. அப்போது தான் நினைவுக்கு வந்தது, நேற்று அவசரத்தில் காலால் தட்டி, கட்டிலுக்கு கீழே தள்ளியிருந்தது.

மூச்சை அடக்கிக்கொண்டு, மெதுவாக கட்டிலின் அருகே மண்டியிட்டேன்.
அங்கேதான் இருந்தது. குனிந்து, கட்டிலுக்கு கீழே கையை நீட்டி,
அந்த இருளுக்குள் இருந்து என் கைபேசியை இழுத்தேன். அடுத்த நொடி, அதிர்வு நின்றது ஆனால் என் மனம் மட்டும் நிற்கவில்லை. கைபேசியை மார்போடு அணைத்துக்கொண்டேன். சத்தமின்றி எழுந்து நின்று அவர்களைப் பார்த்தேன்.

கட்டிலின் மேலே அவர்கள் இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் மூச்சுச் சத்தம் ஒரே தாளத்தில், ஒரே லயத்தில். அது என்னுள் ஒரு அமைதியை விதைத்தது. அந்த அமைதி நீண்ட நேரம் நிலைக்கவில்லை. கைபேசி மீண்டும் அதிர்ந்தது. திரையில் அவன் பெயர், என் கணவன்.
அழைப்பை எடுத்தால் நான் உடைந்து அழுவேன். அழுதால் அவர்கள் விழித்துக்கொள்வார்கள். அடுத்த நொடி, என் கையில் கைபேசியோடு நான் பிடிபடுவேன்.

அவர்கள் என்னை கைபேசியுடன் பார்த்தால் உயிரோட விடமாட்டார்கள். உடனே அறையிலிருந்து வெளியே வந்தேன். கதவை சத்தமின்றி மூடிய அந்த நொடியில் அழைப்பு தானாக துண்டிக்கப்பட்டது.
கைகள் நடுங்கின, இந்த முறை நான் அழைப்பை அழுத்தினேன்.

ஒரு ரிங், இரண்டு ரிங்.

“எடுங்க…எடுங்க…தயவு செய்து எடுங்க…” என் குரல் உடைந்தது, அழைப்பு இணைந்தது.

“ஹலோ?” அவன் குரல் என்னை முழுமையாக உடைத்தது.

நான் பேச வாய்திறந்த அந்த நொடியில்

என் பின்னால் ஒரு மூச்சு. அது என்னுடையது இல்லை. அடுத்த நொடி, என் கழுத்தைச் சுற்றி ஒரு கை பாம்பு போல சுருண்டது. அதிர்ச்சியில் கைபேசி என் கையிலிருந்து தவறி தரையில் விழுந்தது, அழைப்பு இன்னும் இணைந்தே இருந்தது. நான் பயத்தில் கத்த முயன்றேன். அதற்குள் அந்த கை என் வாயை இறுக்கமாக மூடியது. ஒரு சத்தமும் வெளியே வரவில்லை.

மறுபுறம்,“ஹலோ…? ஹலோ…?” என்று கைபேசியில் என் கணவனின் குரல்.

ஃபாஹிம் கீழே விழுந்திருந்த கைபேசியை அவன் எடுத்துக்கொண்டு அழைப்பை துண்டித்தான். என் முன்னால் வந்து என்னை அறைந்தான்.

அந்த அடி என் கன்னத்தில் மட்டும் விழவில்லை என் தைரியத்தையும் சிதைத்தது.

“என்னடி பண்றே?” அவன் சத்தமாக உறுமினான்.

“ஊஹ்… ஹ்ஹ்…” நான் சொல்ல முயன்ற வார்த்தை பின்னால் நின்றிருந்த அவனது கைக்குள் அடங்கியது.

ஃபாஹிம், தவமணியிடம் என் வாயை மூடிக்கொண்டிருந்த அவன் கையை எடுக்கச் சொன்னான்.
அவன் கை விலகியதும் நான் மூச்சை இழுத்தேன், அது மூச்சு இல்லை,
உயிர் பிழைத்துக் கொண்ட ஒரு முயற்சி.

“என்னை… மன்னிச்சிடுங்க…” பயத்தில் என் குரல் உடைந்து விழுந்து கெஞ்சினேன்.
அவன் ஒரு அடி முன்னாடி வந்தான். “யாருக்கு கால் பண்ணினா, உண்மையா சொல்லைனா இந்த வீட்டில இருந்து நீ உயிரேட வெளியே போக மாட்டே பாத்துக்கோ.” என்னை மிரட்டினான்.
எனக்கு பயத்தில் மூச்சு திணருச்சு. “தயவு செஞ்சு என்னை ஒன்னூ பண்ணிடாதீங்க… என் புருசனிடமிருந்து கால் வந்துச்சு…”

“ஊருக்கு போனதில் இருந்து என்கிட்ட பேசலை, அதான் அவர் அங்கே போய் சேர்ந்ததும் அப்புறம் கூப்பிட்டுருக்கார். நான் திரும்ப கால் பண்ணலனா…” வார்த்தைகள் நடுங்கின. ஒரு நொடி எச்சி விழுங்கி.

“என்னை பத்தி அவர் கவலைப்பட்டு… யாரையாவது இங்கே என்னைப் பார்க்க அனுப்பலாம்…” என்று சொன்னேன்.

அந்த நொடி, அவர்கள் இருவரும் ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை. அதுவும்  உண்மை தான். நான் அழைக்கவில்லை என்றால் ராகுல் என்னை பத்தி கவலைப்படுவார். விட்டா அவர் திரும்ப விட்டுக்கு கூட வருவார். சிறிது நேர யோசனைக்கு பிறகு, ஃபாஹிம் உதடுகள் வளைந்தன.

“ம்ம்ம்… கால் பண்ணு.” அந்த இரண்டு வார்த்தைகள், கருணை இல்லை ஒரு உத்தரவு. தவமணி என் கழுத்திலிருந்து கையை எடுத்தான். அந்த இடம் இன்னும் எரிந்தது. ஃபாஹிம் கைபேசியை என் கையில் திணித்தான்.

அவனிடமிருந்து கைபேசியை வாங்கி பொத்தானை அழுத்தினேன் திரை ஒளிர்ந்தது, அந்த ஒளியில் என் கை நடுங்க்கம் வெளிப்பட்டன. என் இதயம் ஒரு நொடி நின்றது. என் கணவருக்கு டயல் செய்ய நான் விரலை உயர்த்தும் முன்பு என் காதருகில் தவமணி சாய்ந்தான். மிக மெதுவாக, மிக மிரட்டும் தொனியில்

“ஒரே ஒரு தவறு… ஒரு சத்தம் மாறினா கூட…” தவமணி அவன் கை மீண்டும் என் கழுத்தை படித்து நேறுக்க.

“இது தான் உன்னுடைய கடைசி போன் கால் ஆக இருக்கும்.”என் ஒரு கை அவன் கை பிடித்து தடுத்தது.

“வீணா எதுவும் பேசாதே. உன் கணவனுக்கு சின்ன சந்தேகம் கூட வரக்கூடாது, ஸ்பீக்கர் போட்டு பேசு” ஃபஹிம் முகம் என் முகத்திற்கு மிக நெருக்கமாக வந்து என்னை மிரட்டினான்.
 
நான் தலை ஆட்டினேன், போன் என் கையில் இருக்கு. ஆனால் அது என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. தவமணியின் மூச்சு என் கழுத்தில் பட்டது. அது சூடாக இருந்தது. முன்னால் ஃபஹிம். அவன் பார்வை என்னை உரித்து பார்த்தது. ஒரே ஒரு வார்த்தை தவறினால் இங்கேயே எனது முடிவு மரணமாக இருக்கலாம். நான் டயல் செய்தேன், ராகுல், ஒலி ஒலித்தது. ஒவ்வொரு ரிங்கும் என் நரம்புகளை ஒவ்வொன்றாக கிழித்தது. அவன் அழைப்பை எடுத்தான்.
 
“ஹலோ?” அவர் குரல். அந்த குரல் என்னை மன வலிமையை உடைத்தது. ஆனால் நான் உடையக்கூடாது.
 
அந்த நொடி நான் ஏதும் பேச முடியாமல் உறைந்து போயிருந்தேன். அதை பார்த்து தவமணி தன் கைமுட்டியால் என் கழுத்தை திருப்பினான். எனக்கு வலி எடுத்தது, நான் சத்தம் போட முயன்றபோது, தவமணி மற்றொரு கையால் என் வாயை மூடினான்.
 
என் முன் நின்றிருந்த ஃபஹிமை நான் பார்த்தேன். அவன் தொடர்ந்து பேசச் சொல்லி தலையாட்டினான். அதைப் பார்த்த தவமணி, என் கழுத்திலிருந்த தன் இறுக்கத்தை மெதுவாகக் குறைத்தான், பிறகு என் வாயையும் விடுவித்தான்
 
“ஹலோ…” நான் சொன்னேன், என் குரல் என்னுடையது போல இல்லை.

“ஏன் போன் எடுக்க இவ்வளவு நேரம்?” ராகுல் கேட்டார்.

“மன்னிச்சுடுங்க…” நான் சொன்னேன்.

“நேத்து ராத்திரி ரொம்ப நேரம் முழிச்சிருந்து படிச்சேன்… காலையில் தான் தூங்கினேன். அதனால்தான் உங்கள் அழைப்பை எடுக்க முடியவில்லை.” என் குரலை சாதாரணமாக இருக்கச் செய்ய முடிந்தவரை முயற்சித்தேன்.

மன்னிச்சுடுங்க என்ற வார்த்தை எங்களுக்குள் வழக்கமில்லை. அது மன்னிப்பல்ல, ஒரு குறிப்பு. அவர் புரிந்துகொள்ளணும் என்றே நான் சொன்னேன்.

அந்த வார்த்தைக்கு பின் வந்த ஒரு நொடி மௌனம், அவர் புரிந்துகொண்டார் என்று நினைத்தேன்.

“உனக்கு ஏதாவது உடம்பு சரி இல்லையா? குரல் ஏன் ஒரு மாதிரி சோர்வா இருக்கு.” அவர் கேட்டார்.

என் மறைமுக குறிப்பு அவருக்கு புரியவில்லை. எனக்கு உடம்பு சரியில்லை என்று எடுத்துக்கொண்டார்.

ஃபாஹிம் என்னை பார்த்து முறைத்தான். அவன் பார்வை மிரட்டியது.

“இல்ல…நான் நல்லாதான் இருக்கேன். எனக்கு ஒன்னும் இல்லை.” என்று அச்சத்துடன் சொன்னேன்.

“அத்தை வீட்டுக்கு போய் சேர்ந்தாச்சா?” என்று கேட்டேன்.

“ம்ம்ம்…” அவர் சொன்னார்.

“காலையில தான் வந்தோம், வந்ததும் உன்னை கூப்பிடலாம்னு நினைச்சேன்.., அப்பா அம்மா என்னையும் பையனையும் கோயிலுக்கு கூப்பிட்டு போனாங்க, அதான் மறந்துட்டேன்.” என்று அவர் பதிலளித்தார்.

“ஆரவ் எங்கே?” என் குரல் இந்த முறை உடைந்தது.

அடுத்த சில நிமிடங்கள் நான் குற்றவாளிகளோடு இருப்பதை மறந்துவிட்டேன்.

“அம்மா!” ஆரவின் குரல் கைபேசியை தாண்டி என் உள்ளத்தைத் துளைத்தது.

அவன் உற்சாகமாக, பார்த்த எல்லா சுவாரஸ்ய நிகழ்ச்சிகளையும் உற்சாகமாய் பகிர்ந்தான். நான் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

ஃபாஹிம் என் அருகில் நின்று என்னை முறைத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“நீங்களும் வந்திருக்கணும் அம்மா…நான் உங்களை மிஸ் பண்றேன்” ஆரவ் சொன்னான். அந்த வார்த்தைகள் என் மார்பை கிழித்தன. இரண்டு உலகங்களுக்கு நடுவில் நான் சிக்கி தவித்துக்கொண்டிருந்தேன். என் மனம் சிதறி அழுகை வெள்ளமாக எழும்பத் தயாரானது; ஆனால் அழவும் முடியவில்லை. என் முன்னால் மரணம் உருவெடுத்து நின்றது போல இருந்தது. அந்த பயங்கர நிசப்தத்திலும், என் காதுகளில் என் மகன் பேசிக்கொண்டிருந்த குரல் மட்டும் இடைவிடாமல் விழுந்துக்கொண்டே இருந்தது

“நானும் உங்களை மிஸ் பண்றேன்… பேபி.” தொண்டையில் கட்டியுடன் அந்த வார்த்தைகள் வெளியே வந்தது. அந்த நொடியில் என் மகனையும் என் கணவரையும் கட்டிப்பிடிக்க என் மனம் துடித்தது. என் இதயம் அடி அடியாக மார்பைத் தட்டிக்கொண்டிருந்தது. ஆனாலும் நான் என் முகத்தில்
அமைதியை ஓட்டிக்கொண்டேன்.

“சரி மம்மி… பை லவ் யூ மம்மி…” ஆரவ் விடைபெற்றான். அவன் வார்த்தைகள் கத்தி போல என் உள்ளத்தில் இறங்கின.

“குட் நைட்...மை.. பேபி…” கண்ணீர் என் கன்னங்களில் வழிந்தோட, நான் பதிலளித்தேன்.

“சரி…நாளைக்கு நான் உன்னை திரும்ப கூப்பிடுறேன்” ராகுல் சொன்னார்.

“குழந்தையை கவனிச்சுக்கோங்க…லவ் யு டியர்”

“லவ் யு டு டார்லிங்…பை.” அவன் குரல சன்னமாக இருந்தது. அந்த கடைசி வார்த்தை என் மனதை சிதைத்தது. அடுத்த நொடி, அவன் அழைப்பை துண்டித்த சத்தம்.

“டுக்”.அந்த சத்தம் என் வாழ்க்கையின் கதவை மூடியது போல இருந்தது. அவ்வளவு தான், கண்ணீர் பீறிட்டு அழத்தொடங்னேன்.

அழைப்பு முடிந்ததும் ஃபாஹிம் என் கையிலிருந்து போனைப் பிடுங்கினான். அவன் விரல்கள் இறுக்கமாக இருந்தது. தவமணி என் கழுத்தில் இருந்து தன் கையை விலக்கினான். அந்த நொடியில் வேறு எதையும் கவனிக்க முடியவில்லை.

கைபேசி போனதும், நம்பிக்கையும் அதோடு போனது. மிச்சம் இருந்தது இந்த இருள் மற்றும் அதில் நின்றிருந்த அவர்கள்.

“ஐயே....யே, இந்த அவுசாரிக்கு அழுகை ஒரு கேடு?” ஃபாஹிம் ஏளனமாகச் சொன்னான்.

நான் அவன் மேல் இருக்கும் கோபத்துடனும், வெறுப்புடனும் அவனை பார்த்தேன்.

“ஹா!” என்று சிரித்தபடி, அவன் அறையை விட்டு வெளியே சென்றான்.

“ம்ம்ம்…..” தவமணி என்னை அவன் பின்தொடருமாறு சைகை செய்தான்.