[Piriya s]

பிரேமாவும் மகன் கொடுத்த கொய்யாவை கடித்தாள். மென்று சுவைத்தாள்.

“ம் நல்லாருக்குடா. டேஸ்ட்டா இருக்கு. கொய்யா மரம் இருக்கா?” வாயை அசை போட்டுக்கொண்டே கேட்டாள்.

“பின்னால இந்தப் பக்கம் பாரு ஒரு மரம் இருக்கும்” என்று இடது பக்க சுவரை நோக்கி கை காட்டினான் ரஞ்சித். 

“நான் நாளைக்கு பாத்துக்கறேன். இந்தா தோசை சாப்பிடு. சூடா இருக்கு” என்று தட்டில் போட்டு வைத்த தோசையை எடுத்து அவனிடம் நீட்டினாள். 

“இரு மொதல்ல கொய்யா. அப்பறம்.. அதுல ஒரு சிக்கல்”

“எதுல?”

“கொய்யாப் பழம் சாப்பிடறதுல”

“அதுல என்ன சிக்கல்?”

“அனிலு பறவைகள் கொரங்குனு ஒன்னு விடாம வந்து கொய்யாவை நமக்கு இல்லாம கடிச்சுரும். அதுல தவறி விழுந்தோ இல்ல ஓரமா ஒட்டிட்டிருந்தாவோதான் நமக்கு கிடைக்கும்”

“சரிடா. கொய்யாவை விட்டுட்டு இப்ப தோசை சாப்பிடு”

“மொத்தமா சுடு. ரெண்டு பேரும் ஒன்னா சாப்டலாம்”

“உனக்கு எத்தனை நாலு தோசை சுடட்டுமா?”

“நாலா? ஏன்டி ஏன்? ரெண்டு போதும் எனக்கு. மொத்தமா நாலு சுடு. ஆளுக்கு ரெண்டு. ஓகேவா?” அவனுக்கு லேசாக போதை ஏறத் தொடங்கி விட்டது.

“எருமை மாடே. ரெண்டு தோசைதான் திம்பியா? வயசுப் பையனாடா நீ.. நல்லா நறுக்குனு ஏழெட்டு தோசை திங்க வேண்டாமா. நான் வயசு புள்ளையா இருக்கப்ப பத்து தோசை திம்பேன்”

“அதான் நீ இப்படி ஒல்லியா ஸ்லிம்மா இருக்க. நான் பாரு ரெண்டு மூணு தோசை தின்னு எப்படி குண்டா இருக்கேனு” என்று அவன் உடம்பைக் காட்டினான்.

சிரித்தபடி அவன் வயிற்றில் ஒரு குத்து விட்டாள் பிரேமா.

“தடிமாட்டுப் பயலே. அம்மாவை நல்லா கிண்டல் பண்ற”

“இல்லடி என் செல்ல இட்லி” என்று கட்டிப் பிடித்தான்.

அவள் விலகவோ அவனை விலக்கவோ இல்லை.

“போதும். அம்மாள கிண்டல் பண்ணது. இட்லி குண்டானு சொல்றதுக்கு பதிலா இட்லி மாதிரினு சொல்ற.. உன்னையெல்லாம்”

அவள் தோளில் முகம் வைத்து ஸ்வெட்டருக்கு மேலாக அவளது வயிற்றை இறுக்கிக் கொண்டு தன் இடுப்பின் முன் பகுதியை அம்மாளின் பெட்டக்சில் வைத்து அழுத்திக் கொண்டான்.

“என் லவ்வரை நான் கிண்டல் பண்ணாம வேற யாருடி கிண்டல் பண்ணுவா” என்று அவள் காது மடலில் மூக்கைத் தேய்த்தான்.