[Piriya s]

மணி ஏழு. 

“சரிடா. சாப்ட என்ன செய்றது?” என்று தன் மகனின் தலை முடியை கோதி விட்டுக் கொண்டே கேட்டாள் பிரேமா. 

தன் தாயின் மடியில் தலை வைத்து அவள் முகம் பார்த்து மல்லாக்கப் படுத்துக் கொண்டு கால்களை சோபா திண்டின் மீது தூக்கிப் போட்டிருந்தான் ரஞ்சித்.

“என்ன செய்ற?” அவளைக் கேட்டான். 

“ம்ம்.. தெரியல. நீ சொல்லு?” அவன் கண் பார்த்தாள். 

அம்மாவின் பாதி முகமும் விம்மி எழுந்த பாதி முலைகளுமாக அவனுக்கு தெரிந்து கொண்டிருந்தது. 

ஸ்வெட்டர் அணிந்த ஜாக்கெட்டுக்குள் அடைந்து கிடந்தாலும் பருத்த அவள் முலைகள் பெரு மலைகளைப் போல நிமிர்ந்து எழுந்து நின்றிருந்தன.

“எனக்கு எதுன்னாலும் ஓகேதான். மத்யானம் பீப் பிரியாணி சில்லினு ஒரு கட்டு கட்டினதால இப்ப சொல்லிக்கற மாதிரி பசியும் இல்ல. நீ பாத்து எது செஞ்சாலும் சரி. சாப்ட்டுக்குவேன். அதுவும் சிம்பிளா.. டிபன் ஏதாவது செய் போதும்”

“செய்யறதுக்கு என்னென்ன இருக்கு?”

“எல்லாமே இருக்கு. மாவு ஐட்டங்கள் ஒன்னு பாக்கியில்லாம இருக்கும். கறி காய் தக்காளி வெங்கா மொளகானு சமையலுக்கு தேவையான எல்லாமே இருக்கும்”

“நைட்ல நீ என்ன செஞ்சு சாப்டுவ?”

“சேமியா இல்ல உப்புமா அப்பறம் கோதுமை தோசை.. இந்த மாதிரி..”

“நீ என்ன சுகர் பிரஷர் வந்தவனாடா? இந்த வயசுல இப்படி தின்னேனா ஒடம்புல ஒன்னுமே வேலை செய்யாது”

“ஒடம்புல என்ன வேலை செய்யனும் பிரேமா?”

“அப்படி வேலை செய்யாம போனதுனாலதான் இப்படி பெத்தவ மடில தலை வெச்சு படுத்துட்டு வம்பிழுத்துட்டு இருக்கற”

“ஓஹோ.. இல்லேனா?”

“எவளையாவது செட் பண்ணி அவ மடில படுத்துட்டிருப்ப” என்று சிரித்தாள். 

“பாத்தியா.. கொழுப்புதான உனக்கு” பொய்யாக தாயை முறைத்தான்.

“ஒரு பெத்தவளா என் கவலை எனக்குதான்டா தெரியும்” என்று வாஞ்சையுடன் அவன் நெற்றியை வருடினாள்.

“என்னை பெத்தவளா அப்படி என்ன கவலை உனக்கு இப்ப?”

“நம்ம குடும்ப வாரிசு உன்னோட நின்னு போயிரக் கூடாதே.. அந்த கவலைதான்”

“அந்த பேச்சை இப்ப ஆரம்பிச்சேனா இப்பவே உன்னை அடிச்சு தொரத்தி விட்றுவேன் பிரேமா. மரியதையா வாயை மூடிக்க”

“அதுதான் சொன்னேன். இப்படி நாக்கு செத்துப் போன சாப்பாடா சாப்பிட்டேனா.. இப்படித்தான் அம்மா மடில பால் குடிச்சுட்டு படுத்துட்டிருப்பேனு. நல்லா காரசாரமா தின்னா ரத்தத்துல வெஷம் ஏறும். அம்மா மடிய விட்டு வேற எவ மடியாவது கெடைக்காதானு தேடிப் போவ”

“எனக்கு வேற எவ மடியும் வேண்டாம். என்னைப் பெத்தவ மடியே போதும். கடைசிவரை அவ மடியிலயே அவ குடுக்கற பாலை குடிச்சுட்டு நிம்மதியா படுத்து தூங்குவேன்”

“ஆமா.. காலத்துக்கும் உன்னை பெத்தவளே உனக்கு பால் குடுத்துட்டு இருப்பா பாரு..”

“ஏன் என்னை பெத்தவ எனக்கு காலத்துக்கும் பால் குடுக்க மாட்டாளா என்ன? அதெல்லாம் குடுப்பா. பாரு.. எவ்வளவு பெரிய பப்ளிமாஸ்” என்று அவள் முலைகளை கண்களால் காட்டினான்.

அவன் உதட்டின் மீது செல்லமாக அடித்தாள்.

“எருமை மாடே. அதுல பாலு நின்னு போயி பல நூற்றாண்டு ஆகிப் போச்சு”

“பாலே வரனும்னு ஒன்னும் இல்ல. சும்மா வாய்ல குடுத்தா போதும். அதுவே சொர்க்கம்”

“என்ன..?” திடுக்கிட்டாள். “காட்டெருமை மாதிரி ஆகிட்டும் அம்மாகிட்ட பால் குடிக்க ஆசை போல இருக்கு?” அவனை முறைத்துக் கேட்டாள்.

“ஆமா.. காட்டெருமை மாதிரி இல்ல. காட்டு யானை. காட்டு காண்டாமிருகம் மாதிரி ஆனாலும் அம்மாகிட்ட பால் குடிக்க எல்லாருக்கும் ஆசை வரத்தான் செய்யும்” என்று சிரித்தான்.

“வாய் மேல போடுவேன். பேச்சைப் பாரு பேச்சை. இந்த வயசுல அம்மாகிட்ட பால் கேக்கறான்” அவன் வாய் மீது செல்லமாக அடித்தாலும் அவளது நெஞ்சம் என்னவோ நெகிழ்ந்து போய்த்தான் இருந்தது.

வளர்ந்து ஆளாகிவிட்ட மகனை மடியில் படுக்கப் போட்டுக்கொண்டு கொஞ்சுவது ஒரு சுகமென்றால், அவனோடு இப்படி இரட்டை அர்த்த வார்த்தைகளைப் பேசி பாலுணர்ச்சித் தூண்டலுக்கு ஆளாவது இன்னொரு சுகமாக இருந்தது. 

உண்மையில் இப்போது பிரேமாவின் முலைக் கண்கள் உப்பி முலைக் காம்புகள் விடைத்து குறுகுறுப்பாகத்தான் இருந்தது.