[Piriya s]

மாலை, ஆறுமணி ஆனபோது பறவைகள் பாடி ஓய்ந்து இருள் சூழ்ந்து குளிர் நன்றாக வாட்டத் தொடங்கியிருந்தது. 

பிரேமா தலைக்கு ஸ்கார்ப் கட்டி புடவைக்கு மேலாகவே ஸ்வெட்டர் போட்டுக் கொண்டாள். காலுக்கு கட் ஷூ மாட்டிக் கொண்டாள்.

வீட்டின் கதவு ஜன்னல் எல்லாவற்றையும் அடைத்து ஸ்க்ரீனை இழுத்து மூடி அனைத்து அறைகளிலும் விளக்கைப் போட்டு விட்டான் ரஞ்சித். 

“உன் வேலை அவ்வளவுதானாடா?” சோபாவில் மகனை ஒட்டி உட்கார்ந்து கேட்டாள் பிரேமா. 

“இன்னிக்கு அவ்வளவுதான். மத்த நாள்னா.. கணக்கு வழக்கு பாக்கறது மெயில் அனுப்பறது போன் பண்றதுனு நெறைய வேலை இருந்துட்டே இருக்கும்”

“இன்னிக்கு ஏன் அவ்வளவுதான்?” அவன் தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

“என் லவ்வர் வந்துருக்கா இல்ல.. அவகூட ஜாலியா இருக்கனும்” என்று சிரித்தபடி அவள் தோளில் கை போட்டு அணைத்துக் கொண்டான்.

“ஓஹோ.. நான் உன் லவ்வரா?” சற்றே கிளர்ச்சி உணர்வு கலந்து கேட்டாள். 

“ஆமா.. நீ என் லவ்வர்தான். பட் அதுல ஒரு சின்ன வருத்தம் என்னன்னா..” என்று முடிக்காமல் நிறுத்தி அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தான்.

“என்ன வருததம்?” அவளும் அவன் முகம் பார்த்து உதடுகள் நெளியும் சன்ன சிரிப்போடு கேட்டாள்.

“அவளுக்கு இப்பதான் பதினாறு வயசு. ஆனா எனக்கு ஏழு கழுதை வயசாகிப் போச்சு.. அது ஒன்னுதான் கவலை” என்று அவள் கன்னத்தில் தலையை மோதிச் சிரித்தான்.

தன் மகன் சொன்னதைக் கேட்டு “ஹாஹா” என்று வாய்விட்டு குலுங்கிச் சிரித்தாள் பிரேமா.

“எருமை மாடு”

“ஆமான்டி பிரேமா. நான் எருமை மாடு. நீ முயல் குட்டி” எனச் சொன்னபோது அவள் தோளில் போட்டிருந்த அவன் கை இயல்பாக அவள் முலை மேல் விழுந்தது.

அவள் தன் மகனது கையை ஒதுக்கி விடவில்லை. முலை மீதே பதிய வைத்து அதன் மேல் தன் கையை வைத்துக் கொண்டாள். அது இதமான அணைவாக இருந்தது அவளுக்கு. 

ஆண்பிள்ளையாக அவன் வளர்ந்தாலும் அவனைத் தன் மார்மேல் சாய்த்துப் படுக்க வைத்து செல்லம் கொஞ்சுவதே அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று.

“ப்ப்பா.. ரொம்ப வருசம் ஆச்சுடா” நெகிழ்ந்து சொன்னாள்.

“என்ன பிரேமா?”

“நாம ரெண்டு பேரு மட்டும் இப்படி தனியா இருந்து.. மனசு விட்டு பேசி சிரிச்சு. கடைசியா நீ காலேஜ் லீவ்ல வந்து என்கூட இருந்தப்ப இப்படி இருந்தோம்” அவன் பக்கம் திரும்பி அவனது வயிற்றை ஒரு கையில் வளைத்து அணைத்து அவன் கன்னத்தில் அழுத்தமாக முத்தம் கொடுத்தபோது பெற்ற தாயுள்ளம் மிகவும் நெக்குருகிப் போயிருந்தது.

“ம்.. இன்னிக்கு நாம ப்ரீ.. இப்படி இருக்கலாம். யார் தொல்லையும் இல்ல”

“இன்னிக்கு மட்டும் இல்ல. நான் இங்க இருக்குறவரை இப்படித்தான். அப்பறம் நான் போனா மறுபடி எப்பவோ”

“ஏன் போறே… என்கூடயே இருந்துரு”

“இல்லடா. போகனும். அந்தக்கா பாவம். அவங்க பேச்சுத் துணையே நான்தான். ஆனா இனி அடிக்கடி உன்னை பாக்க வருவேன்” என்று மகனை சமாதானம் செய்தாள்.